Ο Κάρλος Αλμπέρτο Αγκιλέρα Νόβας, είναι ένας από τους κορυφαίους σκόρερ που ανέδειξε το ουρουγουανικό ποδόσφαιρο στις δεκαετίες του '80 και του '90, αγωνίστηκε και στις δύο κορυφαίες ομάδες της χώρας, ενώ πέρασε και απο την Ιταλία.
Γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1964 στο Μοντεβιδέο και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Ρίβερ Πλέιτ το 1980 σε ηλικια 15 με 16 ετών. Παρά το νεαρό της ηλικίας του και το μικρόσωμο ανάστημά του, ξεχώρισε αμέσως για την εκρηκτικότητα, την απίστευτη τεχνική του κατάρτιση και την έφεση στο σκοράρισμα.
Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια, οι εξαιρετικές του εμφανίσεις με τη φανέλα της Ρίβερ Πλέιτ τράβηξαν τα βλέμματα των σκάουτερ ολόκληρης της χώρας και αποτέλεσε το «αγροτικό» του στάδιο πριν κάνει το μεγάλο άλμα, έχοντας 45 συμμετοχές και 19 τέρματα.
Toν Φεβρουάριο του 1983 μετά την αποχώρηση ιστορικών στελεχών, η Νασιονάλ έψαχνε απεγνωσμένα να ενισχύσει την επιθετική της γραμμή. Ο 18χρονος τότε Αγκιλέρα είχε βγει από μια εκπληκτική σεζόν με τη Ρίβερ Πλέιτ, γεγονός που ανάγκασε τους «Μπολσο» να κάνουν την οικονομική υπέρβαση για να προλάβουν τον ανταγωνισμό.
Η επένδυση απέδωσε αμέσως, αφού στην πρώτη του κιόλας σεζόν (1983), ο Αγκιλέρα έγινε βασικός δεξιός εξτρέμ, πέτυχε 7 γκολ στο πρωτάθλημα, αναδείχθηκε πρωταθλητής Ουρουγουάης και κέρδισε τη θέση του στην Εθνική ομάδα με την οποία κατέκτησε το Copa America την ίδια χρονιά.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, οι ομάδες της Κολομβίας διέθεταν τεράστια οικονομική επιφάνεια και προσέλκυαν τους κορυφαίους παίκτες της Νότιας Αμερικής. Το συμβόλαιο που προσέφερε η Ιντεπεντιέντε Μεντεγίν στον 20χρονο τότε Αγκιλέρα ήταν αδύνατο να προσεγγιστεί οικονομικά από τα δεδομένα του πρωταθλήματος της Ουρουγουάης.
Ο Αγκιλέρα δεν ήταν πλέον ένας απλός ελπιδοφόρος παίκτης. Έχοντας κατακτήσει το Copa America του 1983 με την Εθνική Ουρουγουάης και κάνοντας εξαιρετικές εμφανίσεις στο Copa Libertadores με τη Νασιονάλ, η μετοχή του στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο είχε ανέβει κατακόρυφα, κάνοντας την έξοδο στο εξωτερικό το επόμενο λογικό βήμα
Στην Κολομβία έμεινε μόνο για ένα εξάμηνο, το δεύτερο μισό του 1985 έχοντας 30 συμμετοχές και 19 τέρματα. Μετά τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, ο Αγκιλέρα ήθελε να διατηρήσει τις μετοχές του ψηλά στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο της Νότιας Αμερικής.
Το πρωτάθλημα της Αργεντινής αποτελούσε την ιδανική «βιτρίνα» για τους Ουρουγουανούς παίκτες που στόχευαν σε μελλοντική μεταγραφή στην Ευρώπη.Ο Αγκιλέρα άνηκε στη Νασιονάλ, η Ρασινγκ Κλουμπ κάλυψε κυρίως το συμβόλαιο, τις αποδοχές και τα μπόνους του παίκτη, χωρίς να δαπανήσει κάποιο αστρονομικό ποσό για την αγορά των πλήρων δικαιωμάτων του.
Η συμφωνία αποδείχθηκε εξαιρετικά σύντομη. Ο Αγκιλέρα πήγε στην Αργεντινή τον Ιούλιο του 1986 και επέστρεψε στη Νασιονάλ μόλις τον Ιανουάριο του 1987. Δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στο πλάνο της Ρέισινγκ Κλουμπ, καταγράφοντας μόλις 11 επίσημες συμμετοχές και 1 γκολ στην Αργεντινή.
Για αυτόν τον λόγο επειδή η Ρέισινγκ δεν έμεινε ικανοποιημένη και δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να επενδύσει περαιτέρω, ο παίκτης επέστρεψε αμέσως αλλά το καλοκαίρι του 1987
βρέθηκε στο Μεξικό για λογαριασμό της Τέκος.
Η μεταγραφή του εκεί έγινε κυρίως επειδή το μεξικάνικο πρωτόκολλο πρόσφερε εξαιρετικά υψηλές οικονομικές απολαβές, ενώ ο σύλλογος της Γουαδαλαχάρα αναζητούσε έναν καταξιωμένο διεθνή Νοτιοαμερικανό επιθετικό για να κάνει τη διαφορά.
Το πρωτάθλημα του Μεξικού στα τέλη της δεκαετίας του '80 είχε αρχίσει να επενδύει μαζικά σε κορυφαίους Ουρουγουανούς και Χιλιανούς παίκτες, η Τέκος κατέθεσε μια πρόταση με συμβόλαιο που καμία ομάδα στην Ουρουγουάη δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί.
Μετά τα σύντομα περάσματά του από Κολομβία και Αργεντινή, ο Αγκιλέρα έψαχνε ένα σταθερό περιβάλλον στο εξωτερικό, όπου θα ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της επίθεσης. Στο Μεξικό έμεινε για μία γεμάτη ποδοσφαιρική χρονιά (σεζόν 1987–1988) και κατέγραψε 34 επίσημες εμφανίσεις και σημείωσε 9 γκολ στο μεξικάνικο πρωτάθλημα.
Αγωνιστικά τα πήγε πολύ καλά και η τεχνική του κλάση εκτιμήθηκε αμέσως, όμως η παραμονή του δεν παρατάθηκε καθώς ο ίδιος είχε έντονη την επιθυμία να επιστρέψει στην πατρίδα του.
Αυτή η μοναδική σεζόν στο Μεξικό λειτούργησε ως το ιδανικό «σκαλοπάτι», καθώς αμέσως μετά το 1988) επέστρεψε στην Ουρουγουάη για να φορέσει τη φανέλα της Πενιαρόλ, μια Πενιαρόλ είχε κατακτήσει το Copa Libertdores το 1987 και έψαχνε κορυφαίους παίκτες για να διατηρήσει τα σκήπτρα της.
Η διοίκηση της Πενιαρόλ τον προσέγγισε με ένα εξαιρετικό πλάνο και ένα πολύ υψηλό συμβόλαιο, δείχνοντάς του πόσο πολύ τον ήθελε στην ομάδα. Η Νασιονάλ εκείνη την περίοδο δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί οικονομικά την πρόταση της Πενιαρόλ, ενώ ο Αγκιλέρα έβλεπε στην Πενιαρόλ μια ομάδα έτοιμη να πρωταγωνιστήσει ξανά σε διεθνές επίπεδο.
Παρά το παρελθόν του, ο Αγκιλέρα λειτούργησε ως απόλυτος επαγγελματίας. Ήθελε να επιστρέψει στην πατρίδα του και να αγωνιστεί στο κορυφαίο επίπεδο, και η Πενιαρόλ του πρόσφερε την ιδανική ευκαιρία.
Οι φίλαθλοι της Νασιονάλ αντέδρασαν με απόλυτη οργή και από αγαπημένο παιδί της εξέδρας και πρωταθλητής του 1983, ο Αγκιλέρα μετατράπηκε αμέσως σε «κόκκινο πανί» και «προδότη». Στα επόμενα παραδοσιακά ντέρμπι, η υποδοχή του από την κερκίδα της Νασιονάλ ήταν γεμάτη ακραίες αποδοκιμασίες και ύβρεις.
Απο την άλλη οι οπαδοί της Πενιαρόλ τον υποδέχτηκαν με σχετική επιφυλακτικότητα και καχυποψία λόγω του «μπλε» παρελθόντος του. Ωστόσο, η καχυποψία αυτή διαλύθηκε αμέσως, αφού έκανε συγκλονιστικές εμφανίσεις, παίζοντας με απίστευτο πάθος.
Το 1989 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του Copa Libertadores με 9 γκολ, οδηγώντας την Πενιαρόλ μέχρι τα ημιτελικά. Αυτό το επίτευγμα τον μετέτρεψε σε είδωλο της κερκίδας των «Μανιάσας», κερδίζοντας την αιώνια αγάπη τους.
Eπίσης αναδείχθηκε πρωταθλητής το 1989, έχοντας 36 επίσημες συμμετοχές και 19 γκολ.ενώ οι πολύ καλές του εμφανίσεις στο Copa Libertadores του έδωσαν το "εισιτήριο" για τα ευρωπαϊκά γήπεδα και πιο συγκεκριμένα για το καμπιονάτο.
Οι σκάουτερ της Τζένοα, η οποία είχε μόλις κερδίσει την άνοδό της στην πρώτη κατηγορία εντυπωσιάστηκαν από την εκρηκτικότητά του και εισηγήθηκαν αμέσως την απόκτησή του.
Η Τζένοα αποφάσισε να χτίσει μια ισχυρή αποικία από την Ουρουγουάη για να εξασφαλίσει την παραμονή της στην κατηγορία και μαζί με τον Αγκιλέρα, ο ιταλικός σύλλογος απέκτησε το ίδιο καλοκαίρι τον Ρουμπέν Παζ και τον Χοσέ Περδόμο.
Πλήρωσε στην Πενιαρόλ ένα ποσό που άγγιζε το 1,5 με 2 δισεκατομμύρια ιταλικές λιρέτες και στο "Λουίτζι Φεράρις" αγωνίστηκε για μια τριετία από το 1989 έως το 1992 κάνοντας εξαιρετικό δίδυμο στην επίθεση με τον Τσέχο Τόμας Σκούχραβι.
Την δεύτερη του χρονιά μάλιστα πέτυχε 15 γκολ όσα και ο Σκούχραβι τερματίζοντας στην τρίτη θέση του πίνακα των σκόρερ και οδήγησαν την ομάδα της Γένοβα στην έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Τον Απρίλιο του 1990 συνελήφθη για την μεταφορά 1 γραμμαρίου κοκαΐνης και για εκμετάλλευση πορνείας, ενώ λίγες ημέρες αργότερα αφέθηκε ελεύθερος με κατ'οίκον περιορισμό. Του δόθηκε πάντως η δυνατότητα να πηγαίνει κανονικά στις προπονήσεις αλλά και στους αγώνες.
Μετά την εντυπωσιακή πορεία μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου UEFA το 1992, ο εμβληματικός προπονητής Οσβάλντο Μπανιόλι αποχώρησε από την Τζένοα για να αναλάβει την Ίντερ. Η φυγή του σήμανε το τέλος ενός κύκλου και ο Αγκιλέρα ένιωσε ότι η ομάδα θα έχανε τη δυναμική της.
Η Τορίνο η οποία είχε φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου UEFA το 1992 διέθετε μεγάλη οικονομική επιφάνεια και αναζητούσε έναν κορυφαίο επιθετικό για να αντικαταστήσει τον Βάλτερ Καζαγκράντε. Προσέφερε ένα εξαιρετικό συμβόλαιο στον Ουρουγουανό και ένα πολύ μεγάλο ποσό στην Τζένοα 5 με 6 δισεκατομμύρια λίρες, η οποία δεν μπορούσε να αρνηθεί.
Ύστερα από 116 συμμετοχές και 43 γκολ ο "Pato(σ.σ. η πάπια)" μετακομίζει στο Τορίνο για λογαριασμό της "γκρανάτα" όπου κάνει μια πολύ καλή πρώτη χρονιά, κατέκτησε το Κύπελλο του 1993 κόντρα στην Ρόμα, βασικός και στους δύο αγώνες.
Την επόμενη σεζόν 1993-1994 η έλευση του Έντσο Φραντσεσκόλι θα τον στείλει στον πάγκο και απο τον Αύγουστο έως τον Δεκέμβριο του 1993 θα αγωνιστεί σε μόλις έξι παιχνίδια. Η συνεργασία των δύο πλευρών λύθηκε κοινή συναινέση και ύστερα από 54 συμμετοχές και 17 γκολ αποφασίζει να επιστρέψει στην πατρίδα του.
Σην Πενιαρόλ στην οποία και θα κλείσει την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1999 έχοντας κατακτήσει πέντε πρωταθλήματα το 1994, το 1995, το 1996, το 1997 και το 1999 έχοντας συνολικά 134 συμμετοχές και 44 τέρματα.
Στις 22 Φεβρουαρίου του 1982 στην Καλκούτα απέναντι στην Κίνα για το Nehru Cup έκανε το ντεμπούτο του στους "charruas". Αναδείχθηκε Πρωταθλητής Νοτίου Αμερικής το 1983, ενώ παρότι συμπεριλήφθηκε στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 στο Μεξικό δεν αγωνίστηκε ούτε ένα λεπτό.
Ήταν φιναλίστ του Copa America του 1989 και στα γήπεδα της Ιταλίας το 1990 αγωνίστηκε και στα τέσσερα παιχνίδια της διοργάνωσης ερχόμενος κυρίως από τον πάγκο ξεκινώντας ως βασικός στο παιχνίδι με την Ιταλία για την φάση των "16".
Στις 16 Νοεμβρίου του 1997 στο Μαλντονάδο απέναντι στο Εκουαδόρ, για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου όπου και σκόραρε πραγματοποίησε την 64η και τελευταία του παρουσία έχοντας πετύχει με το συγκεκριμένο 22 τέρματα.
Το 1994 για την υπόθεση του 1990, καταδικάστηκε απο την ιταλική δικαιοσύνη σε δύο χρόνια φυλάκιση και πρόστιμο 5 εκατομμυρίων λιρετών και το 1996 η ποινή επιβεβαιώθηκε. Ο ίδιος δεν εξέτισε ποτέ την ποινή του και το 2007 έλαβε χάρη απο την ιταλική κυβέρνηση και έτσι του δόθηκε η δυνατότητα να ταξιδέψει προς την Ιταλία.
Μετά την απόσυρση του απο την ενεργό δράση λόγω του εθισμού του στην κοκαΐνη που το ομολόγησε και δημόσια αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας με τρείς καρδιακές προσβολές μέχρι το 2011 στο ιστορικό του.
Το θετικό είναι ότι αποτοξινώθηκε και άφησε τα προβλήματα του πίσω, εργάστηκε για πολλά χρόνια ως σκάουτερ και μάνατζερ, συνεργαζόμενος στενά με το μεγάλο γραφείο του συμπατριώτη του, Φρανσίσκο «Πάκο» Καζάλ.
Ο Αγκιλέρα ανέλαβε τον εντοπισμό νεαρών ταλέντων στην Ουρουγουάη και τη διευκόλυνση των μεταγραφών τους προς την Ευρώπη, εκμεταλλευόμενος τις άριστες διασυνδέσεις που είχε κρατήσει στην Ιταλία.
Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής ως σχολιαστής και αναλυτής ποδοσφαιρικών αγώνων, συμμετείχε για χρόνια σε γνωστές αθλητικές εκπομπές, όπως το "Punto Penal", και το La Mañana del Fútbol αλλά και σε τηλεοπτικά πάνελ στην Ουρουγουάη όπου ξεχώριζε για τις αυθεντικές, αυστηρές αλλά και γεμάτες χιούμορ αναλύσεις του.
