10 Σεπτεμβρίου του 1985, Νίνιαν Παρκ, Κάρντιφ. Ουαλία και Σκωτία παλεύουν για το ποιός θα παίξει στο μπαράζ κόντρα στην Αυστραλία για την πρόκριση στην τελική φάση του παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 στο Μεξικό. Οι γηπεδούχοι οι οποίοι ήθελαν την νίκη και μόνο την νίκη, προηγήθηκαν στο 13' με τον Μάρκ Χιουζ, αλλά στο 81' οι φιλοξενούμενοι που τους αρκούσε και η ισοπαλία, κέρδισαν πέναλντι με τον Κούπερ να ευστοχεί και να δίνει την πρόκριση στους Σκωτσέζους.
Στο τέλος του αγώνα ο εκλέκτορας των "χαιλάντερς" Τζοκ Στιν κατέρρευσε και λίγο αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 62 ετών στο ιατρείο του γηπέδου. Η κατάσταση της υγείας του ήταν κακή, ήταν έντονα πιεσμένος με την διάγνωση να κάνει λόγο για πνευμονικό οίδημα(συσσώρευση υγρού στους πνεύμονες) αν και είχε γίνει λόγος για καρδιακή προσβολή. Μάλιστα ο Στιν δεν έπαιρνε τα φάρμακά του για να μην διαταραχθεί η προετοιμασία της ομάδας.
Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου του 1922 στο Μπέρμπανκ του Λάναρκσαιρ και πριν ξεκινήσει το ποδόσφαιρο, είχε παρατήσει το σχολείο εργαζόταν σε βιομηχανία χαλιών ενώ προοριζόταν για εργάτης σε ανθρακωρυχείο. Το 1940 είχε συμφωνήσει να αγωνιστεί στην Μπέρμπανκ Ατλέτικ, με τον πατέρα του να είναι σφόδρα αντίθετος.
Δεν το έβαλε κάτω και εντάχθηκε στην Μπλάνταιρ Βικτόρια όπου αγωνίστηκε ως ημιεπαγγελματίας αμυντικός, και το 1942 θα ενταχθεί στην Άλμπιον Ρόβερς. Θα αγωνιστεί μέχρι το 1950 έχοντας 236 συμμετοχές και 2 γκολ και την βοήθησε να κερδίσει την άνοδο στην πρώτη κατηγορία την σεζόν 1947-1948.
Επειδή η Άλμπιον Ρόβερς υποβιβάστηκε, αυτό σήμαινε ότι ο Στιν θα δεχόταν μείωση στον ήδη μικρό μισθό του. Ήταν παντρεμένος με ένα παιδί και η οικονομική πίεση ήταν μεγάλη, καθώς έπρεπε να συνεχίζει να δουλεύει σκληρά και ως ανθρακωρύχος.
Έτσι, ζήτησε επίσημα να πάρει μεταγραφή και εκείνη την περίοδο, ο προπονητής της Λανέλι που αγωνιζόταν τότε στη Southern League) έκανε ταξίδια στη Σκωτία αναζητώντας παίκτες και μαζί του ήταν ο Νταγκ Γουάλας, ένας πρώην συμπαίκτης του Στιν στην Άλμπιον Ρόβερς.
Ο Γουάλας γνώριζε καλά τις ικανότητες του Στιν και τον έπεισε να υπογράψει στη Λανέλι, τονίζοντάς του ότι εκεί θα μπορούσε επιτέλους να γίνει πλήρως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και να αφήσει τα ορυχεία.
Η ουαλική ομάδα του πρόσφερε το ποσό των 12 λιρών την εβδομάδα και για τα δεδομένα της εποχής και για έναν παίκτη που έπαιζε ως τότε ημιεπαγγελματικά, ο μισθός αυτός θεωρούνταν πολύ καλός. Στην Ουαλία ο Στιν έκανε εξαιρετική χρονιά, έγινε αρχηγός της ομάδας και αγαπήθηκε πολύ από τον κόσμο.
Ωστόσο, επειδή είχε αφήσει πίσω στη Σκωτία τη γυναίκα και την κόρη του και μάλιστα το σπίτι τους είχε διαρρηχθεί δύο φορές όσο έλειπε, ένιωθε νοσταλγία και ήθελε να επιστρέψει, έχοντας 44 συμμετοχές και 5 γκολ.
Τοτε προέκυψε η πρόταση του προπονητή της δεύτερης ομάδας της Σέλτικ Τζίμι Γκρίμπεν ο οποίος ήξερε τον Στιν από τη θητεία του στην Άλμπιον Ρόβερς και εκτιμούσε τον δυναμισμό του. Η Σέλτικ είχε τότε μια εξαιρετικά νεανική και άπειρη ομάδα αναπληρωματικών που έχανε εύκολα και έψαχνε έναν έμπειρο, ώριμο και φθηνό αμυντικό που θα λειτουργούσε ως «δάσκαλος» και θα έβαζε τάξη στους νεαρούς παίκτες των ρεζερβών.
Η εισήγηση του Γκρίμπεν συνέπεσε απόλυτα με την προσωπική ανάγκη του Στιν, ο οποίος σκέφτονταν πολύ σοβαρά ακόμα και να σταματήσει το ποδόσφαιρο αν δεν έβρισκε ομάδα στην πατρίδα του. Έτσι οι "Κέλτες"
τον αγόρασαν με το ποσό των 1.200 λιρών και μπορεί να προοριζόταν για την δεύτερη ομάδα, οι πολλοί τραυματισμοί του έδωσαν την δυνατότητα να παίξει με την πρώτη ομάδα στις 4 Δεκεμβρίου του 1951.
148 συμμετοχες και 2 γκολ με τους "καθολικούς" και το ντάμπλ την περίοδο 1953-1954, αλλά την περίοδο 1955-1956 άρχισαν τα προβλήματα τραυματισμών στον αστράγαλο και συνάμα έκανε και επέμβαση για την αφαίρεση ενός οζίδιου οστού. Τα πράγματα χειροτέρεψαν και έτσι τον Ιανουάριο του 1957 έβαλε τέλος στην καριέρα του.
Με το που κρέμασε τα ποδοσφαιρικά παπούτσια ανέλαβε την δεύτερη ομάδα της Σέλτικ με αρκετούς απο τους οποίους θα βρεθεί λίγα χρόνια αργότερα στην πρώτη ομάδα. Η ειρωνία είναι ότι ο Στιν ήταν Προτεστάντης και για αυτό τον λόγο μάλιστα ο τότε πρόεδρος Ρόμπερτ Κέλι του είπε ότι δεν θα έχει την αναβάθμιση που θα επιζητούσε.
Στις 13 Μαρτίου του 1960 θα αποχωρήσει σε μια περίοδο όπου η Νταανφέρμλιν βρισκόταν σε τραγική αγωνιστική κατάσταση. Ήταν προτελευταία στη βαθμολογία, απείχε μόλις δύο βαθμούς από τον πάτο και δεν είχε πετύχει ούτε μία νίκη για τέσσερις ολόκληρους μήνες με 15 συνεχόμενα παιχνίδια χωρίς τρίποντο
Με μόλις 6 αγωνιστικές να απομένουν για τη λήξη του πρωταθλήματος, ο υποβιβασμός φαινόταν σχεδόν βέβαιος. Η διοίκηση απέλυσε τον προηγούμενο προπονητή, Άντι Ντίξον, και έψαχνε απεγνωσμένα κάποιον να αναλάβει μια αποστολή αυτοκτονίας.
Ο Στιν δεν είχε κάνει αίτηση για τη δουλειά, εκείνη την περίοδο ήταν ο επιτυχημένος προπονητής των αναπληρωματικών της Σέλτικ, αλλά ένιωθε ότι η διοίκηση των «Κελτών» δεν θα του έδινε σύντομα την ευκαιρία να αναλάβει την πρώτη ομάδα.
Οι διοικούντες την Ντανφέρμλιν, έχοντας ακούσει εξαιρετικά σχόλια για την εργατικότητά του και τον τρόπο που ενέπνεε τους νέους παίκτες, τον κάλεσαν κρυφά σε ένα ραντεβού. Η συνάντηση έγινε στο γραφείο ενός τοπικού δικηγόρου και η ιστορία μάλιστα λέει ότι η διοίκηση της Ντανφέρμλιν ήταν τόσο επιφυλακτική και «σφιχτή» οικονομικά, που αφού πήρε τη συνέντευξη από τον Στιν, του έδωσε ένα κουπόνι για να πάει να πιει ένα τσάι σε ένα διπλανό εστιατόριο το Carousel, όσο εκείνοι θα συζητούσαν αν θα επιλέξουν αυτόν ή τον άλλο υποψήφιο.
Τελικά, η ισχυρή προσωπικότητα του τους κέρδισε και του πρόσφεραν τη θέση και στις 14 Μαρτίου 1960 ανακοινώθηκε επίσημα. Όταν παρουσιάστηκε στους δημοσιογράφους, ο Στιν έδειξε αμέσως τον ρεαλισμό του, δηλώνοντας: «Η ομάδα βρίσκεται σε εξαιρετικά επικίνδυνη θέση, δεν κρατάω μαγικό ραβδί, αλλά θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να μας σώσω από τον υποβιβασμό».
Άν και δεν είχε μαγικό ραβδί, τα αποτελέσματα έμοιαζαν με μαγεία, άλλαξε πλήρως την ψυχολογία των παικτών και στα 6 παιχνίδια που απέμεναν, η Ντανφέρμλιν έκανε 6 συνεχόμενες νίκες, σκοράροντας μάλιστα και ένα εντυπωσιακό 3-2 απέναντι στην ίδια τη Σέλτικ, και σώθηκε πανηγυρικά.
Ένα χρόνο αργότερα θα κατακτήσει το Κύπελλο όπου στον τελικό θα νικήσει την Σέλτικ. Θα ακολουθήσει η πρόκριση στα προημιτελικά του Κυπελλούχων και η κατάκτηση της τέταρτης θέσης στο Πρωτάθλημα.
Αμέσως μετά το «θαύμα» του με την Ντανφέρμλιν και την κατάκτηση του Κυπέλλου Σκωτίας το 1961 απέναντι στη Σέλτικ, η αγγλική Νιουκάστλ εντυπωσιάστηκε από το κατόρθωμά του. Του κατέθεσε επίσημη πρόταση για να αναλάβει τον πάγκο της, όμως την απέρριψε επιλέγοντας να παραμείνει πιστός στην Ντανφέρμλιν για να την καθοδηγήσει στις πρώτες της ευρωπαϊκές μάχες.
192 παιχνίδια, 93 νίκες, 37 ισοπαλίες και 62 ήττες μέχρι και τις 30 Μαρτίου του 1964 όταν και θα προσεγγιστεί απο την Χιμπέρνιαν προσφέροντάς του ένα μεγαλύτερο club με πολύ υψηλότερο μπάτζετ και μεγαλύτερη βάση φιλάθλων σε σχέση με την επαρχιακή Ντανφέρμλιν.
Απο την πλευρά του ένιωθε ότι είχε πάρει το μέγιστο από την Ντανφέρμλιν, την έσωσε από τον υποβιβασμό, της χάρισε το πρώτο της Κύπελλο και την έβγαλε με αξιώσεις στην Ευρώπη. Η αποχώρηση επιταχύνθηκε στις 30 Μαρτίου, μόλις δύο ημέρες μετά τον αποκλεισμό της ομάδας στα ημιτελικά του Κυπέλλου Σκωτίας από τη Ρέιντζερς γεγονός που σήμανε το τέλος των στόχων για εκείνη τη σεζόν.
Στην ομάδα του Εδιμβούργου θα παραμείνει μέχρι και τις 9 Μαρτίου του 1965 έχοντας σε 50 αγώνες, 31 νίκες, 8 ισοπαλίες και 11 ήττες, είχε γίνει ο πιο περιζήτητος προπονητής στη Σκωτία. Τότε, οι Γουλβς που είχαν απολύσει τον θρυλικό τους προπονητή Σταν Κάλις και περνούσαν κρίση στην Αγγλία, πλησίασαν τον Στιν και του πρότειναν επίσημα να αναλάβει την τεχνική τους ηγεσία
Ήθελε απεγνωσμένα να προπονήσει τη Σέλτικ, αλλά η διοίκησή της υπό τον πρόεδρο Ρόμπερτ Κέλι δίσταζε. Εκμεταλλευόμενος την πρόταση από την Αγγλία, ο Στιν κανόνισε ένα στρατηγικό γεύμα με τον Κέλι.
Του ανέφερε την πολύ δελεαστική προσφορά των Γουλβς, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αν η Σέλτικ δεν κινηθεί άμεσα, θα μετακόμιζε στην Αγγλία. Ο πρόεδρος της Σέλτικ πανικοβλήθηκε στην ιδέα να τον χάσει αν και αρχικά του πρότεινε να έρθει απλώς ως βοηθός.
Κάτι όμως που απέρριψε αμέσως και τελικά αναγκάστηκε να υποχωρήσει: του προσφέροντας του τη θέση του πρώτου προπονητή, σπάζοντας μια παράδοση δεκαετιών, αφού ο Στιν έγινε ο πρώτος μη-καθολικός προπονητής στην ιστορία του συλλόγου.
Η Χιμπέρνιαν προσπάθησε να τον μεταπείσει να παραμείνει μέσω της συζύγου του όμως τίποτα δεν θα μπορούσε να τον σταματήσει απο το να πραγματοποιήσει το ονειρό του. Δεκατρία ολόκληρα χρόνια μέχρι το 1978, με 10 Πρωταθλήματα, 9 συνεχόμενα απο το 1966 έως το 1974 και το 1977, 8 Κύπελλα
το 1965, το 1967, το 1969, το 1971, το 1972, το 1974, το 1975 και το 1977), 6 Λιγκ Καπ(1966,1967,1968,1969,1970,1975), το Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1967 κόντρα στην Ίντερ στο "Ντα Λουζ" της Λισαβόνας και ένας χαμένος τελικός το 1970 κόντρα στην Φέγενοορντ στο Μιλάνο.
Μετά το έπος της Λισαβόνας το 1967 και τον δεύτερο τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1970, το όνομα του έγινε αντικείμενο θαυμασμού στην Ιταλία. Η Γιουβέντους, η οποία έψαχνε τρόπο να εκσυγχρονίσει το παιχνίδι της και να σπάσει το κατεστημένο του αμυντικού κατενάτσιο, το οποίο είχε διαλύσει στον τελικό του '67 με την Ίντερ, εξέτασε σοβαρά την περίπτωσή του.
Όμως οι συζητήσεις δεν προχώρησαν σε επίσημη υπογραφή, καθώς δεν ήταν ζεστός στην ιδέα να δουλέψει σε μια χώρα με τελείως διαφορετική κουλτούρα και γλώσσα.
Όταν ο θρυλικός Σερ Ματ Μπάσμπι αποφάσισε να αποσυρθεί οριστικά από τον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, έβλεπε στον στενό του φίλο, Τζοκ Στιν, τον μοναδικό ιδανικό διάδοχο που θα μπορούσε να διαχειριστεί το βάρος του συλλόγου.
Οι δύο πλευρές έφτασαν σε πολύ προχωρημένες συζητήσεις και παρότι το πρεστίζ και τα χρήματα στο Ολντ Τράφορντ ήταν κατά πολύ ανώτερα, επέλεξε τελικά να μείνει στο «σπίτι» του, καθώς η αγάπη του για τη Σέλτικ και η επιρροή του στη Γλασκώβη υπερτερούσαν της ανάγκης για μετακόμιση στην Αγγλία.
718 παιχνίδια, 503 νίκες, 113 ισοπαλίες και 102 ήττες στην δεύτερη θέση πίσω μόνο απο τον Γουίλι Μέιλι και αφού επέζησε απο ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα το 1975, έμεινε εκτός πάγκων για σχεδόν έναν χρόνο, τη σεζόν 1975/76 χρέη προπονητή εκτελούσε ο βοηθός του, Σον Φάλλον
Όταν επέστρεψε, παρότι κατέκτησε το νταμπλ το 1977, πολλοί ένιωθαν ότι η υγεία του είχε κλονιστεί και δεν είχε πλέον την ίδια ενέργεια και την «αύρα του αήττητου» που τον χαρακτήριζε παλαιότερα.
Με την λήξη της σεζόν στις 31 Μάϊου του 1978, είχε αποφασίσει να αποχωρήσει από την τεχνική ηγεσία υπέρ του πρώην αρχηγού του, Μπίλι ΜακΝίλ
Πίστευε, ωστόσο, ότι η διοίκηση θα αναγνώριζε την τεράστια προσφορά του και θα του έδινε μια θέση στο Διοικητικό Συμβούλιο με ρόλο που θα αφορούσε το ποδοσφαιρικό τμήμα. Αντί γι' αυτό, ο πρόεδρος Ντέσμοντ Γουάιτ του έκανε μια πρόταση που την θεώρησε άκρως υποτιμητική: του πρότεινε να αναλάβει το τμήμα... των ποδοσφαιρικών στοιχημάτων/λαχείων της ομάδας.
Ένιωσε βαθιά προσβεβλημένος, αρνήθηκε αμέσως τη θέση και αποφάσισε να κόψει κάθε δεσμό με τον σύλλογο εκείνο το καλοκαίρι. Η ομοσπονδία του Κουβέιτ, σε μια προσπάθεια να φέρει κορυφαίους Ευρωπαίους προπονητές με τη δύναμη των πετροδολαρίων, του κατέθεσε μια μυθική προσφορά για τα δεδομένα της εποχής, 60.000 λίρες τον χρόνο (αφορολόγητα).
Απέρριψε την πρόταση του Κουβέιτ, ένιωθε ότι είχε ακόμα πολλά να προσφέρει στο κορυφαίο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και δεν ήθελε να «αποσυρθεί» πρόωρα σε ένα υποβαθμισμένο ποδοσφαιρικά περιβάλλον, ενώ η σύζυγός του, Τζίνι, δεν ήταν καθόλου θετική στο να μετακομίσει στην Μέση Ανατολή.
Στις 21 Αυγούστου του 1978 ανέλαβε την Λίντς αλλά δεν μακροημέρευσε παρέμεινε μέχρι τις 4 Οκτωβρίου όπου σε 10 παιχνίδια, μέτρησε 4 νίκες, 3 ισοπαλίες και 3 ήττες. Κατά τη διάρκεια αυτών των 44 ημερών, η Εθνική Σκωτίας έψαχνε νέο ομοσπονδιακό τεχνικό μετά την απομάκρυνση του Άλι ΜακΛάουντ.
Η σκωτσέζικη ομοσπονδία τον πλήσίασε, χωρίς όμως να έχει υπογράψει ακόμα το επίσημο τριετές συμβόλαιό του με τη Λιντς. Η επιθυμία του να επιστρέψει στην πατρίδα του και να αναλάβει το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η σύζυγός του δεν ήθελε να μετακομίσει μόνιμα στο Λιντς, τον ώθησαν να παραιτηθεί αμέσως για να αναλάβει την Εθνική Σκωτίας, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του
Κάτι τέτοιο δεν έγινε και τότε ο Στιν παραιτήθηκε ύστερα απο 44 ημέρες παρουσίας στα "παγώνια" για να την αναλάβει. Αυτό ήταν το δεύτερο πέρασμα μιας και την είχε αναλάβει προσωρινά απο τις 7 Μάϊου εώς τις 7 Δεκεμβρίου του 1965 όπου σε 7 παιχνίδια είχε 3 νίκες, 1 ισοπαλία και 3 ήττες και δεν κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966 οπότε και παραιτήθηκε για να αφοσιωθεί στην Σέλτικ.
Μία ακόμη κρούση είχε γίνει τον Μάιο του 1977 αλλά τότε δεν δέχτηκε να αφήσει την Σέλτικ. Στις 5 Οκτωβρίου του 1978 ανέλαβε και επίσημα αλλά δεν κατάφερε να την οδηγήσει στην τελική φάση του EURO 1980 στην Ιταλία. Αντίθετα προκρίθηκε στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ισπανίας το 1982 όπου δεν κατάφερε να προκριθεί απο την πρώτη φάση των ομίλων στην διαφορά τερμάτων.
Στο δεύτερο του πέρασμα σε 61 παιχνίδια είχε 26 νίκες, 12 ισοπαλίες και 23 ήττες και συνολικά σε 68 παιχνίδια είχε 29 νίκες, 13 ισοπαλίες και 26 ήττες. Η κηδεία του τελέστηκε την Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 1985 στο κρεματόριο Linn στο Γλασκώβη και περισσότεροι από 10.000 φίλαθλοι κάθε ηλικίας και ομάδας παρατάχθηκαν στους δρόμους της πόλης για να αποχαιρετήσουν τη νεκρική πομπή.
Στην τελετή έδωσε το «παρών» σύσσωμη η ποδοσφαιρική ελίτ της Μεγάλης Βρετανίας, ανάμεσά τους οι θρυλικοί προπονητές Ματ Μπάσμπι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Μπιλ Σάνκλι, ο στενός του φίλος και βοηθός Άλεξ Φέργκιουσον, καθώς και όλοι οι επιζώντες παίκτες της Σέλτικ από το έπος της Λισαβόνας του 1967.
Χαρακτηριστική έμεινε η δήλωση ενός Σκωτσέζου οπαδού στην τηλεόραση, που αποτύπωσε το συναίσθημα των ημερών: «Θα προτιμούσαμε να είχαμε αποκλειστεί από το Μουντιάλ, αρκεί να είχαμε πίσω τον μεγάλο Τζοκ».
Όταν το Celtic Park ανακατασκευάστηκε πλήρως τη δεκαετία του 1990, η παραδοσιακή δυτική κερκίδα των φανατικών οπαδών της ομάδας μετονομάστηκε επίσημα σε Jock Stein Stand. Εισήχθη αμέσως με την ίδρυσή τους στο Scottish Sports Hall of Fame το 2002 και στο Scottish Football Hall of Fame το 2004, ως ένας από τους κορυφαίους πρωτοπόρους του αθλητισμού στη χώρα.
Το 2002 οι οπαδοί της Σέλτικ τον ανακήρυξαν κορυφαίο προπονητή του συλλόγου, ενώ το 2003 σε ψηφοφορία της Sunday Herald ανακηρύχθηκε κορυφαίος Σκωτσέζος προπονητής όλων των εποχών. Το 2004 εισήχθη στο Hall of Fame της Ντανφέρμλιν, ενώ σε ψηφοφορίες του ESPN και του World Soccer το 2013 κατέλαβε την 17η και την 29η θεση στην λίστα με τους κορυφαίους προπονητές όλων των εποχών, ενώ στην αντίστοιχη του France Football το 2019 στην 34η θέση.
Το 2006, με αφορμή τα 50 χρόνια του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, η UEFA απένειμε ειδικό τιμητικό βραβείο στη μνήμη του για την τεράστια προσφορά του στη διοργάνωση. Το 2000, αποκαλύφθηκαν απόρρητα κυβερνητικά έγγραφα που έδειξαν ότι η βρετανική κυβέρνηση είχε αρνηθεί να του δώσει τον τίτλο του «Σερ» όσο ζούσε, κυρίως λόγω της εργατικής, σοσιαλιστικής του καταγωγής και του χαρακτήρα του.
Αυτό προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και εκστρατείες από πολιτικούς και φιλάθλους για την απονομή μεταθανάτιου τίτλου ιππότη.
Στις 5 Μαρτίου του 2011, η Σέλτικ αποκάλυψε ένα μεγαλοπρεπές χάλκινο άγαλμα του Τζοκ Στιν απο τον γλύπτη Τζον Μακ Κένα, με μέγεθος μεγαλύτερο του φυσικού, ζυγίζει 450 κιλά. και στηρίζεται πάνω σε έναν επιβλητικό μαύρο γρανιτένιο πλίνθο.
Βρίσκεται έξω από τις πύλες του σταδίου και το άγαλμα τον απεικονίζει να κρατάει το Κύπελλο Πρωταθλητριών τη στιγμή που κατεβαίνει από το πούλμαν της ομάδας επιστρέφοντας στο Celtic Park από τη Λισαβόνα.
Το βάθρο του αγάλματος είναι χαραγμένο και στις τέσσερις πλευρές του με χρυσά γράμματα, αποτυπώνοντας την ιστορία του, στην μπροστινή Πλευρά: Αναγράφεται το πλήρες όνομά του και οι ημερομηνίες γέννησης και θανάτου του: JOHN "JOCK" STEIN CBE / 5th October 1922 – 10th September 1985.
Στην δεξιά πλευρά είναι χαραγμένη η πιο διάσημη και διαχρονική του ατάκα, η οποία αποτελεί «ευαγγέλιο» για τους απανταχού φιλάθλους: "Football without the fans is nothing" («Το ποδόσφαιρο χωρίς τους φιλάθλους είναι ένα τίποτα»).
Στην αριστερή πλευρά καταγράφονται τα επιτεύγματά του ως ποδοσφαιριστής της Σέλτικ (1951–1957), συμπεριλαμβανομένου του Πρωταθλήματος και του Κυπέλλου του 1954 και τέλος στην πίσω πλευρά, αναφέρει αναλυτικά τη μυθική του συγκομιδή ως προπονητής της Σέλτικ (1965–1978), απαριθμώντας το Ευρωπαϊκό Κύπελλο του 1967, τα 10 Πρωταθλήματα και τα 8 Κύπελλα Σκωτίας
