Μαζί με τον Τζιανπιέρο Κόμπι και τον Φράντιτσεκ Πλανίτσκα ο Ρικάρντο Θαμόρα θεωρούνται οι κορυφαίοι προπολεμικοί τερματοφύλακες. Ο Θαμόρα διακρινόταν για την αθλητικότητα του, τα πολύ καλα αντανακλαστικά του, "γέμιζε" το τέρμα, ενώ είναι χαρακτηριστική η τραγιάσκα που φορούσε για να προστατεύεται απο τον ήλιο και τους αντιπάλους του, όπως και το λευκό πουλόβερ με γυριστό γιακά που αργότερα πολλοί σύγχρονοι του τον κόπιαραν.
Γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου του 1901 στην Βαρκελώνη και απο πολύ μικρός ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο πρώτα στην Universitari SC και στην συνέχεια το 1916 στην Εσπανιόλ. Το 1919 ύστερα απο έντονη πίεση της οικογένειάς του να ολοκληρώσει τος σπουδές του στην ιατρική, αποφασίζει να απέχει απο το ποδόσφαιρο.
Την ίδια περίοδο, η Εσπανιόλ βρισκόταν σε κακή κατάσταση λόγω εσωτερικών διοικητικών προβλημάτων. Είχε έρθει σε ανοιχτή ρήξη και διαφωνία με στελέχη της διοίκησης των «περικίτος», γεγονός που τον έκανε να νιώθει απογοητευμένος και να θέλει να απομακρυνθεί οριστικά από τον σύλλογο ύστερα απο 120 αγώνες.
Όμως το "μικρόβιο" δεν φεύγει τόσο εύκολα αφού συνεχίζει να παίζει με την παρέα του ποδόσφαιρο ερασιτεχνικά. Για τον λόγο αυτό, έγινε μέλος της Μπαρτσελόνα και αγωνιζόταν τα Σαββατοκύριακα με την τέταρτη (ερασιτεχνική) ομάδα του συλλόγου.
Η διοίκηση της Μπαρτσελόνα, με επικεφαλής τον ιδρυτή της Ζουάν Γκαμπέρ, αντιλήφθηκε αμέσως ότι ο κορυφαίος νεαρός τερματοφύλακας της πόλης έπαιζε στα βοηθητικά της γήπεδα. Οι διοικούντες την «Μπάρτσα» τον προσέγγισαν και του κατέθεσαν μια εξαιρετικά υψηλή οικονομική προσφορά για την εποχή.
Όπως δήλωσε ο ίδιος χρόνια μετά: «Οι διοικούντες την Μπάρτσα ήρθαν να μου μιλήσουν. Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να με πείσουν να ξαναφορέσω τα παπούτσια και τα γάντια μου». Στις τάξεις της Εσπανιόλ η μεταγραφή θεωρήθηκε τεράστια προδοσία, καθώς ο παίκτης είχε αποχωρήσει με τη δικαιολογία των σπουδών και λίγους μήνες μετά υπέγραψε στον αιώνιο εχθρό της πόλης
Τελικά θα γίνει παίκτης της Μπαρτσελόνα με την οποία θα κατακτήσει δύο Κύπελλα το 1920 και το 1922. Ύστερα απο 128 παρουσίες κάτω απο την εστία όπου μάλιστα πέτυχε και 4 τέρματα με πέναλντι, το 1922 γνωρίζοντας την αξία του, ζήτησε από τον πρόεδρο της Μπαρτσελόνα, Ζουάν Γκαμπέρ, μια γενναία αύξηση του μηνιαίου μισθού του.
Ο Γκαμπέρ, ο οποίος υπερασπιζόταν αυστηρά τον ερασιτεχνικό χαρακτήρα του ποδοσφαίρου εκείνης της εποχής, αρνήθηκε κατηγορηματικά να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του, η διοίκηση της Εσπανιόλ, θέλοντας να πάρει εκδίκηση για τη «φυγή» του το 1919, εκμεταλλεύτηκε αμέσως τη ρήξη.
Με τη χρηματοδότηση ενός πολύ πλούσιου Καταλανού βιομηχάνου και οπαδού της ομάδας, του Ντανιέλ Μπαλάρτ, του προσέφερε ένα αστρονομικό ποσό για τα δεδομένα της εποχής, πριμ υπογραφής ύψους 25.000 πεσετών ποσό που αποτελούσε περιουσία τότε και έναν εξαιρετικά υψηλό μηνιαίο μισθό που τον καθιστούσε τον πιο ακριβοπληρωμένο παίκτη στην Ισπανία.
Η Μπαρτσελόνα αντέδρασε οργισμένα και κατήγγειλε τη μεταγραφή στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, κατηγορώντας τον για παράτυπες διαδικασίες και παραβίαση του ερασιτεχνικού κανονισμού καθώς οι πληρωμές γίνονταν ακόμη «κάτω από το τραπέζι».
Η Ομοσπονδία τον τιμώρησε με μονοετή αποκλεισμό από κάθε επίσημο αγώνα, παρ'όλα αυτά προτίμησε να μείνει εκτός γηπέδων για έναν χρόνο, κρατώντας όμως τα χρήματα της Εσπανιόλ, και επέστρεψε κάτω από τα δοκάρια της το 1923.
Θα παραμείνει εκεί για οκτώ χρόνια, έχοντας 237 επίσημες συμμετοχές και συνολικά 357 εμφανίσεις, κατακτώντας το Κύπελλο Ισπανίας το 1929. Ο πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης, Λουίς Ουσέρα, επιθυμούσε διακαώς να μετατρέψει την ομάδα σε υπερδύναμη και αποφάσισε να τινάξει την μπάνκα στον αέρα για να αποκτήσει τον κορυφαίο τερματοφύλακα του κόσμου.
Η πρόταση περιελάμβανε αστρονομικά ποσά, έδωσε 150.000 πεσέτες στην Εσπανιόλ, ήταν το απόλυτο ρεκόρ μεταγραφής στην Ισπανία, το ρεκόρ αυτό έκανε 18 ολόκληρα χρόνια να καταρριφθεί (έσπασε το 1948).
Επίσης 40.000 πεσέτες πριμ υπογραφής στον ίδιο, του έδωσε αυτό το τεράστιο ποσό απευθείας στον Θαμόρα ως μπόνους για να πει το «ναι». Ο δε μηνιαίος μισθός του ήταν 3.000 πεσέτες τον μήνα, το ποσό αυτό ήταν αντίστοιχο με τον μισθό του Πρωθυπουργού της Ισπανίας εκείνη την εποχή.
Έγινε αυτόματα ο πιο αναγνωρίσιμος και ακριβοπληρωμένος σταρ της χώρας, με τον Τύπο της εποχής να γράφει χαρακτηριστικά ότι «ήταν πιο διάσημος και από την Γκρέτα Γκάρμπο». Ακόμα και ο ίδιος ο πρόεδρος της Εσπανιόλ δεν πίστευε ότι θα υπήρχε ομάδα που θα μπορούσε να προσφέρει ένα τέτοιο ποσό.
Στους "μπλάνκος" θα παίξει έξι χρόνια μέχρι το 1936 και θα κατακτήσει 2 Πρωταθλήματα το 1932 και το 1933 και 2 Κύπελλα το 1934 και το 1936, πραγματοποιώντας 152 συμμετοχές.
Με την έναρξη του πολέμου, η Μαδρίτη ελεγχόταν από τις δυνάμεις των Δημοκρατικών, ο Θαμόρα, ο οποίος έγραφε άρθρα σε καθολική-συντηρητική εφημερίδα και είχε παρασημοφορηθεί παλαιότερα, στοχοποιήθηκε από τις δημοκρατικές πολιτοφυλακές.
Συνελήφθη και φυλακίστηκε στην κακόφημη φυλακή Μονκλόα της Μαδρίτης, η κατάσταση ήταν χαοτική όπου τον Αύγουστο του 1936, θα διαδοθεί ψευδώς ότι οι Δημοκρατικοί τον εκτέλεσαν στην φυλακή.
Χάρις όμως στις ενέργειες του διοικητή της φυλακής Μελχόρ Ροντρίγκες Γκαρσία αλλά και την μεσολάβηση της αργεντίνικης πρεσβείας θα αφεθεί ελεύθερος και θα εξοριστεί στην Γαλλία όπου θα βρει καταφύγιο στην Νίκαια όπου θα αγωνιστεί στην Νις μέχρι το 1938.
Λόγω της ηλικίας του, ήταν ήδη 36-38 ετών και της μεγάλης αποχής που είχε προηγηθεί λόγω της φυλάκισής του στη Μαδρίτη, δεν αγωνιζόταν σε όλα τα παιχνίδια, μοιράζοντας τον χρόνο του. Την σεζόν 1937-38, πραγματοποίησε 30 επίσημες εμφανίσεις κάτω από τα δοκάρια της Νις, βοηθώντας την ομάδα να σταθεροποιηθεί αγωνιστικά στη Β' Κατηγορία της Γαλλίας.
Την σεζόν 1938-39, δεν κατέγραψε επίσημες συμμετοχές ως παίκτης, σε ορισμένες πηγές αναφέρονται ελάχιστα ματς, καθώς αφοσιώθηκε πλήρως στον ρόλο του προπονητή της ομάδα. Στην Νίκαια έσμιξε ξανά με τον κορυφαίο του φίλο και πρώην συμπαίκτη του στην Μπαρτσελόνα, τον Γιόσεπ Σαμιτιέρ.
Η συνύπαρξη των δύο αυτών ιερών τεράτων του ισπανικού ποδοσφαίρου, τράβηξε τα βλέμματα του γαλλικού Τύπου, ο οποίος παρακολουθούσε στενά τις εμφανίσεις τους.
Άνηκε στην πρώτη εθνική ομάδα που δημιουργήθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας το 1920 κάνοντας ντεμπούτο στις 28 Αυγούστου στις Βρυξέλλες κόντρα στην Δανία, οπού κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο ύστερα απο αγώνα κόντρα στην Ολλανδία.
Θα πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 1924 και θα είναι παρών στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας το 1934 όπου στον πρώτο γύρο στην Γένοβα θα αποκλείσουν την Βραζιλία, στον επόμενο θα αποκλειστούν απο την οικοδέσποινα στην Φλωρεντία, σε δεύτερο παιχνίδι αφού το πρώτο είχε λήξει ισόπαλο 1-1.
Δεύτερο παιχνίδι στο οποίο ο Θαμόρα ήταν απών λόγω της εξάντλησης αφού το πρώτο παιχνίδι είχε διεξαχθεί μια ημέρα πριν. Η τελευταία και 46η του παρουσία θα είναι σε φιλικό παιχνίδι στην Βαρκελώνη κόντρα στην Γερμανία.
Την τελευταία του σεζόν στην Γαλλία θα αναλάβει και χρέη προπονητή, και το 1939 που θα επιστρέψει στην Ισπανία θα αναλάβει την ηγεσία της Ατλέτικο Αβιασιόν(νυν Ατλέτικο Μαδρίτης). Με τη λήξη του Εμφυλίου το 1939, η παλιά Αθλέτικ Κλαμπ ντε Μανδρίδ (η σημερινή Ατλέτικο) βρισκόταν στα πρόθυρα της διάλυσης, είχε τεράστια χρέη και είχε χάσει 8 βασικούς ποδοσφαιριστές της στον πόλεμο.
Για να επιβιώσει, συγχωνεύτηκε με την Αviación Nacional. Η ομάδα αυτή είχε ιδρυθεί από αξιωματικούς της Πολεμικής Αεροπορίας του Φράνκο και διέθετε ισχυρή πολιτική και οικονομική στήριξη. Πριν καν ολοκληρωθεί η επίσημη συγχώνευση των δύο συλλόγων, η διοίκηση της στρατιωτικής ομάδας (Aviación Nacional) αναζητούσε ένα τεράστιο όνομα για τον πάγκο της.
Στις 12 Ιουνίου 1939, προσέγγισαν τον Θαμόρα στη Γαλλία και τον προσέλαβαν ως προπονητή. Όταν λίγους μήνες μετά τον Σεπτέμβριο του 1939, υπογράφηκε η οριστική συγχώνευση με την Ατλέτικο, ο Θαμόρα μεταφέρθηκε αυτόματα ως ο πρώτος τεχνικός της νέας ενιαίας ομάδας απο τις 5 Οκτωβρίου του 1939.
Η επιστροφή του στην Ισπανία είχε και πολιτικό παρασκήνιο, αν και ο Θαμόρα είχε γλιτώσει από τις δημοκρατικές πολιτοφυλακές, το νέο εθνικιστικό καθεστώς του Φράνκο τον αντιμετώπιζε αρχικά με καχυποψία επειδή είχε διαφύγει στη Γαλλία και είχε αγωνιστεί στη Νις.
Το γεγονός ότι ανέλαβε την ομάδα της Πολεμικής Αεροπορίας λειτούργησε ως μια μορφή πολιτικής κάθαρσης. Παρά το γεγονός ότι φυλακίστηκε για ελάχιστες ημέρες και από το καθεστώς του Φράνκο το 1940, επειδή άργησε να επιστρέψει στην πατρίδα του μετά το πραξικόπημα, η θέση του ως προπονητής της Ατλέτικο Αβιασιόν του προσέφερε την απαραίτητη προστασία.
Η επιλογή της Ατλέτικο αποδείχθηκε ιδανική, κέρδισε μια θέση στην πρώτη κατηγορία, αντικαθιστώντας τη Ρεάλ Οβιέδο, της οποίας το γήπεδο είχε καταστραφεί και υπό την καθοδήγηση του Θαμόρα έγραψε ιστορία, κατακτώντας τα δύο πρώτα πρωταθλήματα της ιστορίας της το 1940 και το 1941.
Παρέμεινε μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου του 1946 όπου σε 206 αγώνες είχε 103 νίκες, 40 ισοπαλίες και 63 ήττες, τέταρτος στην σχετική λίστα. Τη σεζόν 1945-46 η ομάδα τερμάτισε στην απογοητευτική 7η θέση του πρωταθλήματος, ενώ το ξεκίνημα της σεζόν 1946-47 ήταν ακόμα χειρότερο.
Μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου του 1946, η ομάδα βρισκόταν χαμηλά στη βαθμολογία, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η βαριά εκτός έδρας ήττα με 4-1 από τη Βαλένθια στις 8 Δεκεμβρίου 1946, η διοίκηση έκρινε ότι ο κύκλος του είχε κλείσει αγωνιστικά.
Ο Θαμόρα, παρά τις επιτυχίες του, βρισκόταν υπό διαρκή έλεγχο και καχυποψία επειδή κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου είχε καταφύγει στη Γαλλία. Το καθεστώς του καταλόγιζε συχνά «έλλειψη απόλυτης πίστης και νομιμοφροσύνης» προς τις αρχές.
Όσο η ομάδα κέρδιζε τίτλους, οι στρατιωτικοί έκαναν τα στραβά μάτια, όταν όμως ήρθαν τα κακά αποτελέσματα, η πολιτική αυτή πίεση προς το πρόσωπό του εντάθηκε, διευκολύνοντας την απόλυση ή την εξαναγκαστική παραίτησή του.
Άν και αποχώρησε από την Ατλέτικο Μαδρίτης τον Δεκέμβριο του 1946, είχε ήδη προσέλθει σε πλήρη συμφωνία με τη Θέλτα για να αναλάβει τα ηνία με την έναρξη του σχεδιασμού της σεζόν απο την 1η Ιουλίου, με το συμβόλαιό του να καλύπτει αναδρομικά και τυπικά ολόκληρη την τριετία
Πιάνει αμέσως δουλειά στο Βίγκο, αναλαμβάνοντας μια ομάδα που βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση. Καταφέρνει να αντιστρέψει το κλίμα και να σώσει την κατηγορία, τερματίζοντας στην 7η θέση της κατηγορίας.
Την περίοδο 1947-1948, παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ισπανία, τερματίζει στην 4η θέση και φτάνει μέχρι τον μεγάλο τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας στις 4 Ιουλίου 1948, όπου ηττάται από τη Σεβίλλη.
Μετά την πώληση των μεγάλων αστεριών του (Παχίνιο και Μουνιόθ) στη Ρεάλ Μαδρίτης, ο Θαμόρα παλεύει με ένα αποδυναμωμένο ρόστερ. Καταφέρνει να κρατήσει τη Θέλτα στην πρώτη κατηγορία στην 11η θέση και το συμβόλαιό του ολοκληρώνεται οριστικά στις 30 Ιουνίου 1949, έχοντας σε 86 αγώνες, 41 νίκες, 12 ισοπαλίες και 33 ήττες.
Η Εσπανιόλ, η ομάδα της καρδιάς του, βρισκόταν σε μια μεταβατική περίοδο και το όνομα του Θαμόρα έπεφτε πάντα στο τραπέζι των διοικούντων της Βαρκελώνης.Υπήρξαν διερευνητικές επαφές και κρούση για να αναλάβει τον πάγκο των Καταλανών, καθώς οι οπαδοί ζητούσαν την επιστροφή του «Θείου Ρικάρντο».
Ωστόσο, οι δύο πλευρές δεν προχώρησαν σε οριστική συμφωνία εκείνο το καλοκαίρι. Η διοίκηση της Θέλτα Βίγκο δεν ήθελε να χάσει τον αρχιτέκτονα των επιτυχιών της και του κατέθεσε πρόταση ανανέωσης του συμβολαίου του.
Όμως ένιωθε ότι ο κύκλος του στο Βίγκο είχε κλείσει, κυρίως επειδή η διοίκηση είχε ήδη αποφασίσει να πουλήσει τα μεγάλα αστέρια της ομάδας, τον Παχίνιο και τον Μιγκέλ Μουνιόθ στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Προέβλεψε ότι η επόμενη σεζόν θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη και προτίμησε να αποχωρήσει στο αποκορύφωμα της δόξας του. Λόγω των εξαιρετικών σχέσεων που είχε διατηρήσει στη Μαδρίτη από την εποχή της Ατλέτικο και της Ρεάλ, υπήρξαν ανεπίσημες κρούσεις και βολιδοσκοπήσεις από συλλόγους της ευρύτερης περιοχής της Καστίλλης, όπως η Ρεάλ Βαγιαδολίδ που έψαχνε σταθερότητα στη La Liga, όμως καμία δεν μετουσιώθηκε σε επίσημη γραπτή πρόταση.
Η πιο αποφασιστική και οικονομικά ελκυστική πρόταση ήρθε από την Ανδαλουσία και την Μάλαγα η οποία είχε μόλις πετύχει την ιστορική πρώτη της άνοδο στην πρώτη κατηγορία και η διοίκηση του προέδρου Εστράδα Σεγκαρλέβα ήθελε έναν «προπονητή-σταρ» για να εξασφαλίσει την παραμονή. Του προσέφεραν ένα εξαιρετικό συμβόλαιο με πλήρη ελευθερία κινήσεων για τη δημιουργία του ρόστερ.
Πείστηκε από το πλάνο και παρουσιάστηκε επίσημα από τη Μάλαγα στις 3 Αυγούστου 1949. Κατά τη δεύτερη σεζόν του 1950-51, η Μάλαγα πάλεψε σκληρά αλλά ισοβάθμησε στις θέσεις του υποβιβασμού. Αναγκάστηκε να παίξει σε έναν ειδικό όμιλο μπαράζ παραμονής μαζί με άλλες 5 ομάδες, Λας Πάλμας, Σαραγόσα, Μούρθια, Σαμπαντέλ και Σαλαμάνκα.
Η ομάδα απέτυχε στα μπαράζ, γνωρίζοντας 4 ήττες σε 6 αγώνες, και υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία για μόλις έναν βαθμό. Μετά την οριστικοποίηση του υποβιβασμού και τον αποκλεισμό από το Κύπελλο, η διοίκηση του προέδρου Εστράδα Σεγκαρλέβα αποφάσισε να αλλάξει σελίδα.
Το συμβόλαιο του Θαμόρα έληξε και δεν ανανεώθηκε, με τον ίδιο να αποχαιρετά τον σύλλογο στις 7 Ιουλίου 1951, ύστερα απο 65 αγώνες όπου είχε 24 νίκες, 10 ισοπαλίες και 31 ήττες.
Τον Μάιο του 1952 η πρόταση απο την εθνική Ισπανίας, προήλθε ως μια κίνηση ανάγκης για την εξεύρεση μιας προσωπικότητας κοινής αποδοχής, μετά από μια περίοδο έντονης διοικητικής και αγωνιστικής αστάθειας.
Η Ισπανία είχε καταλάβει την 4η θέση στο Μουντιάλ της Βραζιλίας το 1950 υπό τις οδηγίες του Γκιγιέρμο Εϊθαγκίρε, όμως αμέσως μετά η εθνική ομάδα μπήκε σε παρατεταμένη κρίση. Ο διάδοχός του, Φέλιξ Κέσάντα, δεν μπόρεσε να σταθεροποιήσει την ομάδα και η Ομοσπονδία αναζητούσε επειγόντως έναν τεχνικό με τεράστιο κύρος που θα μπορούσε να εμπνεύσει σεβασμό σε παίκτες και φιλάθλους.
Εκείνη την εποχή, η Ισπανία δεν είχε πάντα έναν μοναδικό, αυτόνομο προπονητή, αλλά συχνά μια επιτροπή εκλεκτόρων. Η Ομοσπονδία πρότεινε στον Θαμόρα να ηγηθεί αυτής της προσπάθειας ως ο βασικός τεχνικός της ομάδας για τα κρίσιμα φιλικά παιχνίδια προετοιμασίας, ενόψει των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου
Κάθισε στον πάγκο της Ισπανίας για 2 επίσημους αγώνες τον Ιούνιο του 1952, παραμένοντας αήττητος, την 1η Ιουνίου 1952, σε φιλικό στην Μαδρίτη, Ισπανία-Ιρλανδία 6-0 και στις 8 Ιουνίου 1952 σε φιλικό στην Κωνσταντινούπολη, Τουρκία-Ισπανία 0-0.
Παρά το γεγονός ότι δεν ηττήθηκε και η ομάδα παρουσίασε εξαιρετικό πρόσωπο (ειδικά στο 6-0 επί των Ιρλανδών), η θητεία του ολοκληρώθηκε πολύ γρήγορα λόγω των γνωστών διοικητικών παλινδρομήσεων της ομοσπονδίας της εποχής, η οποία άλλαζε συχνά τους εκλέκτορες.
Εξέτασε το ενδεχόμενο να του ανανεώσει το συμβόλαιο για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 1954, ωστόσο, το χαοτικό σύστημα των «πολλαπλών εκλεκτόρων» (όπου άλλοι αποφάσιζαν για την ενδεκάδα και άλλοι προπονούσαν) ανάγκασε τον Θαμόρα να αποχωρήσει, καθώς ζητούσε πλήρη αυτονομία.
Στα τέλη του 1952 και τις αρχές του 1953, ομάδες που αντιμετώπιζαν προβλήματα υποβιβασμού στην πρώτη κατηγορία (όπως η Ντεπορτίβο Λα Κορούνια) τον βολιδοσκόπησαν. Η ανατροπή έγινε όταν η Λα Σαλ ένας από τους πιο πλούσιους και ανερχόμενους συλλόγους της Βενεζουέλας, του κατέθεσε μια εξωπραγματική οικονομική προσφορά.
Το ποδόσφαιρο στη Βενεζουέλα είχε μόλις μπει στην επαγγελματική του εποχή και οι σύλλογοι, με τη στήριξη πλούσιων Καταλανών και Ισπανών μεταναστών, έφερναν μεγάλα ονόματα από την Ευρώπη, οπότε δεν μπόρεσε να αρνηθεί το συμβόλαιο αυτό.
Έφτασε στο Καράκας στις αρχές του 1953 και η επίδρασή του ήταν άμεση. Εφαρμόζοντας την ευρωπαϊκή πειθαρχία και την τακτική που τον χαρακτήριζε, οδήγησε τη Λα Σαλ στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος Βενεζουέλας του 1953. Η ομάδα του τερμάτισε στην 1η θέση του βαθμολογικού πίνακα, αφήνοντας πίσω της την παραδοσιακή δύναμη, τη Ντεπορτίβο Εσπανιόλ.
Η παρουσία του «Θείου Ρικάρντο» στα γήπεδα του Καράκας προκάλεσε φρενίτιδα στους φιλάθλους. Ο Τύπος της Νότιας Αμερικής τον αποθέωνε σε κάθε παιχνίδι, ενώ ο ίδιος έγινε το κεντρικό πρόσωπο της προώθησης του αθλήματος στη χώρα.
Παρά την τεράστια επιτυχία και τις προτάσεις των Βενεζουελάνων να ανανεώσει για πολλά χρόνια, δυσκολευόταν να προσαρμοστεί στις συνθήκες ζωής μακριά από την Ισπανία και ένιωθε έντονη νοσταλγία. Έτσι, στα τέλη του 1953, έχοντας εκπληρώσει το συμβόλαιό του και έχοντας προσθέσει ακόμα έναν τίτλο στο βιογραφικό του, πήρε το πλοίο της επιστροφής
Με το που πάτησε το πόδι του στην Ισπανία, η Θέλτα Βίγκο τον περίμενε με έτοιμο συμβόλαιο για να τον επαναφέρει αμέσως στα γήπεδα της La Liga. Στις 2 Δεκεμβρίου του 1953 την ανέλαβε και κατάφερε να την αναμορφώσει. Ο τελευταίος αγώνας εκείνης της σεζόν δόθηκε στις 18 Απριλίου 1954, με τη Θέλτα να κερδίζει τη Σεβίλλη με 2-1 και να τερματίζει οριστικά στη 10η θέση, εξασφαλίζοντας τη σωτηρία.
Τη δεύτερη χρονιά του (σεζόν 1954-55), η ομάδα τερμάτισε 11η στην κανονική διάρκεια και υποχρεώθηκε να παίξει σε όμιλο μπαράζ παραμονής. Η κρίσιμη αυτή φάση ξεκίνησε στις 22 Μαΐου 1955 και ολοκληρώθηκε στις 29 Ιουνίου 1955 και στο τελευταίο αυτό παιχνίδι, η Θέλτα αναδείχθηκε ισόπαλη 1-1 με την Αβιλές, τερμάτισε 2η στον όμιλο και σώθηκε οριστικά.
Την αμέσως επόμενη ημέρα από την επίτευξη της παραμονής, στις 30 Ιουνίου 1955, το συμβόλαιο του έληξε, ο ίδιος όμως αποφάσισε να μην ανανεώσει, κλείνοντας οριστικά τη δεύτερη θητεία του στο Βίγκο, έχοντας σε 48 αγώνες, 20 νίκες, 6 ισοπαλίες και 22 ήττες.
Τη σεζόν 1954-55, η Εσπανιόλ είχε μια τραγική χρονιά, τερμάτισε στη 13η θέση της
La Liga και αναγκάστηκε να παίξει στα ψυχοφθόρα μπαράζ παραμονής (στην ίδια ακριβώς διαδικασία όπου ο Θαμόρα έσωσε τη Θέλτα).
Παρότι η Εσπανιόλ σώθηκε, η διοίκηση απέλυσε τον προπονητή Αλεχάντρο Σκόπελι και ο πρόεδρος της Εσπανιόλ, Μανουέλ Μέντεθ, αναζητούσε μια ισχυρή προσωπικότητα που θα ένωνε ξανά τους φιλάθλους και θα επανέφερε το κύρος στον πάγκο.
Το συμβόλαιο του Θαμόρα με τη Θέλτα έληξε στις 30 Ιουνίου 1955 και όντας ελεύθερος και έχοντας αποδείξει ότι μπορεί να κάνει «θαύματα» σε ομάδες με προβλήματα, η πρόταση της Εσπανιόλ ήταν η ιδανική ευκαιρία για τον ίδιο να επιστρέψει μόνιμα στο σπίτι του, την Καταλονία.
Υπέγραψε επίσημα στις αρχές Ιουλίου του 1955 και την πρώτη του σεζόν, ο Θαμόρα συμμάζεψε την άμυνα της ομάδας, μετέτρεψε το παλιό στάδιο «Σαριά» σε απόρθητο κάστρο και οδήγησε την Εσπανιόλ στην άνετη κατάληψη της 7ης θέσης, μακριά από περιπέτειες.
Η δεύτερη χρονιά του 1956-57, ήταν η πιο εντυπωσιακή, στο πρωτάθλημα η ομάδα τερμάτισε 7η, αλλά στο Κύπελλο Ισπανίας έανε μια μυθική πορεία, αποκλείοντας μεγάλα φαβορί. Στις 16 Ιουνίου 1957, ο Θαμόρα οδήγησε την Εσπανιόλ στον μεγάλο τελικό εναντίον της αιώνιας αντιπάλου, Μπαρτσελόνα, στο στάδιο Μοντζουίκ.
Ήταν ένας ιστορικός «εμφύλιος» της Βαρκελώνης, η Εσπανιόλ έχασε οριακά με 1-0, αλλά η δουλειά του Θαμόρα κέρδισε τον καθολικό σεβασμό. Μετά τον χαμένο τελικό, τον Ιούνιο του 1957, το συμβόλαιό του ολοκληρώθηκε, σε 70 αγώνες είχε 32 νίκες, 10 ισοπαλίες και 28 ήττες
Μετά τον χαμένο τελικό Κυπέλλου με την Εσπανιόλ τον Ιούνιο του 1957, αποφάσισε να απομακρυνθεί από την καθημερινή πίεση των πάγκων. Μιας και είχε πάντα εξαιρετική σχέση με τον γραπτό λόγο, αξιοποίησε τη δημοφιλία του και εργάστηκε ως αθλητικός συντάκτης, χρονικογράφος και σχολιαστής σε μεγάλες ισπανικές εφημερίδες της εποχής, όπως η La Vanguardia και η Ya)
Η γνώμη του για τα ποδοσφαιρικά δρώμενα της χώρας είχε τεράστιο βάρος, παράλληλα, διατήρησε στενούς δεσμούς με το ποδόσφαιρο από διοικητικά πόστα. Λειτούργησε ως τεχνικός σύμβουλος και πρεσβευτής, ενώ συμμετείχε ενεργά σε εκδηλώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και της αγαπημένης του Εσπανιόλ.
Το πιο ιστορικό γεγονός αυτής της «περιόδου ανάπαυλας» συνέβη το 1959, όταν η εφημερίδα Marca αποφάσισε να θεσπίσει επίσημα το «Τρόπαιο Θαμόρα». Ήταν η ύψιστη τιμή για τον ίδιο, καθώς το βραβείο για τον κορυφαίο τερματοφύλακα της La Liga (με τα λιγότερα δεχόμενα γκολ) πήρε το όνομά του ενώ ο ίδιος ήταν ακόμα εν ζωή.
Από τις 18 Απριλίου 1960 έως τις 30 Ιουνίου 1960, επιστρατεύτηκε εσπευσμένα ως «υπηρεσιακός» αποκλειστικά για να καθοδηγήσει την ομάδα στους διπλούς αγώνες μπαράζ ανόδου/παραμονής της σεζόν 1959-60, αντικαθιστώντας τον Μπαλτασάρ Αλμπένιθ αμέσως μετά τη λήξη της κανονικής διάρκειας της Segunda División.
Στο πρώτο παιχνίδι στις 22 Μαϊου, η Θέλτα στο Μπαλαΐδος ήρθε ισόπαλη με 2-2, ενώ στον δεύτερο στις 29 Μαΐου στο Χοσέ Θορρίγια, η Θέλτα κατέρρευσε εκτός έδρας, γνωρίζοντας τη βαριά ήττα με 5-0, με αποτέλεσμα να χάσει την ευκαιρία να ανέβει στην πρώτη κατηγορία και συνολικά σε 136 παιχνίδια είχε 61 νίκες, 19 ισοπαλίες και 56 ήττες .
Η αποχή του ουσιαστικά έληξε μετά την βραχύβια θητεία στην Θέλτα, αν και το τυπικό του συμβόλαιο ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουνίου 1960, η διοίκηση της Εσπανιόλ τον προσέγγισε αμέσως μετά, με αποτέλεσμα την 1η Ιουλίου 1960 να υπογράψει στη Βαρκελώνη για την τελευταία προπονητική θητεία της ζωής του.
Βρήκε ένα ρόστερ με εμφανή σημάδια παρακμής, στη La Liga η ομάδα αντιμετώπισε τεράστια προβλήματα σταθερότητας και τερμάτισε στη 14η θέση της βαθμολογίας, η οποία οδηγούσε σε διπλούς αγώνες μπαράζ για την παραμονή.
Στα κρίσιμα μπαράζ (Ιούνιος 1961), έδειξε ξανά την ικανότητά του σε καταστάσεις πίεσης: η Εσπανιόλ αντιμετώπισε τη Θέλτα Βίγκο (την πρώην ομάδα του) και με μία νίκη (1-0) και μία ισοπαλία (2-2) κατάφερε να σωθεί την τελευταία στιγμή.
Η σεζόν 1961-62 υπήρξε η πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία της Εσπανιόλ μέχρι τότε, αλλά και το άδοξο τέλος της προπονητικής καριέρας του Θαμόρα. Η ομάδα κατέρρευσε αγωνιστικά, συγκεντρώνοντας μόλις 20 βαθμούς σε 30 αγώνες, και τερμάτισε στη 13η θέση, οδηγούμενη για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στα μπαράζ παραμονής.
Στα μπαράζ του Μαΐου του 1962, η Εσπανιόλ αντιμετώπισε τη Ρεάλ Βαγιαδολίδ, άν και κέρδισε το πρώτο ματς με 1-0, ηττήθηκε στη ρεβάνς με 2-0. Για πρώτη φορά στα 62 χρόνια ιστορίας της, η Εσπανιόλ υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία και καθοδήγησε την Εσπανιόλ σε 72 επίσημους αγώνες με 24 νίκες, 14 ισοπαλίες και 34 ήττες και συνολικά σε 142 παιχνίδια είχε 56 νίκες, 24 ισοπαλίες και 62 ήττες.
Το συμβόλαιό του ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουνίου 1962, ο 61χρονος πλέον Θαμόρα, βαθύτατα πληγωμένος από τον υποβιβασμό της αγαπημένης του ομάδας, αποφάσισε να αποσυρθεί οριστικά από τους πάγκους και το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, κλείνοντας μια μυθική διαδρομή 46 ετών στα γήπεδα ως παίκτης και προπονητής.
Ήταν απο τους πρώτους ποδοσφαιριστές που του άρεσε η δημοσιότητα και πάντοτε έδινε ¨"τρoφή" στον τύπο για να ασχολείται μαζί του. Πρωταγωνίστησε και σε δύο ταινίες στον κινηματογράφο, ενώ του άρεσε να πίνει κονιάκ και να καπνίζει τρία πακέτα τσιγάρα την ημέρα.
Κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1920 στην Αμβέρσα αποβλήθηκε κόντρα στην Ιταλία γιατί έριξε μπουνιά σε αντίπαλο, ενώ κατά την επιστροφή του συνελήφθη, φυλακίστηκε και του υπεβλήθη πρόστιμο διότι εισήγαγε λαθραία πούρα Αβάνας.
Άν και Καταλανός που αγωνιζόταν συχνά στην εθνική Καταλωνίας δεν συμμεριζόταν τις απόψεις για την δημιουργία ενός αυτόνομου κράτους, γενικότερα δεν είχε σταθερή πολιτική θέση. Το 1934 του απονεμήθηκε μεταλλιο απο τον τότε πρωθυπουργό Νισέτο Αλκαλά-Ζαμόρα, κατά την διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου έπαιξε σε αγώνα που διοργάνωσαν οι Ισπανοί εθνικιστές ενώ την δεκαετία του '50 τιμήθηκε απο το καθεστώς Φράνκο με τον Μεγάλο Σταυρό του Τάγματος των Σισνέρος.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο "El Divino" ήταν υπάλληλος της Εσπανιόλ μέχρι και τον θάνατό του στις 8 Σεπτεμβρίου του 1978 σε ηλικία 77 ετών, μετά από μακρά μάχη με σοβαρά προβλήματα υγείας, κίρρωση του ήπατος και καρδιακή ανεπάρκεια.
Ο θάνατός του προκάλεσε εθνικό πένθος στην Ισπανία, καθώς θεωρούνταν ο απόλυτος πατριάρχης του ισπανικού ποδοσφαίρου. Η κηδεία του τελέστηκε με ύψιστες τιμές και εξελίχθηκε σε μια συγκλονιστική εκδήλωση λαϊκού προσκυνήματος.
Η σορός του εκτέθηκε σε δημόσιο προσκύνημα στην αίθουσα τροπαίων της αγαπημένης του Εσπανιόλ, στο παλιό στάδιο «Σαριά». Χιλιάδες φίλαθλοι όλων των ομάδων, Εσπανιόλ, Μπαρτσελόνα, Ρεάλ Μαδρίτης, σχημάτισαν ουρές χιλιομέτρων για να του αποτίσουν φόρο τιμής.
Η νεκρώσιμη ακολουθία πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό Ναό της Βαρκελώνης, παρουσία σύσσωμης της αθλητικής και πολιτικής ηγεσίας της Καταλονίας και της Ισπανίας. Η σορός του τάφηκε στο Νεκροταφείο του Μοντζουίκ στη Βαρκελώνη.
Το φέρετρό του μεταφέρθηκε στους ώμους παλαιών δεινών συμπαικτών και αντιπάλων του, ενώ ήταν καλυμμένο με τις σημαίες της Εσπανιόλ και της Ρεάλ Μαδρίτης. Tον Σεπτέμβριο του 1978, μετά τν θανατό του, η ισπανική κυβέρνηση του απένειμε μεταθανάτια το χρυσό μετάλλιο αθλητικής αξίας, την ύψιστη τιμή για αθλητή στη χώρα του.
Στη Βαρκελώνη, στην περιοχή κοντά στο παλιό στάδιο της Εσπανιόλ, καθώς και σε άλλες πόλεις της Ισπανίας, δρόμοι και αθλητικές εγκαταστάσεις ονομάστηκαν προς τιμήν του.
Όταν η Εσπανιόλ μετακόμισε στο νέο της στάδιο (Cornellà-El Prat), δημιούργησε έναν ειδικό χώρο μνήμης για τον Θαμόρα, ενώ η προτομή του κοσμεί την είσοδο των επισήμων, θυμίζοντας ότι υπήρξε ο πρώτος μεγάλος παγκόσμιος σταρ του συλλόγου.
Βρίσκεται στον εσωτερικό χώρο των επισήμων και του
Ricardo Zamora Museum. Τον αναπαριστά με την κλασική, εμβληματική του εμφάνιση: το μάλλινο polo πουλόβερ με τον μεγάλο γιακά, το οποίο φορούσε πάντα στους αγώνες για να προστατεύεται από τα χτυπήματα, και το απαραίτητο υφασμάτινο καπέλο (τραγιάσκα).
Η Εσπανιόλ δημιούργησε επίσης μικρές, πιστές ρέπλικες αυτού του αγάλματος, τις οποίες η διοίκηση απονέμει ως την ύψιστη τιμητική διάκριση σε επίσημους συνδέσμους φιλάθλων και προσωπικότητες του συλλόγου.
Η πιο διάσημη ιστορία γύρω από ολόσωμο άγαλμα του Θαμόρα συνέβη τον Δεκέμβριο του 2020 στο ανακαινισμένο Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων της Βαρκελώνης. Όταν το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του, το κέρινο άγαλμα του Θαμόρα παρουσιάστηκε να φορά μια φανέλα που είχε κεντημένο στο στήθος το σήμα της Μπαρτσελόνα.
Αυτό προκάλεσε την άμεση και οργισμένη αντίδραση των οπαδών της Εσπανιόλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρότι ο Θαμόρα έπαιξε και στην Μπαρτσελόνα, θεωρείται ο απόλυτος ιστορικός πατριάρχης της Εσπανιόλ.
Η πίεση ήταν τόσο μεγάλη που η ίδια η διοίκηση της Εσπανιόλ παρενέβη επίσημα. Μέσα σε λίγες ημέρες, το μουσείο ζήτησε συγγνώμη, απέσυρε τη φανέλα και τοποθέτησε το σήμα των «pericos» στο στήθος του Θαμόρα, αποκαθιστώντας την ιστορική δικαιοσύνη.
Το 1999 η Διεθνής Εταιρία Στατιστικής του Ποδοσφαίρου τον εξέλεξε ως τον καλύτερο Ισπανό τερματοφύλακα όλων των εποχών, ενώ στην ίδια ψηφοφορία κατέλαβε την τέταρτη θέση στην Ευρώπη και την πέμπτη συνολικά.
Την ίδια χρονιά το περιοδικό World Soccer τον συμπεριέλαβε στους καλύτερους ποδοσφαιριστές του 20ου αιώνα. Το 2012 εισήχθη στο Hall of Fame της FIFA, μαζί με τον Ντίνο Τζοφ, ο δεύτερος τερματοφύλακας που έχει αυτή την διάκριση μετά τον Λεβ Γιασίν.
