Γκαετάνο Σιρέα Ο "αρτίστας" της άμυνας

Άν ο Φράντς Μπεκενμπάουερ την δεκαετία του '70 ήταν ο πρώτος που αγωνίστηκε στην θέση του λίμπερο, ο Γκαετάνο Σιρέα ήταν εκείνος που εξέλιξε την θέση στην δεκαετία του '80. Ήταν από τους βασικούς συντελεστές της Γιουβέντους που για μια δεκαετία(1975-1985) κατέκτησε εγχώριους και διεθνείς τίτλους και είναι ένας από τους εννιά ποδοσφαιριστές στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου που έχουν κερδίσει όλες τις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ. Μάλιστα παρότι ήταν αμυντικός δεν αποβλήθηκε ποτέ του με κόκκινη κάρτα

Γεννήθηκε στις 25 Μαΐου του 1953 στην πόλη Cernusco sul Naviglio στην επαρχία του Μιλάνου έχοντας ρίζες από την Σικελία.  Από τα μικρά του χρόνια έδειξε το ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο και το 1967 εντάχθηκε στις ακαδημίες της Αταλάντα, ξεκινώντας ως αριστερός επιθετικός ενώ στην συνέχεια μετακινήθηκε στον χώρο του κέντρου. 

Ο προπονητής του Ιλάριο Καστανιέρ ήταν αυτός που του άλλαξε εκ νέου θέση τοποθετώντας τον στην άμυνα στο πλευρό του Αντόνιο Περκάσι σε ένα ελεύθερο ρόλο. Στις 24 Σεπτεμβρίου του 1972 απέναντι στην Κάλιαρι πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην SERIE A και από την αρχή εντυπωσίασε με τον τρόπο με τον οποίο κάλυπτε την θέση του λίμπερο. 

Στο Μπέργκαμο παρέμεινε δύο χρόνια μέχρι το 1974 έχοντας 70 συμμετοχές και 2 γκολ και η πολύ καλή σχέση που είχαν οι "μπεργκαμάσκι" με την Γιουβέντους το καλοκαίρι του 1974 έπεισε τους "μπιανκονέρι" να προσφέρουν το ποσό των 700 εκατομμυρίων λιρετών συν την παραχώρηση του Τζιανπιέρο Μαρκέτι, του Τζιόρτζιο Μαστροπάσκουα και την συνιδιοκτησία του Τζουλιάνο Μουσιέλο.

Υπήρξε ένα μικρό παρασκήνιο, καθώς είχε παρουσιάσει ένα μικρό εύρημα πρόβλημα υποανάπτυξης στον θώρακα. Για να μην θορυβηθεί η Γιουβέντους και χαλάσει η μεταγραφή, η Αταλάντα τον υπέβαλε κρυφά σε εξαντλητικές ιατρικές εξετάσεις και μόλις βγήκαν καθαρές, ο παίκτης πήγε στο Τορίνο, υπογράφοντας αμέσως

Θα παραμείνει στο "Κομουνάλε" μέχρι και το 1988 όπου και θα κρεμάσει τα παπούτσια του, ενώ θα φορέσει και το περιβραχιόνιο του αρχηγού κατακτώντας συνολικά 7 Πρωταθλήματα το 1975, το 1977, το 1978, το 1981, το 1982, το 1984 και το 1986, 2 Κύπελλα το 1979 και το 1983, 1 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1977 κοντρα στην Αθλέτικ Μπιλμπάο, 1 Κύπελλο Κυπελλούχων κόντρα στην Πόρτο στην Βασιλεία το 1984, 1 Κύπελλο Πρωταθλητριών στις Βρυξέλλες κόντρα στην Λίβερπουλ το 1985, 1 Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ το 1984 και το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 1985.

Συνολικά φόρεσε την φανέλα της "Γηραιάς Κυρίας"  σε 552 παιχνίδια τρίτος στην σχετική λίστα πίσω από τον Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο και τον Τζιανλουίτζι Μπουφόν και πέτυχε 32 τέρματα. Στις 30 Δεκεμβρίου του 1975 στην Φλωρεντία απέναντι στην Ελλάδα έκανε το ντεμπούτο του με την φανέλα της "σκουάντρα ατζούρα". 

Ο Έντσο Μπέαρζοτ τον πήρε μαζί του στην Αργεντινή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 όπου αγωνίστηκε και στα εφτά παιχνίδια της διοργάνωσης βασικός και αναντικατάστατος, για να ακολουθήσει η παρουσία του στο Κύπελλο Εθνών του 1980.

Δύο χρόνια αργότερα το 1982 στα γήπεδα της Ισπανίας θα αναδειχθεί Παγκόσμιος Πρωταθλητής με τον Σιρέα να αγωνίζεται και πάλι στα εφτά παιχνίδια βασικός και να συμπεριληφθεί στην κορυφαία ενδεκάδα.

Στο Μεξικό το 1986 θα πραγματοποιήσει την τρίτη και τελευταία παρουσία του σε Παγκόσμιο Κύπελλο όπου όμως δεν θα μπορέσει να επαναλάβει τον θρίαμβο του 1982 αφού η Γαλλία θα αποδειχθεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην φάση των "16".

Όπως και στις προηγούμενες διοργανώσεις και σε αυτήν θα αγωνιστεί σε όλα τα παιχνίδια βασικός και στις 17 Ιουνίου στην πόλη του Μεξικού απέναντι στην ομάδα του Πλατινί θα φορέσει για 78η και τελευταία φορά με το εθνόσημο έχοντας πετύχει και 2 τέρματα.

Μετά την απόσυρση του από την ενεργό δράση είχε αποφασίσει να ακολουθήσει καριέρα προπονητή, παίρνοντας το αντίστοιχο πτυχίο απο την σχολή του Κονβερτσιάνο. Παρότι του προτάθηκε από την Ρετζίνα να αναλάβει την τεχνική της ηγεσία αυτός προτίμησε να ενταχθεί στο προπονητικό τιμ της Γιουβέντους ύστερα απο πρόταση του Μπονιπέρτι. 

Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1989 θα μεταβεί στην Πολωνία για να κατασκοπεύσει την Γκόρνικ Ζάμπρζε αντίπαλο στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Κατά την διάρκεια της επιστροφής του στην Βαρσοβία για να αναχωρήσει για την πατρίδα του στο Μπάμπσκ 62 χιλιόμετρα έξω από το Λότζ το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ο ίδιος, ο οδηγός, ο μεταφραστής και ένας υπεύθυνος της πολωνικής ομάδας συγκρούστηκε με αυτοκίνητο που μετέφερε στο πορτ-μπαγκάζ τέσσερα δοχεία βενζίνης τα οποία κατά την σύγκρουση εξερράγησαν, σκοτώνοντας τόσο τον οδηγό όσο και τον μεταφραστή ακαριαία.

Παρότι ο Σιρέα μεταφέρθηκε γρήγορα στο παρακείμενο νοσοκομείο τα εγκαύματα ήταν τόσο σοβαρά που δεν αποφεύχθηκε το μοιραίο με τους γιατρούς να ανακοινώνουν το θάνατό του σε ηλικία μόλις 36 ετών.

Η κηδεία του τελέστηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1989 στο Μορσάσκο ένα μικρό χωριό στην επαρχία της Αλεσάντρια, από όπου καταγόταν η σύζυγός του, Μαριέλα, και όπου ο ίδιος περνούσε τα καλοκαίρια του.

Η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, με χιλιάδες φιλάθλους της Γιουβέντους αλλά και άλλων ομάδων να σχηματίζουν ατελείωτες ουρές για τον ύστατο φόρο τιμής. Στην τελετή παρευρέθηκε σύσσωμη η ποδοσφαιρική Ιταλία, ολόκληρη η διοίκηση και η ομάδα της Γιουβέντους, η εθνική ομάδα του 1982, καθώς και αντιπροσωπείες «αιώνιων» αντιπάλων, όπως της Τορίνο, της Ίντερ και της Μίλαν, αποδεικνύοντας τον καθολικό σεβασμό προς το πρόσωπό του.

Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε βαθύτατο σοκ, μεταδόθηκε ζωντανά στην Ιταλία κατά τη διάρκεια της αθλητικής εκπομπής Domenica Sportiva, με τον παρουσιαστή και τους καλεσμένους να ξεσπούν σε κλάματα.

Μισέλ Πλατινί (πρώην συμπαίκτης του): «Ο Γκαετάνο ήταν ένας άγιος. Ένας μοναδικός άνθρωπος, υπερβολικά καλός για αυτόν τον κόσμο. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφυγε έτσι».

Ντίνο Τζοφ (ο καλύτερος του φίλος και τότε προπονητής της Γιουβέντους): «Έχασα έναν αδελφό. Ο Γκαετάνο δεν χρειαζόταν να μιλήσει για να επιβληθεί. Η σιωπή του και η ευγένειά του ήταν η μεγαλύτερη δύναμή του. Ήταν το πρότυπο του τέλειου αθλητή και ανθρώπου».

Σάντρο Περτίνι (πρώην Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, που είχε πανηγυρίσει μαζί τους το Μουντιάλ του 1982): «Ο Σιρέα αντιπροσώπευε την πιο καθαρή, τίμια και όμορφη πλευρά της Ιταλίας. Η απώλειά του αφήνει ένα τεράστιο κενό στην κοινωνία μας, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο».

Έντσο Μπεαρζότ (προπονητής της Εθνικής Ιταλίας το 1982): «Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πολλοί πρωταθλητές, αλλά ελάχιστοι Κύριοι. Ο Γκαετάνο ήταν ο μεγαλύτερος Κύριος που γνώρισα ποτέ στα γήπεδα. Ένας αρχηγός που οδηγούσε με το παράδειγμά του».

Το Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea", ένα από τα πιο σημαντικά βραβεία στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Απονέμεται κάθε χρόνο σε έναν εν ενεργεία ποδοσφαιριστή της Serie A (άνω των 30 ετών) που ξεχωρίζει για το ήθος, την αθλητική του καριέρα, την εντιμότητα και το κοινωνικό του έργο.

Το όνομα του έχει δοθεί σε διάφορα τουρνουά νέων, το 2005 ο Έντσο Μπέαρζοτ πρότεινε να αποσυρθεί για πάντα η φανέλα με το νούμερο 6, ενώ το 2008 η πόλη του Τορίνο ονόμασε προς τιμήν του ένα δρόμο στην Mirafiori Sud.

Πέρα από την τιμή που του έγινε να δοθεί το όνομα του σε διάφορα στάδια σε διάφορες πόλεις όπως στην πόλη της Ανδόρας, στην Πίζα, στο Τσερνούσκο, στο Μπουκινάκο και στο Φορλί, το 2011 οι οπαδοί της Γιουβέντους έδωσαν το όνομά του στην νότια πλευρά της κερκίδας στο "Ντελε Άλπι".

Τον Νοέμβριο του 2012 δόθηκε το όνομα του στην κεντρική λεωφόρο που περνάει μπροστά από την "Γιουβέντους Αρίνα", ενώ τον Σεπτέμβριο του 2019 πραγματοποιήθηκε εκδήλωση στο μουσείο του συλλόγου με φωτογραφίες του Γκαετάνο Σιρέα.

Η ζωή, το ήθος και το τραγικό τέλος του Σιρέα έχουν γίνει αντικείμενο θεατρικών έργων στην Ιταλία (όπως το έργο "Il gentlemen di Campionato"), αλλά και πολλών βιογραφικών βιβλίων που διδάσκονται σε αθλητικές ακαδημίες για την καταπολέμηση της βίας στα γήπεδα.

Ο γιος του, Ρικάρντο Σιρέα, συνεχίζει να εργάζεται επί σειρά ετών στη Γιουβέντους ως επικεφαλής του τμήματος ανάλυσης αγώνων, κρατώντας το όνομα της οικογένειας ζωντανό μέσα στον σύλλογο