Ζόρζ Γουεά "King George"

Μέχρι και το 1995 η "Χρυσή Μπάλα δίνονταν μόνο σε Ευρωπαίους ποδοσφαιριστές, εκείνη την χρονιά αποφασίστηκε να συμμετέχουν και οι μη Ευρωπαίοι που αγωνίζονται στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και έτσι στις 24 Δεκεμβρίου ο Ζόρζ Γουέα που τότε αγωνιζόταν στην Μίλαν έγινε ο πρώτος μη Ευρωπαίος που κατακτούσε την "Χρυσή Μπάλα", ενώ μέχρι και σήμερα είναι ο μοναδικός Αφρικάνος που το έχει καταφέρει.

Γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου του 1966 στο προάστιο Κλάρα Τάουν της Μονρόβια πρωτεύουσας της Λιβερίας. Στις αρχές της δεκαετίας του '80, το ποδόσφαιρο στη Λιβερία ήταν ερασιτεχνικό και δεν προσέφερε χρήματα για διαβίωση. Ο Γουεά προσελήφθη στην Liberia Telecommunications Corporation, δούλευε στις τηλεπικοινωνιακές εγκαταστάσεις, συνδέοντας γραμμές και συντηρώντας τα τηλεφωνικά κέντρα της εποχής.

Το πρωί εργαζόταν κανονικά με τη φόρμα του τεχνικού και το απόγευμα έτρεχε στις προπονήσεις, ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο απο μικρή ηλικία στους Young Survivors Claratown απο το 1981 έως το 1984 ανεβάζοντας την ομάδα του απο την τέταρτη στην δεύτερη κατηγορία

Το 1984 είχε ένα σύντομο πέρασμα απο την Bong Range United, και την περίοδο 1985-1986 αγωνίστηκε με τους Mighty Barrolle κατακτώντας το ντάμπλ με 10 συμμετοχές και 7 τέρματα, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά 1986-1987 πήγε στην έτερη μεγάλη ομάδα της χώρας στους Invincible Eleven με τους οποίους κατέκτησε το Πρωτάθλημα έχοντας σε 23 συμμετοχές πετύχει 24 τέρματα

Το 1987 υπέγραψε στην Africa Sports d'Abidjanμα απο την Ακτή Ελεφαντοστού αλλά το πέρασμα του ήταν πολύ σύντομο αφού η Τονέρ Γιαουντέ απο το Καμερούν κινήθηκε αστραπιαία και τον απέκτησε προσφέροντάς του το πρώτο του ημι-επαγγελματικό συμβόλαιο διάρκειας τριών ετών.

Εκεί σε 18 συμμετοχές και 14 γκολ κατέκτησε το Πρωτάθλημα το 1987 και το Κύπελλο του 1988 και αυτές οι επιδόσεις του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον του ομοσπονδιακού προπονητή του Καμερούν  Κλοντ Λε Ρουά.

Ο Λε Ρουά αμέσως τον πρότεινε στον Αρσέν Βενγκέρ, τότε προπονητή της Μονακό γνωρίζοντας ότι ψάχνει επιθετικό. Ο Βενγκέρ αυτοπροσώπως θα ταξιδέψει στην Αφρική για να τον υπογράψει με τους Μονεγάσκους να προσφέρουν το ποσό των 12.000 λιρών και να τον αποκτήσουν. 

Θα παραμείνει στο πριγκιπάτο τέσσερα χρόνια απο το 1988 έως το 1992 έχοντας 149 συμμετοχές και 66 τέρματα κατακτώντας το Κύπελλο του 1991 κόντρα στην Μαρσέιγ, ενώ ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Κυπελλούχων του 1992, όπου στον τελικό ηττήθηκε απο την Βέρντερ Βρέμης στο "Ντα Λούζ" της Λισαβόνας.

Το καλοκαίρι του 1992 η Παρί θα προσφέρει το ποσό των  6,5 εκατομμυρίων ευρώ και θα τον κάνει δικό της. Στην γαλλική πρωτεύουσα θα παραμείνει μέχρι το 1995 και θα κατακτήσει το Πρωτάθλημα του 1994, δύο Κύπελλα Γαλλίας το 1993 και το 1995 και 1 Λιγκ Καπ το 1995, έχοντας σε 138 παιχνίδια πετύχει 55 τέρματα, ενώ την περίοδο 1994-1995 θα αναδειχθεί πρώτος σκόρερ του Champions League με 7 τέρματα.

Το καλοκαίρι του 1995 η Μίλαν θα δώσει το ποσό των 6,9 εκατομμυρίων ευρώ για να καλύψει το κενό απο την αποχώρηση του Μάρκο Φαν Μπάστεν. Θα κατακτήσει τα Πρωταθλήματα του 1996 και του 1999 έχοντας σε 147 παιχνίδια πετύχει 58 τέρματα

Λίγους μήνες μετά τη μεταγραφή του, εξαργυρώνοντας τις τρομερές εμφανίσεις του με την Παρί Σεν Ζερμέν στο πρώτο μισό του έτους και το εκρηκτικό του ξεκίνημα στο Μιλάνο θα του δοθεί η Χρυσή Μπάλα του 1995 για πρώτη φορά σε μη Ευρωπαίο και το βραβείο του παίκτη της χρονιάς απο την FIFA. αλλά και το περιοδικό Onze.

Η έλευση του Σεβτσένκο θα μειώσει τον χρόνο συμμετοχής του και τον Ιανουάριο του 2000 θα δοθεί δανεικός στην Τσέλσι όπου στο τέλος της χρονιάς θα κατακτήσει το Κύπελλο όντας βασικός, έχοντας 15 συμμετοχές και 5 τέρματα. 

Άν και υπήρξε επιτυχημένος ο δανεισμός οι "μπλέ" δεν προχώρησαν στην απόκτηση του λόγω της ηλικίας του αλλά και των υψηλών οικονομικών απαιτήσεων. Θα επιστρέψει στην Ιταλία αλλά την 1η Αυγούστου του 2000 θα δοθεί ως ελεύθερος στην Μάντσεστερ Σίτι η οποία έψαχνε έναν παίκτη για να ενισχύσει την επιθετική της γραμμή 

Το πέρασμα του απο τους "πολίτες" θα είναι βραχύβιο παρότι υπέγραψε διετές συμβόλαιο, θα παίξει μόλις σε 9 παιχνίδια πετυχαίνοντας 4 γκολ, αφού θα έρθει σε κόντρα με τον προπονητή της Σίτι Τζό Ρόιλ ο οποίος είτε τον άφηνε στον πάγκο είτε τον αντικαθιστούσε νωρίς.

Στα μέσα Οκτωβρίου ο Γουεά θα αρνηθεί να καθίσει στον πάγκο σε έναν αγώνα πρωταθλήματος και ουσιαστικά αυτή ήταν η αρχή του τέλους και στις 16 Οκτωβρίου 2000, οι δύο πλευρές συμφώνησαν στην κοινή συναινέσει λύση του συμβολαίου του.

Θα επιστρέψει στην Γαλλία για την Μαρσέιγ η οποία περνούσε μια δύσκολη αγωνιστική και διοικητική κρίση, βρήκε στο πρόσωπο του έμπειρου Λιβεριανού τον ηγέτη που χρειαζόταν για την επίθεσή της. Η επιστροφή του στη Γαλλία έγινε δεκτή με μεγάλο ενθουσιασμό από τους οπαδούς των «Φωκέων».

Θα πραγματοποιήσει 20 συμμετοχές και 5 τέρματα σε μια δύσκολη χρονιά με πολλές αλλαγές προπονητών και το καλοκαίρι του 2001 θα  αποφασίσει να φύγει απο την Ευρώπη παρότι δέχθηκε προτάσεις από ευρωπαϊκούς συλλόγους, αλλά και από το αμερικανικό MLS και θα κλείσει την καριέρα του στην Άλ Τζαζίρα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Στα δύο χρόνια που αγωνίστηκε μέχρι το 2003 αγωνίστηκε σε 38 παιχνίδια πέτυχε 30 τέρματα και όταν αποφάσισε να βάλει τέλος στην καριέρα του η Αλ Τζαζίρα διοργάνωσε μια σειρά από τιμητικές εκδηλώσεις για να τον αποχαιρετήσει.

Στις 23 Φεβρουαρίου του 1986 στην Άκρα σε φιλικό παιχνίδι κόντρα στην Μπουρκίνα Φάσο θα κάνει ντεμπούτο για το Κύπελλο της Δυτικής Αφρικής. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η Λιβερία σπαρασσόταν από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, ο  Γουεά, κράτησε την εθνική ομάδα ζωντανή μόνος του, αφού πλήρωνε από την τσέπη του τα έξοδα μετακίνησης της ομάδας, τα ξενοδοχεία, τα αεροπορικά εισιτήρια των συμπαικτών του, ακόμα και τις εμφανίσεις της εθνικής, λειτούργησε ταυτόχρονα ως αρχηγός, βασικός επιθετικός, προπονητής και κύριος χορηγός της ομάδας.

Συμμετείχε σε δύο τελικές φάσεις Κυπέλλου Εθνών Αφρικής το 1996 και το 2002, αλλά δεν κατάφερε να πάρει μέρος σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, παρότι έφτασε μια ανάσα απο το να τα καταφέρει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, όπου στα προκριματικά, έκανε εκπληκτική πορεία, αλλά έχασε την πρόκριση για μόλις έναν βαθμό από τη Νιγηρία στον τελευταίο καθοριστικό αγώνα.

Η τελευταία του 75η εμφάνιση δεύτερος όλων των εποχών, όντας πρωθυπουργός πλέον για να τιμηθεί και να αποσυρθεί η φανέλα με το νούμερο 14 στην Μονρόβια κόντρα στην Νιγηρία, έχοντας πετύχει 18 τέρματα πρώτος σκόρερ όλων των εποχών.

Αναδείχθηκε κορυφαίος Αφρικάνος ποδοσφαιριστής το 1989, το 1994 και το 1996, ενώ το 1996 επιλέχθηκε ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της Αφρικής του 20ου αιώνα. 

Ανέπτυξε πλούσιο ανθρωπιστικό έργο, πρεσβευτής καλής θέλησης των Ηνωμένων Εθνών και της UNICEF, ενώ τιμήθηκε και με το βραβείο Άρθουρ Άς το 2004. Το 1998 μαζί με τον τραγουδιστή Φρίσμι Όμο Ίσιμπορ και οκτώ ακόμα Αφρικάνους ποδοσφαιριστές κυκλοφόρησαν ένα cd με τον τίτλο  Lively Up Africa με όλα τα έσοδα να πηγαίνουν σε προγράμματα που aφορούσαν παιδιά στις χώρες απο όπου προέρχονταν οι ποδοσφαιριστές.

Το 1994 δημιούργησε την δική του ποδοσφαιρική ομάδα τους Τζούνιορς Προφέσιοναλς  στους οποίους για να συμμετάσχει κάποιο παιδί θα έπρεπε να παρακολουθεί κανονικά τα μαθήματα στο σχολείο. Το 2005 κατέβηκε στον πολιτικό στίβο με το κόμμα Συνασπισμός για τη Δημοκρατική Αλλαγή, διεκδικώντας την προεδρία της Λιβερίας, έφτασε στον δεύτερο γύρο αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί συγκεντρώνοντας ποσοστό 40,60 %.

Το 2011 απο την θέση του αντιπροέδρου διεκδίκησε εκ νέου την προεδρία χωρίς όμως επιτυχία, ενώ τον Δεκέμβριο του 2014 εκλέχτηκε γερουσιαστής. Τον Απρίλιο του 2016 ανακοίνωσε την πρόθεση του να κατέβει ξανά υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2017 

Θα περάσει στον δεύτερο γύρο εκεί όπου θα καταλάβει την πρώτη θέση συγκεντρώνοντας ποσοστό 61,54% και τον Ιανουάριο του 2018 ορκίστηκε πρόεδρος της χώρας. Στις προεδρικές εκλογές στα τέλη του 2023, ο Γουεά διεκδίκησε την επανεκλογή του για μια δεύτερη θητεία.

Στον δεύτερο γύρο των εκλογών έχασε οριακά από τον παλιό του αντίπαλο, Τζόζεφ Μποακάι, συγκεντρώνοντας το 49,36% έναντι 50,64% του Μποακάι. Προτού καν ανακοινωθούν τα τελικά επίσημα αποτελέσματα, ο Γουεά τηλεφώνησε στον Μποακάι, αναγνώρισε την ήττα του και κάλεσε τους οπαδούς του να σεβαστούν το αποτέλεσμα και στις 22 Ιανουαρίου 2024, παρέδωσε επίσημα τα καθήκοντά του στον νέο Πρόεδρο.

Το 2026 με αφορμή τα γεγονότα στον τελικό Σενεγάλη-Μαρόκο, άσκησε έντονη δημόσια κριτική στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου για γραφειοκρατικές αποφάσεις αναδιοργάνωσης τίτλων, σχετικά με το Κύπελλο Εθνών Αφρικής, τονίζοντας ότι τα πρωταθλήματα πρέπει να κρίνονται αποκλειστικά μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου και όχι στα γραφεία διοικήσεων

Υπηρετούσε ως επίτιμος αρχηγός στο Players' Voice Panel της FIFA, συμμετέχοντας σε διεθνείς συναντήσεις υψηλού επιπέδου στην Ουάσινγκτον και τη Νέα Υόρκη μέσω της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026.