Είναι ίσως ένα απο μεγαλύτερα τι θα γινόταν αν του γερμανικού ποδοσφαίρου η περίπτωση του Μπέρντ Σούστερ. Ένα απο τους πιο προικισμένους επιτελικούς μέσους και ταυτόχρονα απο τους πιο εκκεντρικούς που βρισκόταν σε συνεχή κόντρα με προπονητές, συμπαίκτες την Ομοσπονδία ακόμα και με τον τύπο.
Γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1959 στο Άουγκσμπουργκ και σε ηλικία 10 ετών εντάχθηκε στις ακαδημίες της SV Hammerschmiede και το 1976 στην FC Augsburg. Πολύ σύντομα τα μεγάλα κλάμπ θα κινηθούν για την απόκτηση του και ο νεαρός Σούστερ θα βρεθεί να έχει υπογράψει τόσο την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ όσο και στην Κολωνία.
Η υπόθεση θα κριθεί στα δικαστήρια με την Κολωνία να είναι η νικήτρια. Με τους "τράγους" θα φτάσει στα ημιτελικά του Πρωταθλητριών όπου αποκλείστηκε απο την Νότιγχαμ Φόρεστ και στον τελικό του Κυπέλλου την περίοδο 1979-1980 όπου ηττήθηκε απο την Φορτούνα Ντίσελντορφ, έχοντας 76 παιχνίδια και 14 τέρματα.
Tον Σεπτέμβριο του 1980 θα έρθει σε κόντρα με τον προπονητή του στην Κολωνία Κάρλ-Χάιντς Χέντεργκοτ όταν ο Σούστερ ανακοίνωσε την πρόθεση του να φύγει απο την ομάδα παρά το γεγονός ότι είχε συμβόλαιο μέχρι το καλοκαίρι του 1982.
Ο Χέντεργκοτ κατηγορούσε τον Σούστερ ότι σκοπίμως δεν είχε καλή απόδοση στα παιχνίδια κάτι που ο ίδιος αρνιόταν. Ο Κόσμος της Νέας Υόρκης μέσω του Χάνες Βαισβάιλερ εκδηλώνει την επιθυμία του ν τον φέρει στην Νέα Υόρκη ως αντικαταστάτη του Φράντς Μπεκενμπάουερ.
Και ενώ όλα έδειχναν συμφωνημένα ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής αρνήθηκε μιας και θεωρούσε ότι μια τέτοια μετακίνηση δεν θα του έκανε καλό ενόψει και της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982 στα γήπεδα της Ισπανίας.
Την λύση θα την δώσει η Μπαρτσελόνα η οποία τον Οκτώβριο του 1980 η Μπαρτσελόνα θα προσφέρει το ποσό των 3.6 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων και θα τον κάνει κάτοικο Βαρκελώνης. Εκεί θα αλλάξει θέση και απο λίμπερο θα μεταφερθεί στα χαφ όμως και εκεί ξεκίνησαν οι προστριβές αφού το Ιανουάριο του 1981 εκδήλωσε την επιθυμία να γυρίσει στην Γερμανία μιας και ήρθε σε κόντρα με τους συμπαίκτες του.
Το φθινόπωρο του 1982 ήρθε σε κόντρα με τον Ούντο Λάτεκ και απαίτησε ένας απο τους δύο να φύγει η αυτός η ο Λάτεκ και να δέχεται ένα μεγάλο πρόστιμο για τις δημόσια κριτική που άσκησε στους συμπαίκτες του και τον προπονητή του.
Την άνοιξη του 1986 υπήρξε κόντρα και με τον πρόεδρο Νούνιεθ, με τον Σούστερ να εκδηλώνει την επιθυμία για μια ακόμη φορά να γυρίσει στην Γερμανία με το Αμβούργο να είναι άμεσα ενδιαφερόμενο.
Θα είναι φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1986 κόντρα στην Στεάουα στο "Σάντσεθ Πιθχουάν" της Σεβίλλης όπου και θα βγει αλλαγή στο 85'. Μάλιστα δεν θα παραμείνει στο γήπεδο αφού θα κατευθυνθεί στα αποδυτήρια όπου θα κάνει ντους και θα εξαφανιστεί.
Αυτή ουσιαστικά ήταν η αρχή του τέλους για την παρουσία του στη Καταλονία, αυτή ουσιαστικά ήταν η αρχή του τέλους για την παρουσία του στη Καταλονία αφού ο Νούνιεθ θα καταφύγει στα δικαστήρια για ακύρωση συμβολαίου, θα ακολουθήσει και ο Σούστερ για παράνομη αθέτηση συμβολαίου.
Η δικαστική διαμάχη κράτησε αρκετό καρό, με την δημοσίευση του ιδιωτικού συμφωνητικού του Σούστερ στον τύπο να προκαλεί πλήθος αναταράξεων με την Εφορία να παρεμβαίνει και να τα κάνει φύλλο και φτερό. Ύστερα απο 241 παιχνίδια και 89 τέρματα το καλοκαίρι του 1988 στο πλαίσιο του γενικότερου ξεκαθαρίσματος και ενώ ήδη για ένα χρόνο γυμναζόταν με την δεύτερη ομάδα θα αποτελέσει παρελθόν
Θα κατακτήσει 1 Πρωτάθλημα το 1985, 3 Κύπελλα το 1981, το 1983 και το 1988, το Κύπελλο της Λίγκας το 1983 και το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1982 κόντρα στην Σταντάρ Λιέγης στο "Καμπ Νου"
Είχε μια δελεαστική πρόταση απο την Γιουβέντους, με την συμφωνία να χαλάει γιατί δεν υπήρχε γερμανικό σχολείο για τα παιδιά του. Τότε με παρέμβαση του Λίο Μπενάκερ τότε προπονητή της Ρεάλ Μαδρίτης θα γίνει κάτοικός "Σαντιάγκο Μπερναμπέου".
Θα παραμείνει δύο χρόνια έχοντας 88 συμμετοχές και 16 τέρματα και θα κατακτήσει 2 Πρωταθλήματα το 1989 και το 1990, 1 Κύπελλο το 1989 και 1 Ισπανικό Σουπερ Καπ το 1989. Παρότι είχε ένα χρόνο συμβόλαιο δεν παρέμεινε με τους Μαδριλένους να πληρώνουν 250 εκατομμύρια πεσέτες ως αποζημίωση.
Το καλοκαίρι του 1990 θα μετακομίσει στο "Βιθέντε Καλντερόν" για λογαριασμό της Ατλέτικο και έτσι έγινε ο πρώτος ξένος και ο δεύτερος συνολικά μαζί με τον Μίγκελ Σολέρ που αγωνίστηκε στους τρείς μεγάλους της Ισπανίας.
Θα κάτσει τρία χρόνια έχοντας 112 συμμετοχές και 18 τέρματα και κατέκτησε 2 Κύπελλα το 1991 και το 1992. Το συμβόλαιο του δεν ανανεώθηκε και ύστερα απο 13 χρόνια θα επιστρέψει στην Γερμανία για την Μπάγερ Λεβερκούζεν όπου θα παίξει σε 86 παιχνίδια έχοντας και 14 τέρματα.
Όμως και εκεί τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου καλά, αφού η σχέση του με τον προπονητή Έριχ Ρίμπεκ ήταν ολοκληρωτικά κατεστραμμένη. Ο Ρίμπεκ τον κατηγόρησε ανοιχτά για έλλειψη πειθαρχίας και ότι η παρουσία του λειτουργούσε αποσταθεροποιητικά για τα αποδυτήρια, απειλώντας την ενότητα της ομάδας.
Η ρήξη κορυφώθηκε το φθινόπωρο του 1995, όταν ο Ρίμπεκ αποφάσισε να τον αποκλείσει μόνιμα από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις. Μέσα σε όλα ήρθε και σε ευθεία αντιπαράθεση με τον πανίσχυρο γενικό μάνατζερ της Λεβερκούζεν, Ράινερ Κάλμουντ, όταν ο Σούστερ έστειλε μέσω του δικηγόρου του ένα 5σέλιδο έγγραφο με σκληρές νομικές και οικονομικές απαιτήσεις, το οποίο οι διοικούντες εξέλαβαν ως ωμό εκβιασμό και «απειλή δικαστικών μέτρων».
Τον Νοέμβριο του 1995, η κρίση μεταφέρθηκε εντός των αποδυτηρίων. Μετά από εισήγηση της διοίκησης και του προπονητή, πραγματοποιήθηκε ψηφοφορία μεταξύ των ποδοσφαιριστών της Λεβερκούζεν. Οι συμπαίκτες του ψήφισαν να του αφαιρεθεί το περιβραχιόνιο του αρχηγού, επιλέγοντας να στηρίξουν τον προπονητή, γεγονός που τον απομόνωσε πλήρως.
Το καλοκαίρι του 1996 και αφού θα δοκιμάσει σε Φίτεσε και San Jose Clash στις ΗΠΑ, θα υπογράψει συμβόλαιο στο Μεξικό για τους UNAM Pumas όπου και θα κλείσει την καριέρα του παίζοντας 9 φορές λόγω μη προσαρμογής .
Με την εθνική ομάδα της Δυτικής Γερμανίας που είχε τρικυμιώδη σχέση, έκανε ντεμπούτο στις 22 Μάϊου του 1979 στο Δουβλίνο σε φιλικό παιχνίδι κόντρα στην Ιρλανδία. Θα κατακτήσει το EURO 1980 παίζοντας σε δύο παιχνίδια κόντρα σε Ολλανδία και στον τελικό με το Βέλγιο και θα ανακηρυχθεί κορυφαίος παίκτης της διοργάνωσης και μέλος της κορυφαίας εντεκάδας του τουρνουά.
Τον Ιούνιο του 1981 ανακοίνωσε ότι αποσύρεται απο την εθνική ομάδα μιας και δεν είχε καθόλου καλές χέεις με τον Πολ Μπράιτνερ και τον Κάρλ Χάιντς Ρουμενίγκε. Εχοντας προβλήματα στο γόνατο θα κάνει δύο επεμβάσεις τον Δεκέμβριο του 1981 και τον Απρίλιο του 1982 θα χάσει το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας
Για τα προκριματικά του EURO 1984 τον Μάρτιο του 1983 αρνήθηκε να ταξιδέψει στην Αλβανία λόγω της γέννησης του δεύτερού του παιδιού. Έτσι ήρθε σε κόντρα με τον Γιουπ Ντέρβαλ ο οποίος δεν ανέχθηκε τα καμώματα του έχοντας και το προηγούμενο του 1981 όταν μετά το παιχνίδι με την Βραζιλία είχε εγκαταλείψει το ξενοδοχείο για να πάει να βρει την γυναίκα του.
Σε ηλικία μόλις 24 ετών ανακοίνωσε ότι αποσύρεται απο την εθνική ομάδα, παρότι ο Φράντς Μπεκενμπάουερ τον ήθελε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικό το 1986. Λέγεται ότι η σύζυγος και μανατζέρ του Γκάμπι και η μοναδική γυναίκα η οποία μπορούσε να βρίσκεται στο ξενοδοχείο της ομάδας ύστερα απο όρο του Σούστερ, ζήτησε απο την γερμανική ομοσπονδία 1 εκατομμύριο γερμανικά μάρκα για να αγωνιστεί ξανά, με την ομοσπονδία να μην δέχεται, ενώ και ο ίδιος είχε θέσει ως όρο να αγωνιστεί ως λίμπερο.
Επίσης άλλη μία φορά το 1994 ο κόσμος εντυπωσιασμένος απο τις εμφανίσεις του με την Μπάγερ ήθελε να τον δει στο Παγκόσμιο Κύπελο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, αλλά οι γερμανοί διεθνείς έθεσαν βέτο για την επιστροφή του
Έτσι στις 29 Φεβρουαρίου του 1984 στις Βρυξέλλες κόντρα στο Βέλγιο σε φιλικό παιχνίδι, θα καταγραφεί η 21η και τελευταία του παρουσία έχοντας πετύχει και 4 τέρματα.
Άμεσα θα ξεκινήσει η προπονητική του παρουσία την 1η Ιουλίου του 1997 με την Φορτούνα Κολωνίας όπου σε 35 παιχνίδια είχε 11 νίκες, 13 ισοπαλίες και 11 ήττες μέχρι τις 30 Ιουνίου του 1998.
Την 1η Ιουλίου του 1998 θα αναλάβει την Κολωνία όπου δεν θα καταφέρει να την οδηγήσει στην άνοδο στην μεγάλη κατηγορία έχοντας σε 35 παιχνίδια 12 νίκες, 9 ισοπαλίες και 14 ήττες.
Το 2000 θα απορριφθεί απο τον πρόεδρο της Νταντί και την 1η Ιουλίου του 2001 θα αναλάβει την Χερέθ όπου στα δύο χρόνια μέχρι τις 30 Ιουνίου του 2003 δεν θα καταφέρει να την οδηγήσει στην άνοδο στην μεγάλη κατηγορία, έχοντας σε 39 παιχνίδια 16 νίκες, 10 ισοπαλίες και 13 ήττες.
Θα ακολουθήσει η Σαχτάρ Ντόνετσκ απο την 1η Ιουλίου του 2003 έως τις 3 Μάϊου του 2004 όπου σε 36 παιχνίδια είχε 23 νίκες, 6 ισοπαλίες και 7 ήττες, η Λεβάντε απο την 1η Ιουλίου του 2004 έως την 1η Μάϊου του 2005 και σε 34 παιχνίδια είχε 9 νίκες, 8 ισοπαλίες και 17 ήττες.
Θα παραμείνει στην Ισπανία και απο την 1η Ιουλίου του 2005 έως τις 8 Ιουλίου του 2007 θα είναι προπονητής της Χετάφε την οποία θα οδηγήσει στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας το 2007 όπου θα ηττηθεί απο την Σεβίλλη έχοντας σε 88 παιχνίδια 34 νίκες, 21 ισοπαλίες και 33 ήττες.
Στις 9 Ιουλίου του 2007 θα αναλάβει προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης και με τους "μπλάνκος" θα κατακτήσει το Πρωτάθλημα και το Ισπανικό Σουπερ Καπ του 2008 αλλά οι συνεχείς διαξιφισμοί με τον τύπο και οι αποχωρήσεις απο τις συνεντεύξεις τύπου, και το γεγονός ότι δημόσια ανέφερε μετά την ήττα απο την Σεβίλλη, ότι δεν υπάρχουν ελπίδες νίκης απέναντι στην Μπαρτσελόνα του κόστισαν στις 9 Δεκεμβρίου του 2008 την απόλυση ύστερα απο 75 παιχνίδια με 44 νίκες, 9 ισοπαλίες και 22 ήττες .
Την 1η Ιουλίου του 2010 θα αναλάβει την Μπεσίκτας μέχρι και τον 15 Μαρτίου του 2011 λόγω των κακών αποτελεσμάτων, αλλά όπως και στην Ισπανία έτσι και στην Τουρκία θα έρθει σε κόντρα με τον Τύπο και σε 46 παιχνίδια είχε 25 νίκες, 8 ισοπαλίες και 13 ήττες.
Την 1η Ιουλίου του 2013 θα αναλάβει την Μάλαγα έως και τις 30 Ιουνίου του 2014 όπου δεν συνεχίστηκε η συνεργασία τους και σε 40 παιχνίδια είχε 12 νίκες, 11 ισοπαλίες και 17 ήττες
Στις 19 Μαρτίου του 2018 θα αναλάβει την κινέζικη Νταλιάν στην οποία θα παραμείνει έως και τις 10 Φεβρουαρίου του 2019 όπου σε 33 παιχνίδια θα έχει απολογισμό 14 νίκες, 5 ισοπαλίες και 14 ήττες.
Τρείς φορές βρέθηκε στην καλύτερη τριάδα για την Χρυσή Μπάλα το 1980, το 1981 και το 1985, ενώ δύο φορές αναδείχθηκε καλύτερος ξένος ποδοσφαιριστής στην Ισπανία το 1985 και το 1991.
Στις 21 Οκτωβρίου του 2022 ανακοινώθηκε η είσοδος του στο Hall of Fame του γερμανικού ποδοσφαίρου, ενώ η επίσημη τελετή βράβευσης και εισαγωγής του έλαβε χώρα στις 16 Νοεμβρίου του 2023.
Tον Ιανουάριο του 2026 ήταν επίσημος προσκεκλημένος στα Globe Soccer Awards στο Ντουμπάι όπου τιμήθηκε για την προσφορά του τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής.
