Η εφημερίδα "Independent" τοποθέτησε τον Άλφ Ράμσει στην πρώτη δεκάδα των Βρετανών προπονητών, ενώ ευρέως θεωρείται ως ένας απο τους κορυφαίους όλων των εποχών. Άλλωστε ειναι αυτός που έχει χαρίσει στην Αγγλία τον μοναδικό της διεθνή τίτλο το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966.
Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1920 στο Ντάγκεναμ του Έσσεξ και απο μικρή ηλικία του άρεσαν τα σπορ, αφού πέρα απο το ποδόσφαιρο ασχολήθηκε με το κρίκετ, τον στίβο και την πυγμαχία.
Σε ηλικία 14 ετών ξεκίνησε να δουλεύει ως μαθητευόμενος σε ένα τοπικό κατάστημα μεταφέροντας λαχανικά με το ποδήλατο. Την περίοδο 1937-1938 ο σκάουτερ Νεντ Λίντελ τον είδε και του πρότεινε να υπογράψει συμβόλαιο για την Πόρτσμουθ.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έπαιξε σε δεκάδες ανεπίσημους αγώνες της «πολεμικής περιόδου» στην Σαουθάμπτον απο το 1943 ως ερασιτέχνης, βοηθώντας τον σύλλογο να παραμείνει ενεργός.
Αρχικά αγωνιζόταν ως σέντερ μπακ ή μέσος και οι εξαιρετικές του εμφανίσεις έπεισαν τη διοίκηση να του προσφέρει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1944. Όταν το επίσημο αγγλικό πρωτάθλημα ξεκίνησε ξανά τη σεζόν 1946–47, η Σαουθάμπτον αγωνιζόταν στη Second Division.
Ήταν η περίοδος που μετατοπίστηκε μόνιμα στη θέση του δεξιού οπισθοφύλακα, εκεί ανακάλυψε τον πραγματικό ποδοσφαιρικό του εαυτό. Αν και δεν διέθετε μεγάλη ταχύτητα, ξεχώριζε για την εξαιρετική του αντίληψη, την τακτική του πειθαρχία και την ικανότητά του στο διάβασμα του παιχνιδιού.
Τον Δεκέμβριο του 1948, ενώ αγωνιζόταν ακόμα στη δεύτερη κατηγορία με τη Σαουθάμπτον, κλήθηκε και έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Αγγλίας σε έναν αγώνα εναντίον της Ελβετίας. Συνολικά, συμπλήρωσε 190 επίσημες εμφανίσεις με τη φανέλα της Σαουθάμπτον και σημείωσε 8 γκολ.
Λίβερπουλ, Λούτον, Μπέρνλι είχαν ενδιαφερθεί για να τον αποκτήσουν αλλά μόνο η Σέφιλντ είχε καταθέσει επίσημη πρόταση. Λίγο πριν την λήξη της προθεσμίας τον Ιανουάριο του 1949 ήρθε η Τότεναμ αλλά ο χρόνος είχε παρέλθει και έτσι ο Ράμσει παρέμεινε στην Σαουθάμπον μέχρι την λήξη της σεζόν 1948-1949.
Όμως οι "πετεινοί" δεν τον ξέχασαν και στις 15 Μαϊου του 1949 επανέφεραν την αρχική προσφορά και τον έκαναν δικό τους. Η συμφωνία περιελάμβανε το πόσό των 4.500 λιρών και έμψυχο αντάλλαγμα τον Ουαλό διεθνή εξτρέμ Έρνι Τζόουνς και έτσι η συνολική αξία της μεταγραφής αποτιμήθηκε στις 21.000 λίρες, ποσο που αποτελούσε ρεκόρ της εποζής για αμυντικό
Στο "Γουάιτ Χάρτ Λέιν" έπαιξε μέχρι το 1955, την πρώτη χρονιά βοήθησε στο να ανέβει στην μεγάλη κατηγορία, ενώ την επόμενη 1950-1951 κατέκτησε το Πρωτάθλημα, ενω την σεζόν 1951-1952 η Τότεναμ τερμάτισε δέυτερη.
Την σεζόν 1954-1955 ήταν ο αρχηγός της ομάδας, όμως λόγω τραυματισμών έχασε αρκετά παιχνίδια, η σωματική κόπωση έκανε το μειονέκτημά του πιο εμφανές. Τον Απρίλιο του 1955, σε έναν αγώνα εναντίον της Λέστερ, ο ταχύτατος εξτρέμ Ντέρεκ Χογκ τον ταλαιπώρησε αφάνταστα μέσα στο γήπεδο. Ο ίδιος ο Ράμσεϊ περιέγραψε εκείνο το παιχνίδι ως ένα «τρομερό καψώνι», ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησε ότι το σώμα του δεν μπορούσε πλέον να ακολουθήσει τους ρυθμούς της πρώτης κατηγορίας.
Παρόλο που ήταν ο αρχηγός της Τότεναμ, ο σύλλογος τον απέκλεισε από την καλοκαιρινή περιοδεία στην Ουγγαρία για το 1955. Αυτό ήταν το οριστικό μήνυμα για εκείνον ότι οι μέρες του ως παίκτης είχαν τελειώσει.
Όπως έγραψε και ο ίδιος αργότερα στη στην αυτοβιογραφία του: «Ήμουν 35 ετών και προφανώς ανησυχούσα για το μέλλον μου... Ήξερα ότι οι μέρες μου ως ποδοσφαιριστής ήταν μετρημένες»
Συνολικά πραγματοποίησε 250 συμμετοχές με 24 τέρματα τα περισσότερα εκ των οποίων προήλθαν από εκτελέσεις πέναλτι, καθώς ήταν ο σπεσιαλίστας της ομάδας, ήταν τέτοια η επιρροή που είχε στο παιχνίδι του που οι συμπαίκτες του τον ονόμασαν "Στρατηγό".
Στην εθνική ομάδα έκανε ντεμπούτο στις 2 Δεκεμβρίου του 1948 στο "Χάιμπουρι" σε φιλικό παιχνίδι κόντρα στην Ελβετία. Για πρώτη φορά η Αγγλία θα συμμετάσχει σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1950 στην Βραζιλία, με τον Ράμσει να συμμετέχει και στα τρία παιχνίδια και να είναι παρών στην ήττα απο τις Ηνωμένες Πολιτείες , αποτέλεσμα που ουσιαστικά τους άφησε εκτός συνέχειας.
Η 32η και τελευταία εμφάνιση θα πραγματοποιηθεί στις 25 Νοεμβρίου του 1953 στο "Γουέμπλει" απέναντι στην Ουγγαρία στο περίφημο φιλικό όπου οι αλαζόνες Εγγλέζοι ηττήθηκαν με 6-3, με τον Ράμσει να σκοράρει με πέναλντι, το ένα απο τα 3 γκολ που πέτυχε με τα "λιοντάρια".
Η διοίκηση της Ίπσουιτς έψαχνε απεγνωσμένα έναν νέο, φιλόδοξο άνθρωπο με φρέσκες ιδέες για να αναδιοργανώσει τον σύλλογο. Απο την άλλη 35χρονος Ράμσεϊ είχε ήδη αρχίσει να σκέφτεται σοβαρά το μέλλον του.
Παρότι δεν είχε επίσημα πτυχία προπονητικής κάτι που δεν ήταν απαραίτητο τότε, η φήμη του ως «Στρατηγός» μέσα στο γήπεδο, ένας παίκτης που ανέλυε συνεχώς την τακτική και καθοδηγούσε τους συμπαίκτες του, τον έκανε ιδανικό υποψήφιο για τους πάγκους.
Η διοίκηση της Ίπσουιτς, γνωρίζοντας την ποδοσφαιρική οξύνοια του του κατέθεσε επίσημη πρόταση. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, η Ίπσουιτς του πρότεινε αρχικά έναν ρόλο παίκτη-προπονητή, καθώς πίστευαν ότι η εμπειρία του θα βοηθούσε και μέσα στο χορτάρι της Γ' Κατηγορίας.
Ο ίδιος όμως, επέδειξε από την πρώτη στιγμή τη μετέπειτα διάσημη πυγμή του και αρνήθηκε κατηγορηματικά: «Τους είπα ότι θα συγκεντρωθώ μόνο σε μία δουλειά. Θα ήταν αδύνατο να παίζω μαζί με τους παίκτες τους οποίους θα έπρεπε ταυτόχρονα να κοουτσάρω».
Η επίσημη πρόσληψή του ανακοινώθηκε στις 9 Αυγούστου 1955, ενώ το επίσημο ντεμπούτο του στον πάγκο της ομάδας έγινε στις 20 Αυγούστου 1955, σε έναν αγώνα για την τρίτη κατηγορία εναντίον της Γουότφορντ.
Την σεζόν 1956–1957, οδηγεί την ομάδα στην κατάκτηση του τίτλου της Third Division South και εξασφαλίζει την άνοδο στη Second Division. Την σεζόν 1960–1961, κατακτά το πρωτάθλημα της Second Division, ανεβάζοντας την Ίπσουιτς για πρώτη φορά στην ιστορία της στη μεγάλη κατηγορία.
Στις 28 Απριλίου 1962 με τη νίκη της Ίπσουιτς επί της Άστον Βίλα με 2-0, η ομάδα του Ράμσεϊ κατακτά το Πρωτάθλημα Αγγλίας στην παρθενική της μάλιστα εμφάνιση στην πρώτη κατηγορία, ενώ τον Αύγουστο του 1962 θα χάσει το Σούπερ Καπ απο την Τότεναμ.
.
Συνολικά σε 369 παιχνίδια θα έχει απολογισμό 176 νίκες, 75 ισοπαλίες και 118 ήττες, τέταρτος στην σχετική λίστα. Η εκπληκτική του δουλειά στην Ίπσουιτς οδηγεί την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αγγλίας να του προσφέρει τη θέση του εκλέκτορα της Εθνικής Αγγλίας, την οποία και αποδέχεται τον Οκτώβριο του 1962, και επισημοποιήθηκε την 1η Μαΐου του 1963.
Ζήτησε απο την Ομοσπονδία να έχει τον απόλυτο έλεγχο στην επιλογή της ομάδας και προκάλεσε εντύπωση όταν δήλωνε πως θα κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο που θα διεξαγόταν στην Αγγλία. Δεν θα μπορέσει να περάσει στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1964 και πλέον τα πάντα κινούνταν σε ρυθμούς Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η προσωπικότητα του θα κερδίσει τους παίκτες του μάλιστα ο Τσάρλτον δήλωνε πως χωρίς αυτόν η Αγγλία δεν θα είχε κερδίσει τον τίτλο. Στο παιχνίδι με την Αργεντινή για τα προημιτελικά σε ένα δυνατό και σκληρό παιχνίδι, μετά την λήξη θα ζητήσει απο τους παίκτες του να μην ανταλλάξουν φανέλες με τους αντιπάλους τους, ενώ στην συνέχεια στις δηλώσεις του αποκάλεσε τους Αργεντίνους ζώα.
Η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου θα του χαρίσει το 1967 τον τίτλο του Ιππότη για πρώτη φορά θα απονεμηθεί αυτός ο τίτλος σε προπονητή ποδοσφαίρου. Στην τελική φάση του EURO 1968 που διεξήχθη στην Ιταλία θα πάρει την τρίτη θέση.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 θα περάσει απο τον όμιλο αλλά στα προημιτελικά η Δυτική Γερμανία θα επικρατήσει με 3-2 αν και βρέθηκε να προηγείται με 2-0. Αρκετοί κατηγόρησαν τον Ράμσει τόσο για την τακτική που ακολούθησε αλλά και για το γεγονός ότι έβγαλε τους Τσάρλτον και Πίτερς θέλοντας να τους ξεκουράσει ενόψει ημιτελικού.
Οι Δυτικογερμανοί ήταν αυτοί που του στέρησαν την δυνατότητα να πάει στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1972. Τα "λιοντάρια" ηττήθηκαν με 3-1 στο "Γουέμπλει", με την ρεβάνς στο Βερολίνο να έρχεται 0-0.
Όμως τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα όταν η Πολωνία με την ισοπαλία 1-1 που πήρε στο "Γουέμπλει" για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 τους άφησε εκτός τελικής φάσης και η η πίεση προς το πρόσωπό του έγινε μη αναστρέψιμη.
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία θεώρησε ότι ο κύκλος του είχε κλείσει οριστικά, ενώ είχε αναπτύξει μια έντονη προσωπική κόντρα με ηγετικά στελέχη της Ομοσπονδίας, και κυρίως με τον μετέπειτα πρόεδρο σερ Χάρολντ Τόμσον.
Η διοίκηση έβρισκε τη συμπεριφορά του απόμακρη, ενώ ο ίδιος προστατούσε πάντα τους παίκτες του κρατώντας τους διοικούντες μακριά από τα αποδυτήρια. Η απόλυση του ανθρώπου που χάρισε στην Αγγλία το μοναδικό της Παγκόσμιο Κύπελλο την 1η Μαϊου τυ 1974, έγινε με ιδιαίτερα ψυχρό και άκομφο τρόπο από την Ομοσπονδία.
Του προσέφερε μια πολύ μικρή αποζημίωση και σύνταξη, γεγονός που προκάλεσε πικρία στον Ράμσεϊ για το υπόλοιπο της ζωής του. Ύστερα απο 11 χρόνια αποτελούσε παρελθόν απο τον ομοσπονδιακό πάγκο με 113 παιχνίδια, στην δεύτερη θέση πίσω απο τον Γουόλτερ Γουιντερμπότομ με 69 νίκες, 27 ισοπαλίες και 17 ήττες
Θέλοντας να αποφορτιστεί ανέλαβε διευθυντής της εταιρίας αθλητικών ειδών Gola Sports ενώ αρκετές φορές έκανε σχολιασμό για την τηλεόραση. Τον Ιανουάριο του 1976 θα μπει στο Διοικητικό Συμβούλιο της Μπέρμιγχαμ και στις 8 Σεπτεμβρίου του 1977 όταν θα απολυθεί ο Γουίλι Μπελ θα του ζητηθεί να αναλάβει την ομάδα.
Άν και αρχικά αρνείται να γίνει αυτό σε μόνιμη βάση, δέχεται να αναλάβει έως ότου βρεθεί ο αντικαταστάτης στην συνέχεια θα ζητήσει να αναλάβει ως τεχνικός σύμβουλος όπου θα έχει ρόλο τόσο στα ζητήματα του συλλόγου αλλά και στην επιλογή του προπονητή.
Στο πόστο αυτό θα παραμείνει τέσσερις μήνες μέχρι τις 5 Μαρτίου 1978, σε αυτά τα 26 παιχνίδια θα πετύχει 10 νίκες, 4 ισοπαλίες και 12 ήττες. Αν και επισήμως προβλήθηκαν λόγοι υγείας, η πραγματική αιτία ήταν μια έντονη διαφωνία του με τη διοίκηση της Μπέρμιγχαμ σχετικά με τον χειρισμό του μεγάλου αστεριού της ομάδας, Τρέβορ Φράνσις, ο οποίος ζητούσε μεταγραφή.
Το 1979 η οικογένεια Βαρδινογιάννη με επικεφαλής τον Γιώργο Βαρδινογιάννη ανέλαβε τα ηνία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Η νέα διοίκηση ήθελε να φέρει ευρωπαϊκό αέρα στον σύλλογο, να οργανώσει τις ακαδημίες σε επαγγελματικά πρότυπα και να κάνει μια κίνηση-ματ που θα προκαλούσε παγκόσμια αίσθηση.
Για τη θέση του προπονητή, ο Παναθηναϊκός επέλεξε τον Άγγλο τεχνικό Ρόνι Άλεν, ο οποίος είχε εξαιρετικές διασυνδέσεις στην πατρίδα του και γνώριζε καλά ότι ο σερ Άλφ Ράμσεϊ, μετά την αποχώρησή του από την Μπέρμιγχαμ το 1978, παρέμενε ελεύθερος και έψαχνε μια νέα πρόκληση μακριά από την πίεση των αγγλικών πάγκων.
Η διοίκηση του «τριφυλλιού» άδραξε την ευκαιρία και, προσφέροντας ένα πολύ υψηλό συμβόλαιο για τα δεδομένα της εποχής, έπεισε τον παγκόσμιο πρωταθλητή του 1966 να έρθει στην Αθήνα. Ανέλαβε τον ρόλο του Τεχνικού Συμβούλου / Διευθυντή, ήταν υπεύθυνος για την επίβλεψη του ποδοσφαιρικού τμήματος και τη μεταφορά τεχνογνωσίας.
Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στα πρώτα οργανωτικά βήματα των ακαδημιών της ομάδας, οι οποίες λίγο αργότερα στεγάστηκαν στο αθλητικό κέντρο της Παιανίας. Η θητεία του στην Αθήνα κατά τη σεζόν 1979–1980 ήταν σύντομη αφούσ τις 17 Οκτωβρίου 1979 αποχώρησε.
Αν και εντυπωσιάστηκε από την τεχνική κατάρτιση των Ελλήνων παικτών, η αποχώρηση του προπονητή Ρόνι Άλεν, σε συνδυασμό με τη δυσκολία του Ράμσεϊ να προσαρμοστεί στην ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα και νοοτροπία, τον οδήγησαν να αποχωρήσει και να επιστρέψει στην Αγγλία, όπου και αποσύρθηκε οριστικά από το ποδόσφαιρο.
Επέστρεψε μόνιμα στο αγαπημένο του Ίπσουιτς, την πόλη όπου δοξάστηκε σε επίπεδο συλλόγων και έζησε εκεί μαζί με τη σύζυγό του, λαίδη Φίλις Ράμσεϊ, σε ένα σχετικά σεμνό σπίτι. Απέφευγε τις συχνές δημόσιες εμφανίσεις, τις συνεντεύξεις και τα κοσμικά γεγονότα, κερδίζοντας τη φήμη του «μοναχικού» ανθρώπου.
Προτιμούσε να περνά τον χρόνο του παίζοντας γκολφ, βλέποντας ταινίες γουέστερν και παρακολουθώντας σποραδικά τους αγώνες της Ίπσουιτς Τάουν. Εργάστηκε για ένα διάστημα ως σύμβουλος σε μια εταιρεία αθλητικών ειδών και σε μια κατασκευαστική εταιρεία.
Παρά την αποστασιοποίησή του, έκανε μερικές εξαιρέσεις για μεγάλες ποδοσφαιρικές περιστάσεις. Επισκεπτόταν το Γουέμπλεϊ για σημαντικούς αγώνες, ενώ το 1991 βρέθηκε ξανά με τους παίκτες της θρυλικής ομάδας του 1966 που είχε οδηγήσει στην κορυφή του κόσμου.
Στις 9 Ιουνίου του 1998 κατά την διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου θα υποστεί ένα ήπιο εγκεφαλικό μια μικρή αιμορραγία στην επιφάνεια του εγκεφάλου του, πάσχοντας ήδη απο Αλτσχάιμερ και καρκίνο του προστάτη. Παρέμεινε στο νοσοκομείο στο Ίπσουιτς για τρεις μήνες και στις 28 Απριλίου του 1999 θα φύγει απο την ζωή σε ηλικία 79 ετών ύστερα απο καρδιακή προσβολή.
Κηδεύτηκε στις 7 Μαΐου 1999 στο κοιμητήριο του Ίπσουιτς, η τελετή έγινε σε πολύ στενό οικογενειακό κύκλο παρόντες ήταν ο Υπουργός Αθλητισμού και ο σερ Μπόμπι Τσάρλτον, ακολουθώντας την επιθυμία του να αποφευχθούν οι μεγάλες δημόσιες εκδηλώσεις.
Το γεγονός ότι η ταφή έγινε στο Ίπσουιτς και όχι στο Λονδίνο, όπως είχε γίνει με την επίσημη δέηση για τον αρχηγό του, Μπόμπι Μουρ, στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, θεωρήθηκε από πολλούς ως το τελευταίο «σνομπάρισμα» του Ράμσεϊ προς την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, την οποία δεν συγχώρησε ποτέ για τον τρόπο που τον απέλυσε το 1974.
Στις 15 Μαΐου 1999 πραγματοποιήθηκε η δημόσια επιμνημόσυνη δέηση στον ναό St Mary-le-Tower του Ίπσουιτς. Σχεδόν όλοι οι εν ζωή παίκτες της θρυλικής ομάδας του 1966 έδωσαν το «παρών». Οι Μπόμπι Τσάρλτον, Τζεφ Χερστ, Μάρτιν Πίτερς, Τζακ Τσάρλτον, Νόμπι Στάιλς και Άλαν Μπαλ αποχαιρέτησαν με δάκρυα στα μάτια τον προπονητή τους.
Ο σερ Μπόμπι Τσάρλτον δήλωσε ότι ο Ράμσεϊ είχε δημιουργήσει μια «οικογένεια», η τελετή έκλεισε με τον πιο ταιριαστό τρόπο για έναν άνθρωπο που έζησε με τους δικούς του όρους: με το τραγούδι "My Way" του Φρανκ Σινάτρα
Στις 22 Αυγούστου του 2000 έξω απο το Πόρτμαν Ρόουντ θα στηθεί χαλκινο άγαλμα σε φυσικό μέγεθος προς τιμήν του και τον Μάρτιο του 2012, η νότια εξέδρα του σταδίου ονομάστηκε επίσημα "Sir Alf Ramsey Stand".
Στον ιδιο δρόμο που βρίσκεται το άγαλμα και η εξέδρα, ονομάζεται Sir Alf Ramsey Way και βρίσκεται στην καρδιά της πόλης, περνώντας ακριβώς δίπλα από το στάδιο Πόρτμαν Ρόουντ. Ο δρόμος είναι τόσο γνωστός τοπικά, που εκεί έχει δημιουργηθεί ακόμη και το διάσημο γκράφιτι του τραγουδιστή Εντ Σίραν με τα χρώματα της Ίπσουιτς
Έγινε ο πρώτος άνθρωπος που εισήχθη δύο φορές στο Hall of Fame του αγγλικού ποδοσφαίρου, το 2002 ως προπονητής και το 2010 ως παίκτης. Τον Απρίλιο του 2009, η Ομοσπονδία τοποθέτησε μια μπρούντζινη προτομή του Ράμσεϊ μέσα στο τούνελ των παικτών στο νέο στάδιο Γουέμπλεϊ.
Έτσι, κάθε φορά που οι παίκτες της Εθνικής Αγγλίας βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο, αντικρίζουν τη μορφή του μοναδικού προπονητή που τους οδήγησε στην κορυφή του κόσμου. Το 1966, τα μετάλλια του Μουντιάλ δίνονταν μόνο στους 11 παίκτες που αγωνίστηκαν στον τελικό, μετά από χρόνια πιέσεων, η FIFA άλλαξε τον κανονισμό και το 2009 απονεμήθηκε αναδρομικά το χρυσό μετάλλιο του 1966 στον σερ Άλφ Ράμσεϊ το οποίο παρέλαβε η σύζυγός του, λαίδη Φίλις.
Με τη συμπλήρωση 50 ετών από την κατάκτηση του Μουντιάλ, ο δρόμος που οδηγεί στο St George's Park το εθνικό προπονητικό κέντρο της Αγγλίας, ονομάστηκε επίσημα προς τιμήν του, ώστε να θυμίζει για πάντα το έργο του στις επόμενες γενιές
Το έγκριτο ποδοσφαιρικό περιοδικό FourFourTwo τον κατέταξε στην 26η θέση στη λίστα με τους 100 κορυφαίους προπονητές στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Η πόλη του Ίπσουιτς, θέλοντας να τον ευχαριστήσει για το «θαύμα» του 1962, του απένειμε τον τίτλο του Επίτιμου Δημότη, που αποτελεί την ύψιστη τιμή που μπορεί να δώσει ένας αγγλικός δήμος σε πολίτη του.
