Είναι ο τοπ-σκόρερ στην ιστορία του ουρουγουανικού Πρωταθλήματος έχοντας σε 244 παιχνίδια πετύχει 230 γκολ, ο πρώτος Ουρουγουανός σκόρερ στην ιστορία του Κόπα Λιμπερταδόρες αφού σε 77 παιχνίδια έχει πετύχει 37 γκολ και δεύτερος συνολικά πίσω μόνο από τον Αλμπέρτο Σπένσερ. Ο Φερνάντο Μορένα Μπελόρα είναι από τους κορυφαίους σκόρερ που ανέδειξε το ουρουγουανικό ποδόσφαιρο στην δεκαετία του '70, και ένας εκ των κορυφαίων σκόρερ στο λατινοαμερικανικό ποδόσφαιρο.
Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1952 στην περιοχή Πούντα Γκόρδα του Μοντεβίδεο και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο το 1967 στην Ράσιγκ Κλάμπ του Μοντεβιδέο όπου άρχιζε να ξεχωρίζει για την τεχνική και την αίσθηση του γκολ
Θα μετακινηθεί στην Ρίβερ Πλέιτ του Μοντεβιδέο με την οποία έκανε ντεμπούτο στις 5 Οκτωβρίου του 1969 σε ηλικία 17 ετών, έχοντας 48 συμμετοχές και 27 γκολ μέχρι και το 1972. Το 1973 η Πενιαρόλ θα δώσει το ποσό των 250,000 ευρώ και δεν θα το μετανιώσει καθόλου.
Μέχρι και το 1979 στο πρώτο αυτό πέρασμα με τους "μάνιας" θα κατακτήσει τέσσερα Πρωταθλήματα το 1973, το 1974, το 1975 και το 1978, και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ έξι συνεχόμενες φορές από το 1973 έως το 1978 χρονιά που πέτυχε 36 γκολ σε μια σεζόν ρεκόρ που είναι ακατάρριπτο.
Παράλληλα ήταν ο τοπ σκόρερ στις διοργανώσεις του Κόπα Λιμπερταδόρες το 1974 και το 1975 με 7 και 8 γκολ αντίστοιχα. Το καλοκαίρι του 1979 έκανε το υπερατλαντικό ταξίδι για την Ευρώπη για την Ράγιο Βαγιεκάνο η οποία ξόδεψε το ποσό των 750.000 δολαρίων, 42 με 45 εκατομμύρια πεσέτες για να τον κάνει δικό της.
Για να μπορέσει η Ράγιο Βαγιεκάνο να καλύψει αυτό το τεράστιο οικονομικό βάρος, χρειάστηκε να πουλήσει τον Ισπανό μέσο Χεσούς Μαρία Λανταμπούρου στην Μπαρτσελόνα έναντι 30 εκατομμυρίων πεσετών.
Μάλιστα στις 19 Δεκεμβρίου 1979 στο "Σεντενάριο" του Μοντεβιδέο διεξήχθη φιλικός αγώνας ανάμεσα στις δύο πλευρές ως υποχρεωτικός όρος στο συμβόλαιο μεταγραφής του Φερνάντο Μορένα το καλοκαίρι του 1979. Αντί η Ράγιο να πληρώσει ολόκληρο το ποσό σε μετρητά, καλύφθηκαν 100.000 δολάρια μέσω των εγγυημένων εισπράξεων αυτού του φιλικού
Σε 38 παιχνίδια πέτυχε 21 τέρματα απο τα οποία τα 20 στο Πρωτάθλημα που ακόμα και τώρα είναι ακατάρριπτο, ρεκόρ περισσότερων τερμάτων σε μία σεζόν για τον σύλλογο. Όμως η ομάδα της Μαδρίτης δεν κατάφερε να αποφύγει τον υποβιβασμό στην δεύτερη κατηγορία, αλλά παρέμεινε όμως σε ισπανικό έδαφος για λογαριασμό της Βαλένθια η οποία ξόδεψε ένα ποσό που κυμαινόταν απο τα 53 έως τα 60 εκατομμύρια πεσέτες, περίπου 600,000 με 700,000 δολάρια.
Έχοντας ήδη στην σύνθεση της τον Μάριο Κέμπες ήθελε να δημιουργήσει ένα επιθετικό δίδυμο συνδυάζοντάς τον με τον Μορένα. Κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ του 1980 απέναντι στην Νότιγχαμ Φόρεστ, όντας μάλιστα αυτός που πέτυχε το νικητήριο γκολ στον δεύτερο τελικό στο "Λουίς Καζανόβα".
Την χρονιά 1980-1981, είχε 40 συμμετοχές και 24 γκολ στο πρωτάθλημα συνολικά σε όλες τις διοργανώσεις, αλλά η Βαλένθια αντιμετώπισε διοικητικές αναταράξεις και οικονομική στενότητα στο τέλος της χρονιάς.
Αυτό, σε συνδυασμό με τη δική του έντονη επιθυμία να επιστρέψει στην πατρίδα του και την κρούση της Πενιαρόλ για να επιστρέψει στην πατρίδα του, η Βαλένθια δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο ορίζοντας ως τιμή πώλησης το ποσό των 1,5 εκατομμυρίων δολαρίων.
Το ποσό δεν ήταν εύκολο για τους Ουρουγουανούς να το συγκεντρώσουν και τότε ενεργοποιήθηκαν οι οπαδοί της ομάδας οι οποίοι μέσα σε λίγους μήνες είχαν καταφέρει να συγκεντρώσουν 500.000 δολάρια.
Οι "νυχτερίδες" ύστερα απο πίεση και του ίδιου του ποδοσφαιριστή ο οποίος ήθελε να επιστρέψει κατέβασε το ποσό στο 1 εκατομμύριο δολάρια. Έτσι οι δύο πλευρές συμφώνησαν να δοθούν οι 500.000 που είχαν μαζευτεί απο τους φιλάθλους και το υπόλοιπο ποσό να δοθεί μέσα στα επόμενα δύο χρόνια
Με τους "μάνιας" συνέχισε την συγκομιδή τίτλων κατέκτησε 2 Πρωταθλήματα το 1981 και το 1982, το Copa Libertadores και το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 1982, και το Copa de Oro του 1981. Για μία ακόμη φορά αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος και του Copa Libertadores το 1982 με 17 και 7 αντίστοιχα.
Το καλοκαίρι του 1984, η Μπόκα Τζούνιορς βρισκόταν σε μία από τις χειρότερες οικονομικές και διοικητικές κρίσεις της ιστορίας της, φτάνοντας στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Αναζητώντας μια έμπειρη λύση για την επίθεση, η διοίκηση στράφηκε στον 32χρονο τότε Μορένα, ο οποίος είχε μείνει ελεύθερος από την Πενιαρόλ.
Όμως το πέρασμα του ήταν σύντομο και άτυχο όπου είχε μόνο 11 συμμετοχές με ένα μόνο 1 γκολ και επέστρεψε στην Πενιαρόλ για τρίτη και τελευταία φορά για να κλείσει την καριέρα του τον Δεκέμβριο του 1984.
Όμως τα χρόνια πέρασαν οι τραυματισμοί, η σωματική έκαναν την εμφάνιση τους και αγωνίστηκε μόνο σε 10 παιχνίδια με 3 γκολ και στις 28 Δεκεμβρίου του 1984 ανακοίνωνέ την απόσυρση του απο τους αγωνιστικούς χώρους.
Όμως τα τεράστια οικονομικά προβλήματα και τα χρέη της Πενιαρόλ το 1986 ανάγκασαν τη διοίκηση και τους παίκτες να του ζητήσουν να επιστρέψει. Επανήρθε στην ενεργό δράση για να την ενισχύσει στο Κόπα Λιμπερταδόρες του 1986 όπου σε 6 παιχνίδια πέτυχε 1 γκολ.
Στις 27 Οκτωβρίου του 1971 απέναντι στην Χιλή στο Μοντεβίδεο για το Pinto Duran Cup έκανε την πρώτη του εμφάνιση με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Πήρε μέρος στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 στην Δυτική Γερμανία όπου αγωνίστηκε και στα τρία παιχνίδια της φάσης των ομίλων απέναντι σε Ολλανδία, Βουλγαρία και Σουηδία χωρίς να πετύχει κάποιο γκολ.
Αγωνίστηκε ακόμα σε δύο Κόπα Αμέρικα του 1975 και του 1983 όπου αναδείχθηκε Πρωταθλητής Νοτίου Αμερικής έστω και αν αγωνίστηκε μόνο στα δύο πρώτα παιχνίδια απέναντι στην Χιλή και στην Βενεζουέλα στο "Σεντενάριο" πετυχαίνοντας και από ένα γκολ έκαστος.
Μάλιστα το παιχνίδι απέναντι στους "βινοτίντο" στις 4 Σεπτεμβρίου του 1983 έμελλε να είναι και η τελευταία του παρουσία με την "σελέστε" συμπληρώνοντας συνολικά 53 έχοντας πετύχει και 22 γκολ.
O "Potrillo(σ.σ. το πουλάρι)" ακολούθησε προπονητική καριέρα ξεκινώντας απο που αλλού την αγαπημένη του Πενιαρόλ την 1η Ιανουαρίου έως και τις 30 Ιουνίου του 1988 όπου σε 16 παιχνίδια με 5 νίκες, 5 ισοπαλίες και 6 ήττες.
Το 1989 ανέλαβε την Ουρακάν Μπουσέο την οποία και κατάφερε να την οδηγήσει στην άνοδο στην μεγάλη κατηγορία του ουρουγουανικού Πρωταθλήματος.
Στις 2 Ιουλίου του 1991 θα αναλάβει την Μούρθια με την παρουσία του να είναι σύντομη στις 11 Νοεμβρίου αποχώρησε λόγω των μέτριων αποτελεσμάτων και της πίεσης για άμεση άνοδο και σε 11 αγώνες είχε 4 νίκες, 3 ισοπαλίες και 4 ήττες.
Μετά το πέρασμά του από την Μούρθια, ο Μορένα επέστρεψε στην πατρίδα του και ανέλαβε το 1993 την Ράμπλα Τζούνιορς. Η αποστολή του ήταν να δημιουργήσει ένα αξιόμαχο σύνολο με περιορισμένο οικονομικό μπάτζετ.
Εντάχθηκε στο τεχνικό τιμ της Εθνικής Ουρουγουάης τη διετία 1995–1996, έχοντας τον ρόλο του άμεσου βοηθού του πρώτου προπονητή, Έκτορ Νούνιες. Είχε ενεργή συμμετοχή στην προετοιμασία και την καθοδήγηση της ομάδας κατά τη διάρκεια του Copa América του 1995, το οποίο διεξήχθη στα γήπεδα της Ουρουγουάης.
Η «Σελέστε» κατέκτησε αήττητη το τρόπαιο, επικρατώντας της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Βραζιλίας στα πέναλτι (5-3, κανονική διάρκεια 1-1) στον μεγάλο τελικό του Estadio Centenario.
Παράλληλα με τα καθήκοντά του στην ομάδα των ανδρών, η Ομοσπονδία του εμπιστεύτηκε την τεχνική ηγεσία της Εθνικής ομάδας Κ-23 (Ολυμπιακή ομάδα). και καθοδήγησε την Ουρουγουάη στο Προολυμπιακό Τουρνουά της Λατινικής Αμερικής το 1996, με στόχο την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα.
Την 1η Ιανουαρίου του 1996 θα αναλάβει την Ρίβερ Πλέιτ Μοντεβιδέο μέχρι και τις 31 Δεκεμβρίου του 1998 παρουσιάζοντας ένα πολύ ανταγωνιστικό και επιθετικό σύνολο, τερματίζοντας σταθερά στις υψηλές θέσεις της βαθμολογίας και διεκδικώντας μέχρι τέλους την έξοδο στο Copa Libertadores.
Στις 17 Νοεμβρίου του 1999 θα αναλάβει την Κόλο Κόλο, θα παρουσιάσει ένα άκρως επιθετικό ποδόσφαιρο, πετυχαίνοντας 83 γκολ σε 49 αναμετρήσεις. Διεκδίκησε μέχρι τέλους το πρωτάθλημα Χιλής, ωστόσο η αμυντική αστάθεια, δέχτηκε 66 γκολ, κόστισε σε κρίσιμα παιχνίδια.
Οι υψηλές απαιτήσεις των οπαδών και της διοίκησης για την κατάκτηση του τίτλου, σε συνδυασμό με ορισμένα ανεπιτυχή αποτελέσματα στα μεγάλα ντέρμπι της χώρας, οδήγησαν στη λύση της συνεργασίας του με τον σύλλογο στις 31 Δεκεμβρίου του 2000 έχοντας σε 49 παιχνίδια 23 νίκες, 14 ισοπαλίες και 12 ήττες.
Την 1η Οκτωβρίου του 2002 θα επιστρέψει και πάλι στην Ρίβερ Πλέιτ Μοντεβιδέο όπου αν και η ομάδα δεν έπιασε τα υψηλά στάνταρ της πρώτης του θητείας, πέτυχε τον βασικό στόχο της άνετης παραμονής στην κατηγορία, αναδεικνύοντας παράλληλα αρκετούς νεαρούς ποδοσφαιριστές από τις ακαδημίες μέχρι και τις 31 Δεκεμβρίου του 2003.
Την 1η Ιανουαρίου του 2005, επέστρεψε ως «σωτήρας» στην τεχνική ηγεσία της αγαπημένης του Πενιαρόλ, σε μια περίοδο έντονης διοικητικής και οικονομικής κρίσης για τον σύλλογο. Ο πρώτος στόχος ήταν η είσοδος στις διεθνείς διοργανώσεις κάτι που το κατάφερε επικρατώντας της Ντεφενσόρ Σπόρτινγκ με 2-1.
Η συνέχεια όμως δεν ήταν ανάλογη, αφού στην προκριματική φάση του Copa Libertadores 2005, η Πενιαρόλ αποκλείστηκε αμέσως από τη LDU Quito, γνωρίζοντας βαριά ήττα με 3-0 εκτός έδρας, ενώ το 4-1 του επαναληπτικού στο Μοντεβιδέο δεν στάθηκε αρκετό.
Στο εγχώριο πρωτάθλημα η ομάδα εμφάνισε μεγάλη αστάθεια, τερματίζοντας στην απογοητευτική 7η θέση της βαθμολογίας, έχοντας σε 26 παιχνίδια, 12 νίκες, 6 ισοπαλίες και 8 ήττες, γεγονός που οδήγησε τη διοίκηση στην απόφαση να μην ανανεώσει το συμβόλαιό του στις 31 Δεκεμβρίου του 2005.
Ανάμεσα στα επιτεύγματά του είναι και το ρεκόρ των περισσότερων τερμάτων σε ένα μόνο παιχνίδι 7 γκολ που τα πέτυχε στις 16 Ιουλίου του 1978 απέναντι στην Huracan Baceo όπου μάλιστα είχε την ευκαιρία να τα αυξήσει αλλά στα τελευταία λεπτά του παιχνιδιού έχασε πέναλτι, παραμένοντας στα εφτά.
Από το 2009 έχει αναλάβει διοικητικό πόστο στην αγαπημένη του Πενιαρόλ, ήταν ο επίσημος «πρεσβευτής» του συλλόγου σε διεθνές επίπεδο, εκπροσωπώντας την ομάδα σε κληρώσεις της CONMEBOL, επίσημες εκδηλώσεις και φιλανθρωπικές δράσεις.
Το 2013, η Πενιαρόλ τίμησε τον Μορένα με τα αποκαλυπτήρια ενός μνημειώδους αγάλματος στο επίσημο μουσείο του συλλόγου, αναγνωρίζοντάς τον ως τον κορυφαίο σκόρερ και είδωλο στην ιστορία της ομάδας.
Στις 2 Οκτωβρίου του 2020 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του ύψους 2.30 μέτρων στο Estadio Campeon del Siglo που αποτυπώνει έναν από τους πιο θρυλικούς πανηγυρισμούς του Μορένα, όπου τρέχει με τα χέρια υψωμένα και το στόμα ανοιχτό, γιορτάζοντας ένα γκολ, και βρίσκεται ανάμεσα στις δύο εξέδρες την Frank Hederson και την Washington Cataldi .
Ένα από τα γήπεδα του υπερσύγχρονου προπονητικού κέντρου της Πενιαρόλ ονομάστηκε επίσημα «Fernando Morena» προς τιμήν του. Έχει βραβευτεί επανειλημμένα από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Νότιας Αμερικής για τη συνολική του προσφορά στο άθλημα και το ιστορικό του ρεκόρ στο Copa Libertadores.
