Υπηρέτησε την Γιουβέντους από τρία διαφορετικά πόστα ως παίκτης, ως πρόεδρος αλλά και ως διευθύνων σύμβουλος από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 έως και τα μέσα της δεκαετίας του '90 με μικρά διαλείμματα λόγω πολιτικής και της ενασχόλησής του με το Ευρωκοινοβούλιο. Ο λόγος για τον επίτιμο πρόεδρο της "Γηραιάς Κυρίας" Τζιαμπιέρο Μπονιπέρτι την αναμφίβολα πιο εμβληματική φυσιογνωμία του συλλόγου μαζί με την οικογένεια Ανιέλι.
Γεννημένος στις 4 Ιουλίου του 1928 στην πόλη Μπαρένγκο ακολούθησε από πολύ μικρός τα βήματα του ποδοσφαίρου, μάλιστα είχε γίνει διάσημος διότι σε νεαρή ηλικία σκόραρε 11 γκολ σε ένα μόνο ματς. Όπως ήταν λογικό προσέλκυσε το ενδιαφέρον της Γιουβέντους και σε ηλικία 17 ετών υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα από το Τορίνο.
Άν και στην αρχή αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός δεν είχε πρόβλημα να αγωνίζεται και ως ακραίος επιθετικός και αυτό τον βοήθησε όταν εντάχθηκαν στο ρόστερ οι Τζόρτζ Τσάρλς και Ομάρ Σίβορι δημιουργώντας μια απίστευτη επιθετική τριάδα.
Στα 14 χρόνια από το 1947 έως το 1961 που αγωνίστηκε συνολικά με τους "μπιανκονέρι" ο Μπονιπέρτι ευτύχησε να πανηγυρίσει την κατάκτηση 5 πρωταθλημάτων(1950,1952,1958,1960,1961) και 2 Κυπέλλων Ιταλίας(1959,1960), μετρώντας 459 συμμετοχές και 182 γκολ.
Ήταν η τελευταία αγωνιστική της σεζόν 1960-61, η Γιουβέντους αντιμετώπισε την αιώνια αντίπαλό της, την Ίντερ, στο Τορίνο. Η Ίντερ, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για μια απόφαση της ομοσπονδίας, παρατάχθηκε με την ομάδα των νέων (Primavera).
Η Γιουβέντους διέλυσε την Ίντερ με το ιστορικό 9-1 (σε αυτό το ματς ο Όμαρ Σίβορι σκόραρε 6 γκολ). Με τη νίκη αυτή, η Γιουβέντους πανηγύρισε και μαθηματικά την κατάκτηση του 12ου Scudetto της ιστορίας της.
Μόλις ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη του αγώνα, οι παίκτες της Γιουβέντους πανηγύριζαν έξαλλα στο γήπεδο και στα αποδυτήρια. Ο Μπονιπέρτι, ο οποίος ήταν ο μεγάλος αρχηγός, μπήκε στα αποδυτήρια σιωπηλός. Χωρίς να πει κουβέντα σε κανέναν, κάθισε στον πάγκο του, έβγαλε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, τα παρέδωσε στον φροντιστή της ομάδας και του είπε απλά:
«Κράτα τα. Αυτά ήταν. Σταματάω το ποδόσφαιρο». Η απόφαση ήταν αμετάκλητη, ήταν μόλις 32 ετών και σωματικά βρισκόταν σε εξαιρετική κατάσταση, έχοντας μόλις οδηγήσει την ομάδα στην κορυφή της Ιταλίας.
Αν και φάνηκε αυθόρμητη στους συμπαίκτες του, είχε ζυγίσει καλά τα πράγματα στο μυαλό του, έβλεπε ότι ο κύκλος αυτής της σπουδαίας ομάδας έκλεινε. Ο Τζον Τσαρλς ετοιμαζόταν να επιστρέψει στη Μεγάλη Βρετανία και οι ισορροπίες άλλαζαν.
Είχε ως προσωπική αρχή να φύγει από τα γήπεδα στην απόλυτη κορυφή της δόξας του και όχι όταν θα είχε αρχίσει η αγωνιστική του κάμψη και ο κόσμος θα τον αποδοκίμαζε. Είχε ήδη συζητήσει κρυφά με τον «Αβοκάτο» Τζάνι Ανιέλι.
Ήξερε ότι η μοίρα του ήταν να υπηρετήσει τη Γιουβέντους από τα διοικητικά γραφεία, ήθελε να σταματήσει νωρίς για να προετοιμαστεί για το επόμενο μεγάλο βήμα της ζωής του, το οποίο τον οδήγησε τελικά στην προεδρία του συλλόγου το 1971.
Μέχρι πρόσφατα κατείχε το ρεκόρ τόσο των περισσότερων συμμετοχών στην SERIE A με 443, αλλά και την θέση του πρώτου σκόρερ όλων των εποχών για τον σύλλογο με 182, δύο ρεκόρ που του τα "πήρε" ο Αλέσαντρο Ντελ Πιέρο έναν παίκτη που επί προεδρίας του είχε υπογράψει στην Γιουβέντους.
Με την Εθνική Ιταλίας έκανε ντεμπούτο στις 9 Νοεμβρίου του 1947 κόντρα στην Αυστρία στην Βιέννη σε φιλικό παιχνίδι. Αγωνίστηκε σε 38 παιχνίδια πετυχαίνοντας 8 γκολ και πήρε μέρος στις τελικές φάσεις των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 1950 στην Βραζιλία όπου αγωνίστηκε σε ένα παιχνίδι απέναντι στην Σουηδία.
Κάτι ανάλογο έγινε και και το 1954 στην Ελβετία όπου επίσης έπαιξε σε ένα παιχνίδι απέναντι στους οικοδεσπότες, πετυχαίνοντας το μοναδικό γκολ της ομάδας του φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Είναι ο μοναδικός παίχτης της "σκουάντρα ατζούρα" που κατάφερε να σκοράρει σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες του '40, του '50, και του '60 αντίστοιχα.
Στις 26 Μαΐου του 1949, φόρεσε για μία και μοναδική φορά την φανέλα της Τορίνο, λίγες εβδομάδες μετά την τραγωδία της Σουπέργκα. Διοργανώθηκε ένα διεθνές φιλικό φιλανθρωπικό παιχνίδι, με σκοπό να βοηθήσει τους συγγενείς των θυμάτων.
Έτσι μια ομάδα αποτελούμενη από τους καλύτερους παίκτες του πρωταθλήματος ανάμεσά τους και ο Μπονιπέρτι με το συμβολικό όνομα "Torino Simbolo" αντιμετώπισε την αργεντίνικη Ρίβερ Πλέιτ, σ’ ένα αγώνα που τελείωσε ισόπαλος 2-2.
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας για μια δεκαετία, ο Μπονιπέρτι λειτούργησε ως ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της ιδιοκτησίας (οικογένεια Ανιέλι) και του αγωνιστικού τμήματος, έμαθε τα μυστικά του διοικητικού σχεδιασμού και του μάνατζμεντ.
Το 1969, μάλιστα, έκανε το πρώτο του μεγάλο «χτύπημα», καθώς ήταν ο άνθρωπος που ανακάλυψε και έφερε στο Τορίνο τον νεαρό τότε Ρομπέρτο Μπέτεγκα, ο οποίος εξελίχθηκε σε τεράστιο αστέρι της ομάδας.
Το 1971 ανέλαβε επίσημα την προεδρία της Γιουβέντους, θέση την οποία διατήρησε για 19 ολόκληρα χρόνια. Υπό την ηγεσία του, ο σύλλογος μετατράπηκε σε μια παγκόσμια υπερδύναμη, κατέκτησε 9 Πρωταθλήματα Ιταλίας, 3 Κύπελλα και όλους τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς τίτλους της UEFA (1 Κύπελλο Πρωταθλητριών, 1 Κύπελλο Κυπελλούχων, 2 Κύπελλα UEFA, 1 Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και 1 Διηπειρωτικό)
Ήταν ο άνθρωπος που προσέλαβε τον Τζιοβάνι Τραπατόνι στον πάγκο και υπέγραψε μυθικούς παίκτες όπως ο Μισέλ Πλατινί, ο Ντίνο Τζοφ, ο Γκαετάνο Σιρέα και ο Πάολο Ρόσι.
Επέβαλε μια αυστηρή σιδηρά πειθαρχία (απαγόρευε στους παίκτες τα μακριά μαλλιά, τα μούσια και τα ακριβά σπορ αυτοκίνητα), ενώ δική του είναι η εμβληματική ατάκα: «Στη Γιουβέντους η νίκη δεν είναι σημαντική, είναι το μόνο πράγμα που μετράει».
Αν και είχε παραιτηθεί από την προεδρία του συλλόγου τον Φεβρουάριο του 1990 μετά από 19 χρόνια θητείας, η ομάδα πέρασε μια δύσκολη και αποτυχημένη μεταβατική σεζόν (1990-91) υπό τη διοίκηση των Λούκα ντι Μοντετζέμολο και Μαϊφρέντι, μένοντας μάλιστα εκτός Ευρώπης.
Τον Ιούνιο του 1991, ο ιδιοκτήτης της ομάδας, Τζάνι Ανιέλι, κάλεσε εσπευσμένα πίσω τον Μπονιπέρτι, δίνοντάς του έναν νέο, πανίσχυρο ρόλο, ανέλαβε καθήκοντα Διευθύνοντος Συμβούλου με διευρυμένες, απόλυτες εξουσίες πάνω στο αγωνιστικό και διοικητικό κομμάτι και διατήρησε αυτή τη θέση για μια τριετία, από το 1991 έως τον Ιούνιο του 1994.
Μετά την αποχώρησή απο την Γιουβέντους, ασχολήθηκε με την πολιτική. Εξελέγη Ευρωβουλευτής με το κόμμα Forza Italia, εκπροσωπώντας τη χώρα του στις Βρυξέλλες για μία πενταετία απο το 1994 έως το 1999.
Το καλοκαίρι του 2006 στον απόηχο του σκανδάλου "calciopoli" επέστρεψε ως Επίτιμος Πρόεδρος, ρόλο που διατήρησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Μάλιστα, στις 8 Σεπτεμβρίου 2011, στα εγκαίνια του νέου γηπέδου (Juventus Stadium), ο Μπονιπέρτι ήταν το κεντρικό πρόσωπο της γιορτής.
Κάθισε στο κέντρο του γηπέδου σε ένα λευκό παγκάκι, δίπλα στον άλλο μεγάλο αρχηγό, τον Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο, γνωρίζοντας την απόλυτη αποθέωση από 40.000 οπαδούς. Στις 18 Ιουνίου του 2021 άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 92 ετών ύστερα απο ανακοπή καρδιάς.
Η κηδεία του τελέστηκε σε πολύ στενό οικογενειακό κύκλο, σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία του ίδιου, ο οποίος πάντα προτιμούσε τη σεμνότητα και απέφευγε την περιττή δημοσιότητα, η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Μπαρένγκο το μικρό χωριό της επαρχίας της Νοβάρα στο Πιεμόντε, όπου γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια.
Παρά τον αυστηρά ιδιωτικό χαρακτήρα, το «παρών» έδωσαν η οικογένεια Ανιέλι με επικεφαλής τον Αντρέα Ανιέλι, παλιοί του συμπαίκτες και παίκτες που ο ίδιος είχε αναδείξει όπως ο Ρομπέρτο Μπέτεγκα), καθώς και εκπρόσωποι της διοίκησης της Γιουβέντους και τάφηκε στον οικογενειακό τάφο στο Κοιμητήριο του Μπαρένγκο.
Ο θάνατός του συνέπεσε με τη διεξαγωγή του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που λόγω πανδημίας έγινε το καλοκαίρι του 2021. Στον αγώνα Ιταλία - Ουαλία (20 Ιουνίου 2021), οι παίκτες της Εθνικής Ιταλίας αγωνίστηκαν με μαύρα περιβραχιόνια, ενώ τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στο Olimpico της Ρώμης.
Η επιλογή του συγκεκριμένου αγώνα ήταν σημαδιακή, καθώς ο Μπονιπέρτι είχε μεγαλουργήσει δίπλα στον Ουαλό θρύλο Τζον Τσαρλς. Στο επίσημο μουσείο του συλλόγου στο Τορίνο (Juventus Museum), δημιουργήθηκε ειδικός χώρος μνήμης όπου εκτέθηκαν ιστορικά κειμήλια της καριέρας του, όπως οι φανέλες του, τα παπούτσια που άφησε στα αποδυτήρια το 1961, καθώς και τα έγγραφα των μεγάλων μεταγραφών που έκανε ως πρόεδρος (όπως του Μισέλ Πλατινί).
Το αστέρι του στη Λεωφόρο της Δόξας στη Ρώμη μετατράπηκε σε σημείο αναφοράς για τους φιλάθλους, ενώ η Ιταλική Ομοσπονδία διοργάνωσε ειδική εκδήλωση μνήμης στο Κοβερτσιάνο, αναγνωρίζοντάς τον ως τον «αρχιτέκτονα» της σύγχρονης ποδοσφαιρικής νοοτροπίας της χώρας.
