Οι περισσότεροι ίσως γνωρίζουν ότι ένα από τα παρατσούκλια που είχαν δοθεί στον Πελέ ήταν το "μαύρο μαργαριτάρι". Όμως δεν ήταν ο πρώτος αφού το συγκεκριμένο είχε αποδώθει στον Ουρουγουανό Jose Leandro Andrade έναν από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές του κόσμου τις δεκαετίες του '20 και του '30.
Γεννήθηκε στην πόλη Σάλτο στα ουρουγουανοαργεντίνικα σύνορα την 1η Οκτωβρίου του 1901 από μητέρα Αργεντινή και oυρουγουανό πατέρα, όμως ουσιαστικά μεγάλωσε με την θεία του στην περιοχή Παλέρμο του Μοντεβιδέο όπου είχε μετακομίσει σε νεαρή ηλικία.
Το ποδόσφαιρο και η μουσική ήταν οι μεγάλες του αγάπες, μάλιστα πολύ πριν την είσοδο του επαγγελματισμού ο Αντράντε δούλεψε ως μουσικός σε πανηγύρια παίζοντας ντράμς, βιολί και τύμπανο ενώ συμμετείχε και στην μπάντα Libertadores de Africa.
Στο δε Παρίσι όπου παρέμεινε μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν θαμώνας των καμπαρέ και χόρεψε με την περίφημη Αμερικανίδα Τζόζεφιν Μπέικερ τάνγκο. Εργάστηκε ακόμα ως λούστρος και πωλητής εφημερίδων και το ποδόσφαιρο το ξεκίνησε σε μια μικρή ομάδα του Μοντεβίδεο τους Misiones αφού η Πενιαρόλ νωρίτερα τον είχε απορρίψει.
Ήταν πολυθεσίτης αφού αγωνιζόταν με την ίδια ευχέρεια τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση και παρότι δεν διέθετε τα τεράστια φυσικά προσόντα είχε την κατάλληλη τεχνική για να ξεφεύγει από τα τάκλιν των αντιπάλων.
Το 1921 ύστερα από προτροπή του Χοσέ Νασάτσι εντάχθηκε στην Μπέλα Βίστα την οποία την βοήθησε την πρώτη χρονιά να ανέβει κατηγορία και την αμέσως επόμενη την οδήγησε στην τρίτη θέση στο Πρωτάθλημα έχοντας συνολικά 71 συμμετοχές και 7 γκολ. Όπως ήταν φυσικό κέντρισε το ενδιαφέρον των "μεγάλων" της χώρας και το 1924 η Νασιονάλ κατάφερε να τον αποκτήσει.
Με τους "μπόλσο" αγωνίστηκε για μια εξαετία μέχρι το 1930 έχοντας 105 συμμετοχές και 29 γκολ και κατέκτησε 1 Πρωτάθλημα Ουρουγουάης το 1924. Το 1931 μεταπήδησε στον "αιώνιο" αντίπαλο την Πενιαρόλ διορθώνοντας το λάθος που είχε κάνει μερικά χρόνια πριν και αγωνίστηκε τέσσερα χρόνια μέχρι το 1935 έχοντας 88 συμμετοχές και κατέκτησε 2 Πρωταθλήματα το 1932 και το 1935.
Σε αντίθεση με τα χρόνια του στη Νασιονάλ όπου προωθούταν περισσότερο (πετυχαίνοντας 29 γκολ), στην Πενιαρόλ αγωνίστηκε σε καθαρά αμυντικό, οπισθοχωρημένο ρόλο στη μεσαία γραμμή. Η απόδοσή του είχε επηρεαστεί σημαντικά από τη σταδιακή απώλεια όρασης στο δεξί του μάτι. Παρά τους περιορισμούς του, η απαράμιλλη εμπειρία και η τακτική του ευφυΐα ήταν αρκετές για να οργανώνει το παιχνίδι από πίσω.
Ενδιάμεσα είχε κάνει περάσματα από την Αργεντινή και πιο συγκεκριμένα από την Club Atletico Atlanta το 1933 όπου αγωνίστηκε μόλις σε ένα επίσημο παιχνίδι, όμως ήταν εξαιρετικά σύντομη, καθώς τα σοβαρά προβλήματα υγείας και η μειωμένη του όραση δεν του επέτρεψαν να καθιερωθεί,
Το 1934 λόγω των οικονομικών δυσκολιών και των αναγκών του νεοσύστατου τότε επαγγελματικού πρωταθλήματος της Αργεντινής, η Λανούς και η Ταγέρες, συγχωνεύθηκαν προσωρινά για μία μόνο σεζόν, δημιουργώντας την κοινή ομάδα Unión Talleres - Lanús, όμως όπως συνέβη και με την Ατλάντα
βρισκόταν στη δύση της καριέρας του και ταλαιπωρούνταν έντονα από, τη σταδιακή απώλεια όρασης στο δεξί του μάτι και την προχωρημένη φθορά της υγείας του από τη σύφιλη, έχοντας μόνο 3 συμμετοχές.
Η επιστροφή του στην Ουρουγουάη για λογαριασμό της Μοντεβιδέο Γουόντερερς το 1935 αποτέλεσε τον τελευταίο και πιο μελαγχολικό σταθμό της μυθικής ποδοσφαιρικής του καριέρας. Μετά το σύντομο και ανεπιτυχές πέρασμά του από την Αργεντινή, ο Αντράντε επέστρεψε στην πατρίδα του για να κλείσει τον κύκλο του εκεί όπου ξεκίνησαν όλα. Αγωνίστηκε σε ελάχιστα παιχνίδια, μόλις 2 συμμετοχές και δεν σημείωσε κανένα γκολ.
Η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί δραματικά, η όρασή του από το δεξί μάτι είχε χαθεί σχεδόν ολοκληρωτικά, ενώ η σύφιλη είχε καταστρέψει τη θρυλική αθλητικότητα και την ταχύτητα που τον έκαναν διάσημο στο Παρίσι.
Στους ελάχιστους αγώνες που χρησιμοποιήθηκε, έπαιξε αποκλειστικά με την εμπειρία του, καθοδηγώντας τους νεότερους παίκτες από τη θέση του αμυντικού μέσου, χωρίς να μπορεί να ακολουθήσει τον ρυθμό του παιχνιδιού.
Στα τέλη του 1935, σε ηλικία 34 ετών, ο Αντράντε συνειδητοποίησε ότι το σώμα του δεν μπορούσε πλέον να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση.
Η αποχώρησή του από τη Μοντεβιδέο Γουόντερερς σηματοδότησε την αρχή μιας πολύ δύσκολης περιόδου, καθώς χωρίς το ποδόσφαιρο, ο Αντράντε έχασε κάθε πηγή εισοδήματος, γεγονός που τον οδήγησε σταδιακά στη φτώχεια και την απομόνωση.
Οι εμφανίσεις του με τους "auriblancos" του έδωσαν την ευκαιρία να αγωνιστεί στην εθνική της χώρας του κάνοντας ντεμπούτο στις 24 Ιουνίου του 1923 στο Μπουένος Άιρες απέναντι στην Αργεντινή για το Lipton Cup.
Κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα Νοτίου Αμερικής το 1923, το 1924 αν και δεν αγωνίστηκε σε κανένα παιχνίδι και το 1926 όπου ανακηρύχτηκε κορυφαίος παίκτης της διοργάνωσης. Επίσης ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε τα δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια το 1924 στο Παρίσι και το 1928 στο Άμστερνταμ και ήταν ο πρώτος διεθνής μαύρος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο Ολυμπιακό Τουρνούα.
Στο Παρίσι εντυπωσίασε το κοινό που τον επευφημούσε ενώ και ο γαλλικός τύπος τον αποκαλούσε "μαύρο θαύμα". Στο Άμστερνταμ είχε υποστεί ένα σοβαρό τραυματισμό στο μάτι όπου κατά την διάρκεια του ημιτελικού με την Ιταλία συγκρούστηκε με το δοκάρι.
Παρότι δεν ήταν και στην καλύτερη κατάσταση της καριέρας του συμπεριελήφθηκε στην αποστολή για το παρθενικό Παγκόσμιο Κύπελλο στην πατρίδα του το 1930 όπου και αναδείχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής.
Παρόλα αυτά όχι μόνο αγωνίστηκε και στα τέσσερα παιχνίδια του τουρνουά, αλλά αναδείχθηκε και στην καλύτερη εντεκάδα της διοργάνωσης. Ο τελικός απέναντι στην Αργεντινή στις 30 Ιουλίου θα ήταν η 34η και τελευταία του παρουσία με την "σελέστε" έχοντας πετύχει και 1 γκολ.
Μετά την απόσυρση του άρχιζε να πίνει πολύ, η κατάσταση του ματιού του όλο και περισσότερο επιδεινωνόταν, μένοντας ουσιαστικά τυφλός. Δεν μπορούσε να βρει μια σταθερή δουλειά και όλα αυτά τον οδήγησαν στο να κλειστεί ακόμα περισσότερο στον εαυτό του, να πέφτει σε κατάθλιψη.
Σπάνια έβγαινε έξω και μία από αυτές τις εξόδους ήταν κατά την διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1950 στην Βραζιλία όταν παρακολούθησε τον τελικό της οικοδέσποινας με την Ουρουγουάη και είδε τον ανιψιό του Βικτόρ Ροντρίγκεζ Αντράντε να κατακτά το βαρύτιμο τρόπαιο.
Το 1956 ένας Γερμανός δημοσιογράφος ονόματι Φρίτς Χακ αφίχθη στο Μοντεβιδέο ψάχνοντας τα ίχνη του και ύστερα απο έξι ημέρες τον βρήκε να μένει σε ένα ερειπωμένο υπόγειο. Ήταν δε τόσο μεθυσμένος που δεν καταλάβαινε τις ερωτήσεις του Χάκ.
Έφυγε από την ζωή στις 5 Οκτωβρίου του 1957 "χτυπημένος" από την φυματίωση, φτωχός και ξεχασμένος στην ηλικία των 55 ετών στο σανατόριο Pineyro del Campo. Δεν είχε κανένα περιουσιακό στοιχείο στο όνομά του, τα μόνα πράγματα που βρέθηκαν στο δωμάτιό του ήταν ένα κρεβάτι, μια ντουλάπα και τα χρυσά του μετάλλια, από τα Μουντιάλ και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα οποία φύλαγε μέσα σε ένα παλιό κουτί από παπούτσια.
Η κηδεία του έγινε σε πολύ στενό κύκλο, η μακροχρόνια απομόνωσή του, ο αλκοολισμός και η μάχη με τη φυματίωση και τη σύφιλη τον είχαν εξαφανίσει από τη δημόσια ζωή για χρόνια και ετάφη στο Cementerio del Cerro στο Μοντεβιδέο.
Ο μοναδικός που κράτησε ζωντανή τη μνήμη του εκείνη την περίοδο ήταν ο ανιψιός του, γιος της αδερφής του), Βίκτορ Ροντρίγκες Αντράντε, ο οποίος είχε στεφθεί επίσης παγκόσμιος πρωταθλητής με την Ουρουγουάη το 1950. Ο Βίκτορ είχε προσθέσει το «Αντράντε» στο όνομά του ως φόρο τιμής στον θείο του, και ήταν παρών για να του απευθύνει το ύστατο χαίρε.
Προς τιμήν του "maravilla negra(σ.σ. το μαύρο θαύμα)" τοποθετήθηκε στο "Estadio Centenario" ειδική τιμητική πλακέτα. H IFFHS (Διεθνής Υπηρεσία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου) στην επίσημη ψηφοφορία για τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές του 20ού αιώνα, ο Αντράντε κατέλαβε την 29η θέση παγκοσμίως και την 20ή θέση στη Νότια Αμερική.
Το 1994 το γαλλικό περιοδικό France Football τον κατέταξε στην δέκατη θέση των κορυφαίων ποδοσφαιριστών που αγωνίστηκαν ποτέ σε παγκόσμιο Κύπελλο. Ο ιστορικός πρόεδρος της FIFA, Ζυλ Ριμέ είχε δηλώσει δημόσια πως ο Αντράντε, μαζί με τον Αυστριακό Ματίας Ζίντελαρ, ήταν οι δύο καλύτεροι ποδοσφαιριστές που είδε ποτέ στη ζωή του
Το 2003 ο Ουρουγουανός συγγραφέας Χόρχε Τσάγκας προς τιμήν του έγραψε βιβλίο με τον τίτλο "Δόξα και μαρτύριο: Η ιστορία του Χοσέ Λεάντρο Αντράντε", ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα το 2007 κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Editorial Fin de Siglo μια δέυτερη αναθεωρημένη έκδοση.
Πρόκειται για μια μυθιστορηματική βιογραφία που βασίζεται σε εξαντλητική ιστορική έρευνα γύρω από τη ζωή του.
Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τον θρίαμβο της Ουρουγουάης στο Παρίσι το 1924, το βιβλίο μεταφράστηκε στα γαλλικά με τον τίτλο «José Leandro Andrade: Un champion olympique oublié» το οποίο κυκλοφόρησε από τον ιστορικό εκδοτικό οίκο Présence Africaine, ο οποίος εξειδικεύεται στη μαύρη κουλτούρα και ιστορία.
