Ο Γιόζεφ Μπόζικ ήταν ένας απο τους κορυφαίους επιθετικούς μέσους όλων των εποχών. Διέθετε φαντασία, καλή τεχνική, ακρίβεια στην πάσα, δημιουργικότητα και μέχρι πρόσφατα ήταν ρέκορντμαν συμμετοχών στην Εθνική πριν τον ξεπεράσει ο Κίραλι.
Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1925 στην γειτονιά Κίσπεστ της Βουδαπέστης εκεί που όπως και τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του στις αλάνες θα παίξει ποδόσφαιρο. Εν μέσω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1943 θα ενταχθεί στην Χόνβεντ μαζί με τον φίλο και συνοδοιπόρο του Φέρεντς Πούσκας
Μια Χόνβεντ την οποία δεν θα την αποχωριστεί ποτέ, στους κοκκινόμαυρους" θα περάσει όλη την ποδοσφαιρική του καριέρα απο το 1943 έως το 1962 σε 494 παιχνίδια πετυχαίνοντας 33 τέρματα. Κατέκτησε πέντε Πρωταθλήματα το 1949-1950, το 1950, το 1952, το 1954 και το 1955 ενώ το 1952 ανακηρύχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς.
Όταν ξέσπασε η επανάσταση στη Βουδαπέστη, η Χόνβεντ βρισκόταν στην Ισπανία για αγώνα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών εναντίον της Αθλέτικ Μπιλμπάο. Οι παίκτες αρνήθηκαν να επιστρέψουν αμέσως στην κομμουνιστική Ουγγαρία και ξεκίνησαν μια παράνομη διεθνή περιοδεία στην Ευρώπη και τη Νότια Αμερική.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι κορυφαίοι παίκτες της ομάδας δέχτηκαν καταιγισμό προτάσεων από κορυφαίους ευρωπαϊκούς συλλόγου, ο Ούγγρος μάνατζερ Έμιλ Όστεραϊχερ του εξασφάλισε μια πολύ ελκυστική πρόταση για να αγωνιστεί, και στη συνέχεια να αναλάβει προπονητής στην Ατλέτικο Μαδρίτης.
Παράλληλα, υπήρχε έντονο ενδιαφέρον και από άλλες ισπανικές ομάδες, την ίδια ώρα που οι συμπαίκτες του, Φέρεντς Πούσκας, Σάντορ Κότσις και Ζόλταν Τσίμπορ, αποφάσισαν να μείνουν μόνιμα στη Δύση και να υπογράψουν σε Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρτσελόνα.
Αποφάσισε να επιστρέψει στη Βουδαπέστη και να απορρίψει τα χρήματα της Δύσης γιατί λίγο καιρό πριν, είχε χάσει τον πατέρα του. Ένιωθε ότι δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τη μητέρα του και τα τέσσερα αδέλφια του στη δίνη της πολιτικής κρίσης στην Ουγγαρία.
Ήταν εκλεγμένο μέλος του Ουγγρικού Κοινοβουλίου, ήταν ένα πρόσωπο με τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό προφίλ στη χώρα του και μια πιθανή «αυτομόλησή» του στη Δύση θα θεωρούνταν προδοσία από το καθεστώς, γεγονός που θα έθετε σε άμεσο κίνδυνο την ασφάλεια της οικογένειάς του που είχε μείνει πίσω.
Στις 17 Αυγούστου του 1947 στην Βουδαπέστη κόντρα στην Βουλγαρία θα κάνει το ντεμπούτο του. Το 1952 θα κατακτήσει το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στο Ελσίνκι και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954 στην Ελβετία θα παίξει σε όλα τα παιχνίδια αν και στον προημιτελικό με την Βραζιλία θα αποβληθεί.
Θα συμπεριληφθεί στην καλύτερη ομάδα του τουρνουά, ενώ θα πάρει μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Σουηδίας το 1958 σε τρία παιχνίδια. Στις 18 Απριλίου του 1962 στην Βουδαπέστη σε φιλικό παιχνίδι κόντρα στην Ουρουγουάη θα αγωνιστεί για 101η και τελευταία φορά όπου θα σκοράρει και το 11ο τέρμα του.
Μετά την απόσυρση του έγινε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Χόνβεντ ενώ για λίγο απο τις 13 Μαρτίου 1966 έως τις 24 Σεπτεμβρίου του 1967 ανέλαβε τη τεχνική της ηγεσία. Σε 47 αγώνες είχε 21 νίκες, 8 ισοπαλίες και 18 ήττες αλλά αποχώρησε λόγω των πρώτων σοβαρών ενοχλήσεων στην καρδιά.
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ουγγαρίας του προτεινε την θέση του ομοσπονδιακού τεχνικού, είχε σχεδιάσει ένα μακροχρόνιο τετραετές πλάνο με τον ίδιο στο τιμόνι. Ωστόσο, η θητεία του ξεκίνησε και τελείωσε την ίδια ημέρα στις 28 Σεπτεμβρίου του 1974 στην ήττα στην Βιέννη απο την Αυστρία με 1-0
Αμέσως μετά το παιχνίδι στη Βιέννη, η υγεία του Μπόζικ επιδεινώθηκε ραγδαία. Υπέφερε από χρόνια καρδιακά προβλήματα και η ένταση, το στρες και η πίεση της θέσης του ομοσπονδιακού τεχνικού επιβάρυναν την κατάστασή του.
Μόλις λίγες ημέρες μετά το ντεμπούτο του, στις αρχές Οκτωβρίου του 1974, οι γιατροί του κατέστησαν σαφές ότι η συνέχιση της προπονητικής θα έθετε σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του. Έτσι, υπέβαλε την παραίτησή του πριν από τους κρίσιμους αγώνες των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.
Στις 31 Μαΐου του 1978 πέθανε σε ηλικία 52 ετών απο βαριά καρδιακή ανεπάρκεια και γενικότερα χρόνια καρδιολογικά προβλήματα. Η κηδεία του τελέστηκε με μεγάλες τιμές στη Βουδαπέστη και αναπαύεται στο διάσημο Κοιμητήριο Φαρκασρέτι, έναν χώρο όπου θάβονται οι πιο εξέχουσες προσωπικότητες των γραμμάτων, των τεχνών και του αθλητισμού της Ουγγαρίας.
Ο τάφος του αποτελεί μέχρι και σήμερα σημείο αναφοράς, όπου κάθε χρόνο η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ουγγαρίας και η επιτροπή της «Χρυσής Ομάδας» καταθέτουν στεφάνια στη μνήμη του.
Το 1986, η αγαπημένη του Χόνβεντ ανακαίνισε ριζικά το γήπεδό της στο Κίσπεστ και του έδωσε επίσημα το όνομά του. Το νέο, υπερσύγχρονο στάδιο της ομάδας που εγκαινιάστηκε πρόσφατα διατήρησε την ίδια ονομασία
Μετά θάνατον το 2013, ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης του Κίσπεστ της περιοχής της Βουδαπέστης όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και έπαιξε ποδόσφαιρο, ως ένδειξη απόλυτης ευγνωμοσύνης για το γεγονός ότι δεν εγκατέλειψε ποτέ τον δήμο και την ομάδα του.
Το όνομά του έχει δοθεί σε μεγάλες ποδοσφαιρικές υποδομές της χώρας, όπως η Ποδοσφαιρική Ακαδημία Μπόζικ στη Νιρεγκιχάζα, καθώς και στο εθνικό πρόγραμμα ανάπτυξης παιδικού ποδοσφαίρου της Ουγγαρίας.
Η Ουγγρική Ταχυδρομική Υπηρεσία έχει εκδώσει ειδικά, προσωποποιημένα επετειακά γραμματόσημα με τη μορφή του, τιμώντας την τεράστια προσφορά του στην πολιτιστική και αθλητική κληρονομιά της χώρας
Το 1991 η πόλη Κόμαρομ θα δώσει το όνομά του στο κεντρικό δημοτικό σχολείο της πόλης, Κάθε χρόνο, το συγκεκριμένο σχολείο σε συνεργασία με τον Δήμο Κόμαρομ διοργανώνει ένα μεγάλο ετήσιο τουρνουά ποδοσφαίρου για παιδιά στη μνήμη του.
Κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής περιόδου, το 1957, το καθεστώς είχε αφαιρέσει προσωρινά τους στρατιωτικούς τίτλους και τα παράσημα από τον Μπόζικ ως τιμωρία για την παράνομη περιοδεία της Χόνβεντ στο εξωτερικό.
Μετά την πτώση του κομμουνισμού, το Υπουργείο Άμυνας της Ουγγαρίας αποκατέστησε πλήρως τη μνήμη του, επιστρέφοντας τιμητικά όλους τους τίτλους καθώς η Χόνβεντ ήταν η ομάδα του στρατού και οι παίκτες είχαν βαθμούς αξιωματικών στην οικογένειά του.
Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από τη γέννησή του (γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1925), η Ουγγαρία κήρυξε επίσημο Έτος Μνήμης Γιόζεφ Μπόζικ. Στο πλαίσιο αυτό, διοργανώθηκε μια μεγάλη εορταστική εκδήλωση-γκαλά στο Puskás Aréna της Βουδαπέστης, παρουσία της πολιτικής και αθλητικής ηγεσίας της χώρας, καθώς και της οικογένειάς του.
Έξω από το νέο γήπεδο της Χόνβεντ στη Βουδαπέστη, έχουν αποκαλυφθεί εντυπωσιακά γλυπτά και ένας ολόσωμος χάλκινος ανδριάντας του Μπόζικ που τον δείχνει σε ποδοσφαιρική δράση.
Στο προαύλιο και το VIP λόμπι του σταδίου Pancho Aréna (έδρα της Πούσκας Ακαντέμια στο Φέλτσουτ), βρίσκεται μια σειρά από επίσημες μαρμάρινες/χάλκινες προτομές των 11 βασικών ποδοσφαιριστών της «Χρυσής Ομάδας» ανάμεσα στις οποίες δεσπόζει και αυτή του Μπόζικ.
Στις 25 Νοεμβρίου του 2011 στην επέτειο της θρυλικής νίκης των Ούγγρων στο "Γουέμπλει" το 1953, στο οποίο ο Μπόζικ σκόραρε η αμαξοστοιχία MAV 1047 του ουγγρικού σιδηροδρόμου, τοποθέτησαν τις φωτογραφίες των έντεκα ποδοσφαιριστών.
