Λέο Ζούνιορ "Capacete"

Η κανονική του θέση ήταν αριστερός μπακ όμως αυτό δεν τον απέτρεπε να παίζει όλη την γραμμή και να βοηθάει και στο επιθετικό κομμάτι τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Η τεχνική, η ευστροφία, και η δυνατότητα να αγωνίζεται και με τα δύο πόδια έκαναν τον Leovegildo Lins da Gama Junior  έναν εκ των κορυφαίων μπακ που ανέδειξε ποτέ το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Ντανιέλ Μπερτόνι "Petete"

Δυναμικός αριστερός επιθετικός με πολύ καλή τεχνική κατάρτιση και με μεγάλη ευχέρεια να χρησιμοποιεί και τα δύο πόδια. Αυτά ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά του Ντανιέλ Μπερτόνι που αποτέλεσε μαζί με τον Ρικάρντο Μποκίνι ένα εκπληκτικό δίδυμο στην Ιντεπεντιέντε, ενώ σημαντική ήταν και η προσφορά του στην εθνική ομάδα της χώρας του  και στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1978.

Κλαούντιο Ταφαρέλ Ο "άνθρωπος με τα άγια χέρια"

Άν μία θέση είναι η πιο παρεξηγημένη στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο αυτή είναι αναμφίβολα του τερματοφύλακα. Μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού αυτοί οι οποίοι κατάφεραν να πραγματοποιήσουν μια αξιοπρεπή καριέρα και σίγουρα ένας από αυτούς είναι και ο Claudio Andre Mergen Taffarel.

Φράνκο Μπαρέζι "Piscinin"

Το προσωνύμιο του ήταν "Piscinin(σ.σ. ο μικρός)" όμως μόνο μικρός ποδοσφαιριστής δεν ήταν ο Φράνκο Μπαρέζι. Ο εμβληματικός αρχηγός της Μίλαν στην οποία πέρασε όλη του την ποδοσφαιρική καριέρα στην ομάδα του Μιλάνου, είναι παράλληλα και ένας απο τους κορυφαίους αμυντικούς που ανέδειξε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Mπεμπέτο Ο "δολοφόνος" με τον πανηγυρισμό "νανούρισμα"

Ήταν ένας από τους βασικούς συντελεστές της κατάκτησης του 4ου παγκοσμίου κυπέλλου για την "σελεσάο" το 1994 στην τελική φάση που διεξήχθη στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο λόγος για τον Jose Roberto Gama de Oliveira κατά κόσμον "Μπεμπέτο" ο οποίος μάλιστα στο παιχνίδι της προημιτελικής φάσης με την Ολλανδία πανηγύρισε το γκολ που πέτυχε κουνώντας τα χέρια σαν να νταντεύει μωρό μιας και η σύζυγός του έφερνε στον κόσμο το τρίτο τους παιδί. Μια κίνηση που βρήκε αρκετούς μιμητές αφού αρκετοί ποδοσφαιριστές σε όλο τον κόσμο τα επόμενα χρόνια την υιοθέτησαν στους πανηγυρισμούς τους.

Τονίνιο Σερέζο "O άρχοντας της μπάλας"

Η τακτική του προσήλωση και το ακούραστο στυλ παιχνιδιού του τον ξεχώρισαν ως ένα από τους κορυφαίους αμυντικούς μέσους της Βραζιλίας, ενώ δεν παρέλειπε και τα επιθετικά του καθήκοντα. Ήταν δε τόσο χαρακτηριστική η ηρεμία που προσέδιδε στους συμπαίκτες του ο Antonio Carlos Toninho Cerezo που τον ονόμασαν ως τον "Capitao da Paz(σ.σ. o καπετάνιος της ειρήνης)".

Ζίκο Ο "λευκός Πελέ"

Ήταν ο "μαέστρος" μιας εκ των πιο θεαματικών εθνικών ομάδων που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης.Του δόθηκε το παρατσούκλι "Λευκός Πελε" ένα προσωνύμιο που είναι να μη τι άλλο αντιφατικό αφού είναι μέλος μιας λίστας πολύ σπουδαίων ποδοσφαιριστών που δεν κατάφεραν να σηκώσουν ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο λόγος για τον Arthur Antunes Coimbra πιο γνωστός στο ευρύ κοινό ως Ζίκο που στην ψηφοφορία της FIFA για τον κορυφαίο παίκτη του 20ου αιώνα κατέλαβε την 8η θέση

Πάουλο Ρομπέρτο Φαλκάο Ο "βασιλιάς της Ρώμης"

Ήταν μέλος ίσως της κορυφαίας μεσαίας γραμμής που έβγαλε ποτέ η Βραζιλία, μαζί με τους Τονίνιο Σερέζο, Έντερ, Ζίκο και Σόκρατες. Ο Πάουλο Ρομπέρτο Φαλκάο θεωρείται ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές που έπαιξαν σε Ιντερνασιονάλ και Ρόμα αντίστοιχα, ενώ ήταν κατά κάποιο τρόπο ο "νονός" του Ρανταμέλ Φαλκάο αφού ο πατέρας του του είχε μεγάλη αδυναμία και του έδωσε το επίθετό του ως μεσαίο όνομα.. 

Τζιοβάνι Τραπατόνι Ο προπονητής των τίτλων

Είναι μέλος ενός κλειστού κλαμπ που αποτελείται από 5 μόνο άτομα που έχουν καταφέρει να κατακτήσουν το πρωτάθλημα σε τέσσερις διαφορετικές χώρες. Κατέχει την τέταρτη θέση παγκοσμίως και την δεύτερη θέση στην Ευρώπη με τους περισσότερους διεθνείς τίτλους, μαζί με τον Γερμανό Ούντο Λάτεκ είναι οι μόνοι που έχουν κατακτήσει και τις τρεις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ενώ είναι ένας απο τους εφτά που έχουν κατακτήσει το Πρωταθλητριών τόσο ως παίκτης αλλά και ως προπονητής. Αυτά είναι μερικά από τα κατορθώματα του Τζιοβάνι Τραπατόνι που δίκαια μπορεί να χαρακτηριστεί ως ως ο προπονητής των τίτλων.

Φράνκο Καούζιο O "βαρώνος"

Το αρχοντικό του στιλ, η φαντασία αλλά και η τεχνική κατάρτιση που διέθετε ώθησε τον δημοσιογράφο της La Stampa Φούλβιο Κίντιτου να του δώσει το προσωνύμιο "βαρώνος" . Σε ένα ιταλικό ποδόσφαιρο που διακρινόταν για τους σπουδαίους μεσοεπιθετικούς που διέθετε ο Φράνκο Καούζιο ήταν ένας από αυτούς που πανηγύρισαν την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στα γήπεδα της Ισπανίας το 1982.

Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν H "μικρή μάγισσα"

Δεν είναι πάντοτε εύκολο για τους "απογόνους" των σημαντικών ποδοσφαιριστών να ζουν υπό την σκιά των γονέων τους όταν αποφασίσουν να ακολουθήσουν την ίδια πορεία. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Χουάν Σεμπάστιαν Βερόν μάλλον ξεπέρασε τον πατέρα του Χουάν Ραμόν Βερόν κάνοντας σπουδαία καριέρα στην Ευρώπη και σε σπουδαίους συλλόγους.

Αριέλ Ορτέγκα "El Burrito"

Από πολλούς θεωρήθηκε ως ο διάδοχος του μεγάλου Ντιέγκο Μαραντόνα στην Εθνική Αργεντινής. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γαλλίας το 1998 φόρεσε το νούμερο "10" όμως φάνηκε ότι ο Αριέλ Ορτέγκα δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μιας τόσο μεγάλης σύγκρισης.

Φερνάντο Μορένα "Potrillo"

Είναι ο τοπ-σκόρερ στην ιστορία του ουρουγουανικού Πρωταθλήματος έχοντας σε 244 παιχνίδια πετύχει 230 γκολ, ο πρώτος Ουρουγουανός σκόρερ στην ιστορία του Κόπα Λιμπερταδόρες αφού σε 77 παιχνίδια έχει πετύχει 37 γκολ και δεύτερος συνολικά πίσω μόνο από τον Αλμπέρτο Σπένσερ. Ο Φερνάντο Μορένα Μπελόρα είναι από τους κορυφαίους σκόρερ που ανέδειξε το ουρουγουανικό ποδόσφαιρο στην δεκαετία του '70, και ένας εκ των κορυφαίων σκόρερ στο λατινοαμερικανικό ποδόσφαιρο.

Όσκαρ Ρουτζέρι "El Cabezon"

Για τους περισσότερους μπορεί το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 να είναι συνυφασμένο με το όνομα του Ντιέγκο Μαραντόνα αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και άλλοι ποδοσφαιριστές που έβαλαν το λιθαράκι στο να κατακτήσει η Αργεντινή το δεύτερο της τίτλο μετά το 1978. Ένας από αυτούς ήταν και ο Όσκαρ Ρουτζέρι ο οποίος δέσποζε στο κέντρο της άμυνας των Λατινοαμερικάνων.

Λεοπόλδο Λούκε "Pulpo"

Αποτέλεσε το "έτερον ήμισυ" του Μάριο Κέμπες στην επιθετική γραμμή της εθνικής ομάδας της Αργεντινής που κατέκτησε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο στην ιστορία της το 1978. Μια διοργάνωση που για τον ίδιο τον Leopoldo Jacinto Luque θα έμενε χαραγμένη στο μυαλό του, αφού πέρα από την μεγάλη επιτυχία βίωσε ένα προσωπικό δράμα με τον χαμό του αδερφού του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα την ημέρα που η Αργεντινή αντιμετώπιζε την Ιταλία.

Οσβάλντο Αρντίλες "Piton"

Μπορεί να μην διέθετε το πρώτο μπόι όμως ο Οσβάλδο Αρντίλες διέθετε εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, ήταν εκπληκτικός ντριπλαδόρος δέσποζε στον χώρο του κέντρου και ήταν απο τους βασικούς συντελεστές της κατάκτησης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978 απο την  Αργεντινή 

Μάριο Κέμπες "El Toro"

Πρόκειται αναμφίβολα για έναν από τους κορυφαίους επιθετικούς που έβγαλε ποτέ το αργεντίνικο ποδόσφαιρο. Aποτέλεσε την αιχμή του δόρατος για το νικηφόρο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αργεντινής του 1978 με τα 6 γκολ που πέτυχε, ενώ έκανε και σπουδαία καριέρα στην Ισπανία. Ο λόγος για τον Μάριο Κέμπες που γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου του 1964 στην πόλη Μπελ Βίλ της Κόρδοβα

Τεόφιλο Κουμπίγιας "El Nene"

H Διεθνής Ομοσπονδία Στατιστικής και Ιστορίας του Ποδοσφαίρου(IFFHS) τον ανακήρυξε ως τον κορυφαίο Περουβιανό του 20ου αιώνα, ενώ στην ψηφοφορία για τον κορυφαίο παίκτη όλων των εποχών συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία πενηντάδα καταλαμβάνοντας την 48η θέση. Παράλληλα είναι ο τοπ-σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Περού και ο 8ος σκόρερ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Αυτά είναι μερικά από τα ατομικά επιτεύγματα του Τεόφιλο Κουμπίγιας το αντίστοιχο "μαύρο διαμάντι" των Ίνκας.

Ιβάν Σαμοράνο "Ιβάν ο τρομερός"

Όταν το καλοκαίρι του 1997 παράλληλα με την μετεγγραφή του Ρονάλντο στην Ίντερ οι "νερατζούρι" σύναψαν συμφωνία με την NIKE, υπήρξε απαίτηση της εταιρίας την φανέλα με το Νο 9 να την φορέσει το "φαινόμενο". Εκείνη την περίοδο στην ομάδα του Μιλάνου αγωνιζόταν ο Ιβάν Σαμοράνο ο οποίος φορούσε το συγκεκριμένο νούμερο και όπως ήταν φυσικό του ζητήθηκε να το αλλάξει και να φορέσει το νούμερο 18, ενώ και το 10 που φορούσε το πήρε ο Ρομπέρτο Μπάτζιο. 

Ζόρζ Γουεά "King George"

Μέχρι και το 1995 η "Χρυσή Μπάλα δίνονταν μόνο σε Ευρωπαίους ποδοσφαιριστές, εκείνη την χρονιά αποφασίστηκε να συμμετέχουν και οι μη Ευρωπαίοι που αγωνίζονται στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και έτσι στις 24 Δεκεμβρίου ο Ζόρζ Γουέα που τότε αγωνιζόταν στην Μίλαν έγινε ο πρώτος μη Ευρωπαίος που κατακτούσε την "Χρυσή Μπάλα", ενώ μέχρι και σήμερα είναι ο μοναδικός Αφρικάνος που το έχει καταφέρει.

Ντιντιέ Ντρογκμπά Ο «φύλαρχος» του «Στάμφορντ Μπριτζ»!

Το πάθος του απαράμιλλο. Η εκτελεστική του δεινότητα, φαρμακερή. Γρήγορος παρά το ύψος του, δυνατός σαν ταύρος! Οι οπαδοί της Τσέλσι δεν ξέχασαν την βασικότερη αιτία να κατακτήσουν το και τον ανακήρυξαν ως τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της ιστορίας των «μπλε»! Κυρίες και κύριοι ο «φύλαρχος» του Λονδίνου, ο Ντιντιέ Ντρογκμπά!

Φάμπιαν Καρίνι Το "ταλέντο"

Αν και o Φαμπιάν Καρίνι θεωρούταν απο τα μεγάλα ταλέντα όχι μόνο του ουρουγουανικού ποδοσφαίρου στην θέση του τερματοφύλακα, εντούτοις όμως η πορεία του δεν δικαίωσε αυτές τις προβλέψεις παρότι βρέθηκε να φοράει την φανέλα σημαντικών ομάδων όπως η Γιουβέντους και η Ίντερ.

Κένι Νταλγκλίς "King Kenny"

 

Το 2009 το περιοδικό FourFourTwo τον χαρακτήρισε ως τον κορυφαίο μεταπολεμικό στράικερ που ανέδειξε το βρετανικό ποδόσφαιρο, ενώ το 2006 ήταν πρώτος στην λίστα των 100 ποδοσφαιριστών που "σόκαραν" το Κόπ. Ο Κένι Νταλγκλίς το 1983 κατέλαβε την δεύτερη στην ψηφοφορία για την Χρυσή Μπάλα πίσω μόνο απο τον Μισέλ Πλατινί.

Ουλίσες Ντε Λα Κρούς Ο "βασιλιάς Οδυσσέας"

Στην πατρίδα του ο Ulises Hernan de la Cruz Bernardo θεωρείται ως μια από τις σημαντικές προσωπικότητες της χώρας όχι μόνο για το ποδοσφαιρικό του ταλέντο αλλά και για την πλούσια φιλανθρωπική του δραστηριότητα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι μετά την απόσυρση του από τους αγωνιστικούς χώρους ασχολήθηκε με την πολιτική.

Χουάν Κάρλος Ομπλίτας "El Ciego"

Ήταν μέλος ίσως της κορυφαίας φουρνιάς που έβγαλε το περουβιανό ποδόσφαιρο στα μέσα της δεκαετίας του '70. Ο Χουάν Κάρλος Ομπλίτας είχε την δυνατότητα να αγωνίζεται τόσο στα άκρα όσο και στο κέντρο της επίθεσης και ήταν μέλος των "μπλανκιρόχα" όταν κατέκτησαν το Κόπα Αμέρικα του 1975 και όταν πήραν μέρος σε δύο συνεχόμενες τελικές φάσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1978 και το 1982.

Ζινεντίν Ζιντάν Ο "αριστοκράτης" με το "αλγερινό ταμπεραμέντο"

Η κάθε δεκαετία έχει τον ποδοσφαιρικό της "ήρωα". Ένας απο αυτούς είναι ο Ζινεντίν Ζιντάν που "έλαμψε" για μια δεκαετία απο τα μέσα της δεκαετίας του '90 έως τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Κομψότητα, διορατικότητα, ο έλεγχος της μπάλας ήταν τα στοιχεία που τον ξεχώριζαν και τον έκαναν έναν απο τους καλύτερους Ευρωπαίους όλων των εποχών.

Μπέρτι Φόγκτς "Der terrier"

Αγωνιζόμενος στο δεξί άκρο της άμυνας της Γκλάντμπαχ ο Μπέρτι Φόγκτς ήταν σκληρός απέναντι στους αντιπάλους του αλλά όχι αντιαθλητικός. Πάλευε σε κάθε φάση σαν να ήταν η τελευταία του και για αυτό ακριβώς τον λόγο για την αγωνιστικότητα του πήρε το προσωνύμιο "Der Terrier".

Ρικάρντο Μποκίνι "El Bocha"

Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που ο όρος "σημαία" αποκτά κυριολεκτική σημασία. Ο Ρικάρντο Ενρίκε Μποκίνι ένας από τους καλύτερους μεσοεπιθετικούς της Αργεντινής στις δεκαετίες '70 και '80 πέρασε όλη την ποδοσφαιρική του καριέρα με την φανέλα της Ιντεπεντιέντε κατακτώντας πολλούς τίτλους τόσο σε εγχώριο αλλά και σε διεθνές επίπεδο

Γκέρντ Μίλερ ο "βομβιστής των εθνών"

Με την πρώτη ματιά δεν σε έπειθε ότι ήταν ποδοσφαιριστής, όμως ο Γκέρντ Μίλερ ήταν "φονιάς" ειδικά μέσα στην μεγάλη περιοχή. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το προσωνύμιο "βομβιστής" που τον συνόδευσε αφού μετράει σε 781 επίσημα παιχνίδια 727 τέρματα.

Πολ Μπράιτνερ ο "επαναστάτης"

Ο Πολ Μπράιτνερ δεν ήταν ένας συνηθισμένος ποδοσφαιριστής. Εκτός απο το ότι ήταν πολιτικοποιημένος αριστερών πεποιθήσεων, είχε προκαλέσει αίσθηση λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 δέχτηκε πρόταση απο εταιρία καλλυντικών με το ποσό των 150.000 γερμανικών μάρκων για να παίξει σε διαφήμιση ξυρίζοντας τα γένια του.

Φράντς Μπεκενμπάουερ Ο "Κάιζερ" του παγκόσμιου ποδοσφαίρου

Για τους περισσότερους ο Φράντς Μπεκενμπάουερ δεν ήταν ένας απλός κεντρικός αμυντικός, ήταν ο άνθρωπος ο οποίος ουσιαστικά δίδαξε τον τρόπο που πρέπει να παίζεται η θέση του λίμπερο, για αυτό άλλωστε του δόθηκε και το προσωνύμιο "Κάιζερ". Σε αυτό βέβαια βοήθησε το γεγονός ότι ξεκίνησε την καριέρα του ως κεντρικός μέσος.

Όλιβερ Καν "Der Titan"

Το παρουσιαστικό του και ο τρόπος με τον οποίο κατεύθυνε τους συμπαίκτες του έδωσαν το προσωνύμιο "Der Titan(o Τιτάνας)",  και το Vol-kahn-o οι οπαδοί. Ο Όλιβερ Καν είναι ο μοναδικός τερματοφύλακας που ανακηρύχθηκε κορυφαίος παίκτης ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου όντας τερματοφύλακας.

Μπέρντ Σούστερ Ο "ξανθός άγγελος"

Είναι ίσως ένα απο μεγαλύτερα τι θα γινόταν αν του γερμανικού ποδοσφαίρου η περίπτωση του Μπέρντ Σούστερ. Ένα απο τους πιο προικισμένους επιτελικούς μέσους και ταυτόχρονα απο τους πιο εκκεντρικούς που βρισκόταν σε συνεχή κόντρα με προπονητές, συμπαίκτες την Ομοσπονδία ακόμα και με τον τύπο.

Αντονίν Πανένκα "Panenka penalty kick"

20 Ιουνίου 1976, στάδιο "Μαρακανά" Βελιγράδι, τελικός του EURO ανάμεσα σε Τσεχοσλοβακία και Δυτική Γερμανία. Οι δύο ομάδες ύστερα και απο την παράταση έμειναν στο 2-2 και τα πάντα θα κρίνονταν στην διαδικασία των πέναλντι. Όλοι ήταν εύστοχοι έως ότου ο Ούλι Χένες στείλει την μπάλα πάνω απο τα δοκάρια. Τελευταίος για τους Τσεχοσλοβάκους είχε οριστεί ο Αντονίν Πανένκα, ο οποίος απέναντι στον Ζεπ Μάγιερ τσίμπησε την μπάλα στέλνοντας την προς το κέντρο της εστίας την ίδια ώρα που ο Μέγιερ έπεφτε αριστερά, χαρίζοντας στην Τσεχοσλοβακία τον πρώτο και μοναδικό της διεθνή τίτλο.

Αλνταίρ Σταθερός και αξιόπιστος

Στις 7 Οκτωβρίου του 2012  το όνομα του συμπεριλαμβανόταν στα πρώτα ονόματα του Hall of Fame της Ρόμα που ψηφίστηκε από το επίσημο σαιτ της ομάδας και από μια ειδική επιτροπή. Με το τέλος της περιόδου 2002-2003 και την αποχώρηση του από το "Ολίμπικο" ο Aldair Nascimento dos Santos είδε την φανέλα με το νούμερο "6" να αποσύρεται αν και ύστερα από δέκα χρόνια οι "τζιαλορόσι" την επανέφεραν.

Χάνς Κράνκλ "Goleador"

Δεν είναι σύνηθες ένας ποδοσφαιριστής αλλά και προπονητής να κάνει επιτυχία και στο μουσικό στερέωμα. Ο Χάνς Κράνκλ ένας απο τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε το αυστριακό ποδόσφαιρο και δεινός σέντερ φορ είχε και καλλιτεχνικές ανησυχίες.

Ρομπέρτο Μπονινσένια "Bonimba"

Άν και ήταν ιδιαίτερα εγωιστής στον αγωνιστικό χώρο ο Ρομπέρτο Μπονινσένια ήταν ιδιαίτερα χαρισματικός αφού παρά το μικρό ύψος του με το άλμα του κατάφερνε να πετυχαίνει πολλά γκολ με κεφαλιά. Άλλωστε αυτός ήταν ένας από τους λόγους που του δόθηκε το παρατσούκλι "Bonimba"  από τον διάσημο Ιταλό δημοσιογράφο Τζιάνι Μπρέρα όταν αυτός βρισκόταν στην Κάλιαρι.

Λόταρ Ματέους ο "εγκέφαλος" της Γερμανίας

Αποτελεί μία απο τις εμβληματικότερες φιγούρες του γερμανικού ποδοσφαίρου και απο τις σημαντικότερες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Δεν είναι τυχαίο ότι μαζί με τον Μεξικάνο Αντόνιο Καρμπαχάλ ο Λόταρ Ματέους κατείχε το ρεκόρ των περισσότερων συμμετοχών σε τελική φάση Παγκοσμίων Κυπέλλων 5 τον αριθμό.

Τζιουζέπε Μπέργκομι "Ο θείος"

Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που ο όρος "σημαία" αποκτά κυριολεκτική σημασία. Ο λόγος για τον Τζιουζέπε Μπεργκόμι ο οποίος στην ποδοσφαιρική του καριέρα γνώρισε και αγωνίστηκε μόνο σε μία ομάδα την Ίντερ Μιλάνου την οποία την τίμησε φορώντας και το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Παράλληλα αγωνίστηκε σε τέσσερις τελικές φάσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου με την φανέλα της Εθνικής Ιταλίας.

Άλαν Σίμονσεν O πρώτος μεγάλος Δανός

Ίσως δεν θα είναι υπερβολή να πούμε ότι ο Άλαν Σίμονσεν με την κατάκτηση της Χρυσής Μπάλας το 1977 μπροστά απο τους Κίγκαν και Πλατινί έκανε ευρύτερα γνωστό το δανέζικο ποδόσφαιρο την δεκαετία του '80. Θεωρείται ένας απο τους καλύτερους δεξιούς ακραίους επιθετικούς όλων των εποχών και είναι ο μοναδικός που έχει καταφέρει να σκοράρει στους τελικούς και των τριών ευρωπαϊκών Κυπελλων. 

Έντσο Φραντσέσκολι "El Principe"

Ήταν το παιδικό είδωλο του Ζινεντίν Ζιντάν και θέλοντας να τον τιμήσει ο πολύ μεγάλος Γάλλος πoδοσφαιριστής έδωσε το όνομα Έντσο σε έναν από τους γιους του. Ο "εγκέφαλος" της "σελέστε" Έντσο Φραντσέσκολι αν και Ουρουγουανός λατρεύτηκε όσο κανένας άλλος από τους οπαδούς της Ρίβερ Πλέιτ δίνοντας του το παρατσούκλι "El Principe(σ.σ. ο πρίγκηπας)".

Πάολο Φούτρε Ο "Πορτογάλος Μαραντόνα"

Ο τρόπος παιχνιδιού του έμοιαζε με αυτόν του Ντιέγκο Μαραντόνα. Αγωνιζόμενος στο αριστερό άκρο της επίθεσης ο Πάολο Φούτρε διέθετε εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, επιτάχυνση, ευκινησία, ήταν πολύ γρήγορος με την μπάλα στα πόδια. Το 1987 κατέλαβε την δεύτερη θέση στην ψηφοφορία της Χρυσής Μπάλας πίσω απο τον Γκούλιτ και θα μπορούσε να πετύχει πολλά περισσότερα πράγματα εάν δεν αντιμετώπιζε τόσα πολλά προβλήματα τραυματισμών.

Ντράγκαν Τζάιτς Το θαυματουργό αριστερό πόδι

"Είναι το βαλκανικό θαύμα, ένας αληθινός μάγος. Λυπάμαι που δεν είναι Βραζιλιάνος γιατί δεν έχω ξαναδεί ένα τόσο φυσικό ταλέντο". Τάδε έφη Πελέ για τον Ντράγκαν Τζάιτς έναν απο τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε ποτέ το γιουγκοσλαβικό ποδόσφαιρο και απο τους κορυφαίους αριστεροπόδαρους όλων των εποχών.

Ντέγιαν Σαβίτσεβιτς Il Genio

 

Διέθετε τεχνική κατάρτιση, επιτάχυνση, ιδιαίτερη ικανότητα στην ντρίμπλα και πολύ καλά χτυπήματα με την μπάλα. Ο Ντέγιαν Σαβίτσεβιτς ήταν ένα ανήσυχο πνεύμα και έντονος χαρακτήρας που δεν δίσταζε να εκφράζει την άποψη του και να έρχεται σε κόντρα ειδικά με τους προπονητές με τους οποίους συνεργάστηκε.

Ότμαρ Χίτσφελντ Ο "στρατηγός"

Είναι ένας απο τους πιο πετυχημένους τεχνικούς στο γερμανικό ποδόσφαιρο και όχι μόνο. Ο Ότμαρ Χίτσφελντ είναι ένας απο τους πέντε τεχνικούς που έχουν κατακτήσει το Champions League με δύο διαφορετικές ομάδες.

Mατίας Ζάμερ "Iron Matthias"

Μέχρι και το 1996 την "Χρυσή Μπάλα" την κατακτούσαν επιθετικογενείς ποδοσφαιριστές, για να έρθει η συγκεκριμένη χρόνια όταν και ο Ματίας Ζάμερ την κατέκτησε. Αγωνιζόταν τόσο ως αμυντικός μέσος αλλά και λίμπερο και ήταν απο τους κορυφαίους της γενιάς του.

Φαμπιάν Μπαρτέζ Ο "Θεικός Καραφλός"

Μαζί με τον Ζεπ Μάγιερ, τον Ντίνο Τζόφ και τον Ίκερ Κασίγιας, ο Φαμπιάν Μπαρτέζ είναι ο τέταρτος τερματοφύλακας που έχει κατακτήσει Ευρωπαικό Πρωτάθλημα και Παγκόσμιο Κύπελλο, όπως επίσης και απο τους λίγους που είχαν την τύχη να δώσουν το παρών σε δύο τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Όλεγκ Μπλαχίν ο "Κρόιφ της στέπας"

Όταν το 1975 κατακτάς την Χρυσή Μπάλα με 122 ψήφους αφήνοντας στην δεύτερη θέση μακριά τον Φράντς Μπεκενμπάουερ που συγκέντρωσε 42 και στην τρίτη ακόμα μακρύτερα τον Γιόχαν Κρόιφ που συγκέντρωσε 27, όντας ο δεύτερος Σοβιετικός που το καταφέρνει μετά τον Λεβ Γιασίν, δεν είναι και λίγο σε μια εποχή που δεν υπήρχε η δυνατότητα να δει κάποιος τον Όλεγκ Μπλαχίν πέρα απο τα ευρωπαϊκά παιχνίδια και τις εθνικές ομάδες.

Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 Campeones del mundo

Στις 8 Δεκεμβρίου του 2022 η ισπανική ομοσπονδία ανακοίνωνε την πρόσληψη του Λουίς Ντε Λα Φουέντε στον πάγκο της ανδρικής ύστερα απο την παραίτηση του Λουίς Ενρίκε που ακολούθησε τον αποκλεισμό απο την φάση των "16" του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Κατάρ.

Κάρλος Γκαμάρα Ο "σερίφης"

Ήταν μέχρι πρότινος ο ρέκορντμαν συμμετοχών στην ιστορία της Εθνικής Παραγουάης, ενώ έχει ανακηρυχθεί κορυφαίος Παραγουανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς το 1997 και το 1998. Ο λόγος για τον Κάρλος Γκαμάρα του οποίου η ηγετική προσωπικότητα τον έκανε έναν από τους πιο αξιοσέβαστους κεντρικούς αμυντικούς στην Λατινική Αμερική.