Σερ Στάνλει Μάθιους Ο "μάγος της ντρίμπλας"

 Έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που ενώ έπαιζε του απονεμήθη ο τίτλος του Σέρ, όπως και ο πρώτος που κατέκτησε την Χρυσή Μπάλα το 1956. Ο Σερ Στάνλει Μάθιους ο "μάγος της ντρίμπλας" είναι ένας απο τους καλύτερους Βρετανούς ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.

Γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1915 στο Χάνλει του Στόουκ-Ον-Τρεντ στο Στάφορντσαιρ. Ο πατέρας του Τζακ ήταν μποξέρ και ήθελε ο ο γιός του να ακολουθήσει τα βήματα του, όμως ο ίδιος ήδη απο την ηλικία των 13 είχε αποφασίσει ότι ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής.

Θα επιλεγεί στην σχολική ομάδα της Αγγλίας όπου εκεί θα αλλάξει θέση και απο κεντρικός επιθετικός θα μετακομίσει στην δεξιά πλευρά της επίθεσης. Θα κάνει ντεμπούτο το 1929 κόντρα στην Ουαλία στο Μπόρνμουθ και αμέσως αρκετές ομάδες θα δείξουν ενδιαφέρον για την περίπτωση του.

Γούλβς, Μπέρμιγχαμ, Άστον Βίλα και Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον ήταν μερικές απο τις ομάδες, όμως ο πατέρας του ήθελε να μείνει κοντά στο σπίτι τους. Όταν ο προπονητής της Τομ Μάδερ χτύπησε τη πόρτα τους, ήταν ο πατέρας του που τον έπεισε να πάει στην Στόουκ

Εκείνη την εποχή, οι κανονισμοί απαγόρευαν στις ομάδες να υπογράφουν επαγγελματικά συμβόλαια με παιδιά 15 ετών. Για να τον «δέσει» ο προπονητής Τομ Μάδερ, του πρόσφερε μια θέση εργασίας στο προσωπικό του γραφείου της Στόουκ, με μισθό 1 λίρα την εβδομάδα.

Τα καθήκοντα του 15χρονου Μάθιους περιλάμβαναν το καθάρισμα των παπουτσιών των παικτών, το σκούπισμα των αποδυτηρίων και το γυάλισμα των δαπέδων στο γήπεδο. Ακόμα και μετά την πρόταση της Στόουκ, ο πατέρας του ήθελε να βεβαιωθεί ότι ο Στάνλεϊ είχε τη νοοτροπία να πετύχει. 

Του έθεσε έναν αυστηρό όρο: αν δεν κατάφερνε να επιλεγεί στην Εθνική Σχολείων της Αγγλίας για τον μεγάλο αγώνα εναντίον της, Ουαλίας, θα έπρεπε να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο και να μάθει μια τέχνη, να γίνει χτίστης.

Ανήμερα των γενεθλίων του την 1η Φεβρουαρίου 1932 σε ηλικία 17 ετών υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και έναν μήνα αργότερα στις 19 Μαρτίου του 1932 έκανε ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα κόντρα στην Μπέρι.

Είχε 15 συμμετοχές την χρονιά που η Στόουκ προβιβάστηκε στην πρώτη κατηγορία ως πρωταθλητές με τον ίδιο να βελτιώνεται όλο και περισσότερο εντάσσοντας και καινούρια στοιχεία στο παιχνίδι του. Διάφορες φήμες που ανέφεραν για δυσαρέσκεια των υπολοίπων απέναντι του τον ώθησε να ζητήσει να φύγει κάτι που δεν έγινε δεκτό.

Ύστερα απο ένα διάστημα όπου ο Μάθιους θέλοντας να αποφορτιστεί απο όλη αυτή την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί αποσύρθηκε στο Μπλάκπουλ, με τον πρόεδρο Άλμπερτ Μπουθ να παραμένει ανένδοτος στο να τον αφήσει να φύγει.

Θα υπάρξει κινητοποίηση των οπαδών 3.000 θα συγκεντρωθούν για να τον πείσουν να παραμείνει κάτι που θα το καταφέρουν. Τότε θα ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος με τον Μάθιους να κατατάσσεται στην Πολεμική Αεροπορία ενώ θα αγωνιστεί σε αρκετά ανεπίσημου χαρακτήρα παιχνίδια κατά την διάρκεια του πολέμου.

Το 1945 θα χάσει τον πατέρα του ενώ και η σχέση του με την Στόουκ θα επιδεινωθεί εκ νέου, ερχόμενος σε κόντρα με τον προπονητή Μακ Γκρόρι. Για δεύτερη φορά θα ζητήσει να φύγει και αυτή την φορά το αίτημα του θα γίνει αποδεκτό υπο έναν όρο να μην διαρρεύσει μέχρι το τέλος της σεζόν κάτι που δεν έγινε αφού μετά απο λίγες ώρες έγινε γνωστό στον τύπο απο κάποιον ανώνυμο.

Ύστερα απο 289 παιχνίδια και 57 γκολ, ο επόμενος σταθμός του θα είναι η Μπλάκπουλ η οποία θα καταβάλλει το ποσό των 11.500 λιρών μιας και ζούσε σε εκείνη την περιοχή. Το 1948 θα φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου όπου θα ηττηθεί απο την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ενώ το 1951 στο Πρωτάθλημα  θα καταλάβει την τρίτη θέση και θα φτάσει και σε ένα ακόμα τελικό Κυπέλλου όμως και πάλι θα είναι χαμένος αυτή την φορά απο την Νιουκάστλ.

Θα χάσει ένα μεγάλο κομμάτι της σεζόν 1951-1952 λόγω προβλήματος στον αστράγαλο, ενώ και στην αρχή της επόμενης αντιμετώπιζε μυϊκό πρόβλημα. Στο τέλος της όμως θα καταφέρει να πετύχει αυτό που δεν κατάφερε τις δύο προηγούμενες να κατακτήσει το Κύπελλο Αγγλίας.

Κόντρα στην Μπόλτον στις 2 Μάϊου του 1953, ο Μάθιους θα κάνει εκπληκτικό παιχνίδι και με την εμφάνιση του θα βοηθήσει τα "μανταρίνια" να γυρίσουν το παιχνίδι απο το 3-1 στο 4-3 και μάλιστα ο συγκεκριμένος τελικός θα γίνει γνωστός ως ο "τελικός του Μάθιους", με τον ίδιο πάντως να μην το αποδέχεται 

Παρά τα προβλήματα τραυματισμών που είχε δεν το έβαζε κάτω ενώ υπήρξε και κίνηση της Άρσεναλ για να τον αποκτήσει. Πρωτάθλημα δεν μπόρεσε να κατακτήσει αφού η Μπλάκπουλ ήρθε δεύτερη το 1956 και τέταρτη το 1957.

Το 1958 η αποχώρηση του Σμιθ και η έλευση του Στιούαρτ άλλαξαν τα δεδομένα για τον Μάθιους που έβλεπε τον νέο προπονητή να μην τον εμπιστεύεται ενώ έβλεπε να έρχονται νέοι παίκτες στην θέση του.

Το 1961 κατά την διάρκεια της ανάπαυλας στην Αγγλία έπαιξε στο πρωτάθλημα του Καναδά με την Τορόντο Σίτι σε 14 παιχνίδια, ενώ το ίδιο έκανε και το 1965 όπου έπαιξε σε πέντε παιχνίδια. Όλο και σκεφτόταν την επιστροφή στην Στόουκ, η οποία το φθινόπωρο του 1961, βρισκόταν σε οριακό σημείο, αγωνιζόταν στη Β' Κατηγορία, τα οικονομικά χρέη έπνιγαν τον σύλλογο.

Οι φίλαθλοι είχαν γυρίσει την πλάτη στην ομάδα, με την προσέλευση στο γήπεδο Victoria Ground να έχει πέσει στο ιστορικό χαμηλό των 8.000 θεατών. Ο οραματιστής προπονητής της Στόουκ, Τόνι Ουάντινγκτον, κατάλαβε ότι χρειαζόταν μια ηλεκτροσόκ κίνηση για να σώσει τον σύλλογο και ταξίδεψε κρυφά στο Μπλάκπουλ για να συναντήσει τον Μάθιους σε ένα ξενοδοχείο, προτείνοντάς του να επιστρέψει στην ομάδα όπου ξεκίνησε 31 χρόνια πριν.

Ο Μάθιους αρνήθηκε, πίστευε ότι στα 46 του χρόνια, μια επιστροφή στη Στόουκ θα έμοιαζε με «κίνηση φτηνής δημοσιότητας»  και δεν ήθελε να καταστρέψει τη φήμη του. Ο Ουάντινγκτον επέμεινε, χτυπώντας τον στο συναίσθημα και του εξήγησε ότι η Στόουκ τον είχε πραγματικά ανάγκη για να μην καταστραφεί και του υποσχέθηκε ένα αγωνιστικό πλάνο με στόχο την άνοδο. 

Τελικά θα πεισθεί, η μεταγραφή επισημοποιήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1961 με έναν πρωτοποριακό τρόπο για την εποχή. Ο Ουάντινγκτον κανόνισε ο Μάθιους να υπογράψει το συμβόλαιό του ζωντανά στην τηλεόραση, στην κορυφαία αθλητική εκπομπή Sportsview του BBC, μπροστά σε εκατομμύρια τηλεθεατές.

Η Μπλάκπουλ, αν και είχε υποσχεθεί να τον αφήσει ελεύθερο, απαίτησε την τελευταία στιγμή 3.500 λίρες, έχοντας 428 παιχνίδια και 18 γκολ με τους "seasiders". Παρά τα τεράστια χρέη της, η Στόουκ πλήρωσε αμέσως το ποσό, ξέροντας ότι η απόσβεση θα γινόταν σε λίγες μέρες.

Θα οδηγήσει τους "potters" στην άνοδο στην μεγάλη κατηγορία το 1963 όπου και αναδείχθηκε ποδοσφαιριστής της χρονιάς σε ηλικία 48 ετών. Οι τραυματισμοί δεν θα τον αφήσουν να πάρει μέρος στον τελικό του Λιγκ Καπ απέναντι στην Λέστερ ενώ τον Ιανουάριο του 1965 θα χριστεί ιππότης για τις υπηρεσίες του στο ποδόσφαιρο. 

Τον Φεβρουάριο του 1965 σε ηλικία 50 ετών θα πραγματοποιήσει την τελευταία του εμφάνιση έχοντας 66 συμμετοχές και 5 γκολ στο δεύτερο πέρασμα του .Στις 28 Απριλίου του 1965 φόρεσε για τελευταία φορά την φανέλα της Στόουκ σε παιχνίδι που έγινε προς τιμήν του όπου παρεβρέθησαν σημαντικές ποδοσφαιρικές προσωπικότητες του αγγλικού ποδοσφαίρου αλλά και του διεθνούς όπως οι Φέρεντς Πούσκας, Αλφρέντο Ντι Στέφανο, Λεβ Γιασίν και Γιόζεφ Μάζοπουστ.

Με την εθνική ομάδα έκανε ντεμπούτο στις 29 Σεπτεμβρίου του 1934 κόντρα στην Ουαλία, ενώ αγωνίστηκε σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα το 1950 κόντρα στην Ισπανία και το 1954 κόντρα σε Βέλγιο και Ουρουγουάη αντίστοιχα.

Η τελευταία και 54η εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στις 15 Μαΐου του 1957 στην Κοπεγχάγη κόντρα στη Δανία για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλου του 1958, έχοντας πετύχει και 11 γκολ. Έχασε την ευκαιρία να δείξει πολλά περισσότερα απο το πλούσιο ταλέντο του σε όλο τον κόσμο, μιας και η Αγγλία δεν είχε λάβει μέρος στα Παγκόσμια Κύπελλα πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Τον Ιούλιο του 1965 λίγους μήνες μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση σε ηλικία 50 ετών, ο Μάθιους ανέλαβε τον ρόλο του Γενικού Διευθυντή στην Πορτ Βέιλ. Πρώτος προπονητής ήταν ο κολλητός του φίλος και πρώην συμπαίκτης του, Τζάκι Μούντι

Aνέλαβε προσωπικά τις ακαδημίες και εφάρμοσε μια ριζοσπαστική πολιτική, φέρνοντας δεκάδες νεαρούς ταλαντούχους παίκτες από όλη τη Βρετανία (σε ένα παιχνίδι μάλιστα η επιθετική γραμμή αποτελούνταν αποκλειστικά από 5 εφήβους).

Όταν ο Τζάκι Μούντι παραιτήθηκε, η διοίκηση έδωσε στον Μάθιους τον πλήρη αγωνιστικό έλεγχο της πρώτης ομάδας. Ανέλαβε επίσημα ως πρώτος προπονητής τον Μάιο του 1967 για τη σεζόν 1967–68. Συνέχισε να στηρίζεται σε νεαρούς παίκτες, όμως η Πορτ Βέιλ βρισκόταν σταθερά στις χαμηλές θέσεις της Δ' Κατηγορίας, πνιγμένη από οικονομικά προβλήματα.

Τον Νοέμβριο του 1967, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αγγλίας και η Football League ξεκίνησαν μια αιφνιδιαστική έρευνα στα βιβλία της Πορτ Βέιλ. Ανακαλύφθηκαν παράνομες, «κάτω από το τραπέζι» πληρωμές και μπόνους σε παίκτες, κάτι που απαγορευόταν αυστηρά από τους τότε κανονισμούς της Λίγκας.

Η Πορτ Βέιλ βρέθηκε ένοχη και τον Φεβρουάριο του 1968 αποβλήθηκε από τη Football League αν και τελικά της επιτράπηκε να κάνει αίτηση επανεκλογής το καλοκαίρι και σώθηκε. Στον σύλλογο επιβλήθηκε βαρύ πρόστιμο 4.000 λιρών.

Αν και ήταν ένας απόλυτος τζέντλεμαν και υποστήριξε ότι δεν γνώριζε τις παράνομες οικονομικές αλχημείες της διοίκησης, η Ομοσπονδία τον έκρινε εν μέρει υπεύθυνο ως θεσμικό επικεφαλής του ποδοσφαιρικού τμήματος.

Νιώθοντας βαθιά προδομένος από τους διοικούντες και με το όνομά του να κηλιδώνεται άδικα, υπέβαλε την παραίτησή του τον Μάιο του 1968. Η Πορτ Βέιλ του χρωστούσε μισθούς σχεδόν 9.000 λιρών, αλλά εκείνος συμφώνησε να παραιτηθεί από τις απαιτήσεις του για να βοηθήσει τον σύλλογο να μην χρεοκοπήσει, αποχωρώντας οριστικά από το αγγλικό ποδόσφαιρο

Σε 49 παιχνίδια είχε 13 νίκες, 15 ισοπαλίες και 21 ήττες και αντί για τα δικαστήρια, οι δύο πλευρές κάθισαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Μετά από δύο χρόνια συζητήσεων, τον Δεκέμβριο του 1970 επιτεύχθηκε μια «τελική φιλική διευθέτηση», η Πορτ Βέιλ του κατέβαλε μόλις 3.300 λίρες, ενώ ο Μάθιους δέχτηκε να διαγραφούν οριστικά (να χαριστούν) οι υπόλοιπες 5.700 λίρες (κάποιες πηγές αναφέρουν παραγραφή 7.000 λιρών από ένα αρχικό σύνολο 10.300 λιρών).

Με αυτή την κίνηση γενναιοδωρίας, απέδειξε για ακόμα μια φορά γιατί τον αποκαλούσαν «Πρώτο Τζέντλεμαν των Γηπέδων». Έβαλε το καλό του συλλόγου πάνω από το προσωπικό του κέρδος, πήρε ένα μικρό μέρος των χρημάτων του και έφυγε αμέσως για τη Μάλτα.

Στην Βαλέτα ανέλαβε τον ρόλο του τεχνικού διευθυντή και προπονητή στη Χιμπέρνιανς, η παρουσία του στο νησί άφησε έντονο το στίγμα της, καθώς βοήθησε στη ραγδαία ανάπτυξη του συλλόγου. Οδήγησε τη Χιμπέρνιανς στην κατάκτηση του Κυπέλλου Μάλτας το 1971, επικρατώντας της Σλιέμα Γουόντερερς.

Κέρδισε ακόμη έναν εγχώριο τίτλο την ίδια σεζόν και υπό την καθοδήγησή του, η ομάδα πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης απέναντι στη διάσημη Ρεάλ Μαδρίτης, αποσπώντας μια ιστορική λευκή ισοπαλία (0-0) στη Μάλτα.

Το πιο εντυπωσιακό γεγονός της θητείας του στη Μάλτα ήταν ότι φόρεσε ξανά ποδοσφαιρικά παπούτσια. Αν και είχε αποσυρθεί επίσημα το 1965, αγωνίστηκε σε μερικά ανεπίσημα παιχνίδια και φιλικά με τη φανέλα της Χιμπέρνιανς, μαγεύοντας τους Μαλτέζους φιλάθλους σε ηλικία 55 ετών.

Παρά την επιτυχία και την επιθυμία των Μαλτέζων να τον κρατήσουν, αποφάσισε να μην ανανεώσει το συμβόλαιό του το καλοκαίρι του 1971, έχοντας σε 22 αγώνες, 11 νίκες, 6 ισοπαλίες και 5 ήττες. Ένιωθε ότι το κλίμα και η πίεση του πρωταθλητισμού δεν του επέτρεπαν να απολαύσει το ποδόσφαιρο όπως ήθελε, και έτσι στράφηκε σε φιλανθρωπικά και αναπτυξιακά πρότζεκτ.

Απο το 1953 έως το 1978 κάθε καλοκαίρι ταξίδευε στην Αφρική, στην Νότια Αφρική, στην Γκάνα, την Νιγηρία, την Τανζανία και την Ουγκάντα για να διδάξει το ποδόσφαιρο σε φτωχά παιδιά. Το 1975 στην Νότια Αφρική σε μια δύσκολη περίοδο μιας και υπήρχε το απαρτχάιντ δημιούργησε μια ομάδα αποκλειστικά με μαύρους ποδοσφαιριστές  στο Σοβέτο που ονομαζόταν "Stan's Men".    

Οργάνωσε και ένα ταξίδι στην Βραζιλία χρησιμοποιώντας τι διασυνδέσεις του για να το χρηματοδοτήσει ενώ και η κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής για να μην προκαλέσει διεθνές επεισόδιο δεν έφερε αντιρρήσεις.

Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο στην Αυστραλία, στην Αμερική, στον Καναδά και να αγωνίζεται σε αγώνες επίδειξης παλαιμάχων,  και το 1989 επέστρεψε στην γενέτειρά του. Ανέλαβε τον τιμητικό ρόλο του Ισόβιου Προέδρου της Στόουκ Σίτι, αποτελώντας τη ζωντανή ιστορία του συλλόγου αλλα και του επίτιμου αντιπροέδρου της Μπλάκπουλ.

Ήταν τακτικός προσκεκλημένος σε όλα τα μεγάλα ποδοσφαιρικά γκαλά της FIFA και της UEFA, καθώς και στις δύο αγαπημένες του ομάδες (Στόουκ και Μπλάκπουλ). 

Στις 23 Φεβρουαρίου του 2000 "έφευγε" απο την ζωή σε ηλικία 85 ετών, μετά από σύντομη νοσηλεία στο νοσοκομείο Nuffield του Στόουκ-ον-Τρεντ, λόγω γενικότερης εξασθένησης της υγείας του. Η επίσημη νεκρώσιμη ακολουθία τελέστηκε στις 3 Μαρτίου 2000 στον Στρατιωτικό Ναό του Αγίου Πέτρου στο Στόουκ-ον-Τρεντ.

Πριν από την τελετή, η νεκρική πομπή διένυσε μια διαδρομή 12 μιλίων μέσα από τις πόλεις του Στόουκ και του Χάνλει. Πάνω από 100.000 άνθρωποι παρατάχθηκαν στους δρόμους σε απόλυτη σιωπή, πολλοί εκ των οποίων φορούσαν κασκόλ της Στόουκ Σίτι και της Μπλάκπουλ, για να χειροκροτήσουν για τελευταία φορά το φέρετρό του.

Μετά την αποτέφρωση, η τέφρα του θάφτηκε, κατόπιν δικής του επιθυμίας, κάτω από τον κύκλο της σέντρας του Victoria Ground, του παλιού ιστορικού γηπέδου της Στόουκ Σίτι όπου μεγάλωσε και δοξάστηκε.
 

Η κηδεία του Μάθιους συγκέντρωσε την απόλυτη ελίτ του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, πολιτικούς, αλλά και απλούς ανθρώπους που ταξίδεψαν από κάθε γωνιά του πλανήτη. Ανάμεσα στους εκατοντάδες επίσημους προσκεκλημένους ξεχώρισαν ο Σερ Μπόμπι Τσάρλτον, ο Σερ Τζέφρι Χερστ και ο Γκόρντον Μπάνκς ήταν εκεί, εκπροσωπώντας τη «χρυσή» γενιά της Αγγλίας.

Παρόντες ήταν ο Γερμανός θρύλος Φραντς Μπεκενμπάουερ, ο Ουαλός Τζον Τσαρλς και ο Γάλλος Ζίστ Φοντέν, σπουδαίοι παίκτες της εποχής, όπως ο Μπράιαν Ρόμπσον και ο Γκάρι Λίνεκερ βρέθηκαν εκεί για να τιμήσουν τον άνθρωπο που άλλαξε το στάτους του επαγγελματία ποδοσφαιριστή.

Μια ειδική αντιπροσωπεία από το Σοβέτο της Νότιας Αφρικής ταξίδεψε στην Αγγλία, ήταν οι "Stan's Men", οι μαύροι παίκτες που ο Μάθιους είχε προπονήσει κόντρα στο καθεστώς του Απαρτχάιντ τη δεκαετία του '70, οι οποίοι τον αποχαιρέτησαν με παραδοσιακούς αφρικανικούς ύμνους.

Στην τελετή παρέστησαν μέλη της βρετανικής κυβέρνησης, τοπικοί άρχοντες, καθώς και σύσσωμα τα διοικητικά συμβούλια και οι ποδοσφαιριστές της Στόουκ Σίτι και της Μπλάκπουλ.

Το μήνυμα που έστειλε ο Πελέ για τον θάνατο του Στάνλεϊ Μάθιους ήταν ένα από τα πιο συγκλονιστικά και γεμάτα σεβασμό αφιερώματα στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού.

Ο «Βασιλιάς του Ποδοσφαίρου», ο οποίος δεν είχε κρύψει ποτέ τον θαυμασμό του για τον Άγγλο θρύλο, δήλωσε χαρακτηριστικά:

«Ήταν ο άνθρωπος που μας δίδαξε πώς πρέπει να παίζεται το ποδόσφαιρο. Ήταν ο "Μάγος της Ντρίμπλας", αλλά για εμάς τους νεότερους ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο: ήταν το απόλυτο πρότυπο του τζέντλεμαν, εντός και εκτός γηπέδων. Είναι ο άνθρωπος που έβαλε τις βάσεις για να γίνει το ποδόσφαιρο το "Όμορφο Παιχνίδι" (The Beautiful Game) που όλοι αγαπάμε».

Είχε τονίσει, επίσης, ότι ήταν ένας άνθρωπος-σταθμός για τη δημοτικότητα του αθλήματος, καθώς κατάφερε να γίνει παγκόσμιο είδωλο σε μια εποχή που δεν υπήρχε η σημερινή τηλεοπτική κάλυψη, βασιζόμενος αποκλειστικά στη μοναδική του τέχνη και το ήθος του.

Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο Σερ Μπόμπι Τσάρλτον εκφώνησε έναν συγκλονιστικό επικήδειο λόγο, αποκαλώντας τον Μάθιους «έναν άνθρωπο που δεν ανήκε μόνο στο Στόουκ ή στην Αγγλία, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο, επειδή δίδαξε πώς πρέπει να παίζεται το ποδόσφαιρο με τιμή και σεβασμό».

Το 2002 εντάχθηκε στο αγγλικό Hall of Fame , το 1995 εντάχθηκε στο Sports Hall of Fame του Οντάριο, ενώ το IFFHS τον επέλεξε ως τον 11ο κορυφαίο ποδοσφαιριστή του 20ου αιώνα.

Το World Soccer το 1999 τον επέλεξε στην 17η θέση στους 100 κορυφαίους παίκτες όλων των εποχών, η Μπλακπούλ τον ενέταξε στο δικό της Hall of Fame, ενώ το West Stand στο "Μπλούμφιλντ" πήρε το ονομά του.

Στο Χάνλεϊ υπάρχει ένας εμβληματικός χάλκινος ανδριάντας του Στάνλεϊ Μάθιους, τοποθετημένος στην καρδιά του εμπορικού κέντρου του Χάνλεϊ (συγκεκριμένα στην Upper Market Square / Town Road).

Το άγαλμα φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Κόλιν Μέλμπουρν και αποκαλύφθηκε από τον ίδιο τον Στάνλεϊ Μάθιους στις 21 Οκτωβρίου 1987, κατά τη διάρκεια μιας τελετής για την πεζοδρόμηση του κέντρου της πόλης.

Η χάλκινη φιγούρα δείχνει τον Μάθιους σε νεαρή ηλικία, με την κλασική ποδοσφαιρική ενδυμασία της δεκαετίας του '30, να ετοιμάζεται να κάνει μία από τις περίφημες ντρίμπλες του. Στη μαρμάρινη βάση του υπάρχουν τιμητικές πλακέτες που αναγράφουν: «Το όνομά του είναι σύμβολο της ομορφιάς του παιχνιδιού, η φήμη του διαχρονική και παγκόσμια... ένας μαγικός παίκτης, του λαού, για τον λαό».

Κοντά στο σημείο αυτό, στην οδό Seymour Street, βρίσκεται και η αναμνηστική πλακέτα στο σπίτι όπου γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1915.

Το 2001, η πόλη του Στόουκ αποκάλυψε έναν εμβληματικό τριπλό ανδριάντα στο νέο της γήπεδο στο "Μπριτάνια", ο οποίος απεικονίζει τον Μάθιους σε τρεις διαφορετικές ηλικιακές φάσεις της καριέρας του.

Λίγο πριν πεθάνει εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τον τίτλο The Way It Was, ενώ το 2017 κυκλοφόρησε ένα ντοκιμαντέρ για την ζωή και την καριέρα του απο τον Ράιαν Σκοτ Γουόρεν σε παραγωγή του Τζόε Πίρς και σενάριο του Τζει Ντέιβιντ Έβερχαρτ.

Στις αρχές του 2026 Φεβρουάριος και Μάρτιος αντίστοιχα συμπληρώθηκαν 26 χρόνια από τον θάνατο και τη μυθική κηδεία του στο Στόουκ-ον-Τρεντ. Τοπικά μέσα ενημέρωσης, όπως η Stoke Sentinel, έκαναν εκτενή αφιερώματα στην ημέρα που 100.000 άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, ενώ η Στόουκ Σίτι πραγματοποίησε ειδικές εκδηλώσεις μνήμης.

Η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή στη γενέτειρά του, το σχολείο Hanley St Luke's το σχολείο από το οποίο αποφοίτησε ο ίδιος, διοργάνωσε την επίσημη «Sir Stan Day 2026». Οι μαθητές διδάχθηκαν τις αξίες της πειθαρχίας, της ανθεκτικότητας και του ευ αγωνίζεσθαι που πρέσβευε ο Μάθιους, ενώ το παρών έδωσε και η μασκότ της Στόουκ, ο Pottermus.

Την άνοιξη του 2026, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αγγλίας συνέχισε το πρόγραμμα απόδοσης των Legacy Caps (αναμνηστικά ειδικά καπέλα-μετάλλια με τον μοναδικό αριθμό διεθνούς συμμετοχής). Η οικογένεια του Στάνλεϊ Μάθιους, ο οποίος φόρεσε 54 φορές τη φανέλα με τα «Τρία Λιοντάρια», έλαβε το δικό της επίσημο αναμνηστικό στο πλαίσιο των εορτασμών στο Γουέμπλεϊ.

Για να γιορταστούν οι επτά δεκαετίες του θεσμού και να αποδοθεί ο ύστατος φόρος τιμής στον εναρκτήριο νικητή του, η γαλλική εφημερίδα L'Équipe και το περιοδικό France Football έλαβαν μια ιστορική απόφαση.

Η επίσημη απονομή της Χρυσής Μπάλας 2026 θα διεξαχθεί στις 26 Οκτωβρίου 2026 στο διάσημο θέατρο London Palladium του Λονδίνου. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού που η τελετή εγκαταλείπει το Παρίσι για να διοργανωθεί στην Αγγλία, με τους διοργανωτές να επιβεβαιώνουν ότι η μετακόμιση αυτή γίνεται ως αποκλειστικό αφιέρωμα στη μνήμη του Στάνλεϊ Μάθιους.