Είναι το 79ο λεπτό και ο Μάριο Μάντζουκιτς αφήνει τον αγωνιστικό χώρο
του «Αλιάνζ Αρένα» έχοντας πετύχει δύο τέρματα απέναντι στην Βόλφσμπουργκ. Οι
οπαδοί της Μπάγερν χειροκρότουν όχι μόνο τον αποχωρήσαντα αλλά και τον παίκτη
που παίρνει την θέση του. Δεν είναι άλλος από τον Κλαούντιο Πιζάρο που γίνεται ο πρώτος ξένος παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην
Μπουντεσλίγκα που αριθμούσαν τότε τις 337.
Γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 1978 στην πόλη Κάγιο, όμως μεγάλωσε στην περιοχή Σαντιάγο δε Σούρκο της πρωτεύουσας Λίμα. Ξεκίνησε να παίζει οργανωμένο ποδόσφαιρο σε ηλικία 13 ετών, όταν εντάχθηκε στη φημισμένη ακαδημία νέων Academia Deportiva Cantolao.
Εκεί έδειξε αμέσως το σπάνιο ταλέντο του στο σκοράρισμα, την εξαιρετική του τεχνική κατάρτιση και την κυριαρχία του στο ψηλό παιχνίδι. Το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το υπέγραψε σε ηλικία 17 ετών με τη συλλογική ομάδα Deportivo Pesquero με έδρα την πόλη Τσιμπότε του Περού
Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα του Περού το 1996 και μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες από την παρθενική του εμφάνιση, πέτυχε τα πρώτα δύο επαγγελματικά γκολ της καριέρας του σε μια νίκη με 2-1.
Συνολικά, με τη φανέλα της Πεσκέρο κατέγραψε 41 εμφανίσεις και σημείωσε 11 γκολ, προσελκύοντας το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων της χώρας. Η Σπόρτινγκ Κριστάλ εξέτασε πολύ σοβαρά την περίπτωσή του, καθώς διέθετε τότε μεγαλύτερη οικονομική άνεση, όμως η επιθυμία του παίκτη και η προσέγγιση του προπονητή Πίντο έγειραν την πλάστιγγα προς την Αλιάνσα.
Επίσης η Universitario de Deportes, είχε κάνει μια πρώτη διερευνητική επαφή, αλλά κινήθηκε με καθυστέρηση. Η Αλιάνσα Λίμα, υπό την καθοδήγηση του σπουδαίου Κολομβιανού προπονητή Χόρχε Λουίς Πίντο, αναζητούσε έναν χαρισματικό επιθετικό για να ενισχύσει τη γραμμή κρούσης της.
Η μεταγραφή ολοκληρώθηκε επίσημα την 1η Ιανουαρίου 1998, με την Αλιάνσα να καταβάλλει ένα συμβολικό ποσό περίπου 60.000 ευρώ για να αποκτήσει τα δικαιώματά του. Προσαρμόστηκε αμέσως στις απαιτήσεις της νέας του ομάδας και έγινε ο βασικός της πυλώνας στην επίθεση, σε όλες τις διοργανώσεις κατέγραψε 55 εμφανίσεις (εκ των οποίων οι 7 στο Copa Libertadores), πετυχαίνοντας 25 τέρματα.
Η εμφάνιση που ουσιαστικά «σφράγισε» το εισιτήριό του για την Ευρώπη πραγματοποιήθηκε στις 13 Αυγούστου 1999. Σε έναν αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Ουνιόν Μίνας (Unión Minas), ο Πισάρο πέτυχε το απίστευτο ρεκόρ των 5 γκολ μέσα σε λιγότερο από μία ώρα αγώνα (τελικό σκορ 7-1).
Στις κερκίδες εκείνη τη μέρα βρίσκονταν σκάουτερ της Βέρντερ Βρέμης, οι οποίοι έχοντας δει αυτή την παράσταση, εισηγήθηκαν την άμεση απόκτησή του. Βοήθησε την Αλιάνσα Λίμα να τερματίσει στη 2η θέση του τουρνουά Apertura το 1999, ενώ κατέκτησε το τουρνουά Clausura το 1999.
Στην Αλιάνσα Λίμα ήταν που άρχισε να αναπτύσσει τα χαρακτηριστικά που τον καθιέρωσαν: την εξαιρετική του ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι, τα γρήγορα αντανακλαστικά μέσα στην περιοχή και την τεχνική του κατάρτιση με την μπάλα στα πόδια.
Oι εμφανίσεις του με την Αλιάνσα ανάγκασαν τον ομοσπονδιακό προπονητή του Περού να του δώσει το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών τον Φεβρουάριο του 1999. Η Μπενφίκα εξέτασε πολύ σοβαρά την περίπτωσή του, καθώς παραδοσιακά επένδυε σε ταλέντα από τη Λατινική Αμερική, έκανε διερευνητικές επαφές με την Αλιάνσα Λίμα, αλλά δεν πρόλαβε να κάνει το τελικό βήμα.
Η Σπόρτινγκ Κριστάλ πριν ακόμη φύγει για την Ευρώπη, προσπάθησε να τον «κλέψει» προσφέροντάς του ένα πολύ υψηλό συμβόλαιο, αλλά ο ίδιος προτίμησε να παραμείνει πιστός στην Αλιάνσα πριν κάνει το άλμα στο εξωτερικό.
Η Ρεάλ Μπέτις ήταν ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος της Βέρντερ, είχε στείλει ανθρώπους στο Περού, κατέθεσε επίσημη πρόταση και το στυλ του ισπανικού πρωταθλήματος φάνταζε αρχικά ως ο πιο ελκυστικός προορισμός για τον νεαρό Πισάρο.
Τελικά η γερμανική ομάδα κινήθηκε με απόλυτη μυστικότητα, στέλνοντας στελέχη της στο Περού, και έκλεισε τη μεταγραφή μέσα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, προτού προλάβουν να αντιδράσουν οι άλλοι ευρωπαϊκοί σύλλογοι που καραδοκούσαν.
Τον απέκτησε τον Αύγουστο του 1999 έναντι 1,5 εκατομμυρίου ευρώ, ποσό που εκείνη την εποχή αντιστοιχούσε σε περίπου 1,5 εκατομμύριο δολάρια. Θα αποτελέσει για
τουλάχιστον μια δεκαετία τον πιο επιτυχημένο ξένο ποδοσφαιριστή σε επίπεδο
προσφοράς στο γερμανικό πρωτάθλημα.
Συστήθηκε στο ευρωπαϊκό κοινό και εξελίχθηκε αστραπιαία σε έναν από τους πιο περιζήτητους επιθετικούς της Ευρώπης. Μέσα σε αυτές τις δύο σεζόν, κατέγραψε συνολικά 76 επίσημες συμμετοχές και σημείωσε 38 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις φτάνοντας στον τελικό του Κυπέλλου το 2000 όπου ηττήθηκε απο την Μπάγερν Μονάχου..
Οι εμφανίσεις του με την Βέρντερ δεν άφησαν ασυγκίνητες πολλές ομάδες αναμεσά τους οι
Ρεάλ Μαδρίτη και Μπαρτσελόνα, οι δύο ισπανικοί κολοσσοί τον είχαν πολύ ψηλά στη λίστα τους, μάλιστα, για αρκετές εβδομάδες ο τύπος του Περού τον παρουσίαζε ως «κλεισμένο» στην Ισπανία.
Η Ίντερ έψαχνε επιθετικό και κινήθηκε δυναμικά για να τον φέρει στη Serie A, η Μπορούσια Ντόρτμουντ ήταν η βασική αντίπαλος της Μπάγερν εντός Γερμανίας που προσπάθησε να τον κρατήσει στην Μπουντεσλίγκα για δικό της λογαριασμό, ενώ Λίβερπουλ και Βαλένθια είχαν κάνει διερευνητικές κινήσεις και επίσημες κρούσεις προς τον μάνατζέρ του, Κάρλος Ντελγάδο.
Παρά το πρέσινγκ από ομάδες της Ισπανίας και της Ιταλίας, ο Πιζάρο επέλεξε τη σιγουριά του γερμανικού πρωταθλήματος. Στις 7 Ιουνίου 2001, έβαλε τέλος στα σενάρια υπογράφοντας στην Μπάγερν Μονάχου έναντι περίπου 7,5 εκατομμυρίων ευρώ,
Οι Βαυαροί κατέβαλλαν στη Βέρντερ Βρέμης το ποσό των 8,2 εκατομμυρίων ευρώ και παρόλο που η Βέρντερ ζητούσε αρχικά πολύ περισσότερα χρήματα, η πίεση του Πιζάρο να μεταγραφεί στην Μπάαγερν και το γεγονός ότι το συμβόλαιό του πλησίαζε στη λήξη του ανάγκασαν την ομάδα της Βρέμης να αποδεχτεί αυτή την πρόταση.
Στην πρώτη αυτή θητεία θα παραμείνει μέχρι το 2007 όπου θα κατακτήσει το ντάμπλ με την Μπάγερν το 2003, επίσης το ντάμπλ το 2005 όπως και το 2006, ένα Λιγκ Καπ το 2004 και το Διηπειρωτικό κύπελλο του 2001 κόντρα στην Μπόκα Τζούνιορς, έχοντας 256 συμμετοχές με 100 γκόλ.
Το συμβόλαιο του έφτανε στο τέλος του, όμως οι διαπραγματεύσεις για ανανέωση ναυάγησαν, καθώς ο Πρόεδρος Καρλ-Χάιντς Ρουμενίγκε δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «αν θέλει να αμείβεται σαν τον Σεβτσένκο, πρέπει να παίζει και σαν αυτόν».
Όντας ελεύθερος δέχτηκε στενό πρέσινγκ από κορυφαίους συλλόγους των τριών μεγαλύτερων πρωταθλημάτων, η Γιουβέντους, που μόλις είχε επιστρέψει στη Serie A, έψαχνε έναν έμπειρο επιθετικό και του κατέθεσε δελεαστική πρόταση, όπως και η Ίντερ εξέτασε επίσης πολύ σοβαρά την περίπτωσή του.
Η Βιγιαρεάλ προσπάθησε να τον δελεάσει με πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ η Βαλένθια έκανε επίσημη κρούση στον μάνατζέρ του. Επίσης η Άρσεναλ του Αρσέν Βενγκέρ είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον, θέλοντας να προσθέσει δύναμη και εμπειρία στη νεανική της γραμμή κρούσης.
Ο Ζοσέ Μουρίνιο ήταν ο άνθρωπος που τον πήρε προσωπικά τηλέφωνο και του εξήγησε το πλάνο του. Ο Μουρίνιο ήθελε έναν κορυφαίο επιθετικό πίσω από τον Ντιντιέ Ντρογκμπά, ο οποίος θα μπορούσε να προσφέρει γκολ και να παίξει στο κορυφαίο επίπεδο σωματικής δύναμης της Premier League, η προοπτική να δουλέψει με τον "Special One" ήταν καθοριστική.
Η Τσέλσι εκείνης της εποχής υπό την ιδιοκτησία του Ρομάν Αμπράμοβιτς ήταν μία από τις πιο πλούσιες και ισχυρές ομάδες στον κόσμο. Δήλωσε κατά την παρουσίασή του ότι το μεγάλο του όνειρο ήταν η κατάκτηση του Champions League και η Τσέλσι του πρόσφερε τις περισσότερες πιθανότητες να το πετύχει.
Καθώς δεν πλήρωσε χρήματα για μεταγραφή στην Μπάγερν, του προσέφερε ένα εξαιρετικά υψηλό συμβόλαιο, ικανοποιώντας τις απαιτήσεις που η γερμανική ομάδα είχε αρνηθεί να καλύψει λίγους μήνες νωρίτερα.
Με τους «Λονδρέζους» η καριέρα του κάνει μια απροσδόκητη «κοιλιά»
καθώς η φυγή Μουρίνιο τον Σεπτέμβριο του 2007, προκαλεί μεγάλη σύγχυση στην ομάδα. Ο νέος προπονητής, Άβραμ Γκραντ, δεν είχε επιλέξει τον Πισάρο και δεν έδειξε ποτέ να τον εμπιστεύεται.
Προτιμούσε ένα σύστημα με έναν καθαρό επιθετικό τον Ντρογκμπά και γρήγορους εξτρέμ, αφήνοντας τον Περουβιανό στο περιθώριο. Το τελειωτικό πλήγμα δόθηκε τον Ιανουάριο του 2008, όταν η Τσέλσι απέκτησε τον Γάλλο επιθετικό Νικολά Ανελκά.
Με τους Ντρογκμπά και Ανελκά μπροστά του, υποβιβάστηκε σε τρίτη επιλογή για την επίθεση. Αγωνιζόταν πλέον ελάχιστα λεπτά ως αλλαγή στο τέλος των αγώνων, με αποτέλεσμα να χάσει την επαφή του με τα δίχτυα και την αυτοπεποίθησή του. Σε 32 εμφανίσεις πέτυχε μόνο 2 γκολ και καθώς η σεζόν ολοκληρώθηκε και η Τσέλσι προχώρησε σε νέα αλλαγή προπονητή (φέρνοντας τον Λουίς Φελίπε Σκολάρι το καλοκαίρι του 2008), έγινε σαφές ότι δεν βρισκόταν στα πλάνα του συλλόγου.
Παρά την κακή του χρονιά στην Αγγλία, η εκτελεστική του δεινότητα παρέμενε ελκυστική και το όνομά του είχε ακουστεί για διάφορους συλλόγους όπως της Στόουκ Σίτι, η νεοφώτιστη τότε ομάδα της Premier League έκανε μια άκρως δελεαστική και οικονομικά ανώτερη πρόταση στην Τσέλσι.
Ήθελε να τον κάνει το «βαρύ πυροβολικό» της για την παραμονή στην κατηγορία, όμως ο ίδιος ο παίκτης απέρριψε την προοπτική, καθώς ήθελε να αγωνίζεται σε ομάδα που πρωταγωνιστεί. Η Παρί Σεν Ζερμέν προτού εισέλθουν τα αραβικά κεφάλαια είχε εξετάσει την περίπτωσή του ως δανεικού, αναζητώντας έμπειρη ενίσχυση στην επίθεση.
Στον αθλητικό τύπο της εποχής υπήρξαν σενάρια και διερευνητικές επαφές για Ρεάλ Μπέτις και Παναθηναϊκό, όμως καμία ομάδα δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τον συναισθηματικό δεσμό που είχε με τη Βέρντερ Βρέμης
Τελικά ο «αποχωρισμός»
από το Γερμανικό πρωτάθλημα κρατά μόνο ένα χρόνο, η «αγκαλιά» της Βέρντερ «ανοίγει»
πάλι αφού ο γενικός διευθυντής της Βέρντερ, Κλάους Άλοφς, εκμεταλλεύτηκε τις άριστες σχέσεις που διατηρούσε ο σύλλογος με τον Περουβιανό από την πρώτη του θητεία (1999–2001).
Η συμφωνία έκλεισε οριστικά στις 15 Αυγούστου 2008 με τη μορφή μονοετούς δανεισμού, με τη Βέρντερ να καταβάλλει ένα «ενοίκιο» ύψους περίπου 2 εκατομμυρίων ευρώ στην Τσέλσι, δέχτηκε μάλιστα να μειώσει τις οικονομικές του απαιτήσεις προκειμένου να επιστρέψει στο γνώριμο περιβάλλον του Weserstadion.
Θα κατακτήσει το Κύπελλο Γερμανίας με την Βέρντερ το 2009 κόντρα στην Μπάγερ Λεβερκούζεν, ενώ θα φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ όπου θα ηττηθεί στην Κωνσταντινούπολη απο την Σαχτάρ Ντόνετσκ, έχοντας σε 46 συμμετοχές 28 τέρματα.
Η εκπληκτική αυτή παρουσία του με 28 γκολ έπεισε τη διοίκηση της Βέρντερ Βρέμης ότι ήταν απαραίτητος, με αποτέλεσμα το επόμενο καλοκαίρι τον Αύγουστο του 2009 να δαπανήσει περίπου 2-3 εκατομμύρια ευρώ για να τον αγοράσει με κανονική μεταγραφή από την Τσέλσι.
Βοήθησε τη Βέρντερ Βρέμης να τερματίσει στην 3η θέση του πρωταθλήματος, εξασφαλίζοντας το εισιτήριο για τα προκριματικά του Champions League της επόμενης περιόδου, στο Europa League έφτασε μέχρι τη φάση των "16", όπου αποκλείστηκε στις λεπτομέρειες από τη Βαλένθια ενώ στο Κύπελλο έφτασε δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στον μεγάλο τελικό της διοργάνωσης, όπου όμως αυτή τη φορά ηττήθηκε με 4-0 από την πανίσχυρη Μπάγερν Μονάχου όπου σε 40 εμφανίσεις είχε 28 τέρματα.
Την σεζόν 2010-11 πέτυχε σε 14 τέρματα σε 29 εμφανίσεις και στις 23 Οκτωβρίου 2010 σε έναν εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Γκλάντμπαχ νίκη της Βέρντερ με 1-4, σκόραρε στο 75ο λεπτό το 134ο του γκολ στη Μπουντεσλίγκα.
Με αυτό το τέρμα ξεπέρασε τον παλιό του συμπαίκτη στην Μπάγερν, Τζιοβάνε Έλμπερ, και έγινε ο απόλυτος πρώτος ξένος σκόρερ στην ιστορία του γερμανικού πρωταθλήματος, ένα ρεκόρ που κράτησε για σχεδόν εννέα χρόνια.
Παρά τα προβλήματα τραυματισμών που του στέρησαν τη συμμετοχή σε αρκετά παιχνίδια πρωταθλήματος εκείνη τη χρονιά, η κλάση του Πισάρο παρέμεινε αναμφισβήτητη, θέτοντας τις βάσεις για την επόμενη, ακόμη πιο παραγωγική σεζόν του (2011–12).
Μετά τη δύσκολη προηγούμενη σεζόν (2010-11) όπου ταλαιπωρήθηκε από ενοχλήσεις, επέστρεψε απόλυτα υγιής, έχοντας την απαραίτητη ενέργεια και τον αγωνιστικό ρυθμό για να ηγηθεί της επίθεσης των «Πρασίνων».
Κατά τη διάρκεια αυτής της σεζόν, πέτυχε ένα σπάνιο επίτευγμα, σκοράροντας ασταμάτητα, κατάφερε μέχρι την 31η αγωνιστική να έχει βρει δίχτυα απέναντι και στις 18 ομάδες που συμμετείχαν εκείνη τη χρονιά στη Μπουντεσλίγκα.
Στα 33 του χρόνια, η εμπειρία του τον μετέτρεψε σε έναν «killer» της περιοχής, μοιράστηκε την 4η θέση των κορυφαίων σκόρερ του πρωταθλήματος μαζί με τους Μάρκο Ρόις και Λούκας Ποντόλσκι, αποδεικνύοντας ότι παρέμενε ένας από τους πιο επικίνδυνους επιθετικούς στη Γερμανία έχοντας 18 γκολ σε 29 εμφανίσεις.
Αυτή η εκπληκτική, γεμάτη σεζόν με τα 18 γκολ ανάγκασε την Μπάγερν Μονάχου να στρέψει ξανά το βλέμμα της πάνω του. Το συμβόλαιό του με τη Βέρντερ ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2012 και ο Περουβιανός αποφάσισε να μην ανανεώσει τη συνεργασία του με την ομάδα της Βρέμης.
Έτσι, στις 26 Μαΐου 2012, η Μπάγερν ανακοίνωσε επίσημα την επιστροφή του στο Μόναχο με μονοετές συμβόλαιο, χωρίς να χρειαστεί να πληρώσει ούτε ένα ευρώ για τη μεταγραφή του. Παρά το γεγονός ότι αποκτήθηκε στα 34 του κυρίως ως αναπληρωματικός επιθετικός, ο Περουβιανός έζησε τη «χρυσή εποχή» του συλλόγου και σε αυτή την τριετία κατέγραψε συνολικά 71 επίσημες εμφανίσεις και σημείωσε 25 γκολ.
Κατέκτησε το γερμανικό Σούπερ Καπ το 2012, Πρωτάθλημα, Κύπελλο, το Champions League στον τελικό του "Γουέμπλει" κόντρα στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, ο πρώτος Περουβιανός που το καταφέρνει αυτό, το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλογων το 2013.
Επίσης κατέκτησε το ντάμπλ του 2014 και το Πρωτάθλημα του 2015 και το καλοκαίρι του 2015, η Μπάγερν αποφάσισε να μην ανανεώσει το συμβόλαιό του, αποχαιρετώντας τον ως έναν από τους πιο αγαπητούς ξένους παίκτες στην ιστορία της, όπου σε 327 εμφανίσεις είχε 125 τέρματα.
Μετά το δεύτερο πέρασμά του από την Μπάγερν Μονάχου, επέστρεψε στη Βέρντερ τον Σεπτέμβριο του 2015 ως ελεύθερος. Παρότι πολλοί πίστευαν ότι επέστρεψε απλώς για τα ένσημα, η σεζόν 2015–16 ήταν εκπληκτική, καθώς σημείωσε 14 γκολ στο πρωτάθλημα ενώ σε μια εκτός έδρας νίκη στις 2 Μαρτίου τυ 2016, με 4-1 επί της Μπάγερ Λεβερκούζεν, πέτυχε ένα εντυπωσιακό χατ-τρικ.
Σε ηλικία 37 ετών και 151 ημερών, κατέρριψε ένα ρεκόρ που κρατούσε για 31 χρόνια και έγινε ο γηραιότερος παίκτης που πετυχαίνει χατ-τρικ στην ιστορία της Μπουντεσλίγκα, συνολικά σε 51 συμμετοχές πέτυχε 17 γκολ.
Αφού έμεινε ελεύθερος από τη Βέρντερ Βρέμης το καλοκαίρι του 2017, ο 39χρονος τότε Περουβιανός υπέγραψε μονοετές συμβούλαιο με τους «Τράγους» στις 29 Σεπτεμβρίου 2017, προκειμένου να τους βοηθήσει στο σκοράρισμα, καθώς η ομάδα περνούσε τεράστια αγωνιστική κρίση.
Συνολικά είχε 16 εμφανίσεις στη Μπουντεσλίγκα, τις περισσότερες ως αλλαγή λόγω προβλημάτων τραυματισμών και φυσικής κατάστασης πετυχαίνοντας μόνο 1 γκολ, πρόλαβε και έγινε πάντως ο γηραιότερος σκόρερ στην ιστορία της Κολωνίας στο πρωτάθλημα, σε ηλικία 39 ετών και 152 ημερών.
Η χρονιά δεν εξελίχθηκε καλά για τον σύλλογο, καθώς η Κολωνία υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία στο τέλος της σεζόν τον Απρίλιο του 2018 και με τη λήξη του συμβολαίου του, ο Πιζάρο αποχώρησε από την ομάδα.
Το καλοκαίρι του 2018, σε ηλικία 39 ετών, επέστρεψε για τέταρτη και τελευταία φορά στη Βρέμη για να κλείσει την καριέρα του εκεί που άρχισαν όλα στην Ευρώπη. Σε αυτή τη θητεία χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως «χρυσή αλλαγή», όμως αυτό ήταν αρκετό για να γράψει ιστορία.
Στις 16 Φεβρουαρίου 2019 στον αγώνα εναντίον της Χέρτα Βερολίνου, ισοφάρισε σε 1-1 στις καθυστερήσεις του αγώνα. Σε ηλικία 40 ετών και 136 ημερών, έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία σκόρερ στην ιστορία της Μπουντεσλίγκα, σπάζοντας το ρεκόρ του Μίροσλαβ Βόταβα που κρατούσε από το 1996.
Στις 18 Μαΐου 2019 στην τελευταία αγωνιστική εκείνης της σεζόν εναντίον της Λειψίας, σκόραρε ξανά το νικητήριο γκολ (2-1), ανεβάζοντας το ιστορικό του ρεκόρ στα 40 έτη και 227 ημέρες. Με τα γκολ του το 2019, έγινε ο μοναδικός ποδοσφαιριστής στην ιστορία που σκόραρε σε 21 συνεχόμενα ημερολογιακά έτη στη Μπουντεσλίγκα (1999–2019).
Τον Ιούλιο του 2020 αποσύρθηκε οριστικά από την ενεργό δράση, βοηθώντας τη Βέρντερ να κερδίσει την παραμονή της στην κατηγορία στα δραματικά μπαράζ υποβιβασμού εναντίον της Χάιντενχαϊμ, έχοντας 44 συμμετοχές και 9 γκολ.
Συνολικά σε 320 συμμετοχές πέτυχε 153 τέρματα, βρίσκεται στην δεύτερη θέση πίσω μόνο απο τον Μάρκο Μπόντε και πρώτος σκόρερ όλων των εποχών για τη Βέρντερ Βρέμης στην ιστορία της Μπουντεσλίγκα.
Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών του Περού σε ηλικία 20 ετών, στις 17 Φεβρουαρίου 1999, υπό τις οδηγίες του προπονητή Χουάν Κάρλος Ομπλιτάς, σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον του Ισημερινού που έληξε με ήττα 1-2.
Μόλις λίγες ημέρες αργότερα, στις 5 Μαρτίου 1999, στον επαναληπτικό φιλικό αγώνα με τον Ισημερινό, σημείωσε και το πρώτο του διεθνές γκολ στη νίκη του Περού με 2-1. Η τελευταία και 85η εμφάνιση του με τη φανέλα του Περού πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαρτίου 2016, σε έναν αγώνα για τα Προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 εναντίον της Ουρουγουάης στην ήττα με 1-0.
Πήρε μέρος στα Copa America του 1999, του 2004 όπου στον αγώνα της φάσης των ομίλων εναντίον της Βενεζουέλας (νίκη 3-1), ο Πισάρο είχε μια σφοδρή σύγκρουση με τον αντίπαλο τερματοφύλακα.
Υπέστη κάταγμα στο κρανίο, γεγονός που τον ανάγκασε να αποχωρήσει εσπευσμένα από το τουρνουά για να υποβληθεί σε λεπτή χειρουργική επέμβαση στη Γερμανία.
Χωρίς τον αρχηγό του, το Περού αποκλείστηκε στα προημιτελικά από την Αργεντινή και σε αυτό του 2007 ΄που και πάλι αποκλέιστηκε στα προημιτελικά απο την Αργεντινή.
Φόρεσε για πρώτη φορά το περιβραχιόνιο του αρχηγού το 2003 και παρέμεινε ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης των αποδυτηρίων για πάνω από μία δεκαετία. Ήταν η «φωνή» των παικτών απέναντι στην ομοσπονδία, γεγονός που του κόστισε κάποιες φορές, καθώς δεν δίσταζε να ασκήσει σκληρή κριτική για την έλλειψη οργάνωσης στο ποδόσφαιρο της χώρας.
Η πιο δύσκολη στιγμή της διεθνούς του καριέρας σημειώθηκε τον Νοέμβριο του 2007. Μετά από έναν αγώνα με τη Βραζιλία για τα προκριματικά του Μουντιάλ, ο Πιζάρο και άλλοι τρεις συμπαίκτες του ανάμεσά τους ο Τζέφερσον Φαρφάν κατηγορήθηκαν ότι έβαλαν γυναίκες και αλκοόλ στο ξενοδοχείο της αποστολής ("Hotel El Golf").
Η ομοσπονδία του επέβαλε αποκλεισμό 18 μηνών από την Εθνική ομάδα και πρόστιμο, ο ίδιος όμως αρνήθηκε κατηγορηματικά τις κατηγορίες, προσέφυγε στο Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο (CAS) και δικαιώθηκε πλήρως το 2009, καθώς αποδείχθηκε ότι δεν είχε καμία εμπλοκή.
Επέστρεψε στην Εθνική το 2010, αλλά η σχέση του με τον τύπο της χώρας είχε πληγεί. Η μεγαλύτερη συλλογική του επιτυχία με το Περού ήρθε στα γήπεδα της Χιλής για το Copa America του 2015 όταν υπό τις οδηγίες του Ρικάρδο Γκαρέκα, ο 36χρονος τότε Πιζάρο οδήγησε ως αρχηγός την ομάδα στην κατάκτηση της 3ης θέσης στη Λατινική Αμερική.
Το μεγαλύτερο όνειρο του ήταν να παίξει σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Όταν το Περού εξασφάλισε με δραματικό τρόπο την πρόκριση για το Μουντιάλ της Ρωσίας το 2018, επιστρέφοντας στη διοργάνωση μετά από 36 χρόνια, ήλπιζε ότι θα συμπεριληφθεί στην αποστολή λόγω της τεράστιας εμπειρίας του.
Ωστόσο, ο προπονητής Ρικάρδο Γκαρέκα αποφάσισε να μην τον καλέσει, θεωρώντας ότι ο κύκλος του είχε κλείσει μετά το 2016 και ότι δεν διέθετε πλέον τον απαραίτητο αγωνιστικό ρυθμό. Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονες συζητήσεις στο Περού και αποτέλεσε την πιο πικρή στιγμή στην καριέρα του "Bomber".
Τον Σεπτέμβριο του 2020, μόλις λίγες εβδομάδες μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, η Μπάγερν Μονάχου τον έχρισε επίσημο πρεσβευτή της. Στο πλαίσιο αυτού του ρόλου ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο με έμφαση σε αγορές όπως η Ασία και η Λατινική Αμερική) για να προωθήσει το brand, τις αξίες και τις παραδόσεις του γερμανικού συλλόγου, συμμετέχοντας παράλληλα στην ομάδα των FC Bayern Legends.
Λόγω του τεράστιου στάτους του στη Γερμανία, λειτουργεί ως επίσημος εκπρόσωπος της γερμανικής λίγκας. Συμμετέχει σε παγκόσμιες εκδηλώσεις, όπως το μεγάλο Bundesliga Golden Carnival στη Σαγκάη για τη διάδοση της ποδοσφαιρικής κουλτούρας της χώρας.
Έχει αναλάβει ρόλο συμβούλου για την ανάπτυξη των ακαδημιών και του ποδοσφαίρου σε αναπτυσσόμενες ποδοσφαιρικά χώρες, προσφέροντας την τεχνογνωσία του για το πώς οι νεαροί παίκτες μπορούν να φτάσουν στα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Τον Σεπτέμβριο του 2022 επέστρεψε για τελευταία φορά στο χορτάρι του Weserstadion, όπου η Βέρντερ Βρέμης διοργάνωσε ένα φαντασμαγορικό αποχαιρετιστήριο παιχνίδι προς τιμήν του. Στον αγώνα συμμετείχαν θρύλοι της Βέρντερ, της Μπάγερν και φίλοι του Πισάρο, γνωρίζοντας την απόλυτη αποθέωση από 42.000 φιλάθλους.
Μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στη Γερμανία (όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν τα τρία του παιδιά) και την πατρίδα του, το Περού.
