Γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1970 στην πόλη Σάντα Κρούζ Ντε Λα Σιέρρα και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην Ακαδημία Ταχουίτσι απο την ηλικία των 8 ετών και στην ηλικία των 16 ετών ξεκίνησε να παίζει στους τοπικούς Ντεστρόιερς για μια τριετία από το 1986 έως το 1989 έχοντας 91 συμμετοχές και 19 γκολ.
Στην συνέχεια μετακόμισε στην Λα Παζ και για λογαριασμό της Μπολιβάρ την περίοδο 1990-1991 έχοντας 75 συμμετοχές και 22 γκολ κατακτώντας το Πρωτάθλημα του 1991. Με τις εκπληκτικές εμφανίσεις με τη Μπολίβαρ στο Copa Libertadores και με την Εθνική Βολιβίας, υπήρχε έντονο ενδιαφέρον από μεγάλους συλλόγους της Αργεντινής και της Κολομβίας, οι οποίες παρακολουθούσαν σταθερά το πρωτάθλημα της Βολιβίας.
Ο ίδιος και η Μπολίβαρ προτίμησαν την προοπτική του ισπανικού πρωταθλήματος, καθώς η La Liga θεωρούνταν η απόλυτη πρόκληση για κάθε Νοτιοαμερικανό παίκτη. Οι σκάουτερ της Αλμπαθέτε εντόπισαν την τρομερή του ικανότητα στο ντριμπλάρισμα και τη δημιουργία παιχνιδιού, προσφέροντάς του το «εισιτήριο» για το κορυφαίο ισπανικό πρωτάθλημα.
Άλλωστε η Αλμπαθέτε είχε επενδύσει σε παίκτες από την περιοχή, όπως ο σπουδαίος Κοσταρικανός τερματοφύλακας Λουίς Κονέχο, γεγονός που διευκόλυνε την απόφαση του Ετσεβερί να κάνει το μεγάλο βήμα.
Παρά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του, δεν κατάφερε να καθιερωθεί πλήρως στην αρχική ενδεκάδα, ο Μπενίτο Φλόρο βασιζόταν σε ένα εξαιρετικά πειθαρχημένο, γρήγορο και τακτικό σύστημα (το περίφημο "Queso Mecánico"), το οποίο απαιτούσε μεγάλη ανασταλτική δουλειά από τους μέσους, κάτι που περιόριζε την ελευθερία του "El Diablo".
Είχε 15 συμμετοχές και 2 γκολ και όπως πολλοί νεαροί Νοτιοαμερικανοί της εποχής, η προσαρμογή στον τρόπο ζωής της επαρχιακής Ισπανίας και στο σκληρό ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δεν ήταν εύκολη υπόθεση.
Μόλις έγινε γνωστό ότι ο Ετσεβερί ήταν διαθέσιμος να αφήσει την Ισπανία, κορυφαίες ομάδες της Νοτίου Αμερικής κινήθηκαν αμέσως για να τον αποκτήσουν, καθώς η αξία του παρέμενε στα ύψη. Η Αμέρικα ντε Κάλι και η Ατλέτικο Νασιονάλ (δύο από τις πλουσιότερες ομάδες της ηπείρου τότε) κατέθεσαν προτάσεις.
Η πρώην ομάδα του στη Βολιβία έκανε προσπάθεια να τον φέρει πίσω ως δανεικό για να τον βοηθήσει να βρει τον εαυτό του, κάτι που έγινε για ένα σύντομο διάστημα, Ο προπονητής της Κόλο-Κολο, Μίρκο Γιόζιτς (ο οποίος την είχε οδηγήσει στην κατάκτηση του Copa Libertadores το 1991), έβλεπε στο πρόσωπο του Βολιβιανού τον ιδανικό ηγέτη για την επίθεση.
Η μετακίνηση έγινε με τη μορφή συνιδιοκτησίας ή τριπλής συμφωνίας, καθώς η πρώην ομάδα του, η Μπολίβαρ, διατηρούσε ακόμα δικαιώματα και βοήθησε στη γεφύρωση του οικονομικού χάσματος με την Αλμπαθέτε για να επιστρέψει ο παίκτης στη Λατινική Αμερική.
Ο Ετσεβερί είχε αποδεχθεί την πρόταση και πήρε μεταγραφή στην Κόλο-Κόλο το 1993, όπου αναδείχθηκε πρωταθλητής Χιλής το 1993 και Κυπελλούχος Χιλής το 1994 με 55 συμμετοχές και 16 τέρματα.
Τον Νοέμβριο του 1993, κατά τη διάρκεια του μεγάλου ντέρμπι της Χιλής εναντίον της Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε υπέστη ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου, και τον άφησε εκτός γηπέδων για περίπου έξι μήνες.
Όπως είναι λογικό επηρέασε καθοριστικά τη φυσική του κατάσταση ενόψει του Μουντιάλ 1994, ενώ ανάγκασε τους Χιλιανούς να αναζητήσουν άλλες λύσεις για την αντικατάστασή του όσο εκείνος βρισκόταν σε διαδικασία αποθεραπείας.
Ο Μίρκο Γιόζιτς, ο οποίος είχε εισηγηθεί με επιμονή την απόκτηση του Ετσεβερί και είχε χτίσει την ομάδα γύρω του, αποχώρησε από την τεχνική ηγεσία της Κόλο-Κόλο το 1994. Με την αλλαγή στην τεχνική ηγεσία και τη διοίκηση, το πρότζεκτ της ομάδας άλλαξε προσανατολισμό.
Παρά τον τραυματισμό του, η μετοχή του στη Λατινική Αμερική παρέμενε πολύ υψηλή. Η Αμέρικα ντε Κάλι από την Κολομβία, η οποία εκείνη την εποχή διέθετε τεράστια οικονομική επιφάνεια, κατέθεσε μια εξαιρετική πρόταση για να τον αποκτήσει, και η Κόλο-Κόλο αποφάσισε να παραχωρήσει τον παίκτη, επιτρέποντάς του να συνεχίσει την καριέρα του στο κολομβιανό πρωτάθλημα.
Θα έχει 21 συμμετοχές και 6 τέρματα αλλά το συμβόλαιο του ήταν σύντομο ενόψει του ειδικού πρωταθλήματος του 1995. Μόλις ολοκληρώθηκε αυτή η αγωνιστική περίοδος, ο παίκτης ήταν ελεύθερος να επιλέξει τον επόμενο σταθμό του
Το Major League Soccer ιδρύθηκε και ξεκίνησε την παρθενική του σεζόν το 1996, οι διοργανωτές αναζητούσαν κορυφαία ονόματα από τη Λατινική Αμερική για να προσελκύσουν το κοινό. Η D.C. United του πρόσφερε ένα ηγετικό συμβόλαιο, καθιστώντας τον έναν από τους πρώτους «παίκτες-σταρ» της λίγκας.
Στα εφτά χρόνια που έμεινε στην πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών μέχρι το 2003 κατέκτησε 3 Κύπελλα(1996,1997,1998), το Τσάμπιονς Λιγκ της CONCACAF το 1998 και το Copa Interamericana του 1998.
Συνολικά ο "El Diablo" είχε 191 συμμετοχές και 34 γκολ που τον φέρνει στην 4η και στην 6η θέση στις αντίστοιχες λίστες με την ομάδα της Ουάσιγκτον, ενώ το 2005 θα ψηφιζόταν στην κορυφαία ομάδα του MLS όλων των εποχών.
Δύο φορές η United τον τίμησε, μία στις 23 Σεπτεμβρίου του 2006 όταν έγινε ο δεύτερος μετά τον Τζον Χαρκς που θα είχε το δικό του λάβαρο στο RFK Stadium. H δεύτερη ήταν στις 20 Οκτωβρίου του 2007 όταν και διεξήχθη παιχνίδι προς τιμήν του όταν και αγωνίστηκε με τους παλιούς του συμπαίκτες κόντρα σε μια ομάδα που αποτελούταν απο παλιούς παίκτες και ηθοποιούς.
Ενδιάμεσα είχε δοθεί δανεικός τρεις φορές μιας και εκείνη την εποχή, το MLS παιζόταν αποκλειστικά από την άνοιξη έως το φθινόπωρο. Για να μην μείνουν οι μεγάλοι αστέρες της λίγκας σε αγωνιστική απραξία για 4-5 μήνες, η D.C. United και η διοργάνωση επέτρεπαν τη μετακίνησή τους με σύντομους δανεισμούς στη Λατινική Αμερική.
Ο πρώτος απ'αυτούς ήταν το 1997, χρειαζόταν να παραμείνει σε κορυφαία φυσική κατάσταση, καθώς παράλληλα είχε υποχρεώσεις με την Εθνική Βολιβίας (εκείνη τη χρονιά τερμάτισε φιναλίστ στο Copa America του 1997).
Η Μπαρτσελονα Γκουαγιακίλ έψαχνε ένα μεγάλο όνομα για το κρίσιμο τελικό στάδιο του εγχώριου πρωταθλήματος. Άν και αγωνίστηκε σε μόλις 13 παιχνίδια, έκανε «όργια» στον αγωνιστικό χώρο, σκόραρε 6 γκολ και οδήγησε την Μπαρτσελ΄να στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος.
Οι οπαδοί και η διοίκηση της Μπαρτσελόνα ήθελαν απεγνωσμένα να τον κρατήσουν και για το Copa Libertadores του 1998. Ωστόσο, η D.C. United αρνήθηκε κατηγορηματικά, καθώς ο δανεισμός είχε λήξει και ο παίκτης έπρεπε να επιστρέψει αμέσως στις ΗΠΑ για την επίσημη προετοιμασία της νέας σεζόν του MLS.
O δεύτερος δανεισμός έγινε το 1998 η Έμελεκ κινήθηκε αστραπιαία και παρουσίασε ένα εξαιρετικό οικονομικό πλάνο στη D.C. United. Επίσης εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι ο Ετσεβερί ήθελε να επιστρέψει στο γνώριμο περιβάλλον του Ισημερινού και κατάφερε να τον αποκτήσει ως δανεισμό-«βόμβα».
Παρά τον τεράστιο θόρυβο, η θητεία του θεωρείται μία από τις πιο άτυχες και σύντομες της καριέρας του, αφού αγωνίστηκε σε μόλις 6 παιχνίδια και δεν κατάφερε να σκοράρει κανένα γκολ. Η πίεση από τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα που τον θεωρούσαν «προδότη», σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Έμελεκ δεν είχε την ίδια αγωνιστική χημεία εκείνη τη χρονιά, δεν επέτρεψαν στον "El Diablo" να αποδώσει το γνωστό, μαγικό του ποδόσφαιρο.
Τρίτος δανεισμός το 1999, ο Ετσεβερί γνώριζε καλά ότι η απόφασή του να αγωνιστεί στην Έμελεκ το 1998 είχε πληγώσει βαθιά τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα. Ο ίδιος ένιωθε έντονο δέσιμο με τον σύλλογο όπου αναδείχθηκε πρωταθλητής το 1997 και ήθελε να αποδείξει ότι η καρδιά του ανήκε στους "Idolo del Astillero".
Η ομάδα του Ισημερινού χρειαζόταν ξανά την ποιότητα και την ηγετική προσωπικότητα του για τις εγχώριες αγωνιστικές της υποχρεώσεις, ποντάροντας στη σπουδαία χημεία που είχε αναπτύξει με την ομάδα δύο χρόνια νωρίτερα.
Παρά την αρχική παγωμένη υποδοχή από μερίδα των οπαδών λόγω της «προδοσίας», η ασύλληπτη κλάση του και η ειλικρινής του προσπάθεια στο γήπεδο βοήθησαν να γεφυρωθεί γρήγορα το χάσμα παρά τις μόλις 2 συμμετοχές και τα μηδέν τέρματα.
Τέταρτος δανεισμός το 2001 η Οριέντε Πετρολέρο είχε εξασφαλίσει τη συμμετοχή της στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Νότιας Αμερικής, το Copa Libertadores του 2001. Η διοίκηση του συλλόγου αναζητούσε μια ηγετική προσωπικότητα με διεθνή εμπειρία για να ενισχύσει το ρόστερ της στους δύσκολους αγώνες των ομίλων (όπου αντιμετώπισε μεγαθήρια όπως η Μπόκα Τζούνιορς).
Η D.C. United έδωσε το πράσινο φως για τον σύντομο δανεισμό, καθώς οι αγώνες αυτοί συνέπιπταν ακριβώς με την διακοπή. Ο Ετσεβερί γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σάντα Κρουζ ντε λα Σιέρα, την πόλη που αποτελεί τη φυσική έδρα της Οριέντε Πετρολέρο.
Αν και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την άλλη ομάδα της πόλης (τους Destroyers), η επιθυμία του να αγωνιστεί ξανά μπροστά στο κοινό της γενέτειράς του σε συλλογικό επίπεδο ήταν τεράστια.
Το 2001 ήταν μια απαιτητική χρονιά για την Εθνική Βολιβίας, η οποία βρισκόταν στη μέση των προκριματικών για το Μουντιάλ του 2002. Δεν ήθελε να μείνει άπραγος για μήνες στις ΗΠΑ και η συμμετοχή του στο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα της Βολιβίας και στο Libertadores τού εξασφάλισε τη φυσική κατάσταση που χρειαζόταν.
Αν και ο δανεισμός του ήταν εξαιρετικά σύντομος (αγωνίστηκε κυρίως στους πρώτους μήνες του έτους προτού επιστρέψει στις ΗΠΑ), η παρουσία του είχε ιστορική σημασία, aγωνίστηκε σε 4 παιχνίδια πρωταθλήματος (σκοράροντας 1 γκολ) και ενίσχυσε την ομάδα στις διεθνείς αναμετρήσεις του Copa Libertadores.
Παρότι ο ίδιος επέστρεψε στη D.C. United για το ξεκίνημα της σεζόν του MLS, η Οριέντε Πετρολέρο συνέχισε την εξαιρετική της πορεία και στο τέλος της χρονιάς κατέκτησε το Πρωτάθλημα Βολιβίας 2001, προσθέτοντας έναν ακόμη τίτλο στο πλούσιο βιογραφικό του.
Μετά από 8 άκρως επιτυχημένα χρόνια στο MLS με τη D.C. United, ο 34χρονος τότε Ετσεβερί αποφάσισε ότι είχε έρθει η ώρα να επιστρέψει οριστικά στην πατρίδα του και η διοίκηση της Μπολίβαρ του κατέθεσε πρόταση για να ηγηθεί της ομάδας στο Copa Libertadores και στο εγχώριο πρωτάθλημα.
Aποδέχθηκε την πρόταση, θέλοντας να κλείσει τον κύκλο του εκεί όπου ξεκίνησαν όλα τα μεγάλα του ποδοσφαιρικά βήματα. Άν και ο αρχικός στόχος ήταν το Libertadores, η Μπολίβαρ έγραψε ιστορία εκείνη τη χρονιά στο Copa Sudamericana
Παρά τα προβλήματα φυσικής κατάστασης λόγω ηλικίας, προσέφερε την πολύτιμη εμπειρία και την προσωπικότητά του και οδήγησε την Μπολίβαρ μέχρι τον μεγάλο τελικό της διοργάνωσης, έχοντας 12 συμμετοχές χωρίς να πετύχει κάποιο γκολ.
Μετά την ολοκλήρωση των υποχρεώσεων της ομάδας τον Δεκέμβριο του 2004, ανακοίνωσε επίσημα την απόσυρσή του από την ενεργό δράση. Είχε καταφέρει να εκπληρώσει την υπόσχεσή του: να αγωνιστεί στο υψηλότερο επίπεδο της Λατινικής Αμερικής και να αποθεωθεί από το κοινό της χώρας του.
Έκανε ντεμπούτο στις 22 Ιουνίου του 1989 με την εθνική ομάδα της χώρας του στην Σάντα Κρούζ απέναντι στην Χιλή. Ήταν από τους ηγέτες της ιστορικής πρόκρισης στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου των Ηνωμένων Πολιτειών το 1994 κάτι που είχε να συμβεί από το 1950.
Μάλιστα στον προκριματικό όμιλο όπου συμμετείχαν τερμάτισαν στην δεύτερη θέση πίσω από την Βραζιλία με μόλις ένα βαθμό διαφορά αφήνοντας "εκτός νυμφώνος" την Ουρουγουάη. Για τον ίδιο όμως η εμπειρία σε μια τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου του "βγήκε ξινή".
Στην πρεμιέρα της διοργάνωσης απέναντι στην Γερμανία μπήκε ως αλλαγή στο 79ο λεπτό και τέσσερα λεπτά αργότερα αποβλήθηκε με απευθείας κόκκινη κάρτα. Δεν αγωνίστηκε λόγω τιμωρίας στα δύο επόμενα παιχνίδια απέναντι σε Νότιο Κορέα και Ισπανία και έτσι ολοκληρώθηκε άδοξα η παρουσία του στα γήπεδα της Αμερικής μιας και η Βολιβία αποκλείστηκε από την συνέχεια τερματίζοντας στην τελευταία θέση του ομίλου .
Πήρε μέρος στο Copa America του 1997 όπου έφτασε μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης όπου ηττήθηκε από την Βραζιλία. Στις 15 Νοεμβρίου του 2003 στο Μπουένος Άιρες απέναντι στην Αργεντινή στο πλαίσιο της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 πραγματοποίησε την 71η και τελευταία του συμμετοχή έχοντας πετύχει και 13 γκολ.
Στις 30 Μαρτίου 2006 στο θρυλικό στάδιο «Ερνάντο Σίλες» της Λα Πας, σε υψόμετρο 3.600 μέτρων, έγινε το επίσημο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι που συγκέντρωσε πάνω από 35.000 θεατές και αποθέωσαν τον κορυφαίο Βολιβιανό ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.
Η παρουσία του Ντιέγκο Μαραντόνα έκλεψε την παράσταση, καθώς ο Αργεντινός σταρ ταξίδεψε στη Βολιβία αποκλειστικά για να τιμήσει τον φίλο του. Παρά το μεγάλο υψόμετρο, ο Μαραντόνα αγωνίστηκε και μάλιστα σκόραρε με πέναλτι.
Οι δύο ομάδες που βρέθηκαν αντιμέτωπες ήταν η ομάδα που είχε προκριθεί στο Μουντιάλ των ΗΠΑ, με παίκτες όπως ο Έρβιν Σάντσες, ο Χούλιο Σέσαρ Μπαλντιβιέσο, ο Κάρλος Μπόρχα και ο τερματοφύλακας Κάρλος Τρούκο, απέναντι σε μια πραγματική μικτή κόσμου με αρχηγό τον Ντιέγκο Μαραντόνα, τον Κολομβιανό Κάρλος Βαλντεράμα, τον Χιλιανό Ιβάν Σαμοράνο, τον Άλεξ Αγκινάγκα από τον Ισημερινό και τον Σέρχιο Μαρκαριάν στον πάγκο.
Ο "El Diablo" γνώρισε την απόλυτη αποθέωση όταν αντικαταστάθηκε λίγο πριν το τέλος, γνωρίζοντας το "standing ovation" από συμπαίκτες, αντιπάλους και κερκίδα. Η βραδιά έκλεισε με τον Ετσεβερί να κάνει τον γύρο του θριάμβου δακρυσμένος, κρατώντας τη σημαία της Βολιβίας, σε έναν από τους πιο συγκινητικούς επιλόγους που έχουν γραφτεί για ποδοσφαιριστή στη Λατινική Αμερική.
Τον Οκτώβριο του 2009 ήταν στις συζητήσεις να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Οριέντε Πετρολέιρο αλλά εν τέλει δεν ευοδώθηκε η συνεργασία τους. Το 2011 κατέκτησε με την Οριεντε Πετρολέρο το πρωτάθλημα της U-18 και το 2012 ανέλαβε καθήκοντα βοηθού στην εθνική ομάδα στο πλευρό του Χαβιέ Αθκαγκόρτα αναλαμβάνοντας τις ομάδες U-15, U-17 και U-23 μέχρι και το 2018 όταν και μεταπήδησε σε πιο διοικητικό ρόλο.
Στις 12 Απριλίου του 2006 το βολιβιανό κογκρέσο τον τίμησε με το μετάλλιο τιμής και με τον τίτλο του διακεκριμένου πολίτη για τα αθλητικά του επιτεύγματα. Τον Δεκέμβριο του 2015 εντάχθηκε στο Sports Hall of Fame της πόλης της Ουάσιγκτον, ενώ στις 30 Ιανουαρίου του 2022 εισήρθε στο Hall of Fame του National Soccer
Στις 16 Αυγούστου του 2023 ανακοινώθηκε ότι θα αναλάβει ως προπονητής στις ακαδημίες της DC United και πιο συγκεκριμένα την U-15 στα αγόρια.
