Θεωρείται απο πολλούς ως ο πληρέστερος ποδοσφαιριστής που έβγαλε ποτέ το βρετανικό ποδόσφαιρο. Ο Τζον Τσάρλς μπορούσε άνετα να παίζει τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση, αφού διέθετε φυσική δύναμη, τεχνική, αίσθηση του χώρου, ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι και έφεση στο σκοράρισμα. Συμπεριλήφθηκε στους 100 κορυφαίους που έχουν αγωνιστεί ποτέ στην Βρετανία, όπως και το ότι εισήχθη στο Hall of Fame το 2002.
Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1931 στο Σουόνσι στην Ουαλία και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο μαζί με τον μικρότερο αδερφό του Μέλβιν. Σε ηλικία 15 ετών θα ενταχθεί στα τμήματα υποδομής της Σουόνσι Τάουν.
Με τους "κύκνους" δεν αγωνίστηκε σε παιχνίδι με την πρώτη ομάδα στην τρίτη κατηγορία παρά μόνο στο ουαλικό Πρωτάθλημα με την δεύτερη ομάδα. Ο σκάουτερ της Λιντς, Τζακ Πίκαρντ παρακολουθούσε αγώνες τοπικών ερασιτεχνικών ομάδων νέων στην Ουαλία, εντόπισε τον 16χρονο τότε Τσαρλς να αγωνίζεται με μια τοπική ομάδα, την Gendros.
Ενώ ο Τσαρλς έκανε προπονήσεις με τη Gendros και καθάριζε το γήπεδο της Σουόνσι, η διοίκηση της Σουόνσι δεν του πρόσφερε επαγγελματικό συμβόλαιο, θεωρώντας ότι «δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο». Η Λιντς κινήθηκε αστραπιαία, του πρόσφερε αμέσως δοκιμαστικό τον Σεπτέμβριο του 1948 και τον έκλεισε με επαγγελματικό συμβόλαιο μόλις έκλεισε τα 17 του χρόνια
Τον Απρίλιο του 1949 σε φιλικό παιχνίδι απέναντι στην Κουίν οφ Σάουθ θα κάνει ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα ως κεντρικός αμυντικός, λόγω του ύψους (1,88 μ.), της δύναμης και της απίστευτης ικανότητάς του στον αέρα
Εξαιτίας της στρατιωτικής του θητείας για δύο χρόνια απο το 1950 έως το 1952 έμεινε εκτός συν του ότι πραγματοποίησε εγχείριση για να επισκευάσει τους χόνδρους και στα δύο γόνατα, Επιστρέφοντας στην ενεργό δράση υπήρχε πάντα το δίλημμα σε ποιον χώρο του γηπέδου θα αγωνιζόταν στην επίθεση η στην άμυνα.
Μέχρι την περίοδο 1952-1953 θα αγωνιστεί στο κέντρο της άμυνας. Απο τον Οκτώβριο του 1952 ο Φρανκ Μπάκλεϊ θα τον προωθήσει στην επίθεση όπου με το καλημέρα θα πετύχει 11 γκολ σε έξι παιχνίδια.
Θα γίνει αρχηγός και τη σεζόν 1953-54 ο Τσαρλς σημείωσε 42 γκολ σε 39 εμφανίσεις στη Second Division, και την περίοδο 1955-56 θα την βοηθήσει να ανέβει στην μεγάλη κατηγορία πετυχαίνοντας 29 τέρματα.
Την σεζόν 1956-57 στα σαλόνια της πρώτης κατηγορίας, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ ολόκληρου του πρωταθλήματος με 38 γκολ σε 40 αγώνες. Η εξάρτηση της ομάδας από αυτόν ήταν τόσο ολοκληρωτική, που οι εφημερίδες της εποχής αποκαλούσαν χιουμοριστικά τον σύλλογο «Τζον Τσαρλς Γιουνάιτεντ».
Μέχρι και το καλοκαίρι του 1957 θα πετύχει σε 316 παιχνίδια 154 τέρματα, μάλιστα τα 42 γκολ σε 39 εμφανίσεις, ένα στοιχειωμένο ρεκόρ σκοραρίσματος σε μία σεζόν για τη Λιντς που παραμένει ακατάρριπτο μέχρι σήμερα.
Η Ρεάλ Μαδρίτης εκείνη την περίοδο κυριαρχούσε απόλυτα κατακτώντας τα πρώτα Κύπελλα Πρωταθλητριών, εξέτασε πολύ σοβαρά την περίπτωσή του και ήθελε να τον εντάξει δίπλα στον Αλφρέδο Ντι Στέφανο.
Όμως η Ρεάλ είχε ήδη ξένους παίκτες υψηλού επιπέδου και δεν προχώρησε σε επίσημη οικονομική πρόταση που να καλύπτει τις απαιτήσεις της Λιντς. Η Ίντερ, έψαχνε απεγνωσμένα ένα μεγάλο «μπαμ» για να απαντήσει στις επιτυχίες των αντιπάλων της, κατέθεσε ανεπίσημες κρούσεις, αλλά οι διασυνδέσεις της Γιουβέντους στην αγορά αποδείχθηκαν πιο γρήγορες και αποτελεσματικές.
Σχεδόν όλες οι μεγάλες δυνάμεις της Αγγλίας προσπάθησαν να τον κρατήσουν στο νησί, η Άρσεναλ έκανε διερευνητικές επαφές, καθώς χρειαζόταν έναν ηγέτη για την επίθεσή της, ενώ και η Τσέλσι επέδειξε έντονο ενδιαφέρον, θέλοντας να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι ο Τσαρλς είχε εκφράσει κάποια στιγμή την επιθυμία να ζήσει σε μεγαλύτερη πόλη.
Ο βασικός λόγος που ο Τσαρλς κατέληξε στο Τορίνο ήταν η άρνηση της Λιντς να τον πουλήσει σε άλλη αγγλική ομάδα. Η διοίκηση της Λιντς ξεκαθάρισε ότι αν ο παίκτης έφευγε, θα πήγαινε μόνο στο εξωτερικό, για να μην ενισχύσει κάποιον άμεσο ανταγωνιστή της στο πρωτάθλημα.
Όταν η Γιουβέντους εμφανίστηκε με την οικονομική στήριξη της οικογένειας Ανιέλι κατέθεσε την εξωπραγματική πρόταση των 65.000 λιρών. Το ποσό αυτό σχεδόν διπλασίαζε το προηγούμενο βρετανικό ρεκόρ μεταγραφής, κάνοντας την προσφορά αδύνατο να απορριφθεί από τη Λιντς.
Παράλληλα, στον ίδιο τον Τσαρλς προσφέρθηκε ένα αμύθητο συμβόλαιο, με το οποίο αγόρασε αμέσως σπίτι και αυτοκίνητο, κάτι που με το βρετανικό «πλαφόν» στους μισθούς της εποχής θα χρειαζόταν χρόνια για να καταφέρει.
Τον Αύγουστο του 1957 η Γιουβέντους θα ξοδέψει 65.000 λίρες για να τον φέρει στο Τορίνο, πόσο-ρεκόρ πώλησης για την Βρετανία εκείνη την περίοδο. Με την πρώτη θα κατακτήσει το Πρωτάθλημα, θα αναδειχθεί πρώτος σκόρερ της SERIE A με 28 τέρματα και θα ψηφιστεί ως ο παίκτης της χρονιάς.
Θα ακολουθήσουν άλλα δύο Πρωταθλήματα το 1960 και το 1961 και 2 Κύπελλα το 1959 και το 1960, δημιουργώντας το "Magical Trio" με τους Μπονιπέρτι και Σίβορι και στην πενταετία που θα παραμείνει στην Ιταλία θα πραγματοποίησει 155 συμμετοχές πετυχαίνοντας 108 τέρματα, ενώ το 1959 θα καταλάβει την τρίτη θέση στην ψηφοφορία για την "Χρυσή Μπάλα".
Πήρε το προσωνύμιο "Il Gigante Buono(Ευγενικός Γίγαντας" ) λόγω του παραστατικού του και τον τρόπο με τον οποίο αγωνιζόταν. Δεν είναι τυχαίο ότι ποτέ δεν πήρε κίτρινη κάρτα πόσο μάλλον να αποβληθεί, ενώ είναι τέτοια η επίδραση του Τσάρλς στην "Γηραιά Κυρία" που το 1997 στον εορτασμό των 100 ετών θα ψηφιστεί ως ο κορυφαίος ξένος ποδοσφαιριστής.
Παρότι ο ίδιος ήταν απόλυτα ευτυχισμένος στο Τορίνο, οι οικογενειακοί λόγοι αποδείχθηκαν καθοριστικοί. Η σύζυγός του δυσκολευόταν να προσαρμοστεί πλήρως στον ιταλικό τρόπο ζωής μακριά από τους συγγενείς της και καθώς τα παιδιά τους μεγάλωναν, το ζευγάρι ένιωσε ότι έπρεπε να επιστρέψει στο Νησί για το σχολείο και το μέλλον τους.
Αγωνιστικά, ο κύκλος εκείνης της μεγάλης ομάδας έκλεινε, ο Τζιανπιέρο Μπονιπέρτι είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση το 1961, ενώ οι σχέσεις με τον ιδιόρρυθμο Ομάρ Σίβορι είχαν γίνει πιο δύσκολες.
Η Γιουβέντους τερμάτισε στη 12η θέση τη σεζόν 1961-62, γεγονός που διευκόλυνε την απόφαση για μια νέα αρχή. Όταν έγινε γνωστό ότι ο Τσαρλς ήθελε να αφήσει το Τορίνο για να επιστρέψει στη Βρετανία, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Άρσεναλ έκαναν διερευνητικές κρούσεις, οι οποίες έψαχναν έναν έμπειρο ηγέτη για την επίθεσή τους.
Άλλες ομάδες της First Division είχαν καταθέσει επίσημο ενδιαφέρον, προσφέροντάς του την ευκαιρία να αγωνιστεί αμέσως στην πρώτη κατηγορία της Αγγλίας. Όμως είχε συναισθηματικό δέσιμο με το «Έλαντ Ρόουντ» και ο προπονητής της Λιντς, Ντον Ρέβι, εκμεταλλεύτηκε τη νοσταλγία του.
Ταξίδεψε προσωπικά στην Ιταλία και του παρουσίασε ένα φιλόδοξο πλάνο για να ηγηθεί της νέας εποχής της Λιντς, πείθοντας τη διοίκηση να σπάσει το μεταγραφικό της ρεκόρ με 53.000 λίρες για να τον φέρει πίσω.
Όμως δεν θα μπορέσει να προσαρμοστεί μετά το ιταλικό πέρασμα, στα πέντε χρόνια που έλειπε ο Τσαρλς, το αγγλικό ποδόσφαιρο είχε αλλάξει, και ο προπονητής της Λιντς, Ντον Ρέβι, είχε αρχίσει να εισάγει ένα εξαιρετικά απαιτητικό στυλ παιχνιδιού υψηλής πίεσης.
Η ομάδα βασιζόταν στο συνεχές τρέξιμο, το πρέσινγκ σε όλο το γήπεδο και τις μακρινές μπαλιές προς τις γωνίες, τις οποίες οι επιθετικοί έπρεπε να κυνηγούν ασταμάτητα. Είχε συνηθίσει επί μια πενταετία το ιταλικό στυλ παιχνιδιού, το οποίο βασιζόταν στην τεχνική, τις πάσες με τη μία (one-touch football) και τον πιο αργό, ελεγχόμενο ρυθμό.
Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε αργότερα ο συμπαίκτης του, Γουίλι Μπελ, ο Τσαρλς έμοιαζε με «ψάρι έξω από το νερό», καθώς αρνούνταν να «τρέχει σαν τρελός» για να προλάβει τις βαθιές μπαλιές. Υπήρξε μάλιστα ένταση στα αποδυτήρια, με τον νεαρό τότε Μπίλι Μπρέμνερ να του παραπονιέται ανοιχτά για την έλλειψη κίνησης.
Επέστρεψε στην Αγγλία στα 31 του χρόνια, έχοντας ήδη υποβληθεί σε χειρουργικές επεμβάσεις στα γόνατα. Οι τραυματισμοί είχαν αρχίσει να του στερούν την εκρηκτικότητα και την ταχύτητα που τον διέκριναν στα νιάτα του.
Το βαρύ και σκληρό αγγλικό τερέν, σε συνδυασμό με τον εξουθενωτικό ρυθμό των αγώνων, επιβάρυνε την κατάστασή του. Παρόλο που η μεταγραφή έγινε με το σκεπτικό ότι η οικογένεια νοσταλγούσε τη Βρετανία, η επιστροφή λειτούργησε αντίθετα.
Η σύζυγός του, Πέγκι, και ο ίδιος συνειδητοποίησαν γρήγορα ότι δεν μπορούσαν πλέον να προσαρμοστούν στη ζωή της Αγγλίας μετά την πολυτέλεια και το κλίμα της Ιταλίας. Η προσωπική του ζωή βρισκόταν σε κρίση, ο γάμος του άρχισε να κλυδωνίζεται εκείνη την περίοδο), ενώ αντιμετώπισε και ορισμένες αποτυχημένες επιχειρηματικές κινήσεις.
Βλέποντας ότι η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη και μετά από τρία επίμονα αιτήματα του ίδιου του Τσαρλς να φύγει, η διοίκηση της Λιντς αποδέχθηκε απρόθυμα να τον πουλήσει. Παρά την αγωνιστική αποτυχία με 11 συμμετοχές και 3 γκολ, ο σύλλογος κατάφερε να τον παραχωρήσει στη Ρόμα έναντι 70.000 λιρών τον Νοέμβριο του 1962.
Ο ίδιος ο Τσαρλς χαρακτήρισε αργότερα αυτή την επιστροφή στη Λιντς ως «το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου. Η αγορά της Ιταλίας ενεργοποιήθηκε αμέσως, καθώς στη Serie A η φήμη του ήταν ακόμα στα ύψη.
Υπήρξαν κρούσεις από ομάδες που θυμούνταν την κυριαρχία του με τη Γιουβέντους και πίστευαν ότι στον πιο αργό ρυθμό της Serie A θα μπορούσε να αποδώσει ξανά. Η Ρόμα κινήθηκε πιο γρήγορα από όλους και με το πσοό που δαπάνησε τον έφερε στην Ρώμη.
Ούτε όμως και στην "αιώνια πόλη" μπόρεσε να στεριώσει θα πραγματοποιήσει 14 συμμετοχές με 6 τέρματα. Στο επίσημο ντεμπούτο του με τη Ρόμα, σκόραρε μόλις 15 λεπτά μετά την είσοδό του στο παιχνίδι απέναντι στην Μπολόνια, τα υπόλοιπα γκολ του στο πρωτάθλημα σημειώθηκαν κόντρα σε Φιορεντίνα, Τζένοα και Σαμπντόρια.
Η αρχική υπόσχεση δεν είχε συνέχεια, διέθετε εκείνη τη χρονιά μια εξαιρετική και γεμάτη επιθετική γραμμή με παίκτες όπως ο Μανφρεντίνι, ο Αντζελίλο και ο Ορλάντο. Λόγω της κατάστασης των γονάτων του και της απώλειας της παλιάς του ταχύτητας, ο Τσαρλς δεν κατάφερε να κερδίσει μόνιμη θέση βασικού στην 11άδα, με την ομάδα να τερματίζει τελικά στην 5η θέση.
Ένας βασικός λόγος που ο Τσαρλς πίεσε για να πάει στη Ρόμα ήταν η επιθυμία του να παίζει στην Εθνική Ουαλίας. Στο συμβόλαιό του με τους «τζιαλορόσι» είχε βάλει ειδική ρήτρα που υποχρέωνε τον ιταλικό σύλλογο να του επιτρέπει να ταξιδεύει για τα διεθνή παιχνίδια.
Το καλοκαίρι του 1963, βλέποντας ότι δεν ήταν πλέον ο κυρίαρχος φορ των περασμένων ετών, ο 32χρονος Τσαρλς πήρε την απόφαση να επιστρέψει οριστικά στο Νησί. Η Ρόμα τον παραχώρησε στη Κάρντιφ Σίτι έναντι 20.000 λιρών, κλείνοντας έτσι οριστικά το κεφάλαιο της
Serie A.
Θα επιστρέψει στην Ουαλία με διπλό ρόλο: να βοηθήσει την ομάδα στη Second Division της Αγγλίας και να αποτελέσει τον «κράχτη» για την προσέλκυση των φιλάθλων στο γήπεδο. Στα τρία χρόνια που έμεινε είχε 74 εμφανίσεις και 14 τέρματα.
Λόγω των γνωστών προβλημάτων στα γόνατά του και της απώλειας της παλιάς του ταχύτητας δεν αγωνίστηκε σχεδόν καθόλου ως σέντερ φορ στην Κάρντιφ. Αντίθετα, επέστρεψε στις ρίζες του και χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως κεντρικός αμυντικός, όπου η εμπειρία, η σωστή τοποθέτηση και η ανίκητη ικανότητά του στον αέρα ήταν υπεραρκετές για το επίπεδο της κατηγορίας.
Άν και η Κάρντιφ αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία της Αγγλίας, κέρδιζε τη συμμετοχή της στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μέσω του Κυπέλλου Ουαλίας κατακτώντας 2 Κύπελλα το 1964 και το 1965. Έτσι, ο Τσαρλς είχε την ευκαιρία να αγωνιστεί στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης της σεζόν 1964/65, βοηθώντας την ομάδα να αποκλείσει την Έσμπιεργκ, προτού λυγίσει στις λεπτομέρειες απέναντι στη Ρεάλ Σαραγόσα.
Μετά το τέλος της σεζόν 1956/66, σε ηλικία 35 ετών, αποχώρησε από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου. Θα αναλάβει χρέη παίκτη-προπονητή στην Χέρεφορντ Γιουνάιτεν με 243 συμμετοχές και 130 γκολ απο το 1967 έως το 1971.
Παρά το γεγονός ότι βρισκόταν σε προχωρημένη ποδοσφαιρικά ηλικία 35 έως 40 ετών, η κλάση του ήταν πολύ ανώτερη από το επίπεδο της Southern League μη επαγγελματική κατηγορία τότε στην οποία αγωνιζόταν ο σύλλογος.
Εντάχθηκε στην ομάδα το 1966 απλώς ως ποδοσφαιριστής, όμως έναν χρόνο μετά τον Δεκέμβριο του 1967) ανέλαβε διπλό ρόλο ως παίκτης-προπονητής. Στην πρώτη του κιόλας σεζόν, πέτυχε 37 γκολ σε 54 αγώνες, όντας ο πιο φόβος και τρόμος των αντίπαλων αμυντικών λόγω της μυθικής του ικανότητας στο ψηλό παιχνίδι, μέσα σε εκείνη τη χρονιά, σκόραρε 5 γκολ σε ένα μόνο ματς κόντρα στη Φολκστόουν.
Ως προπονητής της Χέρεφορντ, ο Τσαρλς ήταν εκείνος που εντόπισε, επέλεξε και υπέγραψε τους περισσότερους από τους ποδοσφαιριστές που λίγο αργότερα (τη σεζόν 1971/72) πέτυχαν την ιστορική, σοκαριστική πρόκριση στο FA Cup επί της Νιούκαστλ.
Αποχώρησε από το Edgar Street τον Σεπτέμβριο του 1971, έχοντας κλείσει έναν σπουδαίο κύκλο, για να μετακομίσει στη Μέρθιρ Τίντφιλ η οποία αποτέλεσε και τον τελικό σταθμό της ζωής του στα γήπεδα.
Αγωνίστηκε ως παίκτης-προπονητής από τον Δεκέμβριο του 1972 έως το καλοκαίρι του 1974. Ανέλαβε την ομάδα σε μια εξαιρετικά δύσκολη οικονομική συγκυρία για τον σύλλογο, είχε τον ρόλο του τεχνικού, όμως έμπαινε στο γήπεδο και αγωνιζόταν όποτε η ομάδα είχε ελλείψεις ή χρειαζόταν τη βοήθειά του.
Όπως και στην Κάρντιφ, χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά ως κεντρικός αμυντικός καθώς η ταχύτητά του είχε χαθεί, αλλά η σωματική του διάπλαση και η εμπειρία του ήταν υπεραρκετές για να σταματά τους αντίπαλους επιθετικούς.
Με την εθνική ομάδα έκανε ντεμπούτο στις 16 Μάϊου του 1951 κόντρα στην Ελβετία σε φιλικό παιχνίδι στο Ρέξαμ. Θα είναι παρών στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Σουηδίας το 1958 όπου θα αγωνιστεί σε τέσσερα παιχνίδια, ενώ κόντρα στην Ουγγαρία θα πετύχει και το μοναδικό του τέρμα.
Θα είναι άτυχος αφού λόγω τραυματισμού θα χάσει τον αγώνα κόντρα στην Βραζιλία για τα προημιτελικά και η απουσία του θα είναι αισθητή κάτι που ομολόγησε και ο προπονητής της Ουαλίας Τζίμι Μέρφι. Στις 30 Μάϊου του 1965 κόντρα στην Σοβιετική Ένωση στην Μόσχα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966 θα πραγματοποιήσει την 38η και τελευταία του εμφάνιση, έχοντας πετύχει και 15 τέρματα.
Μετά το οριστικό τέλος της μυθικής του καριέρας στα γήπεδα, η ζωή του «Καλού Γίγαντα» είχε αρκετές εναλλαγές, καθώς δυσκολεύτηκε να μείνει μακριά από το ποδόσφαιρο αλλά και να προσαρμοστεί στην καθημερινότητα εκτός γηπέδων.
Για δύο χρόνια απο το 1974 έως το 1976 επέστρεψε για ένα διάστημα στη Σουόνσι την ομάδα της γενέτειράς του, αναλαμβάνοντας ρόλο τεχνικού στα τμήματα υποδομής, προσπαθώντας να βοηθήσει στην ανάδειξη νέων Ουαλών παικτών.
Αποφάσισε να αποχωρήσει από το πόστο του το καλοκαίρι του 1976, ως ένδειξη συμπαράστασης και αλληλεγγύης προς τον τότε προπονητή της πρώτης ομάδας και στενό του φίλο, Χάρι Γκρεγκ τον θρυλικό πρώην τερματοφύλακα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο οποίος είχε υποβάλει την παραίτησή του από τον σύλλογο.
Δοκίμασε την τύχη του στον επιχειρηματικό κόσμο άνοιξε το κατάστημα αθλητικών ειδών με το όνομα «John Charles Sports», στα τέλη της δεκαετίας του 1960, και συγκεκριμένα η λειτουργία του είχε ήδη εδραιωθεί το 1968.
Αντίθετα με ό,τι θα περίμενε κανείς, το άνοιξε στο Λιντς, εκμεταλλευόμενος τη μυθική υστεροφημία του ανάμεσα στους οπαδούς της Λιντς Γιουνάιτεντ. Το κατάστημα αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τους φιλάθλους της περιοχής, καθώς ο «Καλός Γίγαντας» βρισκόταν συχνά εκεί ο ίδιος, συνομιλώντας με τον κόσμο και υπογράφοντας αυτόγραφα.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ανέλαβε ως διαχειριστής και ιδιοκτήτης της ιστορικής παμπ
New Inn, η οποία βρίσκεται στο
Churwell του Λιντς, σε πολύ μικρή απόσταση από το γήπεδο της αγαπημένης του Λιντς, το
Elland Road.
Η παμπ αυτή έγινε το «δεύτερο σπίτι» του για χρόνια, μάλιστα, η ιστορία της είναι τόσο δεμένη με τον σύλλογο, που αργότερα τη διαχείρισή της ανέλαβε ένας ακόμα Ουαλός πρώην παίκτης της Λιντς, ο Μπάιρον Στίβενσον. Προς τιμήν του Ουαλού θρύλου, η παμπ ανακαινίστηκε πλήρως και μετονομάστηκε επίσημα σε
«The John Charles».
Το 1987 ανέλαβε τη θέση του τεχνικού διευθυντή στην ομάδα
Hamilton Steelers του Καναδά. Η ομάδα αγωνιζόταν στο τότε νεοσύστατο επαγγελματικό πρωτάθλημα της χώρας. Η θητεία του αυτή εξελίχθηκε γρήγορα, καθώς στα μέσα της σεζόν του 1987 η διοίκηση του συλλόγου του ανέθεσε και τον ρόλο του πρώτου προπονητή, επιστρέφοντας έτσι για τελευταία φορά στην καριέρα του στην άκρη του πάγκου.
Σε 22 αγώνες είχε 11 νίκες, 6 ισοπαλίες και 5 ήττες, υπό την καθοδήγηση του Ουαλού τεχνικού διευθυντή και μετέπειτα προπονητή, τερμάτισαν στην 1η θέση της Ανατολικής Περιφέρειας συγκεντρώνοντας 26 βαθμούς.
Στον ημιτελικό του πρωταθλήματος, η ομάδα του Τσαρλς επικράτησε με 1-0 επί του Τορόντο Μπλίζαρντ. Στον ιστορικό τελικό για την ανάδειξη του πρωταθλητή Καναδά, οι Χάμιλτον Στίλερς ηττήθηκαν οριακά με 1-2 εκτός έδρας από τους Κάλγκαρι Κίκερς, χάνοντας τον τίτλο στις λεπτομέρειες.
Τον Ιούνιο του 2001 θα λάβει το μετάλλιο του διοικητή του τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ενώ το 2002 θα λάβει την θέση του αντιπροέδρου της ουαλικής ομοσπονδίας και το 2003 θα λάβει τιμητική διάκριση απο την γενέτειρα πόλη του.
Τον Ιανουάριο του 2004 υπέστη καρδιακή προσβολή λίγο πριν παραχωρήσει συνέντευξη στην ιταλική τηλεόραση και απαιτούταν ο μερικός ακρωτηριασμός του ποδιού του για να μπορέσει να επιστρέψει στην Βρετανία.
Στις 21 Φεβρουαρίου του 2004 σε ηλικία 72 ετών άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο Πίντερφιλντς στο Γουέικφιλντ, ύστερα από σοβαρά προβλήματα με το κυκλοφορικό του σύστημα. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την 1η Μαρτίου 2004, ημέρα του Αγίου Δαυίδ, προστάτη της Ουαλίας) στην ενοριακή εκκλησία του Λιντς.
Στην τελετή έδωσαν το «παρών» τεράστιες προσωπικότητες του βρετανικού ποδοσφαίρου, όπως ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, ο Τζακ Τσάρλτον και ο τότε ομοσπονδιακός τεχνικός της Ουαλίας, Μαρκ Χιουζ. Ο Τζον Τοσάκ εκφώνησε έναν συγκινητικό λόγο, διαβάζοντας ένα ποίημα που έγραψε ο ίδιος για τον «Καλό Γίγαντα»
Το φέρετρό του μετέφεραν παλιοί θρύλοι της Λιντς των δεκαετιών του '60 και '70, όπως οι Πίτερ Λόριμερ, Νόρμαν Χάντερ και Άλαν Κλαρκ. Πριν από την τελετή, η νεκρική πομπή πέρασε μέσα από το γήπεδο Έλαντ Ρόουντ, με τη σορό του να κάνει έναν τελευταίο, συμβολικό «γύρο του θριάμβου» πάνω στο χορτάρι, καταχειροκροτούμενη από χιλιάδες φιλάθλους.
Η σορός του αποτεφρώθηκε και, σε μια άκρως συγκινητική τελετή που έγινε τον Απρίλιο του 2004, η σύζυγός του, Γκλέντα, μετέφερε τις στάχτες του στη γενέτειρά του. Οι στάχτες του Τζον Τσαρλς θάφτηκαν στην άκρη του αγωνιστικού χώρου του
Liberty Stadium στο Σουόνσι, επιστρέφοντας για πάντα στις ρίζες του
H δυτική κερκίδα του "Έλαντ Ρόουντ" μετονομάστηκε σε "John Charles Stand" πρόκειται για την ιστορική δυτική κερκίδα χωρητικότητας 11.000 θέσεων, η οποία περιλαμβάνει τα δημοσιογραφικά θεωρεία και τις σουίτες του γηπέδου.
Η απόφαση ελήφθη με συνοπτικές διαδικασίες από τη διοίκηση της Λιντς μόλις λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του Ουαλού θρύλου στις 21 Φεβρουαρίου 2004. Ήταν ο ύστατος φόρος τιμής στον άνθρωπο που με τα χρήματα της δικής του μεταγραφής στη Γιουβέντους το 1957 βοήθησε τον σύλλογο να ανακατασκευάσει το στάδιο μετά από μια καταστροφική πυρκαγιά.
Μια μπρούντζινη προτομή του, η οποία χρηματοδοτήθηκε από τον επίσημο Σύλλογο Φίλων της Λιντς, κοσμεί τις αίθουσες του γηπέδου. Επιπλέον, το 2002 ενώ ζούσε ο ίδιος είχε παραλάβει ένα ειδικό τιμητικό αγαλματίδιο από το
Supporters Trust του συλλόγου.
Το μεγάλο αθλητικό κέντρο του Νότιου Λιντς (πρώην South Leeds Stadium) μετονομάστηκε επίσημα προς τιμήν του σε John Charles Centre for Sport, αποτελώντας σήμερα ένα από τα κεντρικά ολυμπιακά κέντρα προπόνησης της περιοχής.
Στις 5 Μαΐου 2007, αποκαλύφθηκε μια εντυπωσιακή μπρούντζινη προτομή του έξω από το στάδιο της Σουόνσι, ώστε οι συμπατριώτες του να τιμούν για πάντα τον κορυφαίο Ουαλό ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.
Η Γιουβέντους τον έχει συμπεριλάβει επίσημα στους 50 πιο εμβληματικούς παίκτες της ιστορίας της, διατηρώντας τη μνήμη του
«Il Gigante Buono» ζωντανή στο δικό της
Hall of Fame.Το γήπεδο που χρησιμοποιούσε η δεύτερη ομάδα της Λίντς πήρε το όνομά του όπως και ένας δρόμος που βρίσκεται κοντά στο γήπεδο της Λίντς, αλλά και το γήπεδο στο Άμπεριστγουιθ.
Το 2004 κατέλαβε την 19η θέση στους 100 Ουαλούς ήρωες, ενώ τον Νοέμβριο του 2003 επιλέχθηκε απο την ουαλική ομοσπονδία ως τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της πενηντακονταετίας.
