Από εργάτης, ξυλουργός και εργαζόμενος σε εργοστάσιο παρασκευής γλυκών, Παγκόσμιος Πρωταθλητής με την Εθνική Βραζιλίας. Και όμως δεν μιλάμε για κάποιον ποδοσφαιριστή παλαιότερων δεκαετιών αλλά για τον γνωστό μας και στην Ελλάδα Gilberto Aparaecido da Silva ο οποίος κατάφερε να φτάσει σε υψηλά στάνταρ απόδοσης τόσο σε συλλογικό αλλά και σε εθνικό επίπεδο.
Γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 1976 στην πόλη Λαγκόα Ντα Πράτα στην πολιτεία του Μίνας Ζεράις. Από πολύ μικρός του μπήκε το "μικρόβιο" του ποδοσφαίρου και το 1988 εντάχθηκε στις ακαδημίες της Αμέρικα Μινέιρο.
Σε ηλικία 15 ετών λόγω οικονομικών προβλημάτων, της αρρώστιας της μητέρας του, της απόσυρσης του πατέρα του, συν του ότι δεν μπορούσε να συντηρηθεί από το ποδόσφαιρο, αναγκάστηκε να αφήσει στην άκρη τα όνειρά του για να βοηθήσει την οικογένειά του.
Αυτοί που ουσιαστικά τον έπεισαν να δοκιμάσει να επανέρθει στον χώρο του ποδοσφαίρου ήταν οι φίλοι του με τον Σίλβα να υπογράφει επαγγελματικό συμβόλαιο τον Ιούνιο του 1997 με την Αμέρικα Μινέιρο τους "coelho(σ.σ. λαγός)".
Αγωνιζόμενος ως κεντρικός αμυντικός αποτέλεσε ένα από τα κλειδιά της ανόδου στην βραζιλιάνικη SERIE A, και μετά από τρία χρόνια παρουσίας με 60 συμμετοχές και 3 γκολ, το 2000, τον απέκτησε η Ατλέτικο Μινέιρο που αποφάσισε να επενδύσει ένα ποσό κοντά στα 3 εκατομμύρια ευρώ για να τον κάνει δικό της.
Ήταν όμως άτυχος αφού παρά την κατάκτηση του πολιτειακού πρωταθλήματος, έχασε ένα μεγάλο μέρος της πρώτης χρονιάς λόγω του κατάγματος που υπέστη στην δεξιά κνήμη. Ο Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα την περίοδο 2001-2002 ήταν αυτός που τον μετέθεσε στον χώρο της μεσαίας γραμμής, παίζοντας 95 παιχνίδια με την "γκάλο" πετυχαίνοντας και 8 γκολ.
Η μετάθεση αυτή του έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθεί ακόμα περισσότερο κερδίζοντας παράλληλα και τις πρώτες του συμμετοχές με την Εθνική ομάδα. Το καλοκαίρι του 2002 έχοντας τις δάφνες από την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου κέντρισε την προσοχή πολλών προπονητών με τον ίδιο να εκφράζει την προτίμηση να αγωνιστεί στην Αγγλία.
Μετά τις εξαιρετικές του εμφανίσεις στα γήπεδα της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας, ο Ζιλμπέρτο Σίλβα έγινε περιζήτητος, ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον έψαχνε απεγνωσμένα έναν παίκτη για να θωρακίσει το κέντρο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και έδειξε άμεσο ενδιαφέρον.
Η Γιουνάιτεντ προσπάθησε να μπει «σφήνα» στις επαφές της Άρσεναλ με την Ατλέτικο Μινέιρο, αυτή η κίνηση ανάγκασε τον Αρσέν Βενγκέρ να κινηθεί με απόλυτη μυστικότητα και ταχύτητα. Ο Γάλλος τεχνικός ταξίδεψε προσωπικά για να συναντήσει τον παίκτη, πείθοντάς τον ότι στο "Χάιμπουρι" θα είχε εγγυημένο ρόλο βασικού στην ομάδα που μόλις είχε κατακτήσει το νταμπλ
Άστον Βίλα και Άρσεναλ ήταν οι ομάδες που ενδιαφέρθηκαν με τους "κανονιέρηδες" να είναι αυτοί που κέρδισαν την υπογραφή του. Μια μετεγγραφή που λίγο έλειψε να χαλάσει αφού είχε επιβληθεί στην ομάδα του Μπέλο Οριζόντε απαγόρευση μετεγγραφών λόγω του ότι χρώσταγε λεφτά σε διάφορους ποδοσφαιριστές ανάμεσά τους και τον Ζιλμπέρτο, ενώ υπήρχε και ένα θέμα με την έκδοση της κάρτας εργασίας.
Ο Ζιλμπέρτο δεν συμπλήρωνε το απαιτούμενο ποσοστό συμμετοχών με την Εθνική Βραζιλίας τα προηγούμενα δύο χρόνια, καθώς έγινε βασικός μόνο λίγο πριν το Μουντιάλ. Η Άρσεναλ χρειάστηκε να καταθέσει ειδική έφεση, χρησιμοποιώντας ως επιχειρήματα την καθοριστική του παρουσία σε όλα τα ματς του Παγκοσμίου Κυπέλλου και το γεγονός ότι «αν δεν έπαιρνε την άδεια, θα κατέληγε σε άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη».
Εν τέλει τον Αύγουστο του 2002 η άδεια εκδόθηκε τελικά οριακά και υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα του Λονδίνου. Ο ίδιος ο Αρσέν Βενγκέρ δήλωνε ικανοποιημένος με την εξέλιξη αυτή, ενώ η Ατλέτικο καρπώθηκε το ποσό των 4.5 εκατομμυρίων λιρών.
Το παρασκήνιο συνεχίστηκε για χρόνια στα δικαστήρια, και το 2005, ο μάνατζερ Ζακ Λιχτενστάιν κατηγόρησε την Ατλέτικο Μινέιρο ότι δεν του κατέβαλε την προμήθεια 10% που του αναλογούσε από το deal, μάλιστα στη δίκη χρειάστηκε να καταθέσουν ως μάρτυρες τόσο ο Αρσέν Βενγκέρ όσο και ο τότε αντιπρόεδρος της Άρσεναλ, Ντέιβιντ Ντίν.
Οι διοικούντες των «Κανονιέρηδων» ξεκαθάρισαν στο δικαστήριο ότι διαπραγματεύτηκαν απευθείας με τον βραζιλιάνικο σύλλογο, παρακάμπτοντας τους ανεπίσημους μεσάζοντες που προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν τη μεταγραφή.
Με την φανέλα της Άρσεναλ αγωνίστηκε έξι χρόνια από το 2002 έως το 2008 συμπληρώνοντας 244 συμμετοχές και 24 γκολ, κατακτώντας το αήττητο Πρωτάθλημα του 2004, δύο Κύπελλα το 2003 και το 2005, και 2 Σούπερ Καπ το 2002 και το 2004. Παράλληλα ήταν φιναλίστ του Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 2005-2006 στο "Σταντ Ντε Φράνς" απέναντι στην Μπαρτσελόνα.
Εκεί απέκτησε το προσωνύμιο "αόρατο τείχος", ενώ την περίοδο 2006-2007 μετά την αποχώρηση των Κάμπελ και Μπέργκαμπ, ορίστηκε ως ένας από τους αρχηγούς της ομάδας. Η περίοδος 2007-2008 πέρασε από πολλά κύματα αφού είχε χάσει την θέση του στο βασικό σχήμα λόγω και της απουσίας του στο Copa America, καθ' όλη την διάρκεια της υπήρχαν φήμες για αποχώρηση του, ενώ και η σχέση του με τον Αλσατό προπονητή κλονίστηκε.
Άν και το συμβόλαιο του μετά την επέκταση που έκανε τον Σεπτέμβριο του 2005, έληγε το καλοκαίρι του 2009, ένα χρόνο πριν το καλοκαίρι του 2008 ήταν προς πώληση και υπήρχαν διάφοροι "μνηστήρες".
Η Γιουβέντους, έψαχνε έναν έμπειρο αμυντικό μέσο με προσωπικότητα για να θωρακίσει το κέντρο της, η Βαλένθια είχε δείξει έντονο ενδιαφέρον και εξέταζαν την προοπτική να τον φέρουν στη La Liga, ενώ υπήρξαν διερευνητικές επαφές από συλλόγους της Premier League που ήθελαν να εκμεταλλευτούν την εμπειρία του, καθώς και κρούσεις για την επιστροφή του στην πατρίδα του.
Όμως κατέληξε στον Παναθηναϊκό αφού όπως είχε δηλώσει ο ίδιος ο Σίλβα ο τότε νέος προπονητής των "πρασίνων", Χενκ τεν Κάτε, επικοινώνησε προσωπικά μαζί του και του ανέλυσε ένα πλάνο όπου ο Βραζιλιάνος θα ήταν ο απόλυτος ηγέτης της ομάδας και ο άξονας γύρω από τον οποίο θα χτιζόταν το νέο ρόστερ της πολυμετοχικότητας
Του πρόσφερε την ευκαιρία να αγωνιστεί άμεσα στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση, κάτι που αποτελούσε προτεραιότητα για τον ίδιο ώστε να παραμείνει στα πλάνα της Εθνικής Βραζιλίας για το Μουντιάλ του 2010, ενώ και η πρόταση του Παναθηναϊκού ήταν ηγεμονική, καθιστώντας τον τον πιο ακριβοπληρωμένο ποδοσφαιριστή στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου μέχρι τότε
Έτσι ο Παναθηναϊκός ήρθε σε συμφωνία με την αγγλική ομάδα για την απόκτηση του, πληρώνοντας το ποσό του 1 εκατομμυρίου λιρών (περίπου 1,2 έως 1,25 εκατομμύρια ευρώ) και υπέγραψε για τρία χρόνια. Κατέκτησε το νταμπλ του 2010 και μέχρι το καλοκαίρι του 2011 είχε συμπληρώσει 119 συμμετοχές και 6 γκολ.
Η περίοδος της «πολυμετοχικότητας» είχε φτάσει στο τέλος της, τα τεράστια μπάτζετ κόπηκαν, και ο σύλλογος δεν μπορούσε πλέον να καλύψει ένα ηγεμονικό συμβόλαιο σαν το δικό του. Επιπλέον, ο ίδιος ο παίκτης, στα 34 του χρόνια, επιθυμούσε να επιστρέψει στην πατρίδα του για να κλείσει την καριέρα του κοντά στην οικογένειά του.
Όταν έγινε γνωστό ότι θα μείνει ελεύθερος από τον Παναθηναϊκό, το ενδιαφέρον για την απόκτησή του επικεντρώθηκε κυρίως στη Βραζιλία, υπήρξε έντονο φλερτ και επίσημη κρούση από την ομάδα της Φλαμένγκο η οποία ήθελε να εκμεταλλευτεί την τεράστια εμπειρία του για το εγχώριο πρωτάθλημα.
Εξετάστηκε σοβαρά το ενδεχόμενο να επιστρέψει στην πολιτεία Μίνας Ζεράις, η Κρουζέιρο έκανε διερευνητικές επαφές, αλλά ο παίκτης είχε ήδη δώσει τον λόγο του στην Γκρέμιο, η οποία ήταν η ομάδα που κινήθηκε πιο γρήγορα και αποφασιστικά από όλες.
Του κατέθεσε μια εξαιρετική πρόταση καλύπτοντας τις επιθυμίες του, με αποτέλεσμα ο Ζιλμπέρτο να υπογράψει συμβόλαιο μαζί της τον Μάιο του 2011, πριν καν ολοκληρωθούν καλά-καλά τα playoffs στην Ελλάδα.
Παρά την προχωρημένη ποδοσφαιρική του ηλικία (πάτησε τα 35), ήταν βασικότατο στέλεχος της ομάδας, λόγω της απώλειας της παλιάς του ταχύτητας, ο προπονητής Βαντερλέι Λουξεμβούργο τον μετακίνησε μόνιμα από τη μεσαία γραμμή στη θέση του κεντρικού αμυντικού (στόπερ), όπου χρησιμοποιούσε την τρομερή του εμπειρία και την ικανότητα ανάγνωσης του παιχνιδιού, έχοντας 71 συμμετοχές και 1 γκολ.
Βοήθησε την Γκρέμιο να τερματίσει στην 3η θέση του Brasileirão το 2012, εξασφαλίζοντας την έξοδο στο Copa Libertadores της επόμενης χρονιάς. Το συμβόλαιό του έληγε τον Δεκέμβριο του 2012, αν και ο ίδιος επιθυμούσε να ανανεώσει για ακόμη έναν χρόνο ώστε να παίξει στο Libertadores με την ομάδα, όμως αποχώρησε
Η Γκρέμιο αποφάσισε να μειώσει τον μέσο όρο ηλικίας της αμυντικής της γραμμής και να επενδύσει σε πιο γρήγορους, νεότερους ποδοσφαιριστές. Μόλις έγινε γνωστό ότι η Γκρέμιο δεν θα του πρότεινε νέο συμβόλαιο, εμφανίστηκε η Ατλέτικο Μινέιρο (η ομάδα που τον ανέδειξε το 2000) και του πρόσφερε την ευκαιρία να κλείσει την καριέρα του εκεί που άρχισαν όλα, μια πρόταση που ο Ζιλμπέρτο αποδέχτηκε αμέσως με ενθουσιασμό.
Για αυτή του την επιλογή δικαιώθηκε απόλυτα αφού λίγους μήνες μετά η "γκάλο" έφτασε στην κατάκτηση του Copa Libertadores για πρώτη φορά στην ιστορία της αλλά και το πολιτειακό Πρωτάθλημα του 2013.
Στα μέσα του 2013, αμέσως μετά την ιστορική κατάκτηση του Libertadores, ο Ζιλμπέρτο υπέστη ρήξη μηνίσκου στο δεξί γόνατο κατά τη διάρκεια ενός αγώνα με την Κρουζέιρο και χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση και έμεινε εκτός γηπέδων για μήνες.
Προσπάθησε να επιστρέψει εσπευσμένα στις προπονήσεις για να προλάβει το Μουντιάλ Συλλόγων στο Μαρόκο τον Δεκέμβριο του 2013, χωρίς όμως να είναι 100% έτοιμος, αυτό επιβάρυνε την κατάστασή του.
Βλέποντας ότι ο 37χρονος τότε παίκτης χρειαζόταν μακρά αποθεραπεία και δεν ήταν σίγουρο αν θα μπορούσε να αποδώσει ξανά σε υψηλό επίπεδο, ο διευθυντής ποδοσφαίρου της Ατλέτικο Μινέιρο, Εδουάρδο Μαλούφ, ανακοίνωσε επίσημα ότι το συμβόλαιό του που έληγε δεν θα ανανεωνόταν.
Η αποχώρηση άφησε μια πολύ «πικρή» γεύση, όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο Ζιλμπέρτο Σίλβα στο The Players' Tribune, αναγκάστηκε να κινηθεί δικαστικά κατά της ομάδας της καρδιάς του. Η Ατλέτικο Μινέιρο τον άφησε ελεύθερο ενώ ήταν τραυματίας, κάτι που ανάγκασε τον παίκτη να διεκδικήσει νομικά την κάλυψη των ιατρικών του εξόδων και των αποζημιώσεων που προέβλεπε ο νόμος για τραυματισμούς κατά τη διάρκεια του συμβολαίου.
Λόγω αυτού του τραυματισμού, ο Ζιλμπέρτο Σίλβα δεν κατάφερε να παίξει ξανά επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Πέρασε τα επόμενα δύο χρόνια κάνοντας αποθεραπείες και σπουδάζοντας το management, μέχρι που στις 11 Δεκεμβρίου του 2015 ανακοίνωσε και επίσημα την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, έχοντας σε αυτό το δεύτερο πέρασμα 27 συμμετοχές και 1 γκολ και συνολικά 122 συμμετοχές και 8 γκολ.
Οι εμφανίσεις του με την Ατλέτικο Μινέιρο έδωσαν το δικαίωμα στον Λουίς Φελίπε Σκολάρι να τον καλέσει για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα στις 7 Νοεμβρίου του 2001 στην Λα Πάζ απέναντι στην Βολιβία στο πλαίσιο της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002.
Ο Σκολάρι όμως δεν έμεινε μόνο εκεί αφού τον κάλεσε στην τελική 23αδα που θα ταξίδευε στην Ιαπωνία και την Νότια Κορέα δίνοντας του την ευκαιρία να αναδειχθεί Παγκόσμιος πρωταθλητής αγωνιζόμενος και στα εφτά παιχνίδια βασικός και αναντικατάστατος αρπάζοντας την ευκαιρία λόγω του τραυματισμού του Έμερσον.
Ακολούθησε η κατάκτηση του Confederations Cup του 2005 όπου αγωνίστηκε σε ένα μόνο παιχνίδι απέναντι στην Ιαπωνία., του Copa America το 2007 όπου λόγω της απουσίας του Λούσιο φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού αν και στον τελικό λόγω τιμωρίας δεν αγωνίστηκε απέναντι στην Αργεντινή, και το Confederations Cup του 2009.
Ενδιάμεσα είχε προηγηθεί η παρουσία του στα γήπεδα της Γερμανίας το 2006 όπου αγωνίστηκε σε τέσσερα παιχνίδια της διοργάνωσης στα δύο από αυτά μπήκε ως αλλαγή. Ήταν παρών το 2010 στην Νότια Αφρική όπου πήρε μέρος σε τρίτη συνεχόμενη τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου αγωνιζόμενος και στα πέντε παιχνίδια του τουρνουά.
Η ήττα απο την Ολλανδία στις 2 Ιουλίου του 2010 στο Πορτ Ελίζαμπεθ στην προημιτελική φάση του Μουντιάλ αποτέλεσε και το "κύκνειο άσμα" της παρουσίας του στην "σελεσάο" έχοντας 93 συμμετοχές που τον φέρνει στην ένατη θέση όλων των εποχών και 3 γκολ αντίστοιχα.
Μετά την ολοκλήρωση της καριέρας του συνεργάστηκε με το ESPN για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας το 2014, ενώ τον Μάιο του 2016 ανέλαβε χρέη τεχνικού διευθυντή στον Παναθηναϊκό αλλά δεν μακροημέρευσε η συνεργασία τους αφού τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου έφυγε. Ο λόγος ήταν η βαθιά διαφωνία του με τη διοικητική φιλοσοφία και το γεγονός ότι δεν του δόθηκε ο απόλυτος έλεγχος του ποδοσφαιρικού τμήματος που του είχαν υποσχεθεί.
Είναι χορηγός της Street League εταιρία στην Μεγάλη Βρετανία που ασχολείται με την διεξαγωγή φιλανθρωπικών παιχνιδιών με την συμμετοχή άστεγων, προσφύγων και αυτών που αιτούνται άσυλο.
Ήταν πρέσβης της Άρσεναλ αλλά και της FIFA και το 2026 ως FIFA Legend συμμετέχει στην τεχνική επιτροπή της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας.
Το 2022 για λογαριασμό του BBC σχολίαζε τους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κατάρ, ενώ στις 26 Ιουλίου του 2023 ήταν o επίτιμος καλεσμένος και αυτός που παρέδωσε τα πτυχία στους απόφοιτους της 23ης τάξης του FIFA Master Class σε μια εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Chateu de Nochatel της Ελβετίας.
