Είναι ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε ποτέ το χιλιανικό ποδόσφαιρο και απο τους κορυφαίους στην Λατινική Αμερική. Άλλωστε για αυτό τον λόγο ο Leonel Guillermo Sanchez Lineros επιλέχθηκε στους 100 καλύτερους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε το λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο τον 20ο αιώνα.
Γεννήθηκε στις 25 Απριλίου του 1936 στο Σαντιάγκο και παρότι ο πατέρας του ήταν επαγγελματίας πυγμάχος αυτός αποφάσισε να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο. Εντάχθηκε στις ακαδημίες της Ουνιβερσιτάντ Ντε Τσίλε εντυπωσιάζοντας τους πάντες με τον τρόπο με τον οποίον έπαιζε.
Αγωνιζόταν στο αριστερό άκρο της μεσαίας γραμμής διαθέτωντας ένα εξαιρετικό αριστερό πόδι. Την φανέλα της Ουνιβερσιτάντ την φόρεσε για δεκαέξι ολόκληρα χρόνια από το 1953 έως το 1969 έχοντας 411 συμμετοχές και 166 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις.
Αποτέλεσε μέλος της περίφημης ομάδας που ονομάστηκε "Ballet Azul" και κατέκτησε 6 πρωταθλήματα το 1959, το 1962, το 1964, το 1965, το 1967 και το 1969. Είχε αρκετές προσφορές από πολλούς ευρωπαϊκούς συλλόγους όπως ήταν η Μίλαν, στην οποία έφτασε πιο κοντά από κάθε άλλη.
Το 1963 ταξίδεψε στην Ιταλία, έκανε προετοιμασία μαζί τους και αγωνίστηκε σε 3 φιλικά παιχνίδια στο "Torneo Ciudad de Milán" μάλιστα έπαιξε και στο ντέρμπι κόντρα στην Ίντερ, αφήνοντας εξαιρετικές εντυπώσεις. Ενώ του είχαν υποσχεθεί συμβόλαιο 250.000 δολαρίων, οι Ιταλοί μείωσαν το ποσό στα 235.000 δολάρια, εκ των οποίων τα 200.000 θα πήγαιναν στον σύλλογό του και ελάχιστα στον ίδιο, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στη Χιλή.
Η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν η πρώτη ομάδα που εξέφρασε έντονο ενδιαφέρον αμέσως μετά το Μουντιάλ του 1962. Επίσης εκδηλώθηκε ενδιαφέρον από την Μπενφίκα κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής περιοδείας της Universidad de Chile, ενώ και η Γιουβέντους εξέτασε σοβαρά την περίπτωσή του για να τον φέρει στο ιταλικό πρωτάθλημα.
Παρέμεινε πιστός στους "chuncho", όμως στα τέλη του 1969, ο κύκλος της χρυσής ομάδας άρχισε να κλείνει. Ο Σάντσες ήταν πλέον 33 ετών και είχε χάσει τη σταθερή του θέση στην ενδεκάδα, η διοίκηση του συλλόγου, με επικεφαλής τον πρόεδρο Έκτορ Πιλάσι, αποφάσισε να μην του ανανεώσει το συμβόλαιο, θεωρώντας ότι είχε κλείσει ο κύκλος του.
Έχοντας μείνει ελεύθερος, η Κόλο-Κόλο ζήτησε από την Ουνιβερσιδάδ την άδεια να πάρει τον Σάντσες «δανεικό» μόνο για μια διεθνή φιλική περιοδεία στη Βολιβία. Η διοίκηση δεν έφερε αντίρρηση, και ο ίδιος ο Σάντσες δέχτηκε, ελπίζοντας ακόμα ότι ο πρόεδρος της ομάδας του θα άλλαζε γνώμη ή θα του διοργάνωνε έστω ένα επίσημο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι.
Οι εξαιρετικές του εμφανίσεις στα φιλικά με την Κόλο-Κόλο ανάγκασαν τον τότε προπονητή της, Ενρίκε Ορμασάμπαλ, να ζητήσει την επίμονη απόκτησή του για την κανονική διάρκεια της σεζόν 1970. Νιώθοντας πληγωμένος και παραγκωνισμένος από την ομάδα της καρδιάς του, ο Σάντσες υπέγραψε επίσημα συμβόλαιο με την Κόλο-Κόλο.
Οι οπαδοί της Universidad de Chile δεν στράφηκαν εναντίον του αλλά αντιθέτως διαδήλωσαν έξω από τα γραφεία της δικης τους διοίκησης για τον ταπεινωτικό τρόπο με τον οποίο φέρθηκαν στο μεγαλύτερο είδωλο του συλλόγου.
Δικαιώθηκε αγωνιστικά αφού κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1970 έχοντας 31 συμμετοχές και 2 γκολ. Παρά το γεγονός ότι ήταν βασικό στέλεχος στην κατάκτηση του πρωταθλήματος του 1970, είχε ήδη κλείσει τα 34 του χρόνια.
Η διοίκηση και η τεχνική ηγεσία της Κόλο-Κόλο ήθελαν να δώσουν χώρο σε νεότερους ποδοσφαιριστές, προετοιμάζοντας την ομάδα που λίγα χρόνια μετά, το 1973, θα έφτανε μέχρι τον τελικό του Copa Libertadores, με αποτέλεσμα να μην του ανανεώσουν το συμβόλαιο.
Έχοντας μείνει ξανά ελεύθερος, δεν ήθελε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, οπότε πρέκυψε η πρόταση της Παλεστίνο. Η οποία Παλεστίνο είχε υποβιβαστεί στη δεύτερη κατηγορία της Χιλής το 1970 και για τη σεζόν του 1971, η διοίκηση του συλλόγου αποφάσισε να επενδύσει σημαντικά ποσά για να δημιουργήσει μια ισχυρή ομάδα που θα εξασφάλιζε την άμεση επιστροφή στην πρώτη κατηγορία.
Τον προσέγγισε προσφέροντάς του συμβόλαιο προκειμένου να αποτελέσει την προσωπικότητα και τον έμπειρο ηγέτη αυτής της προσπάθειας. Δέχτηκε την πρόκληση να αγωνιστεί για πρώτη φορά στη δεύτερη κατηγορία και η μετακίνηση στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, καθώς η Παλεστίνο κατέκτησε το πρωτάθλημα της Segunda División το 1971 και κέρδισε πανηγυρικά την άνοδο, με τον ίδιο να έχει γεμάτη χρονιά.
Σε 15 αγώνες πέτυχε 10 τέρματα και έχοντας πετύχει τον σκοπό του, ο κύκλος του εκεί έκλεισε ιδανικά. Επιστρέφοντας στη μεγάλη κατηγορία για τη σεζόν του 1972, η διοίκηση της Παλεστίνο θέλησε να ανανεώσει το ρόστερ με πιο νεαρούς και ταχείς παίκτες για να ανταπεξέλθει στις υψηλότερες απαιτήσεις, μειώνοντας τον χρόνο συμμετοχής του βετεράνου σταρ.
Μετά την αποχώρησή του από την Παλεστίνο, δεν ήθελε ακόμα να κρεμάσει τα παπούτσια του και η Ferroviarios, ομάδα που συνδεόταν ιστορικά με τους σιδηροδρομικούς υπαλλήλους της Χιλής αγωνιζόταν στη Segunda División.
Βλέποντας πόσο εύκολα είχε οδηγήσει την Παλεστίνο στην άνοδο την προηγούμενη χρονιά, του πρότεινε συμβόλαιο για να επαναλάβει το ίδιο. Δέχτηκε και αγωνίστηκε για δύο σεζόν (1972–1973). Αν και το 1972 η ομάδα έφτασε πολύ κοντά στην άνοδο τερματίζοντας στη 2η θέση, δεν τα κατάφερε, και στο τέλος του 1973 ο «Μεγάλος Λεονέλ» αποφάσισε να αποσυρθεί οριστικά από την ενεργό δράση σε ηλικία 37 ετών ύστερα απο 11 παιχνίδια και 7 τέρματα.
Ντεμπούτο με την Εθνική Χιλής έκανε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1955 στο Ρίο Ντε Τζανέιρο απέναντι στην Βραζιλία για το τουρνουά Bernardo O'Higgins. Πήρε μέρος στα Πρωταθλήματα Νοτίου Αμερικής το 1956, το 1957 και το 1959, και ήταν από τις μεγάλες ελπίδες της Χιλής να πετύχει κάτι καλό στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1962 που θα διεξαγόταν στο "σπίτι " της.
Χάρις στα τέσσερα γκολ που πέτυχε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, οδήγησε τους "ρόχα" στην κατάκτηση της τρίτης θέσης απέναντι στην Γιουγκοσλαβία, σκοράροντας κόντρα και στην μετέπειτα κάτοχο του τροπαίου Βραζιλία στον ημιτελικό.
Πέρα όμως από τα καθαρά ποδοσφαιρικά κατορθώματα του είχε ενεργό συμμετοχή σε έναν από τους πιο βίαιους αγώνες που διεξήχθησαν ποτέ σε Παγκόσμιο Κύπελλο απέναντι στην Ιταλία στην φάση των ομίλων που έμεινε γνωστή στην ποδοσφαιρική ιστορία ως η "Μάχη του Σαντιάγκο".
Πέρα όμως από τα καθαρά ποδοσφαιρικά κατορθώματα του είχε ενεργό συμμετοχή σε έναν από τους πιο βίαιους αγώνες που διεξήχθησαν ποτέ σε Παγκόσμιο Κύπελλο απέναντι στην Ιταλία στην φάση των ομίλων που έμεινε γνωστή στην ποδοσφαιρική ιστορία ως η "Μάχη του Σαντιάγκο".
Τα πράγματα είχαν εκτραχυνθεί από πολύ νωρίς με τον Σάντσες να ανοίγει βεντέτα με τον Ιταλό Μάριο Ντέιβιντ όταν έφαγε κλωτσιά και ενώ αυτός ήταν πεσμένος. Τότε ανταπόδωσε με αριστερό κροσέ, γιος πυγμάχου άλλωστε, και ολοκληρώθηκε όταν ο Ντέιβιντ σε εναέρια διεκδίκηση σημάδεψε τον λαιμό του με τις τάπες του παπουτσιού του.
Τελικά ο παίκτης της Μίλαν, αποβλήθηκε αλλά το ξύλο δεν σταμάτησε εδώ αφού ο Σάντσες "περιποιήθηκε" με μια αριστερή γροθιά την μύτη του Ουμπέρτο Μάσκιο χωρίς όμως τελικά να αποβληθεί.
Τελικά ο παίκτης της Μίλαν, αποβλήθηκε αλλά το ξύλο δεν σταμάτησε εδώ αφού ο Σάντσες "περιποιήθηκε" με μια αριστερή γροθιά την μύτη του Ουμπέρτο Μάσκιο χωρίς όμως τελικά να αποβληθεί.
Ήταν παρών και στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966 στα γήπεδα της Αγγλίας όπου αγωνίστηκε και στα τρία παιχνίδια απέναντι σε Ιταλία, Σοβιετική Ένωση και Βόρειο Κορέα. Στις 21 Αυγούστου του 1968 στην Λίμα απέναντι στο Περού για το Pacific Cup θα φορέσει για 84η και τελευταία φορά την φανέλα μια επίδοση που τον φέρνει στην όγδοη θέση όλων των εποχών πετυχάινοντας 23 γκολ έβδομος στην σχετική λίστα.
Ασχολήθηκε και με την προπονητική αναλαμβάνοντας την αγαπημένη του "U" αρχικά απο τις 26 Νοεμβρίου 1985 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 1986. Παρότι η ομάδα είχε μια σχετικά ισορροπημένη πορεία με 13 νίκες, 11 ισοπαλίες και 11 ήττες, η πίεση για αποτελέσματα και η αστάθεια στο πρωτάθλημα του 1986 οδήγησαν τη διοίκηση στην αντικατάστασή του τον Σεπτέμβριο του 1986 από τον Φερνάντο Ριέρα.
Ώς υπηρεσιακός απο την 1η έως τις 13 Σεπτεμβρίου 1987, ενώ ήταν βοηθός προπονητή απο την 1η Μαρτίου έως τις 31 Δεκεμβρίου 1989, βοήθησε την ομάδα στην ιστορική καμπάνια ανόδου από τη δεύτερη κατηγορία, ενώ τον ίδιο ρόλο είχε απο την 1η Μαρτίου έως τις 31 Δεκεμβρίου 1990 .
Συνολικά σε 37 παιχνίδια είχε 14 νίκες, 11 ισοπαλίες και 12 ήττες και μετά την απόσυρση του απο τους πάγκους η Ουνιεβρσιδάδ τον έχρισε ισόβιο πρεσβευτή της, ήταν μόνιμος προσκεκλημένος σε όλες τις επίσημες εκδηλώσεις, στις παρουσιάσεις των νέων παικτών και στις επετείους του συλλόγου, αποτελώντας τον ζωντανό συνδετικό κρίκο μεταξύ του ένδοξου παρελθόντος (του «Μπαλέτο Αζούλ») και των νεότερων γενεών.
Εργάστηκε για αρκετά χρόνια στις ακαδημίες και στα τμήματα υποδομής της, προσφέροντας τις γνώσεις του, εντοπίζοντας νέα ταλέντα και λειτουργώντας ως μέντορας για τους νεαρούς ποδοσφαιριστές της ομάδας.
Ασχολήθηκε ενεργά με τα κοινά στον δήμο του Conchalí στα βόρεια του Σαντιάγο), όπου εκλέχθηκε Δημοτικός Σύμβουλος. Μέσω της θέσης του, επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη του ερασιτεχνικού και σχολικού αθλητισμού, δημιουργώντας αθλητικά προγράμματα για παιδιά από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
Ήταν ηγετική μορφή στην Ένωση Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών της Χιλής, βοηθώντας πρώην συναδέλφους του που αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα ή προβλήματα υγείας και τα τελευταία χρόνια της ζωής του έλαβε δεκάδες τιμητικές βραβεύσεις.
Μάλιστα το 2018 η Universidad de Chile έδωσε το όνομά του σε μια από τις κεντρικές σουίτες του Εθνικού Σταδίου της Χιλής, ενώ το άγαλμά του κοσμεί το προπονητικό κέντρο της ομάδας. Έφυγε από τη ζωή στις 2 Απριλίου 2022, σε ηλικία 85 ετών, νοσηλευόταν για αρκετές εβδομάδες στο Κλινικό Νοσοκομείο της Universidad de Chile λόγω σοβαρών αναπνευστικών προβλημάτων.
Αν και είχε πάρει προσωρινά εξιτήριο, η υγεία του επιδεινώθηκε ραγδαία εξαιτίας επιπλοκών που προκλήθηκαν από πνευμονική θρόμβωση. Η αποχαιρετιστήρια τελετή διήρκεσε τρεις ημέρες και χαρακτηρίστηκε από μια συγκλονιστική, μαζική λαϊκή προσέλευση.
Η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο Δημοτικό Στάδιο της Recoleta το οποίο μετέπειτα πήρε το όνομά του, όπου χιλιάδες οπαδοί της Universidad de Chile, της Κόλο-Κόλο και άλλων ομάδων συγκεντρώθηκαν μαζί για να τον τιμήσουν.
Στις 4 Απριλίου 2022, η νεκρική πομπή διέσχισε τους δρόμους του Σαντιάγο συνοδευόμενη από χιλιάδες φιλάθλους που κρατούσαν σημαίες και τραγουδούσαν. Η πομπή έκανε μια ιστορική στάση έξω από το παραδοσιακό αρχηγείο της Universidad de Chile για έναν τελευταίο φόρο τιμής.
Ενταφιάστηκε με τιμές στο Μαυσωλείο των Μουντιαλικών του 1962 (Mausoleo de los Mundialistas de 1962) στο Cementerio General de Santiago, δίπλα στους συμπαίκτες του που κατέκτησαν την ιστορική 3η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Το Δημοτικό Στάδιο της περιοχής Recoleta στο Σαντιάγο μετονομάστηκε επίσημα σε Estadio Municipal Leonel Sánchez Lineros προς τιμήν του. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Χιλής θέσπισε επίσημο πένθος σε όλες τις εθνικές κατηγορίες, με τήρηση ενός λεπτού σιγής σε όλα τα γήπεδα της χώρας για τις επόμενες αγωνιστικές.
Το σημείο ταφής του έχει μετατραπεί σε μνημείο λατρείας για τους οπαδούς της U. de Chile, οι οποίοι το επισκέπτονται μαζικά. Μάλιστα, η οικογένειά του έχει κάνει δημόσιες εκκλήσεις ζητώντας από τους φιλάθλους να δείχνουν σεβασμό στη δομή του μαυσωλείου καθώς πολλοί κολλούσαν οπαδικά stickers στα τζάμια και στα μάρμαρα.
Στα παιχνίδια που ακολούθησαν τον θάνατό του, οι παίκτες της Universidad de Chile αγωνίστηκαν με ειδικές μαύρες λεπτομέρειες στις εμφανίσεις τους και το όνομα του Λεονέλ τυπωμένο.
Όπως δήλωσε η κόρη του, Κάθριν Σάντσες, το 2026, η οικογένεια συγκινείται που ακόμη και σήμερα βλέπει χιλιάδες οπαδούς να φορούν τη φανέλα με το νούμερο 11 στην πλάτη, αποδεικνύοντας ότι ο «Μεγάλος Λεονέλ» θεωρείται ο απόλυτος, αξεπέραστος ηγέτης του συλλόγου
