Αθλητικός, με σωστή τοποθέτηση, επιβλητική παρουσία, ανάστημα και με εντυπωσιακά ρεφλέξ που του έδιναν την δυνατότητα να κάνει εντυπωσιακές αποκρούσεις. Εξαιτίας αυτών των χαρακτηριστικών δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν το Λέβ Ιβάνοβιτς Γιασίν ως τον κορυφαίο τερματοφύλακα όλων των εποχών.
Έθεσε νέα στάνταρ στην θέση του τερματοφύλακα, φωνάζοντας καθόλη την διάρκεια του παιχνιδιού στους αμυντικούς του, ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τις γροθιές για να διώξει την μπάλα, ενώ δεν δίσταζε να βγαίνει μακριά απο τα καρέ του για να ανακόψει τις επιθέσεις των αντιπάλων.
Μάλιστα είχε και συνεισφορά στο επιθετικό παιχνίδι αφού πολλές φορές έδινε την μπάλα στους μπακ για να κάνουν γρήγορη επίθεση. Το παρατσούκλι του ήταν "Μαύρη Αράχνη" λόγω της ολόμαυρης στολής που φορούσε συνοδευόμενη απο την κλασική τραγιάσκα.
Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1929 στην Μόσχα απο οικογένεια εργατικής τάξης. Στην ηλικία των 12 ετών εξαιτίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου δούλεψε ως βοηθός σε εργαστήριο μετάλλου και εκεί ήρθε σε επαφή με το ποδόσφαιρο παίζοντας με την ομάδα του εργοστασίου του.
Στην ηλικία των 18 ετών και ενόσω υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία τον προσέγγισε ο Αρκάντι Τσερνίσοφ προπονητής της Ντινάμο Μόσχας και τον ενέταξε στις ακαδημίες της ομάδας, όντας ο τρίτος τερματοφύλακας στην ανδρική ομάδα.
Παράλληλα στην αρχή της καριέρας του δοκίμασε την τύχη του στο χόκεϊ πάγου με την Ντινάμο πάντα στην θέση του τερματοφύλακα κατακτώντας εκεί το Κύπελλο ενώ βγήκε δεύτερος στο Πρωτάθλημα. Μάλιστα ήταν υποψήφιος στο να βρίσκεται στην ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1954 αλλά αποφάσισε να αφοσιωθεί αποκλειστικά και μόνο στο ποδόσφαιρο.
Τα πρώτα χρόνια βρισκόταν στην "σκιά" του Αλεξέι Κχόμιτς, όμως απο το 1953 και μετά πήρε την θέση του βασικού και θα προσφέρει τις υπηρεσίες του για 21 ολόκληρα χρόνια μέχρι το 1971. Κατέκτησε 5 Πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης το 1954, το 1955, το 1957, το 1959 και το 1963 και 3 Κύπελλα το 1953, το 1967 και το 1970.
Με τις 358 συμμετοχές κατέχει την τέταρτη θέση όλων των εποχών πίσω απο τους Αλεξάντρ Νοβίκοφ, Αντόν Σουνίν και Αλεξάντρ Μαχοβίκοφ. Το 1959 αγωνίστηκε με την φανέλα της Τορπέντο σε τρία διεθνή φιλικά παιχνίδια, ένα απο αυτά ήταν κόντρα στην Σέφιλντ Γιουνάιτεντ.
Το πολιτικό καθεστώς του Ψυχρού Πολέμου καθιστούσε τις μεταγραφές Σοβιετικών αθλητών στη Δύση εντελώς αδύνατες. Η πιο διάσημη και επίσημη κρούση έγινε το 1960, αμέσως μετά την κατάκτηση του πρώτου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος απο την Σοβιετική Ένωση στο Παρίσι.
Κατά τη διάρκεια του επίσημου δείπνου της γιορτής των νικητών σε εστιατόριο κοντά στον Πύργο του Άιφελ, ο εμβληματικός πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης, Σαντιάγο Μπερναμπέου, πλησίασε τον Γιασίν. Του πρόσφερε μια λευκή επιταγή, προκειμένου ο Γιασίν να συμπληρώσει μόνος του το ποσό που επιθυμούσε για να μετακομίσει στη Μαδρίτη, δίπλα στους Ντι Στέφανο και Πούσκας.
Ο Σοβιετικός τερματοφύλακας αρνήθηκε ευγενικά, δηλώνοντας με χιούμορ και υπερηφάνεια πως «η τιμή μου είναι πολύ υψηλή για να αγοραστεί και το συμβόλαιό μου ανήκει στην πατρίδα μου». Παρόμοιες ανεπίσημες κρούσεις είχαν γίνει εκείνη την περίοδο και από άλλες μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης, όπως η Άρσεναλ.
Το αίτημα απορρίφθηκε άμεσα και με συνοπτικές διαδικασίες από το σοβιετικό κράτος, χωρίς καν να επιτραπεί στον Γιασίν να διαπραγματευτεί. Το καλοκαίρι του 1965 εκτυλίχθηκε μια από τις πιο σουρεαλιστικές ιστορίες στην καριέρα του, ταξίδεψε στο Ρίο ντε Τζανέιρο για διακοπές και καθώς ήθελε να διατηρήσει τη φόρμα του, ζήτησε άδεια να προπονηθεί στις εγκαταστάσεις της Φλαμένγκο.
Οι βραζιλιάνικες εφημερίδες της εποχής όπως η Jornal dos Sports κυκλοφόρησαν με πρωτοσέλιδα-βόμβα: «Ο Νο1 Ρώσος ανήκει ήδη στη Φλαμένγκο!», δημοσιεύοντας φωτογραφίες του Γιασίν να προπονείται φορώντας τη φανέλα της Φλαμένγκο.
Η σοβιετική πρεσβεία αναγκάστηκε να δώσει εσπευσμένα συνέντευξη Τύπου για να διαψεύσει τη «μεταγραφή». Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι ήταν απλώς ένας «τερματοφύλακας σε διακοπές», όμως η εικόνα του με τη φανέλα του βραζιλιάνικου συλλόγου έμεινε στην ιστορία.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, οι μεγάλες ιταλικές ομάδες έστελναν συχνά σκάουτερ και μεσάζοντες στους εκτός έδρας αγώνες της Σοβιετικής Ένωσης στην Ευρώπη. Οι «αιώνιοι» του Μιλάνου Μίλαν και Ίντερ και η Γιουβέντους προσπάθησαν σε αρκετές περιπτώσεις να προσεγγίσουν τον στενό κύκλο του Γιασίν, προσφέροντας αμύθητα ποσά για την εποχή.
Οι Ιταλοί γνώριζαν ότι το καθεστώς δεν επέτρεπε μεταγραφές, αλλά ήλπιζαν πως η πίεση των χρημάτων ή μια πιθανή πολιτική αλλαγή (ή ακόμα και μια «νόμιμη» μορφή δανεισμού) θα άνοιγε το δρόμο. Η απάντηση της Μόσχας ήταν μόνιμα ένα αυστηρό «όχι».
Η Μπαρτσελόνα εξέτασε την περίπτωση του Γιασίν, ειδικά μετά τις αναμετρήσεις της Ισπανίας με την Σοβιετική Ένωση στο Euro του 1964. Ωστόσο, λόγω της δικτατορίας του Φράνκο στην Ισπανία και του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Σοβιετική Ένωση, οι διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών ήταν τόσο τεταμένες που οποιαδήποτε επίσημη μετακίνηση παίκτη ανάμεσα στις δύο χώρες ήταν πολιτικά αδύνατη.
Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1954 έκανε ντεμπούτο στην εθνική σε φιλικό παιχνίδι στην Μόσχα με την Σουηδία. Το 1956 στην Μελβούρνη κατέκτησε το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο και το 1958 στο Παγκόσμιο ΄Κύπελλο της Σουηδίας θα είναι παρών στην πρώτη παρουσία της Σοβιετικής Ένωσης στην μεγάλη αυτή διοργάνωση.
Ο Γιασίν θα παίξει και στα πέντε παιχνίδια όπου θα αποκλειστεί στα προημιτελικά απο την οικοδέσποινα. Θα αναδειχθεί Πρωταθλητής Ευρώπης στο παρθενικό Κύπελλο Εθνών το 1960 όπου στον τελικό στο Παρίσι θα επικρατήσουν της Γιουγκοσλαβίας με 2-1.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Χιλής το 1962 θα παίξει στα τέσσερα παιχνίδια και θα αποκλειστεί και πάλι στα προημιτελικά και πάλι απο την οικοδέσποινα. Μάλιστα κόντρα στην Χιλή έφερε ευθύνη και στα δύο γκολ σε μια διοργάνωση που δεν έκανε και τις καλύτερες εμφανίσεις και για αυτόν τον λόγο του ασκήθηκε σκληρή κριτική στην πατρίδα του.
Επανήρθε όμως δριμύτερος και στις 23 Οκτωβρίου 1963 συμμετείχε με την Μικτή Κοσμου σε συνάντηση κόντρα στην Αγγλία. στο στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου, με αφορμή τα 100 χρόνια από την ίδρυση της Αγγλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Ο προπονητής της ομάδας, Φερνάντο Ριέρα, παρέταξε μια θρυλική 16άδα από κορυφαίους ποδοσφαιριστές της εποχής Μαζί με τον Γιασίν ξεκίνησαν οι Ντζάλμα Σάντος (Δεξί μπακ - Παλμέιρας)
Καρλ-Χάιντς Σνέλιγκερ (Αριστερό μπακ - Μάντοβα), Σλάτομιρ Πλούσκαλ (Κεντρικός αμυντικός - Ντούκλα Πράγας), Γιάνκο Πόποβιτς (Κεντρικός αμυντικός - Μποέμιανς Πράγας), Βαλέρι Βορόνιν (Αμυντικός μέσος - Τορπέντο Μόσχας), Ρεϊμόν Κοπά (Δεξί εξτρέμ - Ρεμς), Εουσέμπιο (Επιθετικός - Μπενφίκα), Αλφρέδο Ντι Στέφανο (Επιθετικός - Ρεάλ Μαδρίτης), Ντένις Λόου (Μεσοεπιθετικός - Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ), Φρανσίσκο Χέντο (Αριστερό εξτρέμ - Ρεάλ Μαδρίτης)
Αυτός ο αγώνας ήταν η χρυσή του ευκαιρία να αποδείξει σε όλο τον πλανήτη ότι παρέμενε ο κορυφαίος. Η πιο εντυπωσιακή στιγμή του ήταν μια εξ επαφής επέμβαση σε σουτ του Άγγλου δεινού σκόρερ Τζίμι Γκρίβς. Ο Γκρίβς δήλωσε αργότερα ότι ήταν σίγουρος πως η μπάλα θα κατέληγε στα δίχτυα, μέχρι που είδε το «μαύρο χέρι» του Γιασίν να την πετάει κόρνερ.
Οι Άγγλοι φημίζονταν για το δυνατό παιχνίδι τους στις σέντρες. Αντίθετα με τους τερματοφύλακες της εποχής που έμεναν γραπωμένοι στη γραμμή τους, έβγαινε μέχρι το ύψος του πέναλτι και «καθάριζε» κάθε εναέρια φάση με απίστευτη σιγουριά.
Κατά τη διάρκεια του αγώνα και των προπονήσεων, ανέπτυξε μια βαθιά φιλία με τον Πορτογάλο θρύλο Εουσέμπιο. Ο «Μαύρος Πάνθηρας» δήλωνε πάντα ότι ο Γιασίν ήταν ο μεγαλύτερος τερματοφύλακας που αντιμετώπισε ποτέ.
Όταν ο προπονητής της Μικτής Κόσμου, Φερνάντο Ριέρα, ανακοίνωσε στο ημίχρονο ότι ο Γιασίν θα αντικατασταθεί όπως είχε προσυμφωνηθεί για να αγωνιστούν όλοι οι παίκτες, οι συμπαίκτες του, με πρώτο τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο, προσπάθησαν να τον πείσουν να μείνει στο γήπεδο, καθώς η παρουσία του ενέπνεε απόλυτη ασφάλεια στην άμυνα. Ο Γιασίν, ωστόσο, αρνήθηκε ευγενικά για να τηρηθεί το fair play.
Εκείνη την εποχή, οι δημοσιογράφοι του γαλλικού περιοδικού France Football που ψήφιζαν για το βραβείο δεν είχαν την ευκαιρία να παρακολουθούν συχνά τους παίκτες πίσω από το «Σιδηρούν Παραπέτασμα».
Ο εορταστικός αγώνας της 23ης Οκτωβρίου 1963 μεταδόθηκε τηλεοπτικά σε όλη την Ευρώπη και η κυριαρχία του απέναντι στην ελίτ του παγκόσμιου ποδοσφαίρου έγινε ζωντανά ορατή σε όλους τους εκλέκτορες.
Είχε δεχτεί σφοδρή κριτική για την απόδοσή του στο Μουντιάλ της Χιλής το 1962, με πολλούς να θεωρούν ότι η καριέρα του είχε τελειώσει. Κρατώντας ανέπαφη την εστία του (0-0) στο πρώτο ημίχρονο κόντρα στους Άγγλους και πραγματοποιώντας μυθικές αποκρούσεις, απέδειξε ότι παρέμενε ο κορυφαίος στον κόσμο.
Λίγες εβδομάδες μετά τον αγώνα, τον Δεκέμβριο του 1963, ο Γιασίν ανακηρύχθηκε νικητής της Χρυσής Μπάλας με 73 πόντους, αφήνοντας πίσω του τεράστια ονόματα που έλαμψαν εκείνη τη χρονιά όπως τον Ριβέρα και τον Γκρίβς.
Είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ένας τερματοφύλακας θα λάβει αυτό το βραβείο, θα παίξει έναν ακόμα τελικό του Κυπέλλου Εθνών το 1964 όπου θα ηττηθεί απο την διοργανώτρια Ισπανία και το 1966 θα δώσει για τρίτη φορά το παρών σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Αγγλία.
Παρών στα τέσσερα απο τα έξι παιχνίδια Ιταλία, Ουγγαρία, Δυτική Γερμανία στον ημιτελικό και Πορτογαλία στον μικρό τελικό θα καταλάβει την τέταρτη θέση. Στις 16 Ιουλίου του 1967 στην Τιφλίδα κόντρα στην Ελλάδα για τα προκριματικά του EURO 1968 θα παίξει για 74η και τελευταία φορά.
Ήταν στην αποστολή της Σοβιετικής Ένωσης για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 ως τρίτη επιλογή ενώ εκτελούσε και χρέη βοηθού προπονητή. Το 1967 τιμήθηκε με το βραβείο Τάγματος του Λένιν την ύψιστη τιμή που μπορούσε να δοθεί στην χώρα του.
Στο αποχαιρετιστήριο του παιχνίδι το 1971 πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Λένιν παρουσία 100.000 θεατών και τον τίμησαν παίκτες όπως ο Πελέ, ο Εουσέμπιο, ο Γκέρντ Μίλερ και ο Φράντς Μπεκενμπάουερ. Αφότου αποσύρθηκε έλαβε διάφορες διοικητικές θέσεις στην αγαπημένη του Ντινάμο, αλλά το 1986 υπέστη θρομβοφλεβίτιδα και έπρεπε να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό του ενός ποδιού του.
Στις 20 Μαρτίου του 1990 έφυγε απο την ζωή σε ηλικία 60 ετών απο καρκίνο του στομάχου παρά το γεγονός ότι υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για να παραμείνει εν ζωή, πράγμα που τελικά δεν έγινε.
Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα με τιμές Κρατικού Μονάρχη και Σοβιετικού Ήρωα, αντικατοπτρίζοντας το μέγεθος της προσωπικότητάς του. Η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, όπου χιλιάδες Σοβιετικοί πολίτες, φίλαθλοι όλων των ομάδων, πολιτικοί και αθλητές σχημάτισαν τεράστιες ουρές για να του πουν το τελευταίο αντίο.
Καθώς έφερε τον βαθμό του συνταγματάρχη (λόγω της σύνδεσης της Ντιναμό με το Υπουργείο Εσωτερικών), το φέρετρό του μεταφέρθηκε συνοδεία στρατιωτικού αγήματος, με τα παράσημά του —συμπεριλαμβανομένου του ανώτατου τίτλου του «Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας»— να προηγούνται της πομπής.
Στην τελετή έδωσαν το παρών μεγάλες προσωπικότητες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, καθώς και εκπρόσωποι της FIFA, τιμώντας τον άνθρωπο που άλλαξε για πάντα τη θέση του τερματοφύλακα. Τάφηκε στο ιστορικό Κοιμητήριο Βαγκάνκοβο στη Μόσχα, εκεί όπου αναπαύονται πολλές από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της ρωσικής και σοβιετικής ιστορίας καλλιτέχνες, ποιητές και αθλητές.
Στον τάφο του έχει στηθεί ένα επιβλητικό χάλκινο μνημείο, το οποίο τον απεικονίζει με την κλασική αθλητική του περιβολή, να κρατά μια μπάλα στα χέρια καθώς βγαίνει από τον αγωνιστικό χώρο, συμβολίζοντας το αιώνιο πέρασμά του στην ιστορία.
Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του η FIFA καθιέρωσε το βραβείο "Λέβ Γιασίν" για τον καλύτερο τερματοφύλακα της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Στην ψηφοφορία της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας το 1998 για την κορυφαία ομάδα του 20ου αιώνα ήταν πρώτος σε ψήφους στην θέση του τερματοφύλακα.
Το αγγλικό περιοδικό World Soccer τον τοποθέτησε ανάμεσα στους 100 κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, ενώ το όνομα του είναι πάντοτε σε οποιαδήποτε τέτοια λίστα. Τον Μάιο του 2011 δόθηκε το όνομα του σε δρόμο του Γκρόζνυ, ακόμα δόθηκε σε δρόμο στο Τολιάτι και τον Δεκέμβριο του 2013 σε δρόμο της Μόσχας.
Έξω απο το γήπεδο της Ντινάμο το 1999 έχει ανεγερθεί το άγαλμα του, ενώ δύο χρόνια πριν είχε τοποθετηθεί άγαλμα του έξω απο το "Λουζνίκι". Tον Οκτώβριο του 2016 έξω απο κύρια είσοδο του Πανεπιστημίου Πολιτισμού, Αθλητισμού, Νεότητας και Τουρισμού τοποθετήθηκε προτομή του, ενώ η νεόκτιστη VTB Arena το επίσημο όνομα της είναι "Λεβ Γιασίν Στάντιουμ".
Τον Νοέμβριο του 2017 αποκαλύφθηκε η επίσημη αφίσα του Παγκοσμίου Κυπέλλου που θα διεξαγόταν στην Ρωσία και την οποία πρωταγωνιστεί ο Λεβ Γιασίν με την κλασική εμφάνιση να αποκρούει μια μεγάλη μπάλα "ρετρό" στην οποία απεικονίζεται ο χάρτης της Ρωσίας όπως φαίνεται απο το διάστημα.
