Χοσέ Νασάτσι Ο "στρατηγός"

Ήταν αυτός  που σήκωσε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξήχθη στο μακρινό 1930 για λογαριασμό της Ουρουγουάης. Ο Χοσέ Νασάτσι θεωρείται ένας απο τους καλύτερους αμυντικούς της Λατινικής Αμερικής, γρήγορος με πολύ καλή τοποθέτηση και με γρήγορη ανάκτηση θέσης. Πολύ καλός τόσο στο ψηλό όσο και στο χαμηλό παιχνίδι, δεν διέθετε τεχνικά χαρακτηριστικά, διέθετε όμως ισχυρή προσωπικότητα.

Αλβάρο Χεστίδο "El Caballero de Deporte"

Ήταν απο τα βασικά γρανάζια στον χώρο της μεσαίας γραμμής στην μεγάλη ομάδα της Ουρουγουάης στις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Ο Αλβάρο Χεστίδο αποτέλεσε επίσης σημαντικό κομμάτι και για την Πενιαρόλ.

Πέδρο Πετρόνε "Artillero"

Το παρατσούκλι του ήταν "Artillero" που στα ελληνικά σημαίνει πυροβολητής αφού ο Πέδρο Πετρόνε διέθετε πολύ δυνατά πόδια. Παρότι ήταν ιδιαίτερα δυνατός η ταχύτητα του ήταν παροιμιώδης αφού όπως λένε οι σύγχρονοι του μπορούσε να τρέξει τα 100 μέτρα στα 11 δευτερόλεπτα όταν το ρεκόρ εκείνη την εποχή ήταν στα 10 δευτερόλεπτα και 40 εκατοστά. Μάλιστα αρκετοί θεωρούν ότι αυτός ήταν η αιτία για να θεσπίσει και να εφαρμόσει η FIFA το 1925 τον κανονισμό του "οφσάιντ"

Χούλιο Μοντέρο "El Mudo"

Στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου υπάρχουν συνολικά 23 οικογένειες που είχαν την χαρά να δουν τόσο τον πατέρα όσο και τον υιό να παίρνει μέρος στην μεγάλη αυτή διοργάνωση. Μία αντίστοιχη περίπτωση στην Ουρουγουάη ήταν και αυτή των Μοντέρο με την αρχή να την κάνει ο Χούλιο Μοντέρο.

Ομπντούλιο Βαρέλα "El Negro Jefe"

Σύμφωνα με την IFFHS o Ομπντούλιο Βαρέλα ήταν ανάμεσα στους 13 καλύτερους παίκτες της Νοτίου Αμερικής του 20ου αιώνα. Η πιο σημαντική όμως στιγμή στην καριέρα του "El Negro Jefe(σ.σ. νέγρος αρχηγός)" δεν ήταν άλλη από το ότι ως αρχηγός της "σελέστε" σήκωσε στο "Μαρακανά" το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της.

Λαντισλάο Μαζούρκιεβιτς "Chiquito"

Η παρουσία του κάτω από τα δοκάρια της "σελέστε" μπορεί να μην συνδυάστηκε από την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου παρόλα αυτά ο Λαντισλάο Μαζούρκιεβιτς αποτελεί μία από τις θρυλικότερες μορφές του ουρουγουανικού ποδοσφαίρου.

Αλμπέρτο Σουπίτσι Ο "El Professor"

Ήταν ο πρώτος προπονητής που είχε την τιμή να σηκώσει το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας το 1930. Ο λόγος για τον Αλμπέρτο Σουπίτσι ο οποίος μάλιστα είναι ο νεότερος προπονητής που κατάφερε να κατακτήσει το βαρύτιμο τρόπαιο σε ηλικία μόλις 31 ετών.

Πέδρο Σέα ο "Βάσκος"

Ήταν ο πρώτος σκόρερ της πρωταθλήτριας κόσμου Ουρουγουάη στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο και αυτός που πέτυχε ένα κρίσιμο γκολ στον τελικό κόντρα στην Αργεντινή.  Ο λόγος για τον Χοσέ Πέδρο Σέα τον "Βάσκο όπως τον φώναζαν.

Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο "O θεός του ποδοσφαίρου"

Αποτέλεσε μία από τις εμβληματικότερες φυσιογνωμίες του ουρουγουανικού ποδοσφαίρου μιας και ήταν ένας από τους δύο σκόρερ των "σελέστε" στο περίφημο παιχνίδι που θα έκρινε ποιος θα κατακτούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1950 που διεξήχθη στην Βραζιλία. Ο λόγος για τον Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο έναν απο τους πιο ολοκληρωμένους και πολύπλευρους μέσους που ανέδειξε η μικρή αυτή χώρα, έξυπνος και πολύ καλός στα τελειώματα.  

Χουάν Λόπες Ο "διάδοχος"

Άν και αρχικά ασχολήθηκε ως γυμναστής φυσικής αγωγής ο Juan Lopez Fontana είχε την τύχη να βρει στον δρόμο του τον Αλμπέρτο Σουπίτσι αποτελώντας τον "μέντορα" του στην προπονητική και έμελλε να είναι ο προπονητής της εθνικής Ουρουγουάης στο "σημαδιακό" Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 και στην κατάκτηση του δεύτερου Παγκοσμίου Κυπέλλου της ιστορίας της

Ενρίκε Μπαγιεστρέρο "Pulpo"

Ένας απο τους πιο σημαντικούς τερματοφύλακες που ανέδειξε το ουρουγουανικό ποδόσφαιρο, ο Ενρίκε Μπαγιεστρέρο αποτέλεσε μέλος της μεγάλης εθνικής Ουρουγουάης που αναδείχθηκε πρώτη Παγκόσμια Πρωταθλητρια

Όσκαρ Μίγκεζ O "παπαγάλος"

Μαζί με τον Αλσίντες Γκίγκια και τον Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο, ο Όσκαρ Μίγκεζ αποτέλεσαν την σούπερ-επιθετική τριάδα που οδήγησε την Ουρουγουαή στην δεύτερη κατάκτηση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Παράλληλα είναι μέχρι και σήμερα ο κορυφαίος σκόρερ της "σελέστε" σε τελικές φάσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων.

Πέδρο Ρότσα "El Verdugo"

Είναι ο μοναδικός Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής που έχει καταφέρει να πάρει μέρος σε τέσσερις συνεχόμενες τελικές φάσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου. O Pedro Virgilio Rocha Franchetti ήταν ένας από τους καλύτερους μεσοεπιθετικούς που ανέδειξε ποτέ το λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο, που διακρινόταν για την τεχνική και την ικανότητα τόσο στην πάσα όσο και στα χτυπήματα φάουλ.

Ρόκε Μάσπολι "El gran portero de Uruguay"

Ήταν μέλος της περίφημης εντεκάδας της Ουρουγουάης που κατάφερε στο τελευταίο παιχνίδι να κερδίσει στο "Μαρακανά" του Ρίο Ντε Τζανέιρο την οικοδέσποινα με 2-1 και να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950. Μάλιστα ο Ρόκε Μάσπολι ήταν από τους κύριους υπευθύνους που η "σελέστε" κατάφερε να κερδίσει το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της κερδίζοντας μάλιστα το προσωνύμιο "Maracanazo" .

Χοσέ Αντράντε "Μaravilla negra"

Οι περισσότεροι ίσως γνωρίζουν ότι ένα από τα παρατσούκλια που είχαν δοθεί στον Πελέ ήταν το "μαύρο μαργαριτάρι". Όμως δεν ήταν ο πρώτος αφού το συγκεκριμένο είχε αποδώθει στον Ουρουγουανό Jose Leandro Andrade έναν από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές του κόσμου τις δεκαετίες του '20 και του '30. 

Έκτορ Σκαρόνε "El Magico"

Ήταν βασικότατο στέλεχος της "grande Uruguay" των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα που κατέκτησε όποια διοργάνωση πήρε μέρος. O Hector Pedro Scarone Beretta που είχε και ευρωπαϊκή εμπειρία με το πέρασμα του από Ισπανία και Ιταλία αντίστοιχα ο πρώτος Ουρουγουανός που το τόλμησε αυτό, ήταν για πολλά χρόνια πρώτος σκόρερ της "σελέστε" μέχρι να τον ξεπεράσουν αρχικά ο Ντιέγκο Φορλάν και στην συνέχεια οι Έντινσον Καβάνι και Λουίς Σουάρες.

Αλσίντες Γκίγκια Ο άνθρωπος που σιώπησε το "Μαρακανά"

"Τρείς μόνο άνθρωποι κατάφεραν να σιωπήσουν το Μαρακανά με μια μόνο κίνηση. Ο Φράνκ Σινάτρα, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο 2ος και εγώ". Αυτά ήταν τα λόγια του Αλσίντες Εντγκάρντο Γκίγκια του ανθρώπου που το 1950 πέτυχε το νικητήριο γκολ της Ουρουγουάης στο "Μαρακανά" στον αγώνα που θα έκρινε ποιος θα κατακτούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο με τους Βραζιλιάνους να έχουν υπέρ τους ακόμα και την ισοπαλία.

Αλβάρο Ρεκόμπα "El Chino"

Ήταν από τους αγαπημένους ποδοσφαιριστές του Μάσιμο Μοράτι την περίοδο που βρίσκονταν στην Ίντερ. Ο Άλβαρο Ρεκόμπα που πέρασε για ένα διάστημα και από τα ελληνικά γήπεδα με την φανέλα του Πανιωνίου ήταν από τις περιπτώσεις εκείνες που αποδεικνύουν ότι μόνο το ταλέντο δεν αρκεί για να φτάσεις και να καταχωρηθείς στην συνείδηση του κόσμου ως μεγάλος ποδοσφαιριστής αν αυτό δεν το εκμεταλλευθείς.

Πάολο Μοντέρο Ο "σκληρός"

Το μήλο κάτω απο την μηλιά θα πέσει λέει η παροιμία και κάτι τέτοιο συνέβη και στην περίπτωση του Πάολο Μοντέρο. Ο πατέρας του Χούλιο ήταν σημαντικό στέλεχος της Ουρουγουάης κατά τις δεκαετίες του '60 και του '70 και ο γιος του ακολούθησε την ίδια καριέρα.

Νασιονάλ η "παλαιότερη" της Ουρουγουάης

Είναι απο τους παλαιότερους συλλόγους της χώρας, αποτελώντας μαζί με την Πενιαρόλ  ένα απο τους δύο κορυφαίους πυλώνες όσον αφορά το συλλογικό επίπεδο, αφού πέρα απο τους τίτλους εντός των συνόρων η Νασιονάλ του Μοντεβιδέο  έχει κατακτήσει το Copa Libertadores και όχι μόνο.