"Του είμαι ευγνώμονας για την φιλοσοφία του πάνω στο παιχνίδι γιατί έφερε κάτι διαφορετικό όσον αφορά την τακτική στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο". Τάδε έφη Μάριο Ζάγκαλο για τον άνθρωπο που οδήγησε για πρώτη φορά την "σελεσάο" στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1958
Ο Βιθέντε Ιτάλο Φέολα γιος Ιταλών μεταναστών από το Καστελαμπάτε της περιοχής της Καμπάνια γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου του 1909 στο Σάο Πάολο. Έπαιξε μπάλα στην Sao Paolo da Floresta, στην Auto Futebol Clube και στην Esporte Clube Americano και όταν κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια αποφάσισε να ασχοληθεί με την προπονητική.
Στα 26 του το 1935 ανέλαβε την Sirio Libanez São Paulo, και ένα χρόνο αργότερα την Portuguesa, και την 1η Μαΐου 1937, ο Φεόλα προσελήφθη από τον τότε πρόεδρο του συλλόγου, Φρεντερίκο Μένζεν, ως διοικητικός υπάλληλος, ήταν ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές στα γραφεία της ομάδας.
Ο Μένζεν γνώριζε ότι ο 27χρονος τότε Φεόλα είχε πάθος με το ποδόσφαιρο και προπονούσε ερασιτεχνικές ομάδες στις γειτονιές του Σάο Πάολο. Όταν η ομάδα είχε αγωνιστική κρίση ή έμενε χωρίς τεχνικό, η διοίκηση του έλεγε απλώς: «Φεόλα, ανάλαβε εσύ αυτούς τους παίκτες».
Δεν ειναι τυχαίο ότι ούτε λίγο ούτε πολύ την κοούτσαρε σε 8 διαφορετικές περιόδους απο την περίοδο 1937-1938 έως την περίοδο 1959-1960. Kατέκτησε τα πρωταθλήματα Παουλίστα το 1948 και το 1949 και συνολικά είχε 555 παιχνίδια με απολογισμό 310 νίκες, 111 ισοπαλίες και 134 ήττες, που τον φέρνει στην πρώτη θέση της λίστας όλων των τεχνικών που πέρασαν απο την "τρικολόρ".
Απο το 1950 έως το 1956 έκανε την επιλογή των καλύτερων παικτών της πολιτείας του Σάο Πάολο, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 θα είναι βοηθός του Φλάβιο Κόστα. Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1955 θα κοουτσάρει για πρώτη φορά την εθνική Βραζιλίας και για ένα παιχνίδι στο Σάο Πάολο κόντρα στην Χιλή για το τουρνουά Bernardo O'Higgins.
Μετά τις αποτυχίες του 1950 και του 1954, η ομοσπονδία αποφάσισε να αλλάξει πλήρως φιλοσοφία, δεν ήθελαν έναν αυταρχικό προπονητή-σταρ, αλλά έναν άνθρωπο πράο, υπομονετικό και έμπειρο, που θα μπορούσε να διαχειριστεί την ψυχολογία και τους δύσκολους εγωισμούς των μεγάλων αστεριών όπως οι Ντίντι, Γκαρίντσα και Ζαγκάλο.
Το 1958, η Βραζιλία παρουσίασε για πρώτη φορά ένα υπερσύγχρονο, επιστημονικό επιτελείο που περιλάμβανε γιατρούς, οδοντιάτρους, γυμναστές και ψυχολόγο. Ο Φεόλα επιλέχθηκε επειδή είχε την απόλυτη ικανότητα να συνεργάζεται αρμονικά με μια τέτοια ομάδα επιστημόνων, αφήνοντας πίσω του το παλιομοδίτικο μοντέλο του προπονητή που τα αποφάσιζε όλα μόνος του.
Λόγω της τεράστιας θητείας του στη Σάο Πάουλο και του ρόλου του ως βοηθός στο Μουντιάλ του 1950, ο Φεόλα γνώριζε άριστα το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο, τις αδυναμίες του και τον τρόπο προετοιμασίας που απαιτούνταν για να μην επαναληφθεί ένα νέο ψυχολογικό σοκ .
Τον Φεβρουάριο του 1958 ανακοινώθηκε επίσημα και στις 4 Μαΐου του 1958 θα κάτσει στον πάγκο της απέναντι στην Παραγουάη στο πλαίσιο του τουρνουά Oswaldo Cruz. Στα γήπεδα της Σουηδίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 είναι αυτός που θα συστήσει στο ποδοσφαιρικό κοινό τον 17χρονο τότε Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο κατα κόσμον Πελέ, αφού ήταν αυτός που επέμενε να τον πάρει μαζί του στην αποστολή παρά το γεγονός ότι είχε τραυματιστεί σε φιλικό με την Κορίνθιανς.
Έχοντας υπό τις οδηγίες του πλην του Πελέ, παίκτες όπως οι Ντιντί, Βαβά, Γκαρίντσα, Ζάγκαλο, Μπελίνι, Τζάλμα και Νίλτον Σάντος, Ζιλμάρ θα οδηγήσει την χώρα της "σάμπας" στην κατάκτηση του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου στην ιστορία της επικρατώντας στον τελικό των γηπεδούχων με 5-2.
Θα ολοκληρώσει τον πρώτο αυτό κύκλο στις 20 Σεπτεμβρίου του 1959 στο Σάο Πάολο απέναντι στην Χιλή για το τουρνουά Bernardo O'Higgins. Στις 29 Απριλίου του 1960 σε φιλικό παιχνίδι απέναντι στην Αίγυπτο στο Κάιρο βρίσκεται και πάλι στην τεχνική της ηγεσία όμως κάθεται για λίγους μήνες μέχρι τις 12 Ιουλίου απέναντι στην Αργεντινή στο Ρίο Ντε Τζανέιρο για το "Taca do Atlantico".
Μετά την κατάκτηση του Μουντιάλ του 1958 με τη Βραζιλία, οι μετοχές του Φεόλα είχαν εκτοξευθεί διεθνώς. Η διοίκηση της Μπόκα Τζούνιορς έψαχνε ένα «βαρύ» όνομα με αποδεδειγμένη νοοτροπία νικητή για να επαναφέρει τον σύλλογο στην κορυφή της Αργεντινής.
Ο Φεόλα γεννήθηκε στη Βραζιλία αλλά ήταν παιδί Ιταλών μεταναστών, έτσι η Μπόκα Τζούνιορς, ως ένας σύλλογος που ιδρύθηκε από Γενοβέζους μετανάστες (εξού και το παρατσούκλι Xeneizes), ένιωθε μια παραδοσιακή πολιτισμική εγγύτητα μαζί του.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60, το αργεντίνικο ποδόσφαιρο προσπαθούσε να αντιγράψει το ελκυστικό και άκρως επιτυχημένο στυλ παιχνιδιού της Βραζιλίας. Η Μπόκα πίστευε ότι φέρνοντας τον αρχιτέκτονα της «Σελεσάο», θα κατάφερνε να παίξει το ίδιο θεαματικό ποδόσφαιρο.
Παρά τις υψηλές προσδοκίες, η θητεία του ήταν σύντομη και διήρκεσε μόνο για το έτος 1961. Κάθισε στον πάγκο της Μπόκα για 67 αγώνες, 38 νίκες, 12 ισοπαλίες και 17 ήττες, όμως αν και η ομάδα τερμάτισε στη 2η θέση του πρωταθλήματος, ο Φεόλα αποφάσισε να αποχωρήσει στο τέλος της χρονιάς, κυρίως λόγω προβλημάτων υγείας, αντιμετώπιζε έντονο πρόβλημα παχυσαρκίας και δυσκολίας προσαρμογής στο απαιτητικό περιβάλλον της Αργεντινής.
Το τρίτο του πέρασμα ξεκινάει στις 30 Μαΐου του 1964 για το Nations Cup στο Ρίο Ντε Τζανέιρο απέναντι στην Αγγλία, και μετά από απουσία ενός αγώνα θα παραμείνει στον πάγκο της έως τις 21 Νοεμβρίου του 1965 σε φιλικό παιχνίδι απέναντι στην Σοβιετική Ένωση στο Ρίο Ντε Τζανέιρο.
Λίγο πριν την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Αγγλίας το 1966 θα αναλάβει για τελευταία φορά την "σελεσάο" με σκοπό να την οδηγήσει στην τρίτη συνεχόμενη κατάκτηση Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Τα πράγματα όμως δεν εξελίσσονται καθόλου καλά, αφού παρά την νίκη της πρεμιέρας απέναντι στην Βουλγαρία, ο τραυματισμός του Πελέ και η ήττα από την Ουγγαρία επιδεινώνει την κατάσταση. Η επαναφορά του "μαύρου διαμαντιού" και οι πολλές αλλαγές στην εντεκάδα δεν φέρνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα απέναντι στην Πορτογαλία και η ήττα από τους Ίβηρες τους αποκλείει από την συνέχεια της διοργάνωσης.
Το παιχνίδι απέναντι στην ομάδα του Εουσέμπιο θα αποτελέσει το "κύκνειο άσμα" του Φέολα στην προπονητική κλείνοντας την παρουσία του στην Βραζιλία με απολογισμό σε 57 παιχνίδια, 41 νίκες, 10 ισοπαλίες και 6 ήττες, κατέχοντας την έκτη θέση στην σχετική λίστα.
Η εικόνα πάντως που έχουν οι συμπατριώτες του δεν είναι αυτή του ανθρώπου που άλλαξε την εικόνα του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου αλλά ενός ανθρώπου ο οποίος ήταν απλός διαχειριστής και τίποτα περισσότερο.
Πολλές φορές λεγόταν ότι κατά την διάρκεια των αγώνων τον έπαιρνε ο ύπνος και το παρουσιαστικό του επειδή ήταν χοντρός το παρατσούκλι του ήταν " O Gordo", ενώ λέγεται ότι μετά τα δύο πρώτα παιχνίδια στην Σουηδία οι "παλιοσειρές" της ομάδας ανάγκασαν τον Φέολα να κάνει αλλαγές στο κρίσιμο παιχνίδι με την Σοβιετική Ένωση.
Το συγκεκριμένο περιστατικό το διαψεύδει τόσο ο Ζίτο όσο και ο Ζαγκάλο, αφού με τους ποδοσφαιριστές διατηρούσε πολύ καλές σχέσεις, οι οποίοι έλεγαν ότι ήταν ένας ήρεμος και διαλλακτικός άνθρωπος, χωρίς να είναι νευρικός ήξερε τι έπρεπε να κάνει.
Ήταν απο τους πρώτους που είχε στην διάθεσή του ένα ολοκληρωμένο επιτελείο που αποτελούταν απο έναν γενικό αρχηγό, γυμναστή, γιατρό, μάνατζερ, οδοντίατρο ακόμα και ψυχολόγο κάτι που σε αρκετούς φαινόταν "ξένο".
Περισσότερο πλήρωσε τον αποκλεισμό απο την φάση των ομίλων στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αγγλίας το 1966 στο δεύτερο πέρασμα του απο τον πάγκο της Βραζιλίας. Μετά απο τον αποκλεισμό ζούσε ως ιδιώτης στο Σάο Πάολο, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η κατάσταση της υγείας του είχε επιβαρυνθεί σημαντικά λόγω της παχυσαρκίας και καρδιακών προβλημάτων. Θα φύγει από την ζωή στις 6 Νοεμβρίου του 1975 σε ηλικία 65 ετών στο Σάο Πάολο με επίσημη αιτία θανάτου του την καρδιονεφρική ανεπάρκεια ως αποτέλεσμα των χρόνιων προβλημάτων υγείας και της σοβαρής παχυσαρκίας που τον ταλαιπωρούσαν για χρόνια.
Το ίδιο βράδυ που άφησε την τελευταία του πνοή, η αγαπημένη του Σάο Πάολο αγωνιζόταν στο στάδιο Μορουμπί εναντίον της Τιραντέντες για το Πρωτάθλημα Βραζιλίας. Η ομάδα αγωνίστηκε φορώντας μαύρα περιβραχιόνια και παρά τη νίκη με 2-0, το κλίμα ήταν βαρύ και πολλοί ποδοσφαιριστές ξέσπασαν σε κλάματα στα αποδυτήρια μόλις έμαθαν τα νέα.
Την επόμενη ημέρα, 7 Νοεμβρίου 1975, η σορός του μεταφέρθηκε με μια μεγάλη αυτοκινητοπομπή, που πέρασε συμβολικά μέσα από την κεντρική Λεωφόρο Παουλίστα του Σάο Πάολο, όπου πλήθος κόσμου τον αποχαιρέτησε.
Η ταφή του έγινε στο ιστορικό Νεκροταφείο του Αρασά στο Σάο Πάολο. Στην κηδεία έδωσαν το «παρών» κορυφαίοι αθλητικοί παράγοντες, δημοσιογράφοι, φίλαθλοι, αλλά και πολλοί από τους παίκτες που ο ίδιος είχε αναδείξει και οδηγήσει στην κορυφή του κόσμου.
Το όνομά του βρίσκεται σε περίοπτη θέση στο Μουσείο της Σάο Πάολο FC, ενώ στο διάσημο Museu do Futebol που στεγάζεται στο στάδιο Πακαεμπού, ο Φεόλα κατέχει ξεχωριστή θέση στην ενότητα των «Θρύλων», εκτίθενται φωτογραφίες, ηχητικά ντοκουμέντα και αντικείμενα από τον ιστορικό θρίαμβο του 1958.
Προς τιμήν του έχουν ονομαστεί δρόμοι και αθλητικοί χώροι στην πολιτεία του Σάο Πάολο, αναγνωρίζοντας την προσφορά του στην κοινωνία και τον αθλητισμό της περιοχής. Λόγω της ιταλικής του καταγωγής, οι γονείς του είχαν μεταναστεύσει από το Σαλέρνο, η μνήμη του τιμάται συχνά και στην Ιταλία.
Ιταλικοί πολιτιστικοί και αθλητικοί σύλλογοι (όπως το Ίδρυμα Polito) πραγματοποιούν αφιερώματα για τον άνθρωπο που ένωσε την ιταλική ρίζα με το βραζιλιάνικο ποδοσφαιρικό μεγαλείο.
