Γεννήθηκε στις 8 Μαΐου του 1960 στο Τραβαλιάτο της επαρχίας της Μπρέσια στην περιοχή της Λομβαρδίας και κάνει τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην ομάδα της γενέτειράς του την USO (Unione Sportiva Oratorio).
Ο αδερφός του Τζιουζέπε ήτοι δύο χρόνια μεγαλύτερος αγωνίζεται ήδη στα τμήματα υποδομής των "νερατζούρι", κάτι που θέλει να δοκιμάσει και ο μικρός Φράνκο, όμως απορρίπτεται. Ο Ιτάλο Γκαλμπιάτι θα τον προτείνει στην Μίλαν και ύστερα απο τρείς δοκιμές και την επιμονή του Γκουίντο Σετεμπρίνο τοτε προπονητή του στο Τραβαλιάτο θα ενταχθει στην ακαδημία των "ροσονέρι".
Στις 23 Απριλίου του 1978 απέναντι στην Βερόνα θα κάνει το ντεμπούτο του στην πρώτη κατηγορία, ενώ στην δεύτερη του μόλις χρονιά ο Νίλς Λίντχολμ θα του δώσει βασικό ρόλο και θα κατακτήσει το Πρωτάθλημα του 1979, έχοντας 30 συμμετοχές(40 σε όλες τις διοργανώσεις).
Θα βιώσει όμως και απο από πρώτο χέρι τον υποβιβασμό στην SERIE B εις διπλούν λόγω του σκανδάλου "Totonero" το 1980 αλλά και για αγωνιστικούς λόγους το 1982. Παρά τις "σειρήνες" για αλλαγή περιβάλλοντος, όχι μόνο παρέμεινε στον σύλλογο, φόρεσε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού.
Για την απόφαση του αυτή δικαιώθηκε στα επόμενα χρόνια αφού αποτέλεσε τον στυλοβάτη της άμυνας των "ροσονέρι" και πάνω του στηρίχθηκε ο Αρίγκο Σάκι για να δημιουργήσει μία από τις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών στα τέλη της δεκαετίας του '80 και των αρχών του '90.
Με τον Σάκι πάντως την τελευταία χρονιά η σχέση του δεν ήταν η καλύτερη δυνατή, με το τέλος του Πρωταθλήματος μάλιστα έχοντας μαζί του και άλλους ποδοσφαιριστές ως αρχηγός ζήτησε απο τον Μπερλουσκονι τη παραίτηση του.
Δεν είναι τυχαίο ότι τον Ιούνιο του 1997 όταν ανακοίνωσε ότι κρεμάει τα παπούτσια αποφασίστηκε η φανέλα με το νούμερο 6 να αποσυρθεί. Άλλωστε μιλάμε για τον δεύτερο σε συμμετοχές στην ιστορία της Μίλαν με 719 πίσω μόνο από τον Πάολο Μαλντίνι έχοντας πετύχει και 33 γκολ.
Κατέκτησε πέντε Πρωταθλήματα(1988,1992,1993,1994,1996), τέσσερα ιταλικά Σούπερ Καπ το 1988, το 1992, το 1993, το 1994, 3 Κύπελλα Πρωταθλητριών-Τσάμπιονς Λίγκ το 1989 απέναντι στην Στεάουα, το 1990 απέναντι στην Μπενφίκα και το 1994 απέναντι στην Μπαρτσελόνα αν και στον τελικό του Ολυμπιακού Σταδίου ήταν τιμωρημένος και δεν αγωνίστηκε.
Ακόμα κατέκτησε 3 Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ το 1989, το 1990 και το 1994, και 2 Διηπειρωτικά Κύπελλα το 1989 και το 1990. Στην "σκουάντρα ατζούρα" ο Μπαρέζι είχε την τύχη να συμπεριληφθεί από τον Έντσο Μπέαρζοτ στις αποστολές τόσο για το Κύπελλο Εθνών του 1980 αλλά και για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας το 1982 όπου αναδείχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής χωρίς όμως να αγωνιστεί ούτε λεπτό.
Έπρεπε να περιμένει μέχρι τις 4 Δεκεμβρίου του 1982 στην Φλωρεντία απέναντι στην Ρουμανία για την προκριματική φάση του Κυπέλλου Εθνών του 1984 για να κάνει ντεμπούτο. Ήταν απών από το Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού το 1986 και ουσιαστικά η πρώτη του μεγάλη διοργάνωση στην οποία πήρε μέρος ήταν τo EURO 1988 στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας.
Δύο χρόνια αργότερα το 1990 στην Ιταλία κατέκτησε την τρίτη θέση στην διοργάνωση αγωνιζόμενος και στα εφτά παιχνίδια βασικός και αναντικατάστατος, τον Οκτώβριο του 1992 όμως σκεφτόταν να αποχωρήσει απο την εθνική ομάδα.
Δεν είναι τυχαίο ότι τον Ιούνιο του 1997 όταν ανακοίνωσε ότι κρεμάει τα παπούτσια αποφασίστηκε η φανέλα με το νούμερο 6 να αποσυρθεί. Άλλωστε μιλάμε για τον δεύτερο σε συμμετοχές στην ιστορία της Μίλαν με 719 πίσω μόνο από τον Πάολο Μαλντίνι έχοντας πετύχει και 33 γκολ.
Κατέκτησε πέντε Πρωταθλήματα(1988,1992,1993,1994,1996), τέσσερα ιταλικά Σούπερ Καπ το 1988, το 1992, το 1993, το 1994, 3 Κύπελλα Πρωταθλητριών-Τσάμπιονς Λίγκ το 1989 απέναντι στην Στεάουα, το 1990 απέναντι στην Μπενφίκα και το 1994 απέναντι στην Μπαρτσελόνα αν και στον τελικό του Ολυμπιακού Σταδίου ήταν τιμωρημένος και δεν αγωνίστηκε.
Ακόμα κατέκτησε 3 Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ το 1989, το 1990 και το 1994, και 2 Διηπειρωτικά Κύπελλα το 1989 και το 1990. Στην "σκουάντρα ατζούρα" ο Μπαρέζι είχε την τύχη να συμπεριληφθεί από τον Έντσο Μπέαρζοτ στις αποστολές τόσο για το Κύπελλο Εθνών του 1980 αλλά και για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας το 1982 όπου αναδείχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής χωρίς όμως να αγωνιστεί ούτε λεπτό.
Έπρεπε να περιμένει μέχρι τις 4 Δεκεμβρίου του 1982 στην Φλωρεντία απέναντι στην Ρουμανία για την προκριματική φάση του Κυπέλλου Εθνών του 1984 για να κάνει ντεμπούτο. Ήταν απών από το Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού το 1986 και ουσιαστικά η πρώτη του μεγάλη διοργάνωση στην οποία πήρε μέρος ήταν τo EURO 1988 στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας.
Δύο χρόνια αργότερα το 1990 στην Ιταλία κατέκτησε την τρίτη θέση στην διοργάνωση αγωνιζόμενος και στα εφτά παιχνίδια βασικός και αναντικατάστατος, τον Οκτώβριο του 1992 όμως σκεφτόταν να αποχωρήσει απο την εθνική ομάδα.
Όμως χάρις στην παρέμβαση του προέδρου της Ομοσπονδίας Αντόνιο Ματαρέζε τον έπεισε να αλλάξει την απόφαση του, ενώ και ο Σάκι ήταν αντίθετος με την συγκεκριμένη απόφαση. Το 1994 στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν φιναλίστ, φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού αγωνίστηκε κόντρα σε Ιρλανδία, Νορβηγία στην φάση των ομίλων.
Απέναντι όμως στους Σκανδιναβούς τραυματίστηκε και έχασε ουσιαστικά όλη την υπόλοιπη διοργάνωση, επέστρεψε στον τελικό απέναντι στην Βραζιλία στο τέλος του μάλιστα αγωνιζόταν με κράμπες και αυτό είχε ως συνέπεια να χάνει το πρώτο πέναλτι στην "ρώσικη ρουλέτα".
Στις 7 Σεπτεμβρίου του 1994 στο Μάριμπορ απέναντι στην Σλοβενία για την προκριματική φάση του EURO 1996, πραγματοποίησε την 81η και τελευταία του παρουσία έχοντας πετύχει και ένα γκολ.
Το 1999 οι οπαδοί της Μίλαν τον εξέλεξαν ως τον κορυφαίο παίκτη της ιστορίας της, το 1990 ήταν μέλος της κορυφαίας ενδεκάδας του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ενώ την ίδια χρονιά κέρδισε το βραβείο του καλύτερου παίκτη της SERIE A.
Επίσης το βρετανικό περιοδικό World Soccer σε ψηφοφορία τον Δεκέμβριο του 1999 τον επέλεξε στους 100 καλύτερους ποδοσφαιριστές του 20ου αιώνα στην 19η θέση.
Απο τις 23 Μαϊου του 2002 είχε αναλάβει ως διευθυντής ποδοσφαίρου της Φούλαμ αλλά στις 20 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους παραιτήθηκε λόγω των διαφωνιών που είχε με τον προπονητή της ομάδας Ζαν Τιγκανά.
Από τις 19 Σεπτεμβρίου του 2002 είχε αναλάβει τις τύχες των τμημάτων υποδομής της Μίλαν μέχρι και τις 4 Αυγούστου του 2008 όταν κατείχε θέση στο τμήμα μάρκετινγκ του συλλόγου, ενώ μετά την αποχώρηση του Μπερλουσκόνι και την ανάληψη της προεδρίας απο τον Λι Γιόνγκχόνγκ στις 18 Μαϊου του 2017 ανέλαβε τον ρόλο του πρεσβευτή στην Κίνα.
Στις 28 Οκτωβρίου του 2020 η νέα ιδιοκτησία της Μίλαν του έδωσε τον τίτλο του επίτιμου αντιπροέδρου του συλλόγου, ενώ στις 7 Οκτωβρίου του 2024 στην συμπλήρωση των 125 χρόνων δημιουργήθηκε το Hall of Fame της Μίλαν και συμπεριλήφθηκε ως το πρώτο επίτιμο μέλος που εισήχθη τιμητικά κατά την παρουσίαση του θεσμού.
Μάλιστα κατείχε ενεργό ρόλο στην ανάδειξη της τάξης του 2026 όπου οι φίλαθλοι θα ψήφιζαν απο τις 30 υποψηφιότητες τους 3 που θα εντάσσονταν στο μουσείο.
Στις 31 Ιουλίου 2026 σε ηλικία 66 ετών έφυγε απο την ζωή, είχε διαγνωστεί με καρκίνο στον πνεύμονα περίπου ένα χρόνο πριν από τον θάνατό του. Το 2025 υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του όγκου.
Παρά την προσωρινή του επιστροφή σε δημόσιες εμφανίσεις, η υγεία του παρουσίασε ραγδαία επιδείνωση το τελευταίο διάστημα. Όπως ήταν φυσικό η αΜίλαν εξέδωσε αποχαιρετιστήριά αναακοίνωση λέγοντάς τα εξής:
«Ολόκληρη η ιστορία της AC Milan πενθεί μετά τον θάνατο του Φράνκο Μπαρέζι. Το παράδειγμά του και η ακεραιότητά του θα παραμείνουν για πάντα ενσωματωμένα στο DNA του συλλόγου, ακριβώς όπως και η εμβληματική του φανέλα με το νούμερο 6. Τα συλλυπητήρια που εκφράζει η AC Milan στην οικογένεια του Φράνκο Μπαρέζι σε αυτή τη δύσκολη στιγμή, τα μοιράζεται κάθε "Ροσονέρο", ο οποίος νιώθει αυτή την απώλεια σαν δική του. Στη μνήμη του Φράνκο, στεκόμαστε ενωμένοι, γνωρίζοντας ότι θα μας καθοδηγεί και θα μας ωθεί σε όλο το ταξίδι μας. Για πάντα. Επειδή ο Μπαρέζι είναι για πάντα»
Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Πάολο Μαλντίνι που αναφέρει τα εξής:
“Αντίο, Φράνκο,
Σήμερα νιώθω ακριβώς όπως τότε που, για οποιονδήποτε λόγο, δεν μπορούσες να βγεις στο γήπεδο δίπλα μας: πώς θα τα καταφέρουμε χωρίς τον αρχηγό μας;
Μου έμαθες να παλεύω μέχρι την τελευταία μου ανάσα, τι σημαίνει η αφοσίωση στη φανέλα και η αξία του να είσαι ένας αληθινός ηγέτης. Το έκανες με το παράδειγμά σου, κάθε μέρα: λίγα λόγια, αλλά πάρα πολλές πράξεις.
Μια θερμή αγκαλιά σε όλη την οικογένειά σου, ειδικά στη σύζυγό σου Μάουρα και στα παιδιά σου, τον Εδουάρδο και τον Τζιανναντρέα.
Θα μας λείψεις, Αρχηγέ. Αλλά το φως του άστρου σου θα συνεχίσει να μας συνοδεύει για πάντα.”
