Τζίμι Γκρίβς Greavsie

Τέταρτος σκόρερ όλων των εποχών στην εθνική Αγγλίας, δεύτερος σκόρερ της Τότεναμ όλων των εποχών πίσω απο τον Χάρι Κέιν με 266 τέρματα και πρώτος σκόρερ της πρώτης κατηγορίας με 357 τέρματα. Ο λόγος για τον Τζίμι Γκρίβς έναν απο τους κορυφαίους επιθετικούς που ανέδειξε το αγγλικό ποδόσφαιρο.

Γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 1940 στο Λονδίνο και ο πρώτος που ανακάλυψε το ταλέντο που διέθετε στο ποδόσφαιρο ήταν ο Τζίμι Τόμπσον σκάουτερ της Τσέλσι και το 1955 υπέγραψε στους "μπλέ". Απο την αρχή έκανε αίσθηση σκοράροντας συνολικά 173 τέρματα την διετία 1955-1957 στην ομάδα νέων και το καλοκαίρι του 1957 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο, την ίδια ώρα που εργαζόταν σε βιομηχανία σιδήρου για να αυξήσει το εισόδημα του.

Στην πρώτη του κιόλας σεζόν αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας του με 22 τέρματα σε 37 εμφανίσεις, ενώ την σεζόν 1958-1959 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της κατηγορίας με 32 τέρματα. Στην ηλικία των 20 ετών και 290 ημερών κατάφερε να φτάσει τα 100 τέρματα στην πρώτη κατηγορία, όντας ο νεότερος παίκτης που το καταφέρνει αυτό.

Ολοκλήρωσε την σεζόν 1960-1961 με 41 τέρματα που αποτελούσε ρεκόρ συλλόγου και παράλληλα για δεύτερη φορά τον τίτλο του πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος, έχοντας συνολικά 169 συμμετοχές και 132 τέρματα.

Όμως οι "μπλέ" ήταν μακριά απο τους τίτλου, την ίδια ώρα που ο πρόεδρος Τζόε Μίαρς θα δεχόταν την οποιαδήποτε πρόταση για να τον πουλήσει.

Θα προσελκύσει το ενδιαφέρον της Μίλαν που θα του προσφέρει ένα πολύ μεγάλο ποσό την ίδια ώρα που περνούσε ένα προσωπικό δράμα αφού ο τεσσάρων μηνών γιός του Τζίμι Τζούνιορ πέθανε απο πνευμονία.  

Λόγω του «πλαφόν» στους μισθούς των ποδοσφαιριστών που ίσχυε τότε στην Αγγλία (£20 την εβδομάδα), η Μίλαν προσέγγισε τον Γκριβς προσφέροντάς του το μυθικό για την εποχή ποσό των £7.000 τον χρόνο συν μπόνους υπογραφής. 

Η Τσέλσι, που αντιμετώπιζε οικονομικά ζητήματα, συμφώνησε γρήγορα να τον παραχωρήσει έναντι £80.000 τον Απρίλιο του 1961. Λίγο μετά την υπογραφή των προσυμφώνων, το οικονομικό πλαφόν στην Αγγλία καταργήθηκε, μετάνιωσε για την απόφασή του να πάει στην Ιταλία και δήλωσε δημόσια ότι ήθελε να παραμείνει στην Τσέλσι.

Βλέποντας την επιθυμία του παίκτη, η ίδια η Τσέλσι προσπάθησε να ακυρώσει τη μεταγραφή και προσέφερε στη Μίλαν £95.000 για να τον αγοράσει πίσω πριν καν ταξιδέψει στο Μιλάνο. Όμως η Μίλαν αρνήθηκε κατηγορηματικά, το συμβόλαιο ήταν νομικά δεσμευτικό και αναγκάστηκε τελικά να ενταχθεί στους «Ροσονέρι» τον Ιούνιο του 1961.

Δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στο αυστηρό πρόγραμμα που ακολουθούσαν στην Ιταλία, εντελώς διαφορετικό απο την αίσθηση ελευθερίας που υπήρχε στην Αγγλία. Δεν ήταν καθόλου χαρούμενος, ήθελε να επιστρέψει στην Αγγλία, αφού δεν τα πήγαινε καλά με τον Νερέο Ρόκο και κατέληγε να τρώει συνεχώς πρόστιμα.

Αγωνίστηκε σε 13 παιχνίδια πετυχαίνοντας εννέα τέρματα αλλά σύντομα μπήκε στην λίστα προς αποχώρηση. Η πρώην ομάδα του, η Τσέλσι, επιθυμούσε διακαώς να τον φέρει πίσω στο «Στάμφορντ Μπριτζ», κατέθεσε επίσημη πρόταση ύψους £96.500, την οποία η Μίλαν έκανε αμέσως αποδεκτή.

Όμως η διοίκηση της Τσέλσι δίστασε να μπει σε περαιτέρω οικονομικό «πόλεμο» όταν τα δεδομένα άλλαξαν. Η Τότεναμ, υπό τις οδηγίες του θρυλικού προπονητή Μπιλ Νίκολσον, παρακολουθούσε στενά την κατάσταση και μόλις είδε την προσφορά της Τσέλσι, έκανε την απόλυτη ρελάνς, προσφέροντας το ιστορικό ποσό των £99.999.

Το ποσό των £99.999 που πλήρωσε η Τότεναμ δεν ήταν τυχαίο, ο Νίκολσον αρνήθηκε να δώσει £100.000, προκειμένου να τον προστατεύσει από την τεράστια πίεση του να γίνει ο πρώτος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου που θα κόστιζε εξαψήφιο νούμερο. 

Μάλιστα, η μεταγραφή αυτή πέρασε από σαράντα κύματα, καθώς οι αυστηροί έλεγχοι συναλλάγματος της Βρετανίας εκείνη την εποχή παραλίγο να μπλοκάρουν τη μεταφορά των χρημάτων στην Ιταλία. Χρειάστηκε η παρέμβαση του ίδιου του Υπουργού Οικονομικών για να εγκριθεί η μεταγραφή, με το επιχείρημα ότι αποτελούσε... «αόρατη εισαγωγή αγαθών πολυτελείας».

Ο ίδιος προτίμησε την Τότεναμ επειδή ήταν τότε η κορυφαία ομάδα της χώρας είχε μόλις κατακτήσει το Double) και η μεταγραφή ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1961. Στην πρώτη του χρονιά κατέκτησε το Κύπελλο επικρατώντας στον τελικό της Μπέρνλι με τον ίδιο να ανοίγει το σκόρ και λίγους μήνες αργότερα το Σουπερ Καπ όπου πέτυχε τα δύο απο τα πέντε τέρματα της ομάδας του κόντρα στην Ίπσουιτς.

Πρώτος σκόρερ της κατηγορίας την σεζόν 1962-1963, σεζόν κατά την οποία πανηγύρισε το Κύπελλο Κυπελλούχων όπου στον τελικό του "Ντε Κάιπ" του Ρότερνταμ  πέτυχε τα δύο απο τα πέντε τέρματα της ομάδας του κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης, με την Τότεναμ να γίνεται η πρώτη βρετανική ομάδα που κατακτά ευρωπαϊκό τρόπαιο.

Την σεζόν 1963-1964 και την σεζόν 1964-1965 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με 35 και 29 τέρματα και την περίοδο 1966-1967 κατέκτησε το Κύπελλο κόντρα στην Τσέλσι, ενώ την περίοδο 1968-1969 αναδείχθηκε για έκτη και τελευταία φορά πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος με 27 τέρματα 

Μετά από μια ήττα-σοκ στο Κύπελλο Αγγλίας από την Κρίσταλ Πάλας στις 28 Ιανουαρίου 1970, ο  Νίκολσον πήρε τη μεγάλη απόφαση να τον αφήσει εκτός ενδεκάδας. Ένιωθε ότι είχε χάσει μέρος της ταχύτητας και της έκρηξής του και έκτοτε, ο κορυφαίος σκόρερ δεν κλήθηκε ποτέ ξανά στο αρχικό σχήμα, κάτι που τον ανάγκασε να ψάξει ομάδα για να παίζει. 

Η Τότεναμ επιθυμούσε διακαώς να αποκτήσει τον 26χρονο μέσο Μάρτιν Πίτερς, ο οποίος είχε στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής με την Αγγλία το 1966, όμως η Γουέστ Χαμ δεχοταν να τον παραχωρήσει μόνο αν ο Γκριβς συμπεριλαμβανόταν στη συμφωνία ως αντάλλαγμα. 

Η μεταγραφή ολοκληρώθηκε εσπευσμένα, ο Πίτερς κόστισε το ποσό-ρεκόρ των £200.000, με τον 30χρονο Γκριβς να λειτουργεί ως «έμψυχο αντάλλαγμα», αποτιμώμενος στις £56.000. Ο ίδιος είχε αρχίσει να χάνει τη σταδιακά τη μεγάλη του επιθυμία για το ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου, ενώ είχαν ήδη κάνει την εμφάνισή τους τα πρώτα σοβαρά προβλήματα με τον εθισμό του στο αλκοόλ. 

Χαρακτηριστικό της ανάγκης του για αποσυμπίεση εκείνη την περίοδο, λίγο μετά τη μεταγραφή του στη Γουέστ Χαμ, ο Γκριβς αποφάσισε να τρέξει ως οδηγός στο εξαντλητικό Ράλι Παγκοσμίου Κυπέλλου Λονδίνο-Μεξικό, τερματίζοντας μάλιστα στην εντυπωσιακή 6η θέση

381 παιχνίδια και 266 τέρματα στην παρουσία του στην Τότεναμ, ενώ είχε ενδιαφερθεί και η Ντερμπι Κάουντι του Μπράιαν Κλάφ για να τον αποκτήσει αλλά ο  ίδιος δεν ήθελε να φύγει απο το Λονδίνο.

Λίγο μετά το εντυπωσιακό του ντεμπούτο, όπου σκόραρε 2 γκολ εναντίον της Μάντσεστερ Σίτι σε έναν βάλτο από λάσπη, υπέστη έναν τραυματισμό που τον άφησε εκτός ρυθμού για το υπόλοιπο της πρώτης του σεζόν.

Τον Ιανουάριο του 1971 μαζί με τους Μπόμπι Μουρ, Μπράιαν Ντίρ και Κλάιντ Μπέστ θα υποπέσουν σε παράπτωμα αφού θα νυχτοπερπατήσουν στο Μπλάκπουλ την παραμονή του αγώνα με την τοπική ομάδα για το Κύπελλο Αγγλίας και του επέβαλλε βαριά τιμωρία και αποκλεισμό.

Κατά την διάρκεια της παρουσίας του στα "σφυριά" συνολικά 40 συμμετοχές και 13 γκολ, θα εθιστεί στο αλκοόλ, με το που τελείωνε η προπόνηση κατευθείαν πήγαινε σε μια κοντινή παμπ στην οποία παρέμενε μέχρι να κλείσει. 

Είχε χάσει το κίνητρο για το ποδόσφαιρο, δεν ήθελε ποτέ πραγματικά να φύγει από την Τότεναμ και ένιωθε πικρία που τον χρησιμοποίησαν ως «αντάλλαγμα» για τη μεταγραφή του Μάρτιν Πίτερς. Όπως ομολόγησε αργότερα, είχε χάσει εντελώς το πάθος του για το ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου, δεν έβρισκε πλέον χαρά στο παιχνίδι, κάτι που φαινόταν και στην απόδοσή του. 

Λόγω όλων αυτών των παραγόντων, πήρε τη μεγάλη απόφαση να αποσυρθεί από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο τον Μάιο του 1971, σε ηλικία μόλις 31 ετών. Στην εθνική ομάδα έκανε ντεμπούτο στις 17 Μαίου του 1959 σε φιλικό παιχνίδι στην Λίμα κόντρα στο Περού όπου θα σκοράρει. 

Θα πάρει μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Χιλής το 1962 όπου και θα αγωνιστεί και στα τέσσερα παιχνίδια της διοργάνωσης όπου θα πετύχει και ένα τέρμα κόντρα στην Αργεντινή. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 ήταν βασικός στα παιχνίδια του ομίλου κόντρα σε Ουρουγουάη, Μεξικό και Γαλλία, όμως κόντρα στους Γάλλους θα σκιστεί η κνήμη του και χρειάστηκε να τοποθετηθούν 14 ράμματα αφήνοντας του μια μόνιμη ουλή. 

Ο αντικαταστάτης του Τζεφ Χάρστ πέτυχε το νικητήριο γκολ κόντρα στην Αργεντινή με συνέπεια να παραμείνει στο βασικό σχήμα μέχρι και τον τελικό παρότι ο Γκρίβς είχε ήδη επανέρθει. Μάλιστα εκείνη την περίοδο μόνο οι παίκτες που αγωνίστηκαν έπαιρναν τα μετάλλια του νικητή και χρειάστηκε να περάσουν 33 χρόνια στις 10 Ιουνίου του 2009 όταν σε ειδική τελετή στην Ντάουνιγκ Στρίτ παρουσία του τότε πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν του απονεμήθηκε    

Στις 27 Μάϊου του 1967 στην Βιέννη κόντρα στην Αυστρία σε φιλικό παιχνίδι θα πραγματοποιήσει την 57η και τελευταία του παρουσία με τα "λιοντάρια" έχοντας πετύχει 44 τέρματα. Θα είναι στην αποστολή της τελικής φάσης του EURO 1968 όμως δεν θα αγωνιστεί ούτε λεπτό.

Μετά την ολοκλήρωση της καριέρας του τον Οκτώβριο του 1972 η Τότεναμ θα τον τιμήσει με την διεξαγωγή ενός φιλικού παιχνιδιού στο "Γουάιτ Χάρτ Λειν" κόντρα στην Φέγενοορντ. Παράλληλα με τον αλκοολισμό θα βάλει κιλά και σε μια προσπάθεια να το καταπολεμήσει θα ξεκινήσει να αγωνίζεται με ομάδα χαμηλότερης κατηγορίας την Μπρέντγουντ τον Δεκέμβριο του 1975.

Παρά την κακή φυσική του κατάσταση στην αρχή, η κλάση του ήταν εμφανής. Βοήθησε τη Μπρέντγουντ να κατακτήσει το Essex Senior League Cup εκείνη τη σεζόν. Στη Μπρέντγουντ δεν έπαιζε πλέον ως καθαρόαιμος επιθετικός, αλλά είχε οπισθοχωρήσει και αγωνιζόταν κυρίως στη μεσαία γραμμή (ως χαφ), οργανώνοντας το παιχνίδι.

Θα ακολουθήσει η Τσέλμσφορντ την περίοδο 1976-1977, η έλευση ενός θρύλου του αγγλικού ποδοσφαίρου προκάλεσε φρενίτιδα ενθουσιασμού στους φιλάθλους της ομάδας, τους λεγόμενους «Clarets».

Άν και είχε χάσει την παλιά του ταχύτητα και τα κιλά του αυξομειώνονταν, η ποδοσφαιρική του ευφυΐα παρέμενε άθικτη. Το ένστικτο του σκόρερ δεν τον είχε εγκαταλείψει, με αποτέλεσμα να αναδειχθεί σε έναν από τους πιο αξιόπιστους επιθετικούς της ομάδας εκείνη τη χρονιά.

Παρά την εξαιρετική του παρουσία 20 γκολ σε 38 εμφανίσεις, ένιωθε ότι οι απαιτήσεις και τα ταξίδια στη Southern League άρχισαν να τον κουράζουν σωματικά. Το καλοκαίρι του 1977 αποφάσισε να μετακινηθεί στην Μπάρνετ, η οποία βρισκόταν πιο κοντά στο σπίτι του στο Λονδίνο.

Στην Μπάρνετ οπισθοχώρησε μόνιμα στη μεσαία γραμμή, λόγω της απώλειας της παλιάς του ταχύτητας, αξιοποίησε την απίστευτη ποδοσφαιρική του ευφυΐα, την πάσα και την εμπειρία του για να οργανώνει το παιχνίδι της ομάδας από πίσω, γεγονός που δεν τον εμπόδισε βέβαια να σκοράρει 25 τέρματα σε 64 εμφανίσεις.

Η πρώτη του σεζόν (1977–78) στη Southern League ήταν τόσο συγκλονιστική που, παρότι πλησίαζε τα 38 του χρόνια και έπαιζε ως χαφ, ψηφίστηκε από τους οπαδούς και τη διοίκηση ως ο «Παίκτης της Χρονιάς» για την Μπάρνετ.

Η παρουσία του στο γήπεδο Underhill της Μπάρνετ αποτελούσε κοινωνικό γεγονός, σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι, χιλιάδες φίλαθλοι σχημάτιζαν ουρές για να δουν τον θρύλο του αγγλικού ποδοσφαίρου να αγωνίζεται, προσφέροντας στον σύλλογο τεράστια οικονομική «ανάσα» από τα εισιτήρια.

Αγωνίστηκε κανονικά και τη σεζόν 1978-79, αφού παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του προπονητή Μπάρι Φράι να τον μεταπείσει θα αποχωρήσει, το καλοκαίρι του 1979, σε ηλικία 39 ετών, ένιωσε ότι το σώμα του δεν μπορούσε πλέον να ακολουθήσει τις απαιτήσεις.

Θα ασχοληθεί με τις επιχειρήσεις του αλλά και να καταπολεμήσει τον αλκοολισμό αν και λίγο αργότερα θα κάνει κάποιες εμφανίσεις με την ημιεπαγγελματική ομάδα Γούντφορντ Τάουν. Θα ασχοληθεί με την αρθογραφία σε εφημερίδες την Sun απο το 1979 έως το 2009 και με την Sunday People. 

Θα περάσει και απο την τηλεόραση με την εκπομπή Star Soccer του ATV το 1980 και στην συνέχεια στο ITV στην εκπομπή Saturday Show και σχολιαστής του Παγκοσμίου κυπέλλου του 1982 στα γήπεδα της Ισπανίας.

Θα ακολουθήσουν οι εκπομπές World of Sport και On The Ball, ενώ από το 1985 μέχρι το 1992 θα παρουσιάζει την εκπομπή Saint and Greavsie μαζί με τον Ίαν Σεντ Τζον. Θα εργαστεί στην εκπομπή Sporting Triangles και στην Central Televison μέχρι και το 1998.

Το 2003 θα εκδώσει την αυτοβιογραφία του με τον τίτλο "Greavsie", ενώ μαζί με τον φίλο του συγγραφέα και δημοσιογράφο Νόρμαν Τζίλερ θα γράψουν αρκετά βιβλία. Τον Νοέμβριο του 2014 το μετάλλιο που πήρε για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου πέντε χρόνια νωρίτερα θα πουληθεί σε δημοπρασία με το ποσό των 44.000 λιρών 

Τον Φεβρουάριο του 2012 θα υποστεί ήπιο εγκεφαλικό επεισόδιο και θα υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση σε αρτηρία το λαιμό του. Τον Μάιο του 2015 υπέστη σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο και χρειάστηκε να τοποθετηθεί στην εντατική απο την οποία πήρε εξιτήριο ένα μήνα αργότερα και είχε ως αποτέλεσμα να τον καθηλώσει σε αναπηρικό καροτσάκι,

Στις αρχές του 2021 μαζί με τον συμπαίκτη του Ρον Φλάουερς θα τιμηθούν με την ανακήρυξη τους ως Μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και στις 19 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους σε ηλικία 81 ετών θα "φύγει" απο την ζωή στο Ντάνμπουρι του Έσσεξ  απο φυσικά αίτια.

Η κηδεία τελέστηκε σε πολύ συγκινητικό κλίμα στις 22 Οκτωβρίου 2021 στο κρεματόριο του Τσέλμσφορντ στο Έσεξ. Παρά το τεράστιο μέγεθός του ως αθλητή, η οικογένειά του επέλεξε μια σχετικά κλειστή τελετή, η οποία χαρακτηρίστηκε από τους παρευρισκόμενους ως γεμάτη αγάπη, στοργή και... χιούμορ, αντικατοπτρίζοντας την προσωπικότητα του.

Δίπλα στη σύζυγό του, Αϊρίν, τα 4 παιδιά τους, τα 10 εγγόνια και τα 6 δισέγγονά τους, βρέθηκαν σπουδαίες προσωπικότητες του αγγλικού ποδοσφαίρου και παλιοί του συμπαίκτες, όπως οι Χάρι Ρέντναπ συμπαίκτης του στη Γουέστ Χαμ), Πατ Τζένινγκς, Στιβ Πέριμαν, Κλιφ Τζόουνς, Όσι Αρντίλες και Κλάιβ Άλεν.

Ο  Γκριβς, ο οποίος είχε καταφέρει να μείνει απόλυτα νηφάλιος από το 1978 μετά τη μάχη του με το αλκοόλ, είχε ζητήσει ρητά η τελετή να κλείσει με το παραδοσιακό, εύθυμο τραγούδι του Lonnie Donegan «Have A Drink On Me» («Πιείτε ένα ποτό στην υγειά μου»), προσφέροντας ένα τελευταίο χαμόγελο σε όσους πήγαν να τον αποχαιρετήσουν.

Η ημέρα του θανάτου του 19 Σεπτεμβρίου 2021, συνέπεσε καρμικά με το μεγάλο ντέρμπι της Premier League ανάμεσα στην Τότεναμ και την Τσέλσι στο Λονδίνο, τις δύο ομάδες δηλαδή όπου μεγαλούργησε. 

Πριν από τη σέντρα, θρύλοι και των δύο συλλόγων στάθηκαν στον αγωνιστικό χώρο για ένα συγκλονιστικό, παρατεταμένο χειροκρότημα ενός λεπτού, με τις κερκίδες να δονούνται ρυθμικά.

Τον Οκτώβριο του 2021, στο πρώτο εντός έδρας παιχνίδι της εθνικής ομάδας στο Γουέμπλεϊ κόντρα στην Ουγγαρία μετά τον θάνατό του, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αγγλίας διοργάνωσε μια ειδική τελετή μνήμης για να τιμήσει τον κορυφαίο σκόρερ της ιστορίας της.

Ο σύλλογος της Τότεναμ έστειλε στην κηδεία ένα τεράστιο λουλουδένιο έμβλημα της ομάδας με το εξής μήνυμα: «Χάσαμε ένα αγαπημένο μέλος της οικογένειας των Spurs. Τον σπουδαιότερο σκόρερ που είδε ποτέ ο κόσμος».