Ήταν μέλος ίσως της κορυφαίας μεσαίας γραμμής που έβγαλε ποτέ η Βραζιλία, μαζί με τους Τονίνιο Σερέζο, Έντερ, Ζίκο και Σόκρατες. Ο Πάουλο Ρομπέρτο Φαλκάο θεωρείται ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές που έπαιξαν σε Ιντερνασιονάλ και Ρόμα αντίστοιχα, ενώ ήταν κατά κάποιο τρόπο ο "νονός" του Ρανταμέλ Φαλκάο αφού ο πατέρας του του είχε μεγάλη αδυναμία και του έδωσε το επίθετό του ως μεσαίο όνομα..
Γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1953 στην Αμπελάρδο Λούζ στην πολιτεία της Σάντα Καταρίνα και
σε πολύ μικρή ηλικία μετακόμισε στο Πόρτο Αλέγκρε. Θα ξεκινήσει στις ακαδημίες της Ιντερνασιονάλ όταν και θα τον δει ο Ντίνο Σάνι ο οποίος θα τον αναβαθμίσει και το 1972 θα υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο με κάτι λιγότερο απο 500 δολλάρια.
Η αίσθηση του παιχνιδιού, η απαράμιλλη τεχνική και η επαφή με την μπάλα, τον έκαναν ιδιαίτερα αγαπητό στους οπαδούς που του έδωσαν και το προσωνύμιο "Il Biondo(σ.σ. ο ξανθός)". Κατέκτησε 5 πολιτειακά πρωταθλήματα Γκαούτσο και 3 Πρωταθλήματα Βραζιλίας το 1975, το 1976 και το 1979 όπου μάλιστα το κατέκτησε αήττητη.
Παράλληλα το 1980 έφτασε στους διπλούς τελικούς του Κόπα Λιμπερταδόρες όπου όμως η Νασιονάλ Μοντεβιδέο κατέκτησε τον τίτλο και συνολικά σε 392 συμμετοχές ένατος στην σχετική λίστα και πέτυχε 76 γκολ, ενώ δύο φορές το 1978 και το 1979 ανακηρύχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής της Βραζιλίας με το βραβείο Bola de Ouro .
Το καλοκαίρι του 1980 η ιταλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία επέτρεψε ξανά στις ομάδες της Serie A να αποκτούν έναν ξένο παίκτη ανά σύλλογο, μετά από χρόνια απαγόρευσης. Ο τότε πρόεδρος της Ρόμα, Ντίνο Βιόλα, αναζητούσε ένα τεράστιο όνομα για να αλλάξει το στάτους της ομάδας και ο εκλεκτός ήταν ο Φαλκάο θεωρώντας ότι τα χαρακτηριστικά του ως ολοκληρωμένος μέσος ήταν αυτά που χρειαζόταν η ομάδα.
Κατέβαλλε το ποσό των 1,5 εκατομμυρίων δολαρίων, 1,2 με 1,3 δισεκατομμύρια λιρέτες και τον έφερε στην ιταλική πρωτεύουσα. Στην πρώτη του χρονιά αγωνίστηκε σε 25 παιχνίδια πετυχαίνοντας 3 τέρματα στην SERIE A, με την ομάδα του να τερματίζει τελικά δεύτερη πίσω από την Γιουβέντους ενώ κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας απέναντι στην Τορίνο στην διαδικασία των πέναλντι.
Η δεύτερη του χρονιά ήταν ακόμη καλύτερη διεκδικώντας μαζί με τον Λίαμ Μπρέιντι της Γιουβέντους τον τίτλο του καλύτερου ξένου ποδοσφαιριστή στο καμπιονάτο. Η αποθέωση ήρθε την περίοδο 1982-1983 όταν χάρις και στην δική του συμβολή με 27 παιχνίδια και 7 γκολ η ομάδα της πρωτεύουσας έφτασε στην πολυπόθητη κατάκτηση του σκουντέτο κάτι που το περίμενε 40 χρόνια.
Παράλληλα έφτασε μέχρι και την προημιτελική φάση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ όπου αποκλείστηκε από την Μπενφίκα. Ύστερα από όλα αυτά τα επιτεύγματα "κληρονόμησε" το παρατσούκλι "Ο 8ος βασιλιάς της Ρώμης".
Την περίοδο 1983-1984 διεκδίκησε και πάλι το Πρωτάθλημα Ιταλίας όπου η "Γηραιά Κυρία" τελικά τερμάτισε πρώτη, κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας απέναντι στην Βερόνα, όμως ο μεγάλος στόχος ήταν το Κύπελλο Πρωταθλητριών.
Αποκλείοντας διαδοχικά τις Γκέτεμποργκ, ΤΣΣΚΑ Σόφιας, Ντινάμο Βερολίνου και στον ημιτελικό την Νταντί Γιουνάιτεντ βρέθηκε στον τελικό του "Ολιμπικό" όπου βρήκε απέναντι της την Λίβερπουλ με τους Άγγλους να κατακτούν το τρόπαιο στην διαδικασία των πέναλντι.
Τα προβλήματα τραυματισμών που αντιμετώπιζε στους χιαστούς συνδέσμους του αριστερού γονάτου συν το γεγονός ότι ξενύχταγε και γενικότερα έκανε άστατη ζωή "έσπασε το γυαλί" στην σχέση του Φαλκάο με την Ρόμα. Η επιμονή του να πάει στην Νέα Υόρκη για να κάνει την εγχείριση στο γόνατο χωρίς την συγκατάθεση των γιατρών του ιταλικού συλλόγου έβαλε τους τίτλους τέλους.
Η μεν διοίκηση θεώρησε την κίνηση αυτή ως πειθαρχικό παράπτωμα και παραβίαση συμβολαίου, ενώ η πλευρά του παίκτη υποστήριζε ότι η Ρόμα προσπαθούσε να υποβαθμίσει το μέγεθος του τραυματισμού για να μην του καταβάλει πλήρεις αποζημιώσεις.
Η κατάσταση οδηγήθηκε στα άκρα το καλοκαίρι του 1985, με την Ρόμα να προσφεύγει στο αρμόδιο αθλητικό δικαστήριο της Ιταλικής Ομοσπονδίας, ζητώντας τη λύση του συμβολαίου του λόγω της άρνησής του να υποβληθεί στις ιατρικές εξετάσεις του συλλόγου.
Το δικαστήριο δικαίωσε τη Ρόμα, επιτρέποντάς της να ακυρώσει το συμβόλαιο του Φαλκάο τον Αύγουστο του 1985 χωρίς οικονομική επιβάρυνση, Έτσι ο «Όγδοος Βασιλιάς της Ρώμης» έφυγε από την πόλη σχεδόν σαν «κυνηγημένος», με τις δύο πλευρές να ανταλλάσσουν βαριές κατηγορίες στον τύπο, ύστερα απο 152 συμμετοχές και 27 γκολ
Μετά την επεισοδιακή λύση του συμβολαίου του με τη Ρόμα τον Αύγουστο του 1985 λόγω του σοβαρού τραυματισμού του στο γόνατο, ο Φαλκάο έψαχνε μια ομάδα στη πατρίδα του για να αποδείξει ότι μπορεί ακόμα να αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο.
Υπέγραψε στη Σάο Πάολο, όμως εξαιτίας των χρόνιων προβλημάτων στο γόνατό του και της μεγάλης περιόδου αποχής, ο Φαλκάο δεν κατάφερε να βρει ποτέ τον παλιό καλό του ρυθμό. Αγωνίστηκε ελάχιστα, κυρίως ως αλλαγή 15 συμμετοχές και 1 γκολ και κατέκτησε το Πρωτάθλημα Παουλίστα του 1985.
Στις 27 Φεβρουαρίου του 1976 στο πλαίσιο του Copa Roca στο Μπουένος Άιρες απέναντι στην Αργεντινή έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της χώρας του. Οι εμφανίσεις που έκανε στο Πρωτάθλημα της Βραζιλίας έκανε πολλούς να θεωρούν σίγουρη την συμμετοχή του στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978 στην Αργεντινή όμως κάποια ιατρικά προβλήματα και ύστερα από συζήτηση με τον τότε εκλέκτορα Κλαούντιο Κουτίνιο αποκλείστηκε από την 23άδα.
Στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982 στα γήπεδα της Ισπανίας ο Φαλκάο αγωνίστηκε και στα 5 παιχνίδια πετυχαίνοντας γκολ απέναντι στην Σκωτία, την Νέα Ζηλανδία και στην Ιταλία με τον πανηγυρισμό του να μένει στην ιστορία στο ματς που έκρινε την πρόκριση στην ημιτελική φάση με τους "ατζούρι" να παίρνουν την πρόκριση
Τέσσερα χρόνια αργότερα στα γήπεδα του Μεξικού αν και δεν βρισκόταν στην καλύτερη δυνατή κατάσταση συμπεριλήφθηκε κανονικά στην αποστολή και αγωνίστηκε ως αλλαγή κόντρα σε Ισπανία και Αλγερία με την Βραζιλία να αποκλείεται στην προημιτελική φάση από την Γαλλία. Το ματς με τους Βορειοαφρικάνους ήταν η 28η και τελευταία εμφάνιση με την "σελεσάο" έχοντας πετύχει και 7 γκολ.
Με την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ξεκίνησε την προπονητική αναλαμβάνοντας στις 16 Αυγούστου του 1990 την Εθνική Βραζιλίας με την οποία πήρε μέρος στο Copa America του 1991 και στις 20 Αυγούστου του 1991 αποχώρησε ύστερα απο 17 αγώνες, 6 νίκες, 7 ισοπαλίες και 4 ήττες λόγω της έλλειψης προπονητικής εμπειρίας ενώ και η προσπάθειά του για ριζική ανανέωση της ομάδας δεν πέτυχε.
Ακολούθησε στις 25 Νοεμβρίου 1991 η Αμέρικα στο Μεξικό όπου κατέκτησε το Copa Interamericana το 1991 και το Κύπελλο Πρωταθλητριών της CONCACAF το 1992. Η αστάθεια στο εγχώριο Πρωτάθλημα τον οδήγησε στην απόλυση στις 26 Νοεμβρίου 1992 μετά απο 51 αγώνες όπου είχε 21 νίκες, 14 ισοπαλίες και 16 ήττες.
Στις 29 Ιουλίου του 1993 αναλαμβάνει για πρώτη φορά την Ιντερνασιονάλ όμως τα κακά αποτελέσματα στο Πρωτάθλημα και ο πρόωρος αποκλεισμός από την πρώτη κιόλας φάση της διοργάνωσης, ανάγκασε την διοίκηση στις 10 Φεβρουαρίου του 1994 να μην ανανεώσει την εμπιστοσύνη της, τερματίζοντας τη συνεργασία τους ύστερα απο 14 παιχνίδια με 5 νίκες, 4 ισοπαλίες και 5 ήττες
Στις 11 Φεβρουαρίου 1994 ανέλαβε την εθνική ομάδα της Ιαπωνίας αλλά έμενε πολύ λίγο μέχρι τις 31 Οκτωβριου του 1994 και για 9 παιχνίδια στα οποία είχε 3 νίκες, 4 ισοπαλίες και 2 ήττες.
Η αποτυχία στο Ασιατικό Κύπελλο όπου γίνονταν και εντός έδρας με τον αποκλεισμό στα προημιτελικά απο την Νότια Κορέα με τους Ιάπωνες διοικούντες και παίκτες να τον κατηγορούν ανοιχτά για έλλειψη επικοινωνίας και ότι δεν προσπάθησε ποτέ να μάθει τη γλώσσα ή να κατανοήσει την ιαπωνική ποδοσφαιρική κουλτούρα, και ένα δεύτερο ότι θεωρούσε το βραζιλιάνικο στάτους του ήταν αρκετό, υποτιμώντας τους αντιπάλους στην Ασία.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα εργάστηκε ως πoδoσφαιρικός αναλυτής ξεκινώντας απο το 1990 και το βραζιλιάνικο δίκτυο TV Manchete, όπου παρουσίασε την ειδική εκπομπή «Itália de Falcão» και σχολίασε τους αγώνες του Μουντιάλ του 1990 στην Ιταλία, πριν αναλάβει ως προπονητής της Εθνικής.
Απο το 1996 έως το 2010 εργαζόταν στο δίκτυο Rede Globo και στο αθλητικό κανάλι SporTV., όπου ήταν ο κεντρικός αναλυτής ποδοσφαίρου του σταθμού, καλύπτοντας κορυφαίες διοργανώσεις, όπως τα Μουντιάλ του 1998, 2002, 2006 και 2010, σχολιάζοντας δίπλα στον εμβληματικό Βραζιλιάνο εκφωνητή Γκαλβάο Μπουένο.
Στις 11 Απριλίου του 2011 ύστερα από 16 χρόνια αποχής από τους πάγκους επανήρθε στην δράση για λογαριασμό της Ιντερνασιονάλ αντικαθιστώντας τον Σέλσο Ρόθ. Κατέκτησε το πολιτειακό Πρωτάθλημα του, όμως αποκλείστηκε στους "16" του Copa Liberadores ενώ και η πορεία στο Πρωτάθλημα Βραζιλίας ήταν άσχημη
Μετά από τρεις συνεχόμενες ήττες, με αποκορύφωμα τη βαριά εντός έδρας ήττα με 3-0 από τη Σάο Πάολο, ο Φαλκάο απολύθηκε στις 18 Ιουλίου 2011, έχοντας σε 19 παιχνίδια 8 νίκες, 5 ισοπαλίες και 6 ήττες
Στις 7 Φεβρουαρίου του 2012 υπέγραψε ενδεκάμηνο συμβόλαιο με την Μπαϊα και η πιο μεγάλη επιτυχία του ήταν η κατάκτηση του Πολιτειακού Πρωταθλήματος το 2012 κάτι που είχε να συμβεί 11 χρόνια.
Οδήγησε την ομάδα μέχρι τα προημιτελικά του Κυπέλλου Βραζιλίας όπου αποκλείστηκε τελικά από την πανίσχυρη Γκρέμιο, αλλά η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε με την έναρξη του εθνικού πρωταθλήματος.
Η Μπαΐα έκανε πολύ κακό ξεκίνημα, και μετά από μια βαριά ήττα με 4-0 από τη Φλαμένγκο που άφησε την ομάδα στη ζώνη του υποβιβασμού, η διοίκηση αποφάσισε να απολύσει τον Φαλκάο στις 20 Ιουλίου του 2012 μετά απο 36 παιχνίδια με 16 νίκες, 10 ισοπαλίες και 10 ήττες.
Κατά τη διάρκεια των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 2014 και του 2018, δούλεψε στο συνδρομητικό κανάλι Fox Sports Brasil, παρουσιάζοντας το 2014 παρουσίασε τη δική του ενημερωτική-ταξιδιωτική εκπομπή με τον τίτλο «O Giro com Paulo Roberto Falcão» και πήρε συνεντεύξεις από μεγάλες προσωπικότητες, ενώ ήταν ο κεντρικός σχολιαστής του Μουντιάλ της Βραζιλίας.
Το 2018 επέστρεψε στο κανάλι ως ηγετική προσωπικότητα της εκπομπής «Central FOX» και σχολιαστής αγώνων για το Μουντιάλ της Ρωσίας.
Στις 20 Σεπτέμβριο του 2015 ανέλαβε την Σπόρτ Ρεσίφε μέχρι και τις 18 Απριλίου 2016, όταν την προηγούμενη ημέρα, αποκλείστηκε στα ημιτελικά του Copa do Nordeste (Κύπελλο της Βορειοανατολικής Βραζιλίας) από την Καμπινένσε στη διαδικασία των πέναλτι.
Η διοίκηση θεώρησε την απώλεια του τελικού ως αποτυχία και αποφάσισε την άμεση λύση της συνεργασίας τους ύστερα απο 34 παιχνίδια με 17 νίκες, 6 ισοπαλίες και 11 ήττες.
Στις 13 Ιουλίου του 2016 επανήρθε για τρίτη φορά στην Ιντερνασιονάλ που ήταν η συντομότερη θητεία που είχε ποτέ αφού κράτησε 21 ημέρες μέχρι τις 8 Αυγούστου και πέντε παιχνίδια στα οποία είχε τρεις ήττες και δύο ισοπαλίες και σε συνδυασμό με τα προηγούμενα έξι παιχνίδια χωρίς νίκη πριν τον Φαλκάο η Ιντερνασιονάλ βρισκόταν στην ζώνη του υποβιβασμού και απολύθηκε.
Στις 14 Νοεμβρίου του 2022 ανέλαβε αθλητικός διευθυντής/συντονιστής ποδοσφαίρου στην Σάντος λειτουργώντας ως ο βασικός συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον πρόεδρο του συλλόγου Αντρές Ρουέδα και το τεχνικό επιτελείο της ομάδας.
Η θητεία του συνέπεσε με μια πολύ δύσκολη αγωνιστική περίοδο για την ιστορική ομάδα του Πελέ. Η Σάντος είχε φτωχά αποτελέσματα στο Πρωτάθλημα Παουλίστα και στο Brasileirão, γεγονός που προκάλεσε έντονες αποδοκιμασίες και διαμαρτυρίες από τους οπαδούς προς το πρόσωπό του.
Ο ίδιος αρνήθηκε κατηγορηματικά την κατηγορία, δηλώνοντας σοκαρισμένος και στην ανακοίνωση της αποχώρησής του τόνισε ότι παραιτείται κυρίως για να προστατεύσει την εικόνα του συλλόγου μετά τις έντονες διαμαρτυρίες των οπαδών για τα κακά αποτελέσματα της ομάδας.
Λίγους μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 2023, η δικαστική υπόθεση εις βάρος του Φαλκάο μπήκε οριστικά στο αρχείο λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων.
Στις 7 Οκτωβρίου του 2012 ύστερα από ψηφοφορία που διεξήχθη στο επίσημο σαιτ της Ρόμα ο Πάουλο Ρομπέρτο Φαλκάο ήταν ανάμεσα στους 11 πρώτους ποδοσφαιριστές που εισήρθαν στο "Hall of Fame" της Ρόμα, ενώ το 2016 μπήκε στο ιταλικό Hall of Fame.
Το 1998 δημιούργησε στο Πόρτο Αλέγκε μαζί με τον ενδοκρινολόγο δόκτωρ Μπαλντουίνο Τσιντέλ και την Μαρία Τερέζα Μπρένερ Λίμα, το Ινστιτούτο για Παιδιά με Διαβήτη του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Στόχος ήταν να καλυφθεί το τεράστιο κενό που υπήρχε στη δημόσια υγεία της Βραζιλίας όσον αφορά την οργανωμένη και διεπιστημονική φροντίδα παιδιών και εφήβων με Διαβήτη Τύπου 1 (νεανικό διαβήτη)
Mε το κύρος, το όνομα και τις διασυνδέσεις του μπήκε μπροστά για την ενίσχυση του οργανισμού. Μέσω του μοντέλου που ανέπτυξε το ICDRS, περισσότερα από 5.000 παιδιά και νέοι λαμβάνουν εντελώς δωρεάν ιατρική, ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη μέσω του δημόσιου συστήματος υγείας της Βραζιλίας.
Το ινστιτούτο έχει καταφέρει να μειώσει τις νοσοκομειακές εισαγωγές κατά 94,7% λόγω επιπλοκών της νόσου, με τον Φαλκάο να συνεχίζει να ασκεί ενεργά τα καθήκοντά του ως Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου στο Ινστιτούτο για Παιδιά με Διαβήτη του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ
Εργάστηκε ως κεντρικός σχολιαστής και αναλυτής των αγώνων του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 για την ιταλική κρατική τηλεόραση RAI.
