Κριστιάν Βιέρι O "ποδοσφαιρικός νομάδας"

Ο Κριστιάν Βιέρι άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως "ποδοσφαιρικός νομάδας" αφού ούτε λίγο ούτε πολύ αγωνίστηκε σε 12 ομάδες κατά κύριο λόγο στην Ιταλία στα δεκαεφτά χρόνια καριέρας. Απο τους κορυφαίους σκόρερ των ευρωπαϊκών γηπέδων ο "Μπόμπο" με εννιά γκόλ είναι από τους κορυφαίους Ιταλούς "κανονιέρηδες" σε τελικές φάσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων.

Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου του 1973 στην Μπολόνια αλλά ουσιαστικά μεγάλωσε στην Αυστραλία στο Σίδνει όπου η οικογένεια του είχε μεταναστεύσει απο την ηλικία των 4 ετών. Εκεί έκανε και τα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο παράλληλα με το κρίκετ στους Marconi Stalions όπου αγωνίστηκε και ο πατέρας του.

Επέστρεψε στην Ιταλία και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην AC Santa Lucia και στην συνέχεια στην Πράτο. Εκεί το καλοκαίρι του 1990 θα τον δει ο σκάουτερ της Τορίνο Ροζάριο Ραμπάντι και θα εισηγηθεί την απόκτηση του.

Θα κάνει ντεμπούτο στις 30 Οκτωβρίου του 1991 κόντρα στην Λάτσιο σε αγώνα του Κυπέλλου αλλά δεν θα πάρει πολύ χρόνο συμμετοχής 9 συμμετοχές και 2 γκολ αφού θα πουληθεί τον Νοέμβριο του 1992 στην Πίζα.

Στην SERIE B όπου αγωνίστηκαν οι "νερατζούρι" είχε 18 συμμετοχές είχε 2 γκολ, για να ακολουθήσουν οι η Ραβένα την περίοδο 1993-1994 όπου έπαιξε αλλά και σκόραρε περισσότερο 32 συμμετοχές και 12 γκολ, και η Βενέτσια την περίοδο 1994-1995 με 29 συμμετοχές και 11 γκολ.

Κατά τη μεταγραφική περίοδο του 1994, αρκετές ομάδες της δεύτερης κατηγορίας που στόχευαν στην άνοδο (όπως η Πίζα και η Ραβένα, στις οποίες είχε παίξει παλαιότερα ως δανεικός) εξέφρασαν ενδιαφέρον, όμως η προοπτική της Βενέτσια κέρδισε τον παίκτη.

Το καλοκαίρι του 1995 θα αποδειχθεί το σημείο-κλειδί για την καριέρα του. Η Αταλάντα και η Πιατσέντσα, που είχαν μόλις κερδίσει την άνοδό τους στην πρώτη κατηγορία, έδωσαν μάχη για να τον αποκτήσουν, καθώς έψαχναν έναν δυνατό φορ για να εξασφαλίσουν την παραμονή τους. 

Η Αταλάντα αποδείχθηκε πιο αποφασιστική, καταθέτοντας την καλύτερη οικονομική πρόταση στη Βενέτσια. Ομάδες της μεσαίας τουλάχιστον δυναμικής της πρώτης κατηγορίας (όπως η Κάλιαρι και η Μπάρι) είχαν κάνει διερευνητικές επαφές με τον ατζέντη του, καθώς ο Βιέρι θεωρούνταν η ιδανική επένδυση για το μέλλον.

Οι σκάουτερ της Γιουβέντους τον είχαν ήδη ξεχωρίσει από τα παιχνίδια του στη Serie B. Παρόλο που δεν έκαναν επίσημη κίνηση το 1995 (αφήνοντας την Αταλάντα να τον αγοράσει για να πάρει παιχνίδια στη Serie A), συνέχισαν να τον παρακολουθούν στενά.

Με 21 συμμετοχές και 9 γκολ στο Μπέργκαμο, η Φιορεντίνα αναζητούσε έναν δυνατό επιθετικό για να πλαισιώσει τον θρυλικό Γκαμπριέλ Μπατιστούτα Είχαν καταθέσει επίσημη κρούση στην Αταλάντα, καθώς ο τρόπος παιχνιδιού του Βιέρι θεωρούνταν ιδανικός για να δημιουργεί χώρους στον «Μπατιγκόλ».

Η Ίντερ είχε αρχίσει να χτίζει την ομάδα της «εποχής Μοράτι» και εξέτασε την περίπτωσή του. Παρόλο που δεν προχώρησε σε επίσημη πρόταση εκείνο το καλοκαίρι (καθώς απέκτησε άλλους επιθετικούς), ο Μοράτι κράτησε το όνομά του στη λίστα.

Λόγω της σωματικής του διάπλασης και του δυναμικού του στυλ, το όνομά του άρχισε να συζητιέται σε ομάδες της Αγγλίαςόμως η επιθυμία του ίδιου του Βιέρι ήταν να καθιερωθεί σε μια από τις μεγάλες δυνάμεις του ιταλικού πρωταθλήματος.

Η Γιουβέντους, υπό τις οδηγίες του Μαρτσέλο Λίπι, είχε ήδη αποφασίσει να ανανεώσει την επιθετική της γραμμή (καθώς αποχωρούσαν οι Τζιανλούκα Βιάλι και Φαμπρίτσιο Ραβανέλι). Η «Μεγάλη Κυρία» κινήθηκε με απόλυτη μυστικότητα και ταχύτητα, προσφέροντας στην Αταλάντα περίπου 2,5 εκατομμύρια ευρώ (4,3 δισεκατομμύρια λιρέτες) συν τα δικαιώματα άλλων παικτών, κλείνοντας τη μεταγραφή πριν προλάβουν να αντιδράσουν οι υπόλοιποι μνηστήρες.

Στο "Ντελε Άλπι" ο Βιέρι βοήθησε την "Γηραιά Κυρία" να φτάσει στην κατάκτηση του Διηπειρωτικού Κυπέλλου απέναντι στην Ρίβερ Πλέιτ, του Ευρωπαϊκού Σουπερ Καπ και του Πρωταθλήματος Ιταλίας. Επίσης αγωνίστηκε στον χαμένο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ του 1997 στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου απέναντι στην Μπορούσια Ντόρτμουντ έχοντας 37 συμμετοχές και 14 γκολ.

Το καλοκαίρι του 1997 ο ιδιόρρυθμος πρόεδρος της Ατλέτικο, Χεσούς Χιλ, αποφάσισε να τινάξει την μπάνκα στον αέρα και προσέφερε στη Γιουβέντους το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 17,5 εκατομμυρίων ευρώ (34 δισεκατομμύρια λιρέτες), το οποίο η ιταλική ομάδα δεν μπορούσε να αρνηθεί, καθώς είχε αγοράσει τον Βιέρι μόλις 2,5 εκατομμύρια ένα χρόνο πριν.

Ο ίδιος ο Βιέρι έχει παραδεχθεί ανοιχτά στην αυτοβιογραφία του ότι μετακόμισε στη Μαδρίτη καθαρά για τα χρήματα. Η Ατλέτικο του πρόσφερε ένα συμβόλαιο που υπερδιπλασίαζε τις αποδοχές του στη Γιουβέντους, καθιστώντας τον έναν από τους πιο ακριβοπληρωμένους παίκτες στον κόσμο.

Στα παρασκήνια υπήρξε έντονο φραστικό επεισόδιο ανάμεσα στον Βιέρι και τον πανίσχυρο γενικό διευθυντή της Γιουβέντους, Λουτσιάνο Μότζι. Όταν ο Μότζι του ανακοίνωσε ότι δεν σκοπεύει να του κάνει αύξηση επειδή είχε ήδη την πρόταση της Ατλέτικο στα χέρια του, ο Βιέρι του απάντησε: «Τότε φεύγω τώρα για τη Μαδρίτη».

Πριν ο Χεσούς Χιλ εμφανιστεί με τα εκατομμύρια, ο Βιέρι είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον και άλλων μεγαθηρίων όπως την :Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον αναζητούσε έναν κλασικό, δυνατό επιθετικό για την Premier League και είχε κάνει διερευνητική κρούση στη Γιουβέντους, αλλά οι Ιταλοί δεν ήθελαν να τον παραχωρήσουν σε άμεσο ευρωπαϊκό ανταγωνιστή.

Η Πάρμα, που εκείνη την εποχή χρηματοδοτούνταν από την Parmalat και πρωταγωνιστούσε, προσπάθησε να τον κρατήσει στην Ιταλία, όμως η Γιουβέντους ζητούσε ποσά που μόνο οι ομάδες του εξωτερικού μπορούσαν να καλύψουν.

Στο "Βιθέντε Καλντερόν" μπορεί να μην κατέκτησε κάποιον τίτλο ωστόσο αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ της La Liga με 24 γκολ ενώ συνολικά είχε 32 συμμετοχές και 29 γκολ. Μετά την εκπληκτική χρονιά του Βιέρι στην Ισπανία (24 γκολ σε 24 ματς) και τις εξαιρετικές του εμφανίσεις στο Μουντιάλ του 1998, η Λάτσιο κατέθεσε πρόταση ύψους 25 εκατομμυρίων ευρώ (περίπου 50 δισεκατομμύρια λιρέτες). 

Η Ατλέτικο Μαδρίτης, που αντιμετώπιζε εσωτερικά διοικητικά προβλήματα, δεν μπόρεσε να αρνηθεί το τεράστιο κέρδος, έχοντας αγοράσει τον παίκτη με 17,5 εκατομμύρια έναν χρόνο πριν.

Παρά την αγάπη των οπαδών της Ατλέτικο, ο Βιέρι ένιωθε νοσταλγία για το ιταλικό πρωτάθλημα. Η πρόταση της Λάτσιο του πρόσφερε την ευκαιρία να επιστρέψει στην πατρίδα του ως ο απόλυτος σταρ, σε ένα πρότζεκτ γεμάτο κορυφαίους παίκτες (Μαρσέλο Σάλας, Πάβελ Νέντβεντ, Αλεσάντρο Νέστα).

Ο Μαρτσέλο Λίπι μετάνιωσε αμέσως για την πώληση του Βιέρι το 1997, η Γιουβέντους προσπάθησε να τον φέρει πίσω στο Τορίνο το καλοκαίρι του 1998, προσφέροντας χρήματα και παίκτες ως ανταλλάγματα, αλλά η Ατλέτικο προτίμησε τα «καθαρά» μετρητά της Λάτσιο.

Η Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης, είχαν εντυπωσιαστεί από την αποτελεσματικότητα του «Μπόμπο» στη La Liga. Έκαναν διερευνητικές κρούσεις στην Ατλέτικο, όμως ο Χεσούς Χιλ ξεκαθάρισε πως δεν θα πουλούσε ποτέ τον καλύτερό του παίκτη σε άμεσο ανταγωνιστή εντός Ισπανίας.

Στο "Ολίμπικο" ο Βιέρι θα πετύχει σε 28 συμμετοχές 14 γκολ και θα κατακτήσει το τελευταίο Κύπελλο Κυπελλούχων το 1999 στον τελικό απέναντι στην Μαγιόρκα στο "Βίλα Πάρκ" του Μπέρμιγχαμ ανοίγοντας το σκορ, ενώ αναδείχτηκε και πολυτιμότερος παίκτης της αναμέτρησης .

Ένατη χρονιά ως επαγγελματίας ένατη μετεγγραφή, η μετακίνησή του στο Μιλάνο ήταν αποτέλεσμα της τεράστιας εμμονής του προέδρου της Ίντερ, Μάσιμο Μοράτι, να δημιουργήσει την πιο τρομακτική επιθετική γραμμή στον κόσμο, πλαισιώνοντας τον Ρονάλντο.

Ο καταλύτης για τη μεταγραφή ήταν η πρόσληψη του προπονητή Μαρτσέλο Λίπι από την Ίντερ εκείνο το καλοκαίρι. Ο Λίπι, που είχε δουλέψει με τον Βιέρι στη Γιουβέντους, ζήτησε αμέσως τον Ιταλό φορ. Ο Μοράτι δεν δίστασε και προσέφερε στη Λάτσιο το αστρονομικό ποσό των 49 εκατομμυρίων ευρώ (90 δισεκατομμύρια λιρέτες), δίνοντας ως αντάλλαγμα και τον μέσο Ντιέγκο Σιμεόνε.

Η Γιουβέντος προσπάθησε ξανά να διορθώσει το λάθος του 1997 και προσέγγισε τη Λάτσιο προσφέροντας χρήματα και έμψυχα ανταλλάγματα (ακούστηκε έντονα το όνομα του Φιλίπο Ιντζάγκι), αλλά η Λάτσιο προτίμησε την εξωπραγματική πρόταση της Ίντερ.

Η «Βασίλισσα» αναζητούσε έναν γκαλάκτικο επιθετικό περιοχής και εξέτασε πολύ σοβαρά την περίπτωσή του, καθώς ο Βιέρι είχε ήδη αποδείξει στην Ατλέτικο ότι μπορεί να «διαλύσει» τις ισπανικές άμυνες. 

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, πρόσφατοι τότε πρωταθλητές Ευρώπης (μετά το τρεμπλ του 1999) έκαναν μια διερευνητική κρούση για να δουν τις προθέσεις του παίκτη, όμως ο Βιέρι ήθελε να παραμείνει στην Ιταλία και να αγωνιστεί στο Μιλάνο.

Στην πρωτεύουσα της Λομβαρδίας έμεινε συνολικά έξι χρόνια πράγμα πρωτόγνωρο για την μέχρι τότε πορεία του Βιέρι όπου κατέκτησε μόνο ένα τίτλο το Κύπελλο Ιταλίας την περίοδο 2004-2005.  Η Ίντερ όλο αυτό το διάστημα ταλανίστηκε  από συνεχόμενες αλλαγές τόσο στους προπονητές όσο και στο έμψυχο δυναμικό του συλλόγου, με τον ίδιο να βγαίνει πρώτος σκόρερ της SERIE A την περίοδο 2002-2003.

Τον Ιούλιο του 2005 οι δύο πλευρές έρχονται σε συμφωνία να τερματίσουν την συνεργασία τους ύστερα απο 190 παιχνίδια και 123 γκολ. Η «Μεγάλη Κυρία» προσπάθησε για ακόμη μια φορά να τον φέρει πίσω στο Τορίνο. 

Ο Λουτσιάνο Μότζι του πρότεινε συμβόλαιο για να αποτελέσει την ποιοτική εναλλακτική λύση πίσω από τους Ιμπραΐμοβιτς και Τρεζεγκέ, όμως ο Βιέρι προτίμησε την προοπτική του Μιλάνου.

Η παλιά του αγάπη από την Ισπανία κατέθεσε επίσημη πρόταση για να τον φέρει πίσω στο «Βιθέντε Καλδερόν», ποντάροντας στη νοσταλγία των οπαδών για τη μυθική σεζόν του 1997-98.

Τότεναμ και  Νιούκαστλ, οι δύο αγγλικές ομάδες του προσέφεραν πολύ υψηλά συμβόλαια για να μετακομίσει στην Αγγλία. Η Τότεναμ μάλιστα πίεσε αρκετά, καθώς αναζητούσε έναν έμπειρο φορ περιοχής, αλλά ο Βιέρι προτίμησε να μην αλλάξει χώρα. [1, 2]

Η αιώνια αντίπαλος της Ίντερ κινήθηκε με απόλυτη μυστικότητα, αφού ο Κάρλο Αντσελότι έπεισε τον Βιέρι ότι θα είχε πρωταγωνιστικό ρόλο δίπλα στον Αντρέι Σεβτσένκο. Ο «Μπόμπο» υπέγραψε διετές συμβόλαιο, μια κίνηση που θεωρήθηκε «προδοσία» από τους οπαδούς της Ίντερ. 

Όμως εκεί είναι περισσότερο "ρεζέρβα" παρά ως βασικός έχοντας 14 συμμετοχές και 2 γκολ και τον Ιανουάριο του 2006 θέλοντας να διεκδικήσει θέση για το επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο. Η Εσπανιόλ είχε καταθέσει επίσημη και πολύ δελεαστική πρόταση στη Μίλαν, οι διοικήσεις των δύο συλλόγων είχαν μάλιστα έρθει σε πλήρη συμφωνία για τη μεταγραφή του. 

Ωστόσο, την τελευταία στιγμή, η μετακίνηση «χάλασε» καθώς ο Βιέρι δεν τα βρήκε στους προσωπικούς όρους του συμβολαίου με την ομάδα της Βαρκελώνης.

Η Νιούκαστλ αναζητούσε έναν έμπειρο φορ για την Αγγλία και εξέτασε σοβαρά τον δανεισμό ή την αγορά του από τη Μίλαν. Υπήρξαν διερευνητικές επαφές, αλλά ο Βιέρι προτίμησε ένα πρωτάθλημα με λιγότερο έντονη σωματική καταπόνηση.

Για ακόμη μια φορά, το όνομα του «Μπόμπο» συνδέθηκε με την επιστροφή του στους «Ροχιμπλάνκος», οι οποίοι έψαχναν μια αξιόπιστη λύση για το σκοράρισμα, όμως το ενδιαφέρον παρέμεινε σε φιλολογικό επίπεδο.

Εντός Ιταλίας, τόσο η Σαμπντόρια όσο και η Παλέρμο του πρόσφεραν τη δυνατότητα να παραμείνει στη Serie A με εγγυημένη θέση βασικού. Ο Βιέρι όμως προτίμησε να δοκιμάσει κάτι εντελώς καινούργιο εκτός συνόρων.

Η Μονακό του πρόσφερε το ιδανικό πακέτο: ένα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, εγγυημένη θέση στην αρχική ενδεκάδα και έναν τρόπο ζωής στο Μόντε Κάρλο που ταίριαζε απόλυτα στην προσωπικότητά του. Η Μίλαν τον άφησε να φύγει ως ελεύθερο, όμως η μοίρα του έπαιξε άσχημο παιχνίδι, καθώς ο σοβαρός τραυματισμός του στο γόνατο κατά τη διάρκεια ενός αγώνα με την Παρί Σεν Ζερμέν τον Μάρτιο του 2006 του στέρησε το όνειρο του Μουντιάλ, έχοντας μόνο 11 συμμετοχές και 5 γκολ.

Τον Ιούλιο του 2006 είχε συμφωνήσει με την Σαμπντόρια, όμως η πρόθεση του να πάει διακοπές αντί να κάνει θεραπείες αποκατάστασης, προκάλεσε την οργή του Ρικάρντο Γκαρόνε, ο οποίος τελικά δύο μήνες μετά ακύρωσε την μετεγγραφή αφήνοντας τον ελεύθερο.

Ομάδες από τα Αραβικά Εμιράτα και το Κατάρ τον προσέγγισαν με μυθικές οικονομικές προτάσεις εκατομμυρίων, εκμεταλλευόμενες το γεγονός ότι ήταν ελεύθερος. Ο «Μπόμπο» τις απέρριψε, καθώς ήθελε να αποδείξει στην Ιταλία ότι δεν είχε τελειώσει ποδοσφαιρικά.

Σύλλογοι της μεσαίας ταχύτητας στην Αγγλία (όπως η Μπόλτον και η Πόρτσμουθ) που έψαχναν έμπειρους σταρ εξέτασαν την περίπτωσή του, αλλά οι ιατρικές εξετάσεις γύρω από το γόνατό του έκαναν τις ομάδες επιφυλακτικές.

Μετά το ναυάγιο με τη Σαμπντόρια, η Αταλάντα του πρόσφερε ένα μοναδικό συμβόλαιο: τον βασικό θεσμοθετημένο μισθό των 1.500 ευρώ τον μήνα, αλλά με ένα απίστευτο μπόνους 100.000 ευρώ για κάθε γκολ που θα σημείωνε. Ο Βιέρι δέχθηκε αμέσως για να δείξει την αξία του, θα επιστρέψει στο Μπέργκαμο αλλά οι τραυματισμοί δεν θα τον αφήσουν να προσφέρει 7 συμμετοχές και 2 γκολ.

Το καλοκαίρι του 2007 ο Πραντέλι αναζητούσε έναν έμπειρο επιθετικό για να πλαισιώσει και να καθοδηγήσει τον νεαρό τότε Τζιαμπάολο Πατσίνι, μετά την αποχώρηση του Λούκα Τόνι για την Μπάγερν. Το συμβόλαιο του 1,5 εκατομμυρίου ευρώ συνοδευόταν από μεγάλα μπόνους επίτευξης στόχων.

 Η «Γκρανάτα» του κατέθεσε επίσημη πρόταση για να τον φέρει πίσω στην ομάδα όπου ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα. Αν και το οικονομικό σκέλος ήταν καλό, ο Βιέρι προτίμησε τη Φιορεντίνα καθώς του εξασφάλιζε τη συμμετοχή στο Κύπελλο UEFA.

Ομάδες από τις ΗΠΑ (μεταξύ των οποίων είχε ακουστεί έντονα η Los Angeles Galaxy που μόλις είχε αποκτήσει τον Μπέκαμ) τον προσέγγισαν με πολυετή συμβόλαια. Ο «Μπόμπο» όμως ένιωθε ότι το σώμα του είχε ανακάμψει και ήθελε τουλάχιστον ακόμα μία γεμάτη σεζόν στην Ιταλία.

Θα ενταχθεί ως ελεύθερος στην Φιορεντίνα, στο "Αρτέμιο Φράνκι" θα παίξει σε 39 παιχνίδια πετυχαίνοντας 9 γκολ, στον ημιτελικό του Κυπέλλου UEFA κόντρα στη Ρέιντζερς, ο Βιέρι έχασε το κρίσιμο πέναλτι στη διαδικασία των πέναλτι, στερώντας από τους «Βιόλα» την πρόκριση στον μεγάλο τελικό

Το συμβόλαιο του δεν θα ανανεωθεί, η Φιορεντίνα είχε αποφασίσει να κάνει μια μεγάλη επένδυση για το μέλλον της στην επίθεση. Απέκτησε τον Τζιλαρντίνο από τη Μίλαν, ο οποίος προοριζόταν για αδιαμφισβήτητος βασικός, γεγονός που θα περιόριζε δραματικά τον χρόνο συμμετοχής του 35χρονου πλέον Βιέρι.

Μετά τον αποκλεισμό, μερίδα των οργανωμένων οπαδών («Curva Fiesole») στράφηκε εναντίον του. Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν ο Βιέρι αντέδρασε στις αποδοκιμασίες, κάνοντας μια χειρονομία προς την εξέδρα, κάτι που η διοίκηση των Della Valle δεν του συγχώρεσε.

Ο Τσέζαρε Πραντέλι, παρά την εκτίμηση που έδειχνε στον Βιέρι, ήθελε να χτίσει μια πιο ευέλικτη και νεανική επιθετική γραμμή για την επόμενη σεζόν στο Champions League, θεωρώντας ότι ο «Μπόμπο» είχε ήδη προσφέρει το μέγιστο των δυνατοτήτων του.

Έτσι, το συμβόλαιό του έληξε στις 30 Ιουνίου 2008 χωρίς να του γίνει καμία πρόταση ανανέωσης, αφήνοντάς τον ελεύθερο να αναζητήσει τον επόμενο και τελευταίο σταθμό της καριέρας του. Η νεοφώτιστη τότε Χαλ έκανε την πιο έντονη και επίσημη κίνηση για να τον αποκτήσει, του προσέφερε την ευκαιρία να αγωνιστεί στο κορυφαίο αγγλικό πρωτάθλημα, με τον προπονητή Φιλ Μπράουν να επιβεβαιώνει δημόσια τις επαφές. 

Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις δεν τελεσφόρησαν λόγω οικονομικών απαιτήσεων και της επιθυμίας του Βιέρι να μείνει κοντά στην Ιταλία.

Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, ομάδες από την Αμερική τον προσέγγισαν με πολύ καλά συμβόλαια. Το ενδιαφέρον ήταν υπαρκτό, αλλά ο «Μπόμπο» ένιωθε ότι οι μεγάλες μετακινήσεις και τα ταξίδια στις ΗΠΑ θα επιβάρυναν το ήδη ταλαιπωρημένο σώμα του.

 Υπήρξαν διερευνητικές επαφές και από ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών της Αμερικής, καθώς και από τη Μέση Ανατολή (Ντουμπάι), που έψαχναν έναν σταρ για λόγους μάρκετινγκ. Εντός Ιταλίας, η Τορίνο εξέτασε ξανά την περίπτωσή του, ενώ και η νεοφώτιστη στη Serie A Μπολόνια έκανε μια διερευνητική κρούση, αναζητώντας έναν έμπειρο φορ για την παραμονή στην κατηγορία.

Τελικά, ο Βιέρι επέλεξε να επιστρέψει για τρίτη φορά στην Αταλάντα, η διοίκηση του Μπέργκαμο και ο προπονητής Λουίτζι Ντελνέρι του πρόσφεραν ένα μονοετές συμβόλαιο. Η επιστροφή του όμως αυτή συνοδεύτηκε από τεράστιες αντιδράσεις από τους οπαδούς της Αταλάντα, οι οποίοι δεν του είχαν συγχωρήσει τον τρόπο με τον οποίο είχε αποχωρήσει το 2007 για τη Φιορεντίνα, κάνοντας τη συγκεκριμένη τελευταία σεζόν της καριέρας του εξαιρετικά δύσκολη.

 .

Τελικά αγωνίστηκε σε 9 παιχνίδια πέτυχε 2 γκολ αφού τον Απρίλιο του 2009 ζήτησε ο ίδιος να τερματιστεί η συνεργασία τους. Τον Νοέμβριο του 2009 είχε συμφωνήσει με την Μποταφόγκο, όμως δεν πήγε στις καθιερωμένες ιατρικές εξετάσεις αναγκάζοντας τον βραζιλιάνικο σύλλογο να ακυρώσει την μετεγγραφή και τον ίδιο να ανακοινώνει την απόσυρση του απο τους αγωνιστικούς χώρους. 

Στις 29 Μαρτίου του 1997 στο πλαίσιο της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 στην Τεργέστη απέναντι στην Μολδαβία έκανε το ντεμπούτο του πετυχαίνοντας μάλιστα και γκολ.

Ήταν από τις βασικές επιλογές του Τσέζαρε Μαλντίνι στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γαλλίας συνθέτοντας δίδυμο με τον Ρομπέρτο Μπάτζιο και σε πέντε παιχνίδια σκόραρε πέντε γκολ από ένα απέναντι στην Χιλή, στην Αυστρία και την Νορβηγία, και  δύο απέναντι στο Καμερούν.

Έχασε το EURO 2000 λόγω τραυματισμού, αλλά έδωσε κανονικά το παρών στα γήπεδα της Ιαπωνίας και της Νοτίου Κορέας το 2002 όπου σε τέσσερα παιχνίδια πέτυχε τέσσερα γκολ δύο απέναντι στο Εκουαδόρ και από ένα σε Κροατία και Νότιο Κορέα. Τελευταία του μεγάλη διοργάνωση το EURO 2004 αφού έχασε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 και πάλι λόγω τραυματισμού.

Όπως άνοιξε ο κύκλος του στην "σκουάντρα ατζούρα" με τον ίδιο αντίπαλο έκλεισε όταν στις 12 Οκτωβρίου του 2005 στο Λέτσε απέναντι στην Μολδαβία όπως και το 1997 έκανε την 49η και τελευταία του εμφάνιση όπου και πάλι πέτυχε γκολ το 23ο στο πλαίσιο της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006.

Με τον φίλο του Πάολο Μαλντίνι έχει ανοίξει εστιατόρια στο Μιλάνο τρέχοντας και την εταιρία ρούχων Sweet Years. Παράλληλα με τον Κριστιάνο Μπρόκι και με την Αλένα Σερέντοβα ξεκίνησε την άνοιξη του 2004 την εταιρία ένδυσης Baci & Abbracci.

Με τον Μπρόκι δημιούργησε και μια άλλη επιχείρηση, την εταιρία επίπλων "Bfc&co", η οποία όμως κήρυξε πτώχευση. Στις 11 Ιανουαρίου του 2013 η εισαγγελία του Μιλάνου διέταξε έρευνα για συνέργεια στην πτώχευση των 14 εκατομμυρίων ευρώ με συνέπεια να υπάρξει έρευνα στα σπίτια τους ενώ κατέθεσαν και οι μητέρες των δύο ποδοσφαιριστών που είχαν εταιρικό ρόλο όπως και ο διαχειριστής της εταιρίας Φάμπιο Αρκούρι.

Η έρευνα έκλεισε στις 12 Φεβρουαρίου του 2014 χωρίς περαιτέρω συνέπειες τόσο για τον ίδιο αλλά και για την μητέρα του.

Τον Μάιο του 2012 το όνομά του ενεπλάκη στο σκάνδαλο των στημένων αγώνων, αλλά στις 9 Φεβρουαρίου του 2015 ο εισαγγελέας της Κρεμόνα ολοκλήρωσε την διαδικασία χωρίς να υπάρξει κάποια κατηγορία.