Ρόκε Σάντα Κρουζ "Roque-Gol"

Είναι ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών της Εθνικής Παραγουάης, και είναι ίσως ο Παραγουανός που έχει κάνει την πιο αξιομνημόνευτη καριέρα μακριά από την πατρίδα του. Δεν είναι και λίγο πράγμα να παίζεις οκτώ συνεχόμενα χρόνια στην Μπάγερν Μονάχου αλλά και να έχεις παραστάσεις από σπουδαία πρωταθλήματα όπως το αγγλικό και το ισπανικό.

Ο Ρόκε Σάντα Κρούζ γεννήθηκε στην Ασουνσιόν στις 16 Αυγούστου του 1981,  από την ηλικία των 9 ετών εντάχθηκε στις ακαδημίες της Ολίμπια και σε ηλικία 15 ετών ο Λουίς Κουμπίγια τον προβίβασε στην πρώτη ομάδα για να κάνει ντεμπούτο ένα χρόνο αργότερα. 

Το 1998 κατέκτησε το Πρωτάθλημα έχοντας 9 παρουσίες και 3 γκολ, όπως και το 1999 όπου σαφώς είχε και περισσότερο χρόνο, σε 37 παιχνίδια πέτυχε 13 γκολ. Η ανακήρυξη του ως κορυφαίου ποδοσφαιριστή του 1999, αλλά και η παρουσία του εκείνο το καλοκαίρι σε τρεις συνεχόμενες διοργανώσεις το Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα U-20 αλλά και το Copa America κίνησε το ενδιαφέρον πολλών ευρωπαϊκών συλλόγων.

Η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν ο πιο θερμός διεκδικητής του εκτός από την Μπάγερν και όπως έχει αποκαλύψει ο ίδιος ο Σάντα Κρουζ σε συνέντευξή του στον The Guardian, η Ρεάλ Μαδρίτης ήθελε επίμονα να τον αποκτήσει. 

Μάλιστα, ο ίδιος είχε δηλώσει πως λόγω της ισπανικής γλώσσας, η προσαρμογή του στη Μαδρίτη θα ήταν πολύ πιο εύκολη. Το «wonderkid» της Παραγουάης βρισκόταν στα μπλοκάκια πολλών μεγάλων σκάουτερ ισπανικών και ιταλικών ομάδων, που εκείνη την εποχή μεσουρανούσαν, καθώς είχε αναδειχθεί «Παραγουανός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς» το 1999.

Αν και η προοπτική της Ισπανίας φάνταζε πιο οικεία, η Μπάγερν Μονάχου κινήθηκε με απόλυτη ταχύτητα και αποφασιστικότητα. Κατέθεσε επίσημη πρόταση ύψους 5 εκατομμυρίων ευρώ (ποσό-ρεκόρ για το ποδόσφαιρο της Παραγουάης εκείνη την εποχή), πείθοντας τόσο την Ολίμπια όσο και τον ίδιο τον παίκτη να μετακομίσει στη Γερμανία.

Στην πρώτη του χρονιά πανηγύρισε το νταμπλ αλλά και το Λιγκ Καπ έχοντας συνολικά σε 48 εμφανίσεις πετύχει 9 γκολ. Tην περίοδο 2000-2001 λόγω τραυματισμού έχασε ένα σημαντικό μέρος της χρονιάς όπου κατέκτησε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το Πρωτάθλημα αλλά και το Τσάμπιονς Λιγκ αν και δεν αγωνίστηκε στον τελικό του Μιλάνου απέναντι στην Βαλένθια που κρίθηκε στην διαδικασία των πέναλτι.

Η έλευση του Πιζάρο και η παρουσία του Έλμπερ του στέρησαν χρόνο συμμετοχής αν και την περίοδο 2001-2002 αγωνίστηκε σε 37 παιχνίδια και κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο χωρίς όμως να αγωνιστεί. Ακολούθησαν τρία νταμπλ στην Γερμανία το 2003, το 2005 και το 2006, έχοντας συνολικά 238 συμμετοχές και 51 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις.

Όταν αποφάσισε να αποχωρήσει από την Μπάγερν Μονάχου το καλοκαίρι του 2007, αναζητούσε μια ομάδα που θα του εξασφάλιζε σταθερό χρόνο συμμετοχής ως βασικός, καθώς είχε πέσει στην ιεραρχία των επιθετικών πίσω από τους Ρόι Μακάι, Κλάουντιο Πισάρο και Λούκας Ποντόλσκι,

Λόγω γλώσσας, η Ισπανία παρέμενε πάντα ένας ελκυστικός προορισμός για τον Παραγουανό. Υπήρξαν διερευνητικές επαφές από ισπανικούς συλλόγους της πρώτης δεκάδας, όμως καμία δεν μετουσιώθηκε σε πρόταση που να ικανοποιεί οικονομικά την Μπάγερν.

Στον ελληνικό αθλητικό τύπο της εποχής, το όνομα του Σάντα Κρουζ γραφόταν έντονα σχεδόν κάθε καλοκαίρι ως μεταγραφικός στόχος των «αιωνίων», ωστόσο το κασέ του και η επιθυμία του να παίξει σε κορυφαίο πρωτάθλημα καθιστούσαν μια τέτοια μεταγραφή εξαιρετικά δύσκολη.

Ο ίδιος είχε δηλώσει δημόσια την επιθυμία του να αγωνιστεί στην Αγγλία ή την Ισπανία. Εκτός από την Μπλάκμπερν Ρόβερς που τελικά τον απέκτησε, το όνομά του είχε συνδεθεί με φιλολογικό ενδιαφέρον από άλλες μεσαίες και μεγάλες αγγλικές ομάδες που έψαχναν έναν κλασικό, δυνατό σέντερ φορ περιοχής

Ο προπονητής της Μπλάκμπερν, Μαρκ Χιουζ, τον έπεισε προσωπικά να μετακομίσει στο Έγουντ Παρκ. Η αγγλική ομάδα πλήρωσε περίπου 5 εκατομμύρια ευρώ (3.5 εκατομμύρια λίρες) στην Μπάγερν και τον ίδιο να υπογράφει συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας. 

Στο "Ίγουντ Πάρκ" ξαναβρήκε τα πατήματα του και σε 43 συμμετοχές πέτυχε 23 γκολ, με την ομάδα του να τερματίζει στην έβδομη θέση. Ο ίδιος με τα 19 γκολ που πέτυχε σε 37 παρουσίες; στο πρωτάθλημα, τερμάτισε στην τέταρτη θέση του πίνακα των σκόρερ, ενώ  ψηφίστηκε από τους οπαδούς ως ο καλύτερος παίκτης της σεζόν. 

Η συνέχεια όμως δεν ήταν ανάλογη και στην δεύτερη του χρονιά είχε μεν 27 συμμετοχές, αλλά μόλις 6 γκολ. Πάντως είχε προτάσεις ειδικά στην Αγγλία, ο Αρσέν Βενγκέρ αναζητούσε τον αντικαταστάτη του Εμανουέλ Αντεμπαγιόρ και είχε τον Σάντα Κρους στην κορυφή της λίστας του. 

Είχε καταθέσει πρόταση ύψους 10-12 εκατομμυρίων λιρών, ωστόσο η Μπλάκμπερν ζητούσε περισσότερα χρήματα. Η Τότεναμ πίεσε αρκετά για την απόκτησή του, καθώς προετοιμαζόταν για την αποχώρηση του Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ, είχε κάνει επίσημη κρούση, αλλά ο Παραγουανός προτίμησε τελικά το πρότζεκτ της Σίτι.

Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον είχε εξετάσει πολύ σοβαρά την περίπτωσή του το καλοκαίρι του 2008 ως μια πιο οικονομική αλλά εξαιρετικά ποιοτική εναλλακτική λύση, προτού οι «Κόκκινοι Διάβολοι» στραφούν οριστικά στον Μπερμπάτοφ.

:Ο πρώην προπονητής του στην Μπλάκμπερν, Μαρκ Χιουζ, είχε αναλάβει τη Σίτι και τον ήθελε επίμονα, η Μάντσεστερ Σίτι (που είχε μόλις περάσει στα χέρια των ζάπλουτων Αράβων ιδιοκτητών) έκανε διαδοχικές προτάσεις. 

Τον Αύγουστο του 2008 προσέφερε 15 εκατ. λίρες (απορρίφθηκε), τον Ιανουάριο του 2009 επανήλθε με 20 εκατ. λίρες, και τελικά τον απέκτησε το καλοκαίρι του 2009 έναντι 17,5 εκατομμυρίων λιρών. Επέλεξε τη Σίτι για δύο λόγους: την παρουσία του Μαρκ Χιουζ στον πάγκο και τη φιλοδοξία του νέου ιδιοκτήτη να σπάσει το κατεστημένο του "Big Four" και να οδηγήσει την ομάδα στην κορυφή

Το καλοκαίρι του 2009 ο Μάρκ Χιούζ που εν τω μεταξύ είχε μετακομίσει στην Μάντσεστερ Σίτι ζήτησε την απόκτηση του, με τους "πολίτες" να δαπανούν το ποσό των 17.5 εκατομμυρίων λιρών για να τον φέρουν στο "Ίτιχάντ" φεύγοντας απο τους Ρόβερς με 70 συμμετοχές και 29 γκολ.

Όμως ένας συνδυασμός τραυματισμών, ντεφορμαρίσματος, η αποχώρηση του Ουαλού απο τον πάγκο και η έλευση του Ρομπέρτο Μαντσίνι άλλαξαν τα δεδομένα. Και αν στην πρώτη του χρονιά(2009-2010) αγωνίστηκε 22 φορές πετυχαίνοντας 4 γκολ, η επόμενη χρονιά ήταν χειρότερη αφού ήταν φανερό πως ο Ιταλός δεν τον υπολόγιζε στα πλάνα του.

Με μόλις δύο συμμετοχές τον Ιανουάριο του 2011 και συνολικά 24 συμμετοχές και 4 γκολ, δόθηκε δανεικός στην Μπλάκμπερν όπου και αγωνίστηκε σε 10 παιχνίδια. Το καλοκαίρι δόθηκε εκ νέου δανεικός αυτή την φορά όχι σε κάποια ομάδα της Αγγλίας αν και υπήρχαν προτάσεις αλλά στην Ισπανία και την Ρεάλ Μπέτις.

Στο "Μπενίτο Βιγιαμαρίν" αγωνίστηκε σε 35 παιχνίδια πετυχαίνοντας 7 γκολ, και παρότι ήθελε να παραμείνει στην Σεβίλλη, δεν τα βρήκε με τους "μπέτικος" λόγω των υψηλών απαιτήσεων του όσον αφορά το συμβόλαιο. ΚΠΡ, Νιούελς Όλντ Μπόις, Ολίμπια, Κολόν Σαντα Φε, Μιντλέσμπρο και Βέρντερ Βρέμης ήταν μερικές από τις υποψήφιες, όμως δεν έφυγε από την Ισπανία.

Το καλοκαίρι του 2013, όταν έληξε το συμβόλαιό του με τη Σίτι, ο Σάντα Κρους είχε στα χέρια του επίσημες προτάσεις από την Μπολόνια και η Σαμπντόρια του προσέφεραν διετή συμβόλαια, όμως ο ίδιος προτίμησε να παραμείνει στη Μάλαγα, υπογράφοντας τότε μόνιμο συμβόλαιο.

 Υπήρξε έντονο ενδιαφέρον για την επιστροφή του απο το Αμβούργο και την Αίντραχτ Φρανκφούρτης εξέτασαν σοβαρά την περίπτωσή του για την ενίσχυση της επίθεσής τους, προσφέροντάς του την ευκαιρία να κλείσει την καριέρα του στη Γερμανία, αλλά ο Παραγουανός απέρριψε την προοπτική.

Ομάδες από την Αμερική τον προσέγγισαν δελεάζοντάς τον με τον τρόπο ζωής και ένα καλό συμβόλαιο, όμως ο Σάντα Κρους ένιωθε ότι μπορούσε να προσφέρει ακόμα στο υψηλό ευρωπαϊκό επίπεδο.

Η Μάλαγα ήταν αυτή εν τέλει που κέρδισε στην κούρσα όλους τους υπόλοιπους αρχικά παίρνοντας τον δανεικό και στην συνέχεια υπογράφοντας συμβόλαιο ως ελεύθερος. Παρέμεινε μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2014 όπου είχε 90 συμμετοχές και 23 γκολ.

Τον Δεκέμβριο του 2014, η Κρους Ασούλ κατέθεσε μια οικονομικά πανίσχυρη πρόταση, καθιστώντας τον Σάντα Κρους τον πιο ακριβοπληρωμένο παίκτη στο πρωτάθλημα του Μεξικού εκείνη την εποχή. Η Μάλαγα, που αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, έκανε δεκτή την πρόταση ύψους περίπου 1,5 εκατομμυρίου ευρώ και ο παίκτης μετακόμισε εκεί τον Ιανουάριο του 2015.

Σε 10 παιχνίδια είχε 4 γκολ και τον Αύγουστο του 2015 επέστρεψε στην Ισπανία και στην Μάλαγα ως δανεικός, όπου σε 19 παιχνίδια είχε βρει δίχτυα τρεις φορές. Τον Ιούνιο του 2016 το συμβόλαιο με τους Μεξικανούς ολοκληρώθηκε και αποφάσισε να επαναπατριστεί για λογαριασμό της Ολίμπια στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2021. 

Με την "ντεκάνο" κατέκτησε τέσσερα Πρωταθλήματα το Apertura και το Clausura του 2018, τα αντίστοιχα του 2019 και το Clausura του 2020, το Κύπελλο και το Σούπερ Καπ το 2021 και συνολικά σε 201 παιχνίδια πέτυχε 79 τέρματα.

Σε συνδυασμό με το πρώτο πέρασμα είχε συνολικά 236 παιχνίδια και 92 τέρματα και είναι δεύτερος στην λίστα πίσω μόνο απο τον Μάουρο Καμπαγιέρο. Απο τον Σεπτέμβριο του 2021 ήταν έτοιμη να γίνει η μετακίνηση στην Λιμπερτάδ  ενόψει των ημιτελικών του Copa Sudaamericana αλλά επισημοποιήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 2021 και όπως ήταν φυσικό προκάλεσε την έντονη αντίδραση των οπαδών της Ολίμπια που τον χαρακτήριζαν προδότη.

Κατέκτησε 5 Πρωταθλήματα τα Apertura του 2022, του 2023, του 2024 και του 2025, το Clausura του 2023, 2 Κύπελλα το 2023 και το 2024 και 2 Σούπερ Καπ το 2023 και το 2024, έχοντας σε 171 παιχνίδια πετύχει 31 τέρματα μέχρι και τον Ιανουάριο του 2026.

Την 1η Ιανουαρίου του 2026 και σε ηλικία 44 ετών δεν το βάζει κάτω και υπογράφει νέο συμβόλαιο με την Νασιονάλ και σε 12 παιχνίδια έχει πετύχει 2 γκολ.

Βασικό στέλεχος των μικρών εθνικών ομάδων δεν θα αργούσε η ώρα για να κάνει ντεμπούτο και με την "μεγάλη" εθνική ομάδα.  Έτσι στις 28 Απριλίου του 1999 σε φιλικό παιχνίδι απέναντι στο Μεξικό στο Pedro Juan Caballero έκανε την πρώτη του εμφάνιση. Δύο μήνες αργότερα έκανε ντεμπούτο και σε επίσημη διοργάνωση το Κόπα Αμέρικα που διοργανώθηκε στην χώρα του όπου πέτυχε και 3 γκολ.

Τρία χρόνια αργότερα στα γήπεδα της Ιαπωνίας και της Νοτίου Κορέας έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου όπου πήρε μέρος και στα τέσσερα παιχνίδια των "αλμπιρόχα" πετυχαίνοντας ένα γκολ στην πρεμιέρα απέναντι στην Νότια Αφρική.

Τον Ιούνιο του 2013 ο Σιλαβέρτ σε δηλώσεις του ανέφερε ότι ο Σάντα Κρούζ προφασίστηκε τραυματισμό για να μην αγωνιστεί κόντρα στην Γερμανία στην φάση των "16" του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002.

Όλα αυτά επειδή το ξενοδοχείο της ομάδας επισκέφτηκε ο Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε, τότε αντιπρόεδρος των Βαυαρών που αγωνίζονταν τότε ο Σάντα Κρούζ. Ο ίδιος πάντως που ξεκίνησε στην βασική εντεκάδα και αντικαταστάθηκε στο 29ο λεπτό, σε δηλώσεις του στον τηλεοπτικό σταθμό Telefuturo διέψευσε τις εικασίες του συμπαίκτη του 

Ήταν αμφίβολος για την τελική φάση της Γερμανίας το 2006 αφού αντιμετώπιζε πρόβλημα τραυματισμού στο γόνατο όμως κατάφερε έγκαιρα να συμπεριληφθεί στην αποστολή. Μάλιστα ξεκίνησε βασικός και στα τρία παιχνίδια απέναντι σε Αγγλία και Σουηδία όπου αντικαταστάθηκε, ενώ απέναντι στο Τρίνινταντ χρίστηκε σκόρερ.

Πήρε μέρος στο Copa America του 2007 και το 2010 στην Νότια Αφρική πήρε μέρος σε τρίτη συνεχόμενη τελική φάση. Αγωνίστηκε και στα πέντε παιχνίδια φτάνοντας στην προημιτελική φάση όπου και αποκλείστηκε από την Ισπανία.

Η πιο μεγάλη του επιτυχία με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα ήρθε ένα χρόνο αργότερα στην Αργεντινή ως φιναλίστ του Copa America αν και ο ίδιος δεν κατάφερε να αγωνιστεί απέναντι στην Ουρουγουάη. Ήταν παρών και στο Copa America του 2015 όπου δεν κατάφερε να προσπεράσει το εμπόδιο της Αργεντινής στον ημιτελικό.

Τελευταία του παρουσία στις 10 Νοεμβρίου του 2016 απέναντι στο Περού στην Ασουνσιόν για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ρωσίας. Συνολικά έχει 112 συμμετοχές, τρίτος στην σχετική λίστα και 32 τέρματα πρώτος σκόρερ όλων των εποχών για τους "γκουαρανί".

To 2006 ψηφίστηκε ως ο ομορφότερος παίκτης του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Γερμανίας απο την γερμανική eφημερίδα Die Welt, ενώ την ίδια χρονιά, ήταν στο εξώφυλλο της γερμανικής βερσιόν του παιχνιδιού Pro Evolution Soccer 6. To 2009 επιλέχθηκε απο την εταιρία αθλητικών ειδών Mizuno και για δύο χρόνια ως ο επίσημος πρεσβευτής της εταιρίας,

Tο όνομά του επίσης συμπεριλήφθηκε σε δύο τραγούδια, στην Γερμανία απο τους Sportfreunde Stiller με τον τίτλο "Ich Roque" , και στην χώρα του απο τους Λουίς Σαπάρο και Σέζαρ Ντα Κόστα με τον τίτλο "When no Roque".