Λεβ Γιασίν Η "Μαύρη Αράχνη"

Αθλητικός, με σωστή τοποθέτηση, επιβλητική παρουσία, ανάστημα και με εντυπωσιακά ρεφλέξ που του έδιναν την δυνατότητα να κάνει εντυπωσιακές αποκρούσεις. Εξαιτίας αυτών των χαρακτηριστικών δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν το Λέβ Ιβάνοβιτς Γιασίν ως τον κορυφαίο τερματοφύλακα όλων των εποχών.

Βαλερί Λομπανόφσκι Ο "δάσκαλος"

Μπορεί ο Ρίνους Μίχελς να ήταν αυτός που έκανε διάσημο το "Total Football" στην δεκαετία του '70, υπήρχε όμως και ένας ακόμα προπονητής ο οποίος εφάρμοσε το συγκεκριμένο σύστημα τόσο στην Ντινάμο Κιέβου όσο και στην Σοβιετική Ένωση, ο Βαλερί Λομπανόφσκι που σχεδίαζε τα πάντα με μαθηματική ακρίβεια, δίνοντας έμφαση στη φυσική κατάσταση μαζί με τον συνεργάτη του Ανατόλι Ζελέντσοφ.

Ιγκόρ Μπελάνοφ Η σαϊτα της Σοβιετικής Ένωσης

 

Η ταχύτητα ήταν το δυνατό του σημείο για αυτό άλλωστε και τον φώναζαν "σαϊτα", θα μπορούσε άνετα να γίνει ένας πολύ καλός σπρίντερ, τρομερή εκκίνηση και ευλυγισία στο αριστερό άκρο της επίθεσης, ο κάτοχος της "Χρυσής Μπάλας" του 1986 Ιγκόρ Μπελάνοφ ξεπερνώντας στην ψηφοφορία τόσο τον Γκάρι Λίνεκερ όσο και τον Εμίλιο Μπουντραγκένιο.

Όλεγκ Μπλαχίν ο "Κρόιφ της στέπας"

Όταν το 1975 κατακτάς την Χρυσή Μπάλα με 122 ψήφους αφήνοντας στην δεύτερη θέση μακριά τον Φράντς Μπεκενμπάουερ που συγκέντρωσε 42 και στην τρίτη ακόμα μακρύτερα τον Γιόχαν Κρόιφ που συγκέντρωσε 27, όντας ο δεύτερος Σοβιετικός που το καταφέρνει μετά τον Λεβ Γιασίν, δεν είναι και λίγο σε μια εποχή που δεν υπήρχε η δυνατότητα να δει κάποιος τον Όλεγκ Μπλαχίν πέρα απο τα ευρωπαϊκά παιχνίδια και τις εθνικές ομάδες.

1988 Η ολλανδική "μηχανή" στην κορυφή

Την δεκαετία του '70 η εθνική ομάδα της Ολλανδίας δίδαξε στον υπόλοιπο κόσμο το "total football" και παρότι έφτασε σε δύο τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1974 και το 1978 και σε μία τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1976 δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιον τίτλο.

1972 Με μπροστάρη τον Γκέρντ Μίλερ πρωταθλητές Ευρώπης οι Γερμανοί

Η Δυτική Γερμανία στις δύο πρώτες διοργανώσεις δεν μετείχε καν, ενώ σε αυτή του 1968 δεν μπόρεσε να περάσει στην τελική φάση. Οι εμφανίσεις  της όμως στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 στο Μεξικό καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση έδειξαν το τι θα επακολουθήσει με την ομάδα του Χέλμουτ Σεν να αναδεικνύεται Πρωταθλήτρια Ευρώπης στα γήπεδα του Βελγίου, και δύο χρόνια αργότερα Παγκόσμια Πρωταθλήτρια που διεξήχθη στην πατρίδα της.

1964 H ισπανική "απάντηση"

Στην πρώτη έκδοση του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης η εθνική ομάδα της Ισπανίας δεν είχε αγωνιστεί κόντρα στην Σοβιετική Ένωση ύστερα απο πρωτοβουλία του Φρανσίσκο Φράνκο. Τέσσερα χρόνια αργότερα το 1964 Ισπανοί και Σοβιετικοί τέθηκαν ξανά αντιμέτωπες αυτή την φορά στον τελικό με τον "χενεραλίσιμο" να μην θέτει βέτο διεξαγωγής άλλωστε ένα τρόπαιο θα ήταν ότι το καλύτερο για τον Ισπανό δικτάτορα.

Η ιστορία του EURO

Η ιδέα για την δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος σε επίπεδο εθνικών ομάδων είχε πέσει στο τραπέζι ήδη απο το 1927 απο τον γραμματέα της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και Γενικό Γραμματέα Άνρι Ντελαουνί. Όλως παραδόξως η Ευρώπη είχε μείνει πίσω αφού ήδη η Νότια Αμερική διοργάνωνε ανάλογο τουρνουά απο το 1916, η Ασία απο το 1956 και η Αφρική απο το 1957