Γεννήθηκε στις 25 Μαΐου του 1953 στο Τσακαμπούκο στην περιοχή του Μπουένος Άιρες και ξεκίνησε την καριέρα του από την τοπική ομάδα της περιοχής και προσπάθησε σε αρκετές περιπτώσεις να ενταχθεί στις τοπ ομάδες της κατηγορίας όμως σε όλες απορρίφθηκε.
H απογοήτευση του ήταν τόσο μεγάλη σε σημείο που να σκέφτεται ακόμα και να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Όμως τελικά άλλαξε γνώμη καταλήγοντας στην Club Atletico Sarmiento το 1971 έως το 1973 έχοντας 36 συμμετοχές και 9 γκολ στην Primera C.
H απογοήτευση του ήταν τόσο μεγάλη σε σημείο που να σκέφτεται ακόμα και να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Όμως τελικά άλλαξε γνώμη καταλήγοντας στην Club Atletico Sarmiento το 1971 έως το 1973 έχοντας 36 συμμετοχές και 9 γκολ στην Primera C.
Τον Ιανουάριο του 1974 ο Έκτορ Ρόσι είχε αναλάβει την Ρίβερ Πλέιτ αποφασίζει να τον δοκιμάσει σε φιλικό κόντρα στην Μπόκα Τζούνιορς. Ο Πασαρέλα θα περάσει το τέστ, ο Ρόσι θα δώσει την έγκρισή του και η Ρίβερ θα προσφέρει στην ομάδα του το ποσό των 18 εκατομμυρίων πέσος και το μόνο σίγουρο είναι ότι οι "μιλιονάριος" δεν μετάνιωσαν καθόλου για την απόφαση τους αυτή.
Υπό την καθοδήγηση του η ομάδα από το Μπουένος Άιρες κατέκτησε τέσσερα Metropolitano το 1975, το 1977, το 1979 και το 1980 και τρία Νασιονάλ το 1975, το 1979 και το 1981 έχοντας 298 παιχνίδια και 99 γκολ.
Υπό την καθοδήγηση του η ομάδα από το Μπουένος Άιρες κατέκτησε τέσσερα Metropolitano το 1975, το 1977, το 1979 και το 1980 και τρία Νασιονάλ το 1975, το 1979 και το 1981 έχοντας 298 παιχνίδια και 99 γκολ.
Οι ισπανικές ομάδες κοίταξαν την περίπτωση του, η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν ο σύλλογος που πίεσε περισσότερο από κάθε άλλον για να τον αποκτήσει πριν από το 1982. Οι εμφανίσεις του "El Gran Capitán" είχαν εντυπωσιάσει τους Μαδριλένους, όμως η αγάπη του για τη Ρίβερ Πλέιτ και το γεγονός ότι η ομάδα του Μπουένος Άιρες έκανε τεράστιες οικονομικές υπερβάσεις για να τον κρατήσει (θυσιάζοντας ακόμα και τη διεκδίκηση του Ντιέγκο Μαραντόνα το 1981), καθυστέρησαν τη μεταγραφή του στην Ευρώπη.
Εκτός από τη Ρεάλ, το όνομά του είχε συνδεθεί μέσω διερευνητικών κρούσεων και με άλλες ισπανικές ομάδες της πρώτης γραμμής, καθώς το ισπανικό πρωτάθλημα παρακολουθούσε στενά την αγορά της Λατινικής Αμερικής.
Το καλοκαίρι του 1982 χάρις στην οικογένεια Ποντέλο, οι «βιόλα» παρουσίασαν ένα εξαιρετικά φιλόδοξο πλάνο, προσφέροντας ένα πολύ υψηλό συμβόλαιο και κατάφεραν να κινήσουν τις διαδικασίες πιο γρήγορα από τους ανταγωνιστές τους αμέσως μετά την ολοκλήρωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ισπανίας, δαπανώντας το ποσό των 2.5 εκατομμυρίων δολαρίων
Εκεί, ο Πασαρέλα έσμιξε με άλλους σπουδαίους παίκτες, όπως ο Βραζιλιάνος Σώκρατες, δημιουργώντας μια εμβληματική ομάδα. Στο "Αρτέμιο Φράνκι" θα παραμείνει μέχρι το 1986 έχοντας 139 παιχνίδια και 35 τέρματα.
Το καλοκαίρι του 1986, οι ιδιοκτήτες της Φιορεντίνα αποφάσισαν να προχωρήσουν σε ριζική αναδιάρθρωση και να πουλήσουν αρκετά από τα μεγάλα και ακριβά ονόματα της ομάδας για να εξισορροπήσουν τα οικονομικά τους.
Η διοίκηση συμφώνησε για την παραχώρησή του στην Ίντερ το ποσό του 1 δισεκατομμυρίου, λιρετών, χωρίς να τον ενημερώσει εκ των προτέρων. Αυτό εξόργισε τον Πασαρέλα, ο οποίος είχε δεθεί με την πόλη και σκόπευε αρχικά να κλείσει εκεί την καριέρα του.
Παρά την οργή του, στο τελευταίο του παιχνίδι πέτυχε δύο γκολ κόντρα στην Πίζα, εξασφαλίζοντας στην ομάδα την έξοδο στο Κύπελλο UEFA. Απο την άλλη η Ίντερ αναζητούσε έναν έμπειρο, σκληροτράχηλο κεντρικό αμυντικό με ηγετικά χαρακτηριστικά για να θωρακίσουν την οπισθοφυλακή τους, και ο Πασαρέλα ήταν ο ιδανικός.
Τον Μάρτιο του 1987, κατά τη διάρκεια ενός εκτός έδρας αγώνα με τη Σαμπντόρια, ο Πασαρέλα κλώτσησε ένα ball boy που καθυστερούσε να του δώσει τη μπάλα. Το περιστατικό προκάλεσε σάλο στην Ιταλία και του κόστισε ποινή αποκλεισμού 6 αγωνιστικών.
Η σχέση του με τη διοίκηση άρχισε να ψυχραίνεται και το καλοκαίρι του 1988, σε ηλικία 35 ετών, ύστερα απο 73 παιχνίδια και 15 γκολ, αποφάσισε να κλείσει τον ευρωπαϊκό του κύκλο και να επιστρέψει στην αγαπημένη του Ρίβερ Πλέιτ για να ολοκληρώσει την καριέρα του.
Επιστροφή στην πατρίδα του και στην ομάδα που ουσιαστικά αναδείχθηκε για να ολοκληρώσει την καριέρα του κάτι που έκανε στις 27 Ιουλίου του 1989 μετά την νίκη στο "superclassico" απέναντι στην Μπόκα Τζούνιορς. Συνολικά σε 451 παιχνίδια πέτυχε 131 τέρματα και για ένα μεγάλο διάστημα ήταν ο αμυντικός με τα περισσότερα τέρματα έως ότου το ρεκόρ αυτό το καταρρίψει ο Ρόναλντ Κούμαν.
Στις 20 Μαρτίου του 1976 στο Κίεβο σε φιλικό παιχνίδι απέναντι στην Σοβιετική Ένωση έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της χώρας του. Το 1978 θα ήταν ο αρχηγός που θα σήκωνε στον αέρα το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο για την χώρα του με τον ίδιο να είναι βασικός και αναντικατάστατος και στα εφτά παιχνίδια.
Αγωνίστηκε στο Copa America του 1979, ενώ το 1982 στην Ισπανία στην δεύτερη παρουσία του σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου πάλι αγωνίστηκε σε όλα τα παιχνίδια χωρίς όμως να μπορέσει να επαναλάβει τον θρίαμβο του 1978.
Ήταν παρών στην προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Μεξικού το 1986 όπου μάλιστα από δική του ασίστ απέναντι στο Περού σφραγίστηκε το εισιτήριο για την πρόκριση.
Λίγο πριν την έναρξη της διοργάνωσης υπέφερε από εντεροκολίτιδα και παρότι συμπεριλήφθηκε στην 23αδα απο τον Κάρλος Μπιλάρδο δεν μπόρεσε να αγωνιστεί ούτε λεπτό παρακολουθώντας τους συμπαίκτες του να κατακτούν το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας τους.
Βέβαια υπήρχαν και οι "κακές γλώσσες" που ανέφεραν ότι η σχέση του "El Gran Capitan" τόσο με τον Μαραντόνα όσο και με τον Μπιλάρδο δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή.
Ουσιαστικά η φιλική αναμέτρηση με το Ισραήλ στις 4 Μάιου του 1986 στο Τελ Αβίβ ήταν η τελευταία φορά που αγωνίστηκε με το εθνόσημο ο "El Kaiser" συμπληρώνοντας 70 συμμετοχές και πετυχαίνοντας 22 τέρματα.
Τον Δεκέμβριο του 1989 ύστερα από την παραίτηση του Ρεινάλντο Μέρλο αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία της Ρίβερ Πλέιτ στην οποία θα παραμείνει μέχρι τις 31 Ιουλίου του 1994 κατακτώντας το Πρωτάθλημα Αργεντινής το 1990, και τα Apertura του 1991 και του 1993 και σε 47 παιχνίδια είχε 25 νίκες, 8 ισοπαλίες και 14 ήττες.
Τον Δεκέμβριο του 1989 ύστερα από την παραίτηση του Ρεινάλντο Μέρλο αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία της Ρίβερ Πλέιτ στην οποία θα παραμείνει μέχρι τις 31 Ιουλίου του 1994 κατακτώντας το Πρωτάθλημα Αργεντινής το 1990, και τα Apertura του 1991 και του 1993 και σε 47 παιχνίδια είχε 25 νίκες, 8 ισοπαλίες και 14 ήττες.
Μετά την αποτυχία στο Παγκόσμιο Κύπελλο των Ηνωμένων Πολιτειών το 1994 θα του ανατεθεί η τεχνική ηγεσία της Αργεντινής στην θέση του Άλφιο Μπαζίλε. Θα οδηγήσει την χώρα του στο Copa America και στους νικηφόρους Παναμερικανικούς Αγώνες του 1995, ενώ με την ολυμπιακή ομάδα θα καταλάβει την δεύτερη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996.
Ιδιαίτερα συντηρητικός απαγόρευσε τα σκουλαρίκια, τα μακριά μαλλιά και τους ομοφυλόφιλους και πολύ σύντομα ήρθε σε κόντρα με αρκετούς ποδοσφαιριστές. Οι πιο χαρακτηριστικές από αυτές δεν ήταν άλλες από τους Φερνάντο Ρεντόντο και Κλαούντιο Κανίγκια οι οποίοι αρνήθηκαν να αποχωριστούν την πλούσια κόμη τους και ως εκ τούτου να αποκλειστούν από την τελική φάση της Γαλλίας, εν αντιθέσει με τον Γκαμπριέλ Μπατιστούτα.
Άν και θεωρούταν ένα από τα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου η Αργεντινή έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση όπου αποκλείστηκε από την Ολλανδία και αυτό ουσιαστικά σήμανε το τέλος της παρουσίας του στο πάγκο της. Συνολικά ο Πασαρέλα έκατσε στον πάγκο της Αργεντινής σε 56 παιχνίδια όπου είχε 33 νίκες, 13 ισοπαλίες και 10 ήττες.
Παρέμεινε σε πάγκο εθνικής ομάδας αυτή την φορά για λογαριασμό της Ουρουγουάης την οποία την καθοδήγησε από την 1η Αυγούστου του 1999 έως τις 20 Φεβρουαρίου του 2001 όμως ήρθε σε κόντρα με αρκετούς ποδοσφαιριστές και παρότι η "σελέστε" διεκδικούσε την είσοδο της στην προνομιούχο τετράδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο, αποχώρησε ύστερα απο 17 παιχνίδια με 7 νίκες, 4 ισοπαλίες και 6 ήττες.
Η Πάρμα στις 6 Νοεμβρίου του 2001 ήταν ο επόμενος σταθμός όπου έκατσε σε 10 παιχνίδια με 2 νίκες 2 ισοπαλίες και 6 ήττες μέχρι και τις 18 Δεκεμβρίου αφού στο Πρωτάθλημα δεν έκανε νίκη.
Η Πάρμα στις 6 Νοεμβρίου του 2001 ήταν ο επόμενος σταθμός όπου έκατσε σε 10 παιχνίδια με 2 νίκες 2 ισοπαλίες και 6 ήττες μέχρι και τις 18 Δεκεμβρίου αφού στο Πρωτάθλημα δεν έκανε νίκη.
Την 1η Ιουλίου του 2002 θα αναλάβει την μεξικάνικη Μοντερέι με την οποία κατέκτησε το Κλαoυζούρα του 2003 και μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 2003 όπου σε 64 παιχνίδια είχε 22 νίκες, 24 ισοπαλίες και 18 ήττες.
Επόμενος προπονητικός σταθμός η Κορίνθιανς στις 7 Μαρτίου του 2005 αλλά δεν μακροημέρευσε αφού στις 11 Μάϊου του 2005 αποχώρησε έχοντας σε 15 παιχνίδια 7 νίκες, 4 ισοπαλίες και 4 ήττες.
Στις 10 Ιανουαρίου του 2006 ύστερα από 12 χρόνια επιστρέφει στην αγαπημένη του Ρίβερ Πλέιτ όμως η δεύτερη αυτή θητεία του δεν είχε καμία σχέση με την πρώτη αφού δεν συνδυάστηκε με την κατάκτηση τίτλου και στις 15 Νοέμβριο του 2007 μετά τον αποκλεισμό απο τoν τελικό του Copa Sudamericana, παραιτήθηκε από την τεχνική της ηγεσία, έχοντας σε 99 παιχνίδια 45 νίκες, 30 ισοπαλίες και 24 ήττες.
Τον Δεκέμβριο του 2008 ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του για την προεδρία της ομάδας και ένα χρόνο αργότερα στις 9 Δεκεμβρίου του 2009, εκλέχτηκε με διαφορά μόλις έξι ψήφων στον δεύτερο γύρο. Είχε να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα τόσο στον οικονομικό τομέα αλλά και στην ειδική βαθμολογία για τον υποβιβασμό.
Ο ίδιος κατέφυγε σε πολλές αλλαγές προπονητών όμως η ομάδα αντί να διεκδικεί τίτλους βρέθηκε να παλεύει για τον υποβιβασμό και δεν απέφυγε το μοιραίο στο Κλαουζούρα του 2011 βιώνοντας για πρώτη φορά την πικρή γεύση της πτώσης στην Nacional B.
Το διάλειμμα στην δεύτερη τη τάξει κατηγορία κράτησε μόλις ένα χρόνο επανήρθε στην μεγάλη κατηγορία, με τον ίδιο να αποχωρεί απο τον προεδρικό θώκο στις 12 Δεκεμβρίου του 2013. Είναι ο μόλις πέμπτος άνθρωπος μετά τους Κάρλος Μπάμπινγκτον, Σαντιάγκο Μπερναμαπέου, Εδουάρδο Πριμεντέλ και Φράντς Μπεκενμπάουερ που διετέλεσε παίκτης, προπονητής και πρόεδρος σε μια ομάδα.
Τον Δεκέμβριο του 2016 βρέθηκε κατηγορούμενος ύστερα απο εισαγγελική παρέμβαση με την κατηγορία ότι προμήθευε εισιτήρια σε οργανωμένους οπαδούς της Ρίβερ, οι οποίοι στην συνέχεια τα μεταπωλούσαν σε "δικούς" τους που δεν μπορούσαν να μπουν στο γήπεδο, Μάλιστα σύμφωνα με το κατηγορητήριο ο Πασαρέλα δωροδοκούσε τους αστυνομικούς ούτως ώστε να μην αποκαλυφθεί.
Τον Δεκέμβριο του 2008 ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του για την προεδρία της ομάδας και ένα χρόνο αργότερα στις 9 Δεκεμβρίου του 2009, εκλέχτηκε με διαφορά μόλις έξι ψήφων στον δεύτερο γύρο. Είχε να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα τόσο στον οικονομικό τομέα αλλά και στην ειδική βαθμολογία για τον υποβιβασμό.
Ο ίδιος κατέφυγε σε πολλές αλλαγές προπονητών όμως η ομάδα αντί να διεκδικεί τίτλους βρέθηκε να παλεύει για τον υποβιβασμό και δεν απέφυγε το μοιραίο στο Κλαουζούρα του 2011 βιώνοντας για πρώτη φορά την πικρή γεύση της πτώσης στην Nacional B.
Το διάλειμμα στην δεύτερη τη τάξει κατηγορία κράτησε μόλις ένα χρόνο επανήρθε στην μεγάλη κατηγορία, με τον ίδιο να αποχωρεί απο τον προεδρικό θώκο στις 12 Δεκεμβρίου του 2013. Είναι ο μόλις πέμπτος άνθρωπος μετά τους Κάρλος Μπάμπινγκτον, Σαντιάγκο Μπερναμαπέου, Εδουάρδο Πριμεντέλ και Φράντς Μπεκενμπάουερ που διετέλεσε παίκτης, προπονητής και πρόεδρος σε μια ομάδα.
Τον Δεκέμβριο του 2016 βρέθηκε κατηγορούμενος ύστερα απο εισαγγελική παρέμβαση με την κατηγορία ότι προμήθευε εισιτήρια σε οργανωμένους οπαδούς της Ρίβερ, οι οποίοι στην συνέχεια τα μεταπωλούσαν σε "δικούς" τους που δεν μπορούσαν να μπουν στο γήπεδο, Μάλιστα σύμφωνα με το κατηγορητήριο ο Πασαρέλα δωροδοκούσε τους αστυνομικούς ούτως ώστε να μην αποκαλυφθεί.
Τον Ιούλιο του 2022 σύμφωνα με ρεπορτάζ που δημοσίευσε η αθλητική εφημερίδα Olé, ο πρώην τεχνικός διευθυντής και πρώην πρόεδρος της Ρίβερ Πλέιτ πάσχει από μια νευροεκφυλιστική ασθένεια παρόμοια με την ALS, η οποία όχι μόνο προκαλεί σωματικές συνέπειες, αλλά και τον δυσκολεύει όλο και περισσότερο να τοποθετηθεί στο χώρο και στο χρόνο
