Η τακτική του προσήλωση και το ακούραστο στυλ παιχνιδιού του τον ξεχώρισαν ως ένα από τους κορυφαίους αμυντικούς μέσους της Βραζιλίας, ενώ δεν παρέλειπε και τα επιθετικά του καθήκοντα. Ήταν δε τόσο χαρακτηριστική η ηρεμία που προσέδιδε στους συμπαίκτες του ο Antonio Carlos Toninho Cerezo που τον ονόμασαν ως τον "Capitao da Paz(σ.σ. o καπετάνιος της ειρήνης)".
Γεννήθηκε στις 21 Απριλίου του 1955 στο Μπέλο Οριζόντε με τον πατέρα του που ήταν κλόουν πολλές φορές να τον παίρνει μαζί του στα διάφορα σόου. Ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Ατλέτικο Μινέιρο και σε ηλικία 17 ετών πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση με την ανδρική ομάδα
Την περίοδο 1973-1974 δόθηκε δανεικός στην Nacional Futebol Clube στην πόλη Μανάους όπου με 20 συμμετοχές και 3 γκολ κατέκτησε το Campeonato Amazonenese του 1974. Οι εμφανίσεις του ανάγκασαν την Ατλέτικο να διακόψει τον δανεισμό του στις αρχές του 1974 και να τον εντάξει μόνιμα στην ομάδα.
Με την "γκάλο" κατέκτησε εφτά Campeonato Mineiro το 1976, το 1978, το 1979, το 1980, το 1981, το 1982 και το 1983, 3 Κύπελλα Μίνας Ζεράις το 1975, το 1976 και το 1979, ενώ ο μοναδικός τίτλος εθνικού επιπέδου που πανηγύρισε ο Σερέζο με την Ατλέτικο Μινέιρο ήταν το Κύπελλο Πρωταθλητριών Βραζιλίας το 1978.
Δύο φορές έφτασε κοντά στο να κατακτήσει το Πρωτάθλημα, η πρώτη ήταν το 1977 όπου πραγματοποίησε μια ιστορική σεζόν, τερματίζοντας το πρωτάθλημα αήττητη, με 17 νίκες και 4 ισοπαλίες.
Στον μεγάλο τελικό της 5ης Μαρτίου 1978 κόντρα στη Σάο Πάουλο, το ματς έληξε 0-0, και έχασε τον τίτλο στα πέναλτι με 3-2 μέσα στην έδρα της. Παρά την απώλεια του τροπαίου, ο Σερέζο ανακηρύχθηκε κορυφαίος παίκτης της διοργάνωσης με το βραβείο Bola de Ouro.
Η δεύτερη ήταν το 1980 στον τελικό αντιμετώπισε την Φλαμένγκο του Ζίκο. Κέρδισε το πρώτο ματς στην έδρα της με 1-0, αλλά έχασε στη ρεβάνς του Μαρακανά με 3-2 σε ένα άκρως επεισοδιακό παιχνίδι, χάνοντας τον τίτλο λόγω της καλύτερης συνολικής συγκομιδής της Φλαμένγκο στις προηγούμενες φάσεις. Και σε αυτή την περίπτωση ανακηρύχθηκε κορυφαίος παίκτης της διοργάνωσης με το βραβείο Bola de Ouro.
Το καλοκαίρι του 1983 έχοντας μόλις κατακτήσει το πρωτάθλημα Ιταλίας του 1983, η Ρόμα έψαχνε τον ιδανικό παρτενέρ στη μεσαία γραμμή για τον ήδη υπάρχοντα Βραζιλιάνο σταρ της, Φαλκάο. Ο Φαλκάο, ο οποίος γνώριζε άριστα τις ικανότητες του Σερέζο από την κοινή τους θητεία στην Εθνική Βραζιλίας στο Μουντιάλ του 1982, πρότεινε και πίεσε τη διοίκηση της Ρόμα να τον αποκτήσει.
Η μεταγραφή παραλίγο να τιναχθεί στον αέρα την τελευταία στιγμή λόγω γραφειοκρατικών προβλημάτων με την Ιταλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία σχετικά με τις προθεσμίες κατάθεσης του συμβολαίου των ξένων παικτών. Χρειάστηκε επίσημη προσφυγή της Ρόμα στην Ιταλική Ολυμπιακή Επιτροπή για να ανάψει τελικά το πράσινο φως και να φορέσει ο Σερέζο τη φανέλα των «τζιαλορόσι»
Έτσι ύστερα απο 399 επίσημες εμφανίσεις και 53 γκολ άφηνε το Μπέλο Οριζόντε για την Ρώμη.
πουλήθηκε στην Ρόμα για το ποσό των 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Στο "Ολίμπικο" παρέμεινε τρία χρόνια κατακτώντας δύο Κύπελλα Ιταλίας το 1984 και το 1986 απέναντι σε Βερόνα και Σαμπντόρια αντίστοιχα.
Επίσης ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1984 στο "Ολίμπικο" απέναντι στην Λίβερπουλ, πετυχαίνοντας μάλιστα και δύο γκολ απέναντι σε Γκέτεμποργκ και Ντινάμο Βερολίνου, έχοντας συνολικά 104 συμμετοχές και 25 τέρματα.
Το καλοκαίρι του 1986 είχε κλείσει μια επιτυχημένη τριετία στη Ρόμα, κατακτώντας μάλιστα το Κύπελλο Ιταλίας εκείνης της σεζόν. Ωστόσο, οι σχέσεις του με τη διοίκηση των «τζιαλορόσι» είχαν ψυχρανθεί, καθώς ο παίκτης είχε ταξιδέψει στη Βραζιλία για να ενσωματωθεί στην εθνική ομάδα ενόψει του Μουντιάλ του 1986, παρά τις αντιρρήσεις του συλλόγου που ήθελε να τον κρατήσει για αποθεραπεία.
Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με την ηλικία του ήταν ήδη 31 ετών, ώθησε τη Ρόμα στην απόφαση να τον παραχωρήσει. Ο ισχυρός άνδρας της Σαμπντόρια, Πάολο Μαντοβάνι, έχτιζε μεθοδικά μια ομάδα γεμάτη ταλαντούχους νεαρούς Ιταλούς.
Συνειδητοποίησε ότι για να κάνει η ομάδα το βήμα παραπάνω και να διεκδικήσει τίτλους, χρειαζόταν έναν έμπειρο, διεθνή ηγέτη στη μεσαία γραμμή. Ο νέος τότε προπονητής της ομάδας, Βούγιαντιν Μπόσκοβ, εισηγήθηκε αμέσως την απόκτηση του Σερέζο, θεωρώντας ότι η τακτική του οξύνοια και η προσωπικότητά του ήταν ακριβώς αυτό που έλειπε από το νεανικό σύνολο της Σαμπντόρια.
Η Σαμπντόρια κινήθηκε αστραπιαία και απέσπασε την υπογραφή του Βραζιλιάνου μέσου, καταβάλλοντας στη Ρόμα ένα ποσό κοντά στα 2,5 δισεκατομμύρια ιταλικές λιρέτες (περίπου 1,5-2 εκατομμύρια δολάρια της εποχής).
Μια κίνηση που θα αποδειχθεί ιδιαίτερα ευεργετική για τον σύλλογο αφού η παρουσία του θα συνδυαστεί με την καλύτερη περίοδο στην ιστορία της, αποτελώντας τον «δάσκαλο» και τον εγκέφαλο της ομάδας
Στο "Λουίτζι Φερράρις" θα κατακτήσει 1 Πρωτάθλημα Ιταλίας το 1991, 2 Κύπελλα Ιταλίας το 1988 και το 1989, και το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1990 στον τελικό του "Ούλεβι" απέναντι στην Άντερλεχτ. Επίσης θα είναι φιναλίστ του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1989 και του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1992, έχοντας 216 συμμετοχές και 25 τέρματα.
Το καλοκαίρι του 1992 αποφασίζει να επιστρέψει στην πατρίδα του μιας και θεωρούσε ότι ο κύκλος του στην Ευρώπη είχε κλείσει. Σχεδίαζε να επιστρέψει στη Βραζιλία για να κλείσει την καριέρα του σε χαμηλότερο ρυθμό.
Ωστόσο, ο θρυλικός προπονητής της Σάο Πάουλο, Τέλε Σαντάνα είχε διαφορετική γνώμη, αναζητώντας έναν έμπειρο ηγέτη για τη μεσαία γραμμή, ικανό να καθοδηγήσει τη γεμάτη ταλέντο αλλά νεανική ομάδα του.
Ο Σαντάνα δεν έπεσε έξω αφού την πρώτη περίοδο ευτύχησε να φτάσει στην κατάκτηση πολλών τίτλων, ξεκινώντας το 1992 από το Campeonato Paulista και το Διηπειρωτικό Κύπελλο, συνεχίστηκε το 1993 με το Κόπα Λιμπερταδόρες, το Διηπειρωτικό Κυπέλλου, το Supercopa και το Recopa Sudamericana και ολοκληρώθηκε το 1994 με το Recopa Sudamericana.
Ολοκλήρωσε το συμβόλαιό του και παρά την επιθυμία του Τέλε Σαντάνα να τον κρατήσει, η διοίκηση της Σάο Πάουλο έκρινε ότι ο παίκτης, βαδίζοντας προς τα 39 του χρόνια, είχε κλείσει τον κύκλο του στο κορυφαίο επίπεδο.
Ο ίδιος ήθελε να επιστρέψει στην πατρίδα του, την πολιτεία Μίνας Ζεράις και την πόλη του Μπέλο Οριζόντε και όπως ήταν φυσικό η πρώτη σκέψη ήταν να επιστρέψει στην αγαπημένη του Ατλέτικο Μινέιρο.
Ωστόσο, η τότε διοίκηση της ομάδας απέρριψε την προοπτική, θεωρώντας τον «ποδοσφαιρικά τελειωμένο» λόγω ηλικίας. Μετά απο αυτή την εξέλιξη η διοίκηση της Κρουζέιρο κινήθηκε αστραπιαία και προσέφερε συμβόλαιο στον Σερέζο.
Στο πρόσωπό του έβλεπε μια τεράστια ευκαιρία: τόσο για να αποκτήσει έναν μπαρουτοκαπνισμένο ηγέτη για το Κόπα Λιμπερταδόρες, όσο και για να καταφέρει ένα ισχυρό επικοινωνιακό πλήγμα στην αιώνια αντίπαλο.
Η μεταγραφή προκάλεσε σοκ και οργή στους οπαδούς της Ατλέτικο Μινέιρο, οι οποίοι δυσκολεύτηκαν να δεχτούν ότι ένα από τα μεγαλύτερα είδωλα της ιστορίας τους θα φορούσε τη γαλάζια φανέλα της Κρουζέιρο.
Κατέκτησε το Campeonato Mineiro του 1994 έχοντας 34 συμμετοχές και 3 γκολ, θα αποχωρήσει και θα αγωνιστεί με την Παουλίστα που έψαχνε μια σπουδαία προσωπικότητα για να προσελκύσει χορηγούς και να καθοδηγήσει τους νεαρούς παίκτες της έχοντας 15 με 20 συμμετοχές χωρίς να πετύχει κάποιο γκολ ,
Επέστρεψε στο Μπέλο Οριζόντε για λογαριασμό της America Mineiro με 4 εμφανίσεις το 1996 και την Λοκομοτίβ Μινάςόπου υπέγραψε ένα τυπικό συμβόλαιο συνεργασίας. Λόγω συνεχών ενοχλήσεων στα γόνατα, δεν πραγματοποίησε καμία επίσημη εμφάνιση στο γήπεδο και αποχώρησε λίγο αργότερα.
Το 1997, ο Σερέζο είχε ουσιαστικά σταματήσει να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο. Η διοίκηση της Ατλέτικο Μινέιρο, θέλοντας να γιορτάσει τα 100 χρόνια από την ίδρυση της πόλης του Μπέλο Οριζόντε, του πρότεινε ένα συμβολικό, ολιγόμηνο συμβόλαιο συνεργασίας.
Ο Σερέζο δεν προοριζόταν για βασικός στο εθνικό πρωτάθλημα. Ο ρόλος του ήταν διπλός: να λειτουργεί ως πνευματικός ηγέτης στα αποδυτήρια και να προετοιμαστεί φυσικά για ένα μεγάλο, επίσημο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι, αποκαθιστώντας πλήρως τις σχέσεις του με τους οπαδούς μετά το πέρασμά του από τη μισητή Κρουζέιρο το 1994.
Το αποκορύφωμα αυτής της σύντομης θητείας γράφτηκε στις 2 Αυγούστου 1997, στο κατάμεστο στάδιο "Μινεϊράο". Η Ατλέτικο Μινέιρο αντιμετώπισε σε φιλική αναμέτρηση την πανίσχυρη ιταλική Μίλαν, η οποία βρισκόταν σε περιοδεία στη Νότια Αμερική.
Ο Σερέζο ξεκίνησε βασικός, φορώντας τιμητικά τη φανέλα με τον αριθμό 100 (λόγω της εκατονταετηρίδας της πόλης). Αγωνίστηκε για 20 λεπτά, δείχνοντας για τελευταία φορά ψήγματα της απαράμιλλης τεχνικής του κλάσης και τη στιγμή της αλλαγής του, 30.000 οπαδοί της Ατλέτικο σηκώθηκαν όρθιοι αποθεώνοντάς τον με δάκρυα στα μάτια, έχοντας συνολικά 400 συμμετοχές πετυχαίνοντας 53 γκολ.
Στην "σελεσάο" έκανε ντεμπούτο στις 9 Μαρτίου του 1977 στο Ρίο Ντε Τζανέιρο απέναντι στην Κολομβία για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978. Ο τότε προπονητής της Εθνικής Βραζιλίας Κλαούντιο Κουτίνιο τον συμπεριέλαβε στην αποστολή που θα ταξίδευε στην Αργεντινή και μάλιστα τον χρησιμοποίησε ως βασικό στα έξι από τα εφτά παιχνίδια, δεν αγωνίστηκε κόντρα στην οικοδέσποινα.
Στα γήπεδα της Ισπανίας το 1982 ήταν μέλος μιας εκ των θεαματικότερων εθνικών ομάδων με τον ίδιο να αγωνίζεται στα τέσσερα από τα πέντε παιχνίδια, δεν αγωνίστηκε μόνο στο παιχνίδι της πρεμιέρας κόντρα στην Σοβιετική Ένωση. Η ήττα από την Ιταλία όμως στο τελευταίο παιχνίδι της φάσης των ομίλων την άφησαν εκτός ημιτελικής φάσης.
Ήταν στις επιλογές του Τέλε Σαντάνα και για το Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού το 1986 όμως ένας τραυματισμός του στέρησε την δυνατότητα να πάρει μέρος. Έτσι στις 30 Ιουνίου του 1985 στο Σάο Πάολο απέναντι στην Βολιβία για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου έμελλε να φορέσει για 57η και τελευταία φορά την φανέλα της Εθνικής Βραζιλίας έχοντας πετύχει και 5 γκολ.
Την 1η Ιανουαρίου του 1999 ανέλαβε την Ατλέτικο Μινέιρο αν και αρχικά, ο κύριος ρόλος του ήταν αυτός του Διευθυντή Ποδοσφαίρου. Ωστόσο, λόγω της κρίσης, χρειάστηκε να καθίσει παράλληλα στον πάγκο ως υπηρεσιακός τεχνικός, καθοδηγώντας την ομάδα κυρίως σε μια σειρά από διεθνή φιλικά παιχνίδια και τουρνουά προετοιμασίας στο Κουβέιτ και σε άλλες αραβικές χώρες, καθώς το εθνικό πρωτάθλημα της Βραζιλίας δεν είχε ξεκινήσει ακόμη.
Στις 5 Απριλίου 1999, ο Σερέζο ολοκλήρωσε αυτή την πρώτη, άτυπη θητεία του στον πάγκο, αφού η διοίκηση αποφάσισε να φέρει τον έμπειρο Ουρουγουανό τεχνικό Ντάριο Περέιρα, με τον ίδιο να παραμένει για λίγο στο πόστο του τεχνικού διευθυντή.
Στις 6 Απριλίου του 1999 ανέλαβε την Βιτόρια και παρέμεινε στον πάγκο του συλλόγου μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1999, ολοκληρώνοντας τη χρονιά με τη μεγάλη πορεία μέχρι τα ημιτελικά του Πρωταθλήματος Βραζιλίας και σε 26 αγώνες είχε 12 νίκες, 5 ισοπαλίες και 9 ήττες.
Την 1η Φεβρουαρίου του 2000 θα αναλάβει την Κασίμα Άντλερς με την οποία την πενταετία 2000-2005, θα κατακτήσει 2 Πρωταθλήματα Ιαπωνίας το 2000 και το 2001, 1 Κύπελλο το 2000, 2 Λιγκ Καπ το 2000 και το 2002 έχοντας σε 184 παιχνίδια 98 νίκες, 31 ισοπαλίες και 55 ήττες.
Στις 31 Ιανουαρίου του 2006 αποχώρησε μιας και δεν κατάφερε να κατακτήσει κανέναν τίτλο για τρεις συνεχόμενες σεζόν, χάνοντας την απόλυτη κυριαρχία της στην Ιαπωνία. Το 2005, το ρόστερ της «χρυσής εποχής» είχε αρχίσει να γερνάει, οπότε η διοίκηση του συλλόγου αποφάσισε να μην ανανεώσει τη συνεργασία με τον Σερέζο, επιδιώκοντας να φέρει έναν νέο τεχνικό τον Πάουλο Αουτουόρι που θα αναλάμβανε να προωθήσει άμεσα τη νέα γενιά Ιαπώνων ποδοσφαιριστών και να απομακρύνει σταδιακά τους έμπειρους βετεράνους.
Η αποχώρησή του έγινε σε εξαιρετικό κλίμα, με την κοινή παραδοχή ότι η ομάδα χρειαζόταν μια νέα τακτική κατεύθυνση και φρέσκες ιδέες. Στις 10 Μαρτίου του 2006 θα αναλάβει την Γκουαρανί αλλά η θητεία του θα ολοκληρωθεί πρόωρα στις 15 Απριλίου σε μόλις 8 παιχνίδια με 2 νίκες, 3 ισοπαλίες και 3 ήττες.
Στα τέλη Μαρτίου του 2007, ο επόμενος προπονητικός σταθμός του Τονίνιο Σερέζο ήταν η Αλ Αΐν των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Υπέγραψε επίσημα το συμβόλαιό του με τον σύλλογο τον Οκτώβριο του 2007, ξεκινώντας έτσι την πρώτη του προπονητική περιπέτεια στη Μέση Ανατολή, η οποία διήρκεσε για περίπου έναν χρόνο και σε 26 αγώνες είχε 12 νίκες, 6 ισοπαλίες και 8 ήττες.
Παρέμεινε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την 1η Ιανουαρίου του 2008 ανέλαβε την Άλ Σαμπάμπ και παρέμεινε μέχρι τις 30 Ιουνίου του 2009 και οδήγησε τον σύλλογο στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος των Ηνωμένων Αραβικών το 2008 έχοντας σε 62 παιχνίδια με 23 νίκες, 13 ισοπαλίες και 26 ήττες.
Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στην Άλ Αίν τον Δεκέμβριο του 2009 αντικαθιστώντας τον Βίνφριντ Σέφερ) και παρέμεινε στο τιμόνι της ομάδας μέχρι τον Απρίλιο του 2010, όταν και απολύθηκε λόγω των μέτριων εμφανίσεων της ομάδας στο Ασιατικό Champions League και σε 29 αγώνες είχε 16 νίκες, 5 ισοπαλίες και 8 ήττες.
Στις 29 Μαϊου του 2010 ανέλαβε την Σπορτ Ρεσίφε αλλά η θητεία του ολοκληρώθηκε πρόωρα στις 9 Αυγούστου 2010. Η αγωνιστική αστάθεια, οι μέτριες εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και η πίεση για άμεσα αποτελέσματα οδήγησαν τις δύο πλευρές στη λύση της συνεργασίας και σε μόλις 8 αγώνες είχε 3 νικες, 2 ισοπαλίες και 3 ήττες.
Η παραμονή του στο συγκεκριμένο πόστο ήταν εξαιρετικά βραχύβια, διήρκεσε περίπου έναν μήνα, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2011 αφού δέχθηκε άμεσα μια ελκυστική πρόταση για να επιστρέψει στους πάγκους, αναλαμβάνοντας ως πρώτος προπονητής τη Βιτόρια στη Βραζιλία.
Στις 7 Δεκεμβρίου του 2011 ανέλαβε για δεύτερη φορά την Βιτόρια με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Μπαΐανο το 2012, αλλά στις 6 Απριλίου του 2012 η διοίκηση αποφάσισε να τον απολύσει μετά από έναν πρόωρο αποκλεισμό στο Κύπελλο Βραζιλίας που προκάλεσε εσωτερικούς τριγμούς και σε 22 παιχνίδια είχε 11 νίκες, 8 ισοπαλίες και 3 ήττες.
Την 1η Φεβρουαρίου του 2013 θα αναλάβει για δεύτερη φορά την Κασίμα Άντλερς κατέκτησε το Suruga Bank Championship, τo 2014 η ομάδα έκανε ένα εξαιρετικό πρωτάθλημα στην J1 League, διεκδικώντας τον τίτλο μέχρι το τέλος, και τερμάτισε τελικά στην 3η θέση.
Στο 2105 όμως η Κασίμα αποκλείστηκε πρόωρα από τη φάση των ομίλων του Ασιατικού Champions League και στις 22 Ιουλίου 2015, μετά από μια σειρά αρνητικών αποτελεσμάτων στο πρωτάθλημα, η διοίκηση αποφάσισε να λύσει τη συνεργασία μαζί του, έχοντας σε 113 παιχνίδια 55 νίκες, 16 ισοπαλίες και 42 ήττες.
Στις 10 Νοεμβρίου του 2011 ο ίδιος ο Σερέζο μέσω του επίσημου καναλιού της Σαμπντόρια Samp TV. ανακοίνωσε την επιστροφή του «στο σπίτι του», μιας και εντάχθηκε στο επίσημο τμήμα σκάουτινγκ της ομάδας, έχοντας ως κύρια αρμοδιότητα τον εντοπισμό νέων ταλέντων σε τρεις συγκεκριμένες αγορές: τη Βραζιλία, την Ιαπωνία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Συμμετέχει συχνά σε επίσημες εκδηλώσεις, φιλανθρωπικούς αγώνες παλαιμάχων της Ρόμα και δράσεις του Hall of Fame, στο οποίο έχει εισαχθεί επίσημα απο το 2016. Λειτουργεί ως ένας από τους «ζωντανούς μύθους» της Σαμπντόρια , δίνοντας το παρών σε επετείους για την κατάκτηση του Scudetto του 1991 και σε εκδηλώσεις φιλάθλων στη Γένοβα.
Εμφανίζεται κατά καιρούς στην τηλεόραση της Βραζιλίας όπως στο δίκτυο Globo ή το SporTV ως ειδικός αναλυτής, σχολιάζοντας μεγάλες διοργανώσεις όπως το Μουντιάλ και το Κόπα Αμέρικα, καθώς και την πορεία της αγαπημένης του Ατλέτικο Μινέιρο
Έχει επικεντρωθεί στην υποστήριξη κοινωνικών προγραμμάτων στη γενέτειρά του, το Μπέλο Οριζόντε, που βοηθούν παιδιά από φτωχές γειτονιές (favelas) να ενταχθούν στον αθλητισμό μέσω του ποδοσφαίρου, προσφέροντας τις γνώσεις του σε τοπικές ακαδημίες.
