Για τους περισσότερους μπορεί το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 να είναι συνυφασμένο με το όνομα του Ντιέγκο Μαραντόνα αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και άλλοι ποδοσφαιριστές που έβαλαν το λιθαράκι στο να κατακτήσει η Αργεντινή το δεύτερο της τίτλο μετά το 1978. Ένας από αυτούς ήταν και ο Όσκαρ Ρουτζέρι ο οποίος δέσποζε στο κέντρο της άμυνας των Λατινοαμερικάνων.
Γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου του 1962 στο Ροζάριο της επαρχίας του Σαντα Φε άλλα σε πολύ μικρή ηλικία μετακόμισε στην Κοράλ Ντε Μπούστος, πόλη στην επαρχία της Κόρδοβα. Στην Κόρδοβα και πιο συγκεκριμένα στην General Paz Juniors έκανε τα πρώτα του ποδόσφαιρικά βήματα και στην συνέχεια στην Κοραλένσε, όταν ως έφηβος θα έρθει η πρόκληση της Μπόκα Τζούνιορς της ομάδας που υποστήριζε από μικρό παιδί.
Εκεί συνάντησε για πρώτη φορά τον Ντιέγκο Μαραντόνα και στις 8 Ιουνίου του 1980 φόρεσε για πρώτη φορά την φανέλα των "χεινέσες". Στο "Μπομπονέρα παρέμεινε μέχρι και το 1984 έχοντας 147 παιχνίδια και 11 γκολ πανηγυρίζοντας την κατάκτηση του Μετροπολιτάνο του 1981.
Όμως το 1984 η Μπόκα βρισκόταν στα όρια της χρεωκοπίας, οι παίκτες έμεναν απλήρωτοι για μήνες, δεν υπήρχαν χρήματα για ξενοδοχεία και οι συνθήκες ήταν ερασιτεχνικές. Ο ίδιος ο Ρουτζέρι είχε αποκαλύψει σε συνεντεύξεις του στο El Gráfico ότι αναγκάζονταν να βάφουν μόνοι τους τους αριθμούς με μαρκαδόρο πάνω στις φανέλες τους.
Στα τέλη του 1984 οι ποδοσφαιριστές κατέβηκαν σε απεργία και καθώς το πρωτάθλημα είχε παγώσει, ο προπονητής της Εθνικής, Κάρλος Μπιλάρδο, και ο πρόεδρος της ομοσπονδίας, Χούλιο Γκροντόνα πίεζαν να βρεθεί λύση, καθώς πλησίαζαν τα προκριματικά του Μουντιάλ και χρειάζονταν τους παίκτες ενεργούς.
Τελικά οι διοικήσεις των Μπόκα και Ρίβερ κατέληξαν σε μια συμφωνία με τους Ρουτζέρι και Γκαρέκα να πηγαίνουν στην Ρίβερ και ως αντάλλαγμα, η Μπόκα Τζούνιορς πήρε τους Κάρλος Τάπια και Χούλιο Ολαρτικοετσέα, συν 100.000 δολάρια ως αποζημίωση.
Παρ'όλα αυτά με τους "μιλιονάριος" πραγματοποίησε ένα εκπληκτικό 1986 αφού ήρθε το Πρωτάθλημα, το Copa Libertdores, το Copa Interamericana και το Διηπειρωτικό Κύπελλο χωρίς να παραγνωρίζουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο το καλοκαίρι του ίδιου έτους.
Στο "Μονουμεντάλ" παρέμεινε μέχρι και το 1988 έχοντας 94 συμμετοχές και 4 και την περίοδο 1988-1989, αποφασίζει να αφήσει την χώρα του και να κάνει το μεγάλο βήμα για την Ευρώπη και την Ισπανία.
Πρώτη του στάση η CD Λογκρονιές την οποία βοήθησε να παραμείνει στην πρώτη τη τάξει κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος με 34 συμμετοχές και 1 γκολ και αναδείχθηκε κορυφαίος ξένος παίκτης της χρονιάς.
Οι εμφανίσεις του ώθησαν τους ιθύνοντες της Ρεάλ Μαδρίτης να τον αποκτήσουν δίνοντας το ποσό των 170 εκατομμυρίων πεσετών και τέσσερις παίκτες απο τις ακαδημίες της, βοηθώντας στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος Ισπανίας με 39 συμμετοχές και 2 γκολ.
Όμως το καλοκαίρι του 1990 αποχώρησε λόγω διαφωνιών με την διοίκηση για την ανανέωση του συμβολαίου του και αποφασίζει να επιστρέψει και πάλι στην Αργεντινή αυτή την φορά για την Βελέζ Σάρσφιλντ με την οποία στην διετία που έπαιξε είχε 65 συμμετοχές και 5 γκολ.
Tο καλοκαίρι του 1992 η Ανκόνα τον φέρνει πίσω στην Ευρώπη όμως δεν καταφέρνει να προσαρμοστεί στο ιταλικό ποδόσφαιρο και μετά από μόλις 9 συμμετοχές και 1 γκολ θα δεχθεί μια πολύ καλή οικονομική πρόταση απο το Μεξικό και την Αμέρικα η οποία θα τον κάνει δικό της προσφέροντας το ποσό των 2,3 εκατομμυρίων δολαρίων.
Με την ομάδα απο το Μέξικο Σίτι πραγματοποίησε 28 συμμετοχές πετυχαίνοντας και 4 γκολ, κατέκτησε το CONCACAF Champions Cup στις αρχές του 1993 και με την ολοκλήρωση της σεζόν θα αποχωρήσει λόγω έντονης διαφωνίας με τη διοίκηση της ομάδας, ως ελεύθερος για την Χαέν ομαδα Β' κατηγορίας στην Ισπανία.
Προκειμένου να διατηρηθεί σε αγωνιστική ετοιμότητα ενόψει του Μουντιάλ των ΗΠΑ θα αγωνιστεί σε 17 παιχνίδια με 3 τέρματα και θα επιστρέψει στην Αργεντινή για λογαριασμό της Σαν Λορέντσο, με την οποία κατέκτησε το Clausura του 1995, έχοντας 121 συμμετοχές και 14 γκολ ενώ έφτασε και στα προημιτελικά του Copa Libertadores το 1996
To καλοκαίρι του 1997 θα παίξει στην Λανούς με 19 συμμετοχές και 4 γκολ και μάλιστα στο τελευταίο του παιχνίδι κόντρα στην Εστουντιάντες σκόραρε με πέναλντι στο 80' και αμέσως μετά αντικαταστάθηκε στο 18' μέσα σε δάκρυα.
Μεγάλο κομμάτι στην καριέρα του αποτελεί η Εθνική ομάδα της χώρας του την οποία την τίμησε 97 φορές έχοντας πετύχει και 7 γκολ κάνοντας ντεμπούτο στις 12 Μαΐου του 1983 στο Σαντιάγκο απέναντι στην Χιλή.
Ήταν βασικός και αναντικατάστατος στις τελικές φάσεις των Παγκοσμίων Κυπέλλων του Μεξικού το 1986 όπου αναδείχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής, της Ιταλίας το 1990 όπου ήταν φιναλίστ της διοργάνωσης χάνοντας στον τελικό από την Γερμανία και των Ηνωμένων Πολιτειών του 1994
Κατέκτησε τα Copa America του 1991 και του 1993 όπου μαζί με τον Χοσέ Σάλομον κατέχουν από κοινού το ρεκόρ με τις περισσότερες εμφανίσεις 21 της "αλμπισελέστε" αλλά και το Confederations Cup του 1992. Στις 3 Ιουλίου του 1994 μετά την ήττα από την Ρουμανία στην φάση των "16" και τον αποκλεισμό ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το εθνικό του συγκρότημα .
Δεν παρέμεινε όμως εκτός ποδοσφαίρου αφού ξεκίνησε αμέσως την προπονητική καριέρα με πρώτο σταθμό την Σαν Λορέντσο από τις 4 Δεκεμβρίου έως τις 14 Δεκεμβρίου του 1998 ως προσωρινός και απο τις 14 Δεκεμβρίου 1998 έως τις 4 Φεβρουαρίου 2001 ως πρώτος έχοντας σε 139 παιχνίδια, 67 νίκες, 33 ισοπαλίες και 39 ήττες.
Την οδήγησε στην 3η θέση του Clausura το 1999 ενώ εμπιστεύτηκε και προώθησε στην πρώτη ομάδα σπουδαίους νεαρούς παίκτες που έκαναν μετέπειτα μεγάλη καριέρα, με κυριότερο παράδειγμα τον Λεάνδρο Ρομανιόλι.
Επόμενος σταθμός η Τσίβας Γκουανταλαχάρα στις 7 Μαρτίου 2001 έως τις 30 Ιουνίου 2002 και σε 51 παιχνίδια είχε 16 νίκες, 18 ισοπαλίες και 17 ήττες. Η πιο εμβληματική του στιγμή ήρθε στο Invierno του 2001 όταν οδήγησε την Τσίβας σε ένα ιστορικό σερί 14 αγώνων χωρίς ήττα.
Στις 12 Φεβρουαρίου του 2003 θα αναλάβει την Τέκος αλλά στις 18 Μαρτίου του 2003 Ο κύκλος του θα κλείσει πρόωρα και θα αποχωρήσει αφού σε 5 παιχνίδια είχε μόνο ήττες, η ομάδα βρισκόταν ήδη σε κάκιστη κατάσταση, και ο Αργεντινός τεχνικός δεν κατάφερε να αναστρέψει το κλίμα.
Ο Ρουτζέρι υπέβαλε την παραίτησή του από αλληλεγγύη προς τρεις ποδοσφαιριστές του, τους οποίους η διοίκηση του συλλόγου είχε αποφασίσει να απομακρύνει από την ομάδα λόγω των κακών αποτελεσμάτων.
Στις 28 Μαϊου του 2003 θα αναλάβει την Ιντεπεντιέντε μέχρι τις 8 Οκτωβρίου σε 17 παιχνίδια με 5 νίκες, 6 ισοπαλίες και 6 ήττες. Άν και ήταν αυτός που χρησιμοποίησε τον Αγκουέρο σε ηλικία 15 ετών, 1 μηνός και 3 ημερών όντας ο νεότερος παίκτης που έκανε ντεμπούτο στην μεγάλη κατηγορία είχε προβλήματα με την εξέδρα, η σχέση τους ήταν εξαιρετικά τεταμένη.
Οι οπαδοί δεν τον αποδέχτηκαν ποτέ λόγω του παρελθόντος του με άλλες μεγάλες ομάδες, με αποτέλεσμα ο ίδιος να δηλώσει ότι η παρουσία του «εκνευρίζει τους φιλάθλους» και να υποβάλει την παραίτησή του
Στις 22 Δεκεμβρίου του 2003 θα πάει στην Έλτσε στην Ισπανία και θα κάτσει μέχρι τις 16 Μαϊου του 2004 όταν και απολύθηκε έχοντας σε 20 αγώνες, 7 νίκες, 3 ισοπαλίες και 10 ήττες. Την 1η Ιουλίου του 2004 ανέλαβε την Αμέρικα όμως λόγω της έντονης πίεσης των φιλάθλων και των διαφωνιών με τη διοίκηση για τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας θα αποχωρήσει στις 22 Σεπτεμβρίου του 2004 ύστερα απο μόλις 6 παιχνίδια με 2 νίκες, 1 ισοπαλία και 3 ήττες.
Στις 13 Φεβρουαρίου του 2006 ο τελευταίος του προπονητικός σταθμός ήταν αυτός με τον οποίον άνοιξε η Σαν Λορέντσο. Μετά από μια βαριά εντός έδρας ήττα με 1-7 από την Μπόκα Τζούνιορς κατά τη διάρκεια της σεζόν και τη γενικότερη αστάθεια, η πίεση προς το πρόσωπό του αυξήθηκε.
Αποφάσισε να αποχωρήσει οριστικά με τη λήξη του Apertura, στις 31 Δεκεμβρίου του 2006 έχοντας σε 39 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις, καταγράφοντας 16 νίκες, 11 ισοπαλίες και 12 ήττες.
Μετά την προπονητική ακολούθησε καριέρα τηλεσχολιαστή σε διαφορές εκπομπές: "El Equipo de Primera", "La ultima palabra", απο το 2009 έως το 2015 στην εκπομπή "Football Show" του America TV, απο τον Μάρτιο του 2017 στην εκπομπή του Fox Sports "90 minutes of football" και απο τον Σεπτέμβριο του 2020 στο ESPN
