Για τους περισσότερους ο Φράντς Μπεκενμπάουερ δεν ήταν ένας απλός κεντρικός αμυντικός, ήταν ο άνθρωπος ο οποίος ουσιαστικά δίδαξε τον τρόπο που πρέπει να παίζεται η θέση του λίμπερο, για αυτό άλλωστε του δόθηκε και το προσωνύμιο "Κάιζερ". Σε αυτό βέβαια βοήθησε το γεγονός ότι ξεκίνησε την καριέρα του ως κεντρικός μέσος.
Γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου του 1945 σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για την Γερμανία μιας και λίγους μήνες πριν είχε ολοκληρωθεί ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Απο μικρός ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο σε ηλικία εννιά ετών εντάχθηκε στην SC Munich.
Η πρώτη θέση στην οποία αγωνίστηκε ήταν επιθετικός, λόγω του "θαύματος της Βέρνης" και του είδωλό του του Φρίτς Βάλτερ, Υποστήριζε την Μόναχο 1860, όμως τα πάντα άλλαξαν εξαιτίας ενός πρωταθλήματος U-14 στο Νιούμπιμπεργκ.
Ο ίδιος ο Μπεκενμπάουερ αλλά και άλλοι συμπαίκτες του βλέποντας τα οικονομικά της ομάδας δεν θα μπορούσαν να συντηρήσουν περαιτέρω τις ακαδημίες είχαν αποφασίσει να συνεχίσουν στην Μόναχο 1860.
SC Munich και Μόναχο 1860 αναμετρήθηκαν στον τελικό, όπου μια σειρά απο αψιμαχίες κατέληξαν σε καβγά ανάμεσα στον Μπεκενμπάουερ και τον αντίπαλο του Γκέρχαρντ Κόνιγκ, με συνέπεια να αποφασίσει με τους συμπαίκτες του το 1959 να πάει στις μικρές ομάδες της Μπάγερν.
Το 1963 η τότε κοπέλα του ήταν έγκυος, αυτός όμως δεν είχε καμία πρόθεση στο να την παντρευτεί, με την γερμανική ομοσπονδία να τον αποβάλλει απο τις μικρές εθνικές ομάδες και χρειάστηκε η παρέμβαση του Ντίτμαρ Κράμερ ούτως ώστε η Ομοσπονδία να επανεξετάσει την απόφαση της.
Τον Ιούνιο του 1964 θα κάνει το ντεμπούτο του με την Μπάγερν και στα δεκατρία χρόνια μέχρι το 1977 που θα φορέσει την φανέλα της θα γνωρίσει μεγάλες στιγμές. 4 Πρωταθλήματα(1969,1972,1973,1974), 4 Κύπελλα(1966,1968,1969,1971), 3 Κύπελλα Πρωταθλητριών το 1974 κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης στις Βρυξέλλες, το 1975 απέναντι στην Λίντς στο Παρίσι και το 1976 κόντρα στην Σεντ Ετιέν στην Γλασκώβη, το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1967 απέναντι στους Ρέιντζερς στην Νυρεμβέργη και το Διηπειρωτικό κόντρα στην Κρουζέιρο.
Το 1977 μετά απο 584 παιχνίδια και 75 γκολ, Ο «Κάιζερ» βρισκόταν στο στόχαστρο των γερμανικών φορολογικών αρχών για φοροδιαφυγή., Η υπόθεση πήρε τεράστιες διαστάσεις στα γερμανικά ταμπλόιντ, αμαυρώνοντας την εικόνα του.
Η μεταγραφή στις ΗΠΑ του προσέφερε μια διέξοδο για να ηρεμήσει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας της πατρίδας του, ενώ αργότερα μετακόμισε και στην Αυστρία για χαμηλότερη φορολογία.
Με συμπαίκτη τον Πελέ θα κατακτήσει τρία πρωταθλήματα Βόρειας Αμερικής το 1977, το 1978 και το 1980 έχοντας 132 συμμετοχές και 23 γκολ. Αναδείχθηκε MVP του πρωταθλήματος NASL το 1977, επιλέχθηκε στην κορυφαία ενδεκάδα του πρωταθλήματος για 5 συνεχόμενες χρονιές (1977, 1978, 1979, 1980 και 1983).
Λόγω της έντονης επιθυμίας του να αποδείξει ότι μπορεί ακόμα να αγωνιστεί στο κορυφαίο επίπεδο της Bundesliga, αλλά κυρίως εξαιτίας της καταλυτικής παρέμβασης δύο παλιών του φίλων και γνώριμων θα πειστρέψει στην Γερμανία.
Ο Γκίντερ Νέτσερ ήταν τότε ο γενικός διευθυντής του Αμβούργου και ταξίδεψε προσωπικά για να τον πείσει, πατώντας πάνω στο «ένστικτο» και το εγωισμό του Κάιζερ. Εκείνη την περίοδο προπονητης του Αμβούργου ήταν ο Μπράνκο Ζέμπετς που είχε διατελέσει προπονητής του Μπεκενμπάουερ στην Μπάγερν στα τέλη της δεκαετίας του '60 και διατηρούσε εξαιρετική σχέση μαζί του.
Μετά από τρία χρόνια στο υποδεέστερο αμερικανικό πρωτάθλημα (NASL) με τους Cosmos, ο Μπεκενμπάουερ ένιωσε την ανάγκη για μια τελευταία μεγάλη πρόκληση. Ήθελε να επιστρέψει στην κεντρική ευρωπαϊκή σκηνή για να αποδείξει στους επικριτές του, που θεωρούσαν ότι είχε «συνταξιοδοτηθεί» ποδοσφαιρικά στις ΗΠΑ, ότι η κλάση του παρέμενε αναλλοίωτη.
Το Αμβούργο ήταν η απόλυτη υπερδύναμη του γερμανικού ποδοσφαίρου και μία από τις κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη, είχε παίξει στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1980). Η Μπάγερν Μονάχου είχε ήδη αλλάξει σελίδα, χτίζοντας μια νέα ομάδα γύρω από τον Καρλ-Χάιντς Ρουμενίγκε, και δεν υπήρχε ο κατάλληλος χώρος ή η διοικητική πρόθεση για την άμεση επιστροφή του 35χρονου πλέον «Κάιζερ»
Ο Μπεκενμπάουερ είχε στενή φιλική σχέση με τον απόλυτο θρύλο του Αμβούργου, Ούβε Ζέελερ, γεγονός που τον έκανε να βλέπει την πόλη και τον σύλλογο με μεγάλη συμπάθεια. Θα υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με το Αμβούργο στο οποίο θα αγωνιστεί δύο σεζόν και θα κατακτήσει το πέμπτο Πρωτάθλημα της καριέρας του το 1982.
Συνολικά θα έχει 38 συμμετοχές χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα. Λόγω της προχωρημένης ποδοσφαιρικής του ηλικίας και κάποιων συχνών τραυματισμών, δεν αγωνιζόταν σε όλα τα παιχνίδια, ωστόσο, η ηγετική του φυσιογνωμία στα μετόπισθεν και η εμπειρία του έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, με αποκορύφωμα τη σεζόν 1981/82, όταν βοήθησε την ομάδα να στεφθεί Πρωταθλήτρια Γερμανίας.
Στο Αμβούργο ταλαιπωρήθηκε πολύ από τραυματισμούς, κυρίως στους προσαγωγούς, συνειδητοποίησε ότι στα 37 του χρόνια το σκληρό και γρήγορο γερμανικό πρωτάθλημα παραήταν απαιτητικό για το σώμα του.
Ο Μπεκενμπάουερ είχε λατρέψει τον τρόπο ζωής στη Νέα Υόρκη κατά την πρώτη του θητεία. Οι Cosmos του πρόσφεραν ένα περιβάλλον με πολύ λιγότερη πίεση, λιγότερο σκληρά μαρκαρίσματα και την ευκαιρία να απολαύσει το ποδόσφαιρο πριν αποσυρθεί οριστικά.
Η δημοτικότητα του αμερικανικού πρωταθλήματος (NASL) είχε αρχίσει να φθίνει γρήγορα, οι διοικούντες της ομάδας έψαχναν απεγνωσμένα μια "ένεση" νοσταλγίας και λάμψης, επαναφέροντας τον «Κάιζερ» για να γεμίσουν ξανά το στάδιο.
Το Αμβούργο του πρότεινε να παραμείνει στον σύλλογο, αλλά όχι ως βασικός ποδοσφαιριστής πρώτης γραμμής. Ο ίδιος όμως ένιωθε ότι ήθελε ακόμα να παίζει βασικός, κάτι που η Αμερική μπορούσε να του εγγυηθεί.
Το 1983 θα ολοκληρώσει την καριέρα του στους Νιου Γιόρκ Κόσμος όπου θα παίξει ακόμα 27 παιχνίδια πετυχαίνοντας και 2 τέρματα και τον Νοέμβριο του 1983 θα ανακοινώσει απλά το οριστικό τέλος της καριέρας του, αρνούμενος μάλιστα μια τελευταία πρόταση των Κόσμος να συνεχίσει για ακόμα έναν χρόνο.
Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1965 στην Στοκχόλμη κόντρα στην Σουηδία για τα Προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου θα κάνει ντεμπούτο με την "νάτσιοναλ μάντσαφτ". Θα συμπεριληφθεί την 23αδα του Χέλμουτ Σεν για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Αγγλίας όπου θα πραγματοποιήσει εξαιρετικές εμφανίσεις αγωνιζόμενος σε όλα τα παιχνίδια.
Θα πετύχει τέσσερα γκολ, δύο απέναντι στην Ελβετία και απο ένα σε Ουρουγουάη και Σοβιετική Ένωση, ενώ στον τελικό θα αναλάβει το μαρκάρισμα του Μπόμπι Τσάρλτον. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 θα σκοράρει κόντρα στην Αγγλία στους "8", στον ημιτελικό με την Ιταλία θα αναγκαστεί να παίξει στην παράταση με δεμένο τον ώμο μιας και είχαν πραγματοποιηθεί και οι δύο αλλαγές.
Το 1972 θα αναδειχθεί Πρωταθλητής Ευρώπης στις Βρυξέλλες κόντρα στην Σοβιετική Ένωση με 3-0, ενώ το 1974 στην χώρα του θα αναδειχθεί Παγκόσμιος Πρωταθλητής μετά την νίκη επί της Ολλανδίας στο "Ολυμπιακό Στάδιο" του Μονάχου.
Έφτασε σε ένα ακόμα τελικό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1976 στο Βελιγράδι όπου οι Τσεχοσλοβάκοι στην διαδικασία των πέναλτι θα πάρουν το τρόπαιο, ενώ η μετακίνηση του στις ΗΠΑ του στέρησε την δυνατότητα να δώσει το παρών σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο.
Τελευταία του παρουσία στις 23 Φεβρουαρίου του 1977 κόντρα στην Γαλλία σε φιλικό παιχνίδι στο Παρίσι, συνολικά έφτασε τις 103 ένατος στην σχετική λίστα έχοντας πετύχει και 14 γκολ.
Μετά την απόσυρση του απο την ενεργό δράση, η Δυτική Γερμανία πήγε στα γήπεδα της Γαλλίας το 1984 ως ένα από τα φαβορί, αλλά αποκλείστηκε σοκαριστικά από τη φάση των ομίλων. Η αποτυχία αυτή θεωρήθηκε εθνική καταστροφή για το γερμανικό ποδόσφαιρο και ο τότε προπονητής, Γιουπ Ντέρβαλ, αναγκάστηκε να παραιτηθεί κάτω από το βάρος της έντονης κριτικής.
Το γερμανικό κοινό και τα ΜΜΕ ζητούσαν μια εμβληματική προσωπικότητα που θα επανέφερε το χαμένο κύρος της εθνικής ομάδας. Ο Μπεκενμπάουερ είχε μόλις αποσυρθεί από την ενεργό δράση στα τέλη του 1983 και παρά το γεγονός ότι δεν είχε καμία απολύτως προπονητική εμπειρία, η ηγετική του αύρα, η ευφυΐα του και ο σεβασμός που ενέπνεε στους παίκτες τον καθιστούσαν τον μοναδικό ιδανικό υποψήφιο.
Η ομοσπονδία ήθελε απεγνωσμένα τον Μπεκενμπάουερ, αλλά υπήρχε ένα μεγάλο νομικό κόλλημα, ο «Κάιζερ» δεν είχε παρακολουθήσει τις απαραίτητες σχολές και δεν είχε επίσημη άδεια / δίπλωμα προπονητή.
Ο πρόεδρος της ομοσπονδίας Χέρμαν Νόιμπεργκερ, δημιούργησε έναν ειδικό, ολοκαίνουργιο τίτλο για εκείνον: τον ονόμασε Διευθυντή Ομάδας / Αρχηγό Ομάδας), αντί για Ομοσπονδιακό Προπονητή). Για ν ατηρουνται οι κανονισμοί της UEFA και της FIFA στον πάγκο, τοποθετήθηκαν δίπλα του ως βοηθοί διπλωματούχοι προπονητές, πρώτα ο Χορστ Κέπελ και μετέπειτα ο Μπέρτι Φογκτς, οι οποίοι αναλάμβαναν το τυπικό κομμάτι των προπονήσεων, ενώ ο Μπεκενμπάουερ είχε το γενικό πρόσταγμα, την τακτική και την επιλογή της ενδεκάδας.
Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1984 θα αναλάβει την εθνική ομάδα. Θα κάτσει στον πάγκο μέχρι τις 8 Ιουλίου του 1990 και θα την οδηγήσει σε δύο τελικούς Παγκοσμίων Κυπέλλων το 1986 και το 1990 όπου θα τον κατακτήσει στην Ιταλία, ενώ στο EURO του 1988 θα αποκλειστεί στα ημιτελικά απο την Ολλανδία.
Σε 66 παιχνίδια θα έχει 34 νίκες, 20 ισοπαλίες και 12 ήττες, και είχε υποσχεθεί ότι θα αποχωρούσε μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Έχοντας οδηγήσει τη χώρα του στον τίτλο, θεώρησε ότι δεν είχε κανένα άλλο κίνητρο ως ομοσπονδιακός τεχνικός.
Το όνομά του είχε συνδεθεί με κορυφαίους ευρωπαϊκούς συλλόγους, όπως η Ρεάλ Μαδρίτης και ιταλικές ομάδες της Serie A) που αναζητούσαν την αύρα του νικητή, ωστόσο, ο ίδιος επέλεξε ένα πολύ Ωστόσο, ο ίδιος επέλεξε ένα πολύ συγκεκριμένο και φιλόδοξο πρότζεκτ στη Γαλλία.
Ο Μπεκενμπάουερ πείστηκε να μετακομίσει στη Μασσαλία λόγω της επιμονής και της οικονομικής ισχύος του Μπερνάρ Ταπί του εκκεντρικού και πάμπλουτου προέδρου της Μαρσέιγ. Η Μαρσέιγ ήταν τότε η ανερχόμενη δύναμη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, γεμάτη αστέρες (Παπέν, Βάντλ, Πελέ).
Ο Ταπί ήθελε απεγνωσμένα να κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών και πίστευε ότι μόνο ο Μπεκενμπάουερ μπορούσε να δώσει στην ομάδα τη νοοτροπία του. Του προσφέρθηκε ένα ηγεμονικό συμβόλαιο, ύψους 575.000 δολαρίων ετησίως χωρίς τα μπόνους, ποσό αδιανόητο για προπονητή εκείνης της εποχής
Ανέλαβε καθήκοντα ον Σεπτέμβριο του 1990 και απομακρύνθηκε στις 20 Δεκεμβρίου, αφού δεν άντεξε την συνεχόμενη και ασφυκτική παρέμβαση του Μπερνάρ Ταπί στα αποδυτήρια και στην επιλογή της ενδεκάδας.
Μετά από μια σειρά μέτριων αποτελεσμάτων και εσωτερικών συγκρούσεων, ο Ταπί δήλωσε ότι «έκανε λάθος που πίστευε ότι ένας προπονητής εθνικής ομάδας μπορεί αυτόματα να διοικήσει έναν γαλλικό σύλλογο».
Βέβαια ο Μπεκενμπάουερ δεν έφυγε αμέσως από την ομάδα τον Δεκέμβριο, μετακινήθηκε σε διοικητικό πόστο ως Γενικός Διευθυντής / Σύμβουλος μέχρι το καλοκαίρι του 1991, βοηθώντας τον αντικαταστάτη του, Ραϊμόν Γκοτάλς, να οδηγήσει τη Μαρσέιγ μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1991, όπου έχασε στα πέναλτι από τον Ερυθρό Αστέρα.
Η δεύτερη αντκαθιστωώντας τον Ότο Ρεχάγκελ απο τις 29 Απριλίου έως τις 18 Μάϊου του 1996 κατακτώντας το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με 3 νίκες και 2 ήττες σε 5 παιχνίδια.
Τον Νοέμβριο του 1991 έγινε αντιπρόεδρος της Μπάγερν και απο το 1994 έως το 2009 πρόεδρος, Απο το 1998 έως το 2010 ήταν εκ των αντιπροέδρων της γερμανικής ομοσπονδίας, απο τον Ιανουάριο του 2007 έως τον Ιούνιο του 2011 αποτέλεσε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της FIFA.
Παράλληλα όμως ως ισχυρή προσωπικότητα ήρθε σε κόντρα με τον Πολ Μπράιτνερ και τον Ούντο Λάτεκ, με το γερμανικό δημόσιο για ποσά που χρωστούσε στην εφορία, όμως η υπόθεση διαφθοράς που βγήκε στην επιφάνεια το 2015 περιείχε και το όνομά του για τον τρόπο με τον οποίο η Γερμανία πήρε την διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2006.
Τον Ιούνιο του 2014 του επιβλήθηκε απο την Επιτροπή Ηθικής της FIFA ποινή 90 ημερών αποκλεισμό απο κάθε αθλητική δραστηριότητα για μη συνεργασία στην υπόθεση περί διαφθοράς για τα Παγκόσμια Κύπελλα του 2018 και του 2022.
Εν τέλει αυτή η ποινή καταρρίφθηκε τον Ιούνιο αφού ο Μπεκενμπάουερ αποφάσισε να συνεργαστεί. Τον Φεβρουάριο του 2016 για παραβίαση τριών άρθρων του Κώδικα Ηθικής της FIFA του επιβλήθηκε πρόστιμο 7.000 ελβετικών φράγκων , ενώ το Μάρτιο άνοιξε η υπόθεση περί δωροδοκίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006.
Τον Απρίλιο η ελβετική δικαιοσύνη ανακοίνωσε ότι ολοκληρώθηκε η δίκη για την υπόθεση διαφθοράς για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας χωρίς να υπάρξει απόφαση μιας και παρήλθε το επιτρεπόμενο χρονικό διάστημα(15 χρόνια απο την τέλεση του αδικήματος όπως ισχύει στην Ελβετία), με συνέπεια η υπόθεση να μπει στο αρχείο λόγω και του κορονοϊού, μιας και η φερόμενη δωροδοκία έγινε στις 27 Απριλίου του 2005.
Κατέκτησε την Χρυσή μπάλα το 1972 και το 1976, αναδείχθηκε καλύτερος νέος ποδοσφαιριστής στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 1966, του 1970 και του 1974, και στην κορυφαία ομάδα όλων των Παγκοσμίων Κυπέλλων ύστερα απο ψηφοφορία της FIFA το 2002.
Παντρεύτηκε τρεις φορές κάνοντας πέντε παιδιά, ενώ ίδρυσε το Franz Beckenbauer Foundation το οποίο βοηθάει άπορα παιδιά και άτομα με αναπηρία. Απο το 2013 ήταν πρεσβευτής του διεθνούς κοινωνικού πρότζεκτ για παιδιά με τίτλο Football for Friendship, ενώ το περίφημο βιντεοπαιχνίδι FIFA 15 τον συμπεριέλαβε στους Ultimate Team Legends.
Τον Οκτώβριο του 2019 το Der Spiegel αναδημοσίευσε άρθρο της ρωσική ιστοσελίδα The Insider το οποίο ανέφερε ότι σύμφωνα με χακαρισμένο e-mail του μέλους του ρωσικού κοινοβουλίου Σεργκέι Κάπκοφ, ότι ο Φεντόρ Ράντμαν σύμβουλος του Μπεκενμπάουερ πρότεινε στην ρωσική πλευρά το ποσό των 3 εκατομμυρίων για την ψήφο του "Κάιζερ" που ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, συν ακόμα 1,5 εκατομμύριο ευρώ εάν πράγματι η Ρωσία έπαιρνε το χρίσμα για την διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018.
Ο Ράντμαν απέρριψε τις κατηγορίες ως αναληθής, με τον "Κάιζερ" να μην κάνει κάποιο σχόλιο επι του θέματος. Ένας Μπεκενμπάουερ ο οποίος είχε υποβληθεί σε δύο εγχειρίσεις καρδιάς το 2016 και το 2017, και ειχε σύμφωνα με το Der Spiegel που επικαλείται ιατρικές πηγές χάσει την όραση του απο το ένα μάτι.
Στις 7 Ιανουαρίου του 2024 σε ηλικία 78 ετών άφησε την τελευταία του πνοή όπως επιβεβαίωσε η οικογένειά του: "Mε βαθιά θλίψη ανακοινώνουμε ότι ο σύζυγός μου και ο πατέρας μας, Φραντς Μπεκενμπάουερ, πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του χθες, Κυριακή, περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του. Σας ζητάμε να θρηνήσετε σιωπηλά και να μην κάνετε ερωτήσεις".
Τον Νοέμβριο του 2024 προβλήθηκε η τηλεοπτική σειρά-ντοκιμαντέρ Μπάγερν Μονάχου: Η Γέννηση ενός Μύθου για την ιστορική άνοδο της Μπάγερν Μονάχου, που εστιάζει στη θρυλική παρέα των Μπεκενμπάουερ, Μύλερ, Μάγερ, Χένες και Μπράιτνερ.
