Ο Γουίλσον Ντα Σίλβα Πιάτσα ήταν βασικός και αναντικατάστατος στην αμυντική γραμμή της Βραζιλίας στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970 στα γήπεδα του Μεξικό.
Γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου του 1943 στο Ριμπειράο Ντας Νέβες της πολιτείας του Μίνας Ζεράις και αγωνιζόταν στην θέση τόσο του αμυντικού μέσου αλλά και σε αυτήν του κεντρικού αμυντικού.
Ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα Renasenca για μια τριετία από το 1961 έως το 1963 και παράλληλα εργαζόταν κανονικά ως τραπεζικός υπάλληλος για να βγάζει τα προς το ζην. Όταν ο βασικός αμυντικός μέσος της Κρουζέιρο εκείνη την εποχή, ο Ίλτον Σάβες υπέστη έναν σοβαρό τραυματισμό.
Χρειαζόταν επειγόντως αντικαταστάτη στη μεσαία γραμμή και τότε οι άνθρωποι της Κρουζέιρο στράφηκαν στη μικρή Ρενασένσα, όπου ο 20χρονος τότε Πιάτσα είχε αρχίσει να ξεχωρίζει στο τοπικό πρωτάθλημα.
Η μεταγραφή ολοκληρώθηκε γρήγορα το 1963, ο Πιάτσα άρπαξε την ευκαιρία αμέσως, καθιερώθηκε στην ενδεκάδα και μόλις τρία χρόνια μετά πήρε το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Αγωνίστηκε με την φανέλα της "ραπόζα" από το 1963 έως το 1979 έχοντας 566 παιχνίδια καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση στην λίστα με τους κορυφαίους στις συμμετοχές όλων των εποχών έχοντας πετύχει και 40 τέρματα.
Κατέκτησε με τις "αλεπούδες" το Πρωτάθλημα Βραζιλίας το 1966, το Copa Libertadores του 1976 και δέκα πολιτειακά πρωταθλήματα. Το 1972 τιμήθηκε απο το περιοδικό Placar με την ασημένια μπάλα (Bola de Prata), ως ο κορυφαίος αμυντικός μέσος του Πρωταθλήματος Βραζιλίας.
Φόρεσε για πρώτη φορά την φανέλα της Εθνικής Βραζιλίας στις 25 Ιουνίου του 1967 στο Μοντεβιδέο στο πλαίσιο του τουρνουά Copa Rio Branco. Ήταν βασικός και αναντικατάστατος στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970 στο Μεξικό αγωνιζόμενος και στα έξι παιχνίδια όπου και αναδείχτηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής.
Πήρε μέρος και στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας όπου αγωνίστηκε σε τρία παιχνίδια απέναντι σε Ζαίρ, Σκωτία και Γιουγκοσλαβία. Στις 4 Οκτωβρίου του 1975 στο πλαίσιο του Πρωταθλήματος Νοτίου Αμερικής στην Λίμα απέναντι στο Περού φόρεσε για 51η και τελευταία φορά την φανέλα των "καριόκα".
Ήδη από το 1974, όσο έπαιζε, ανησυχούσε για το μέλλον των συναδέλφων του, ίδρυσε και ηγήθηκε επί σειρά ετών της Ομοσπονδίας Αθλητών, ενός φορέα που παρέχει κοινωνική, ιατρική και εκπαιδευτική βοήθεια σε πρώην και νυν ποδοσφαιριστές, βοηθώντας χιλιάδες από αυτούς να σπουδάσουν και να επανενταχθούν στην αγορά εργασίας.
Δημιούργησε το δικό του εκπαιδευτικό και αθλητικό ινστιτούτο το "Instituto Piazza", το οποίο προσφέρει πλήρεις υποτροφίες σπουδών σε αθλητές και παλαίμαχους διαφόρων αθλημάτων. Επένδυσε τα χρήματα που έβγαλε από το ποδόσφαιρο στον κλάδο των καυσίμων, ιδρύοντας μια πολύ επιτυχημένη αλυσίδα πρατηρίων βενζίνης στο Μπέλο Οριζόντε.
Παραμένει ενεργή προσωπικότητα για την Κρουζέιρο, πρόσφατα, ο σύλλογος τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε ένα από τα γήπεδα του προπονητικού κέντρου Toca da Raposa.
