Η ταχύτητα ήταν το δυνατό του σημείο για αυτό άλλωστε και τον φώναζαν "σαϊτα", θα μπορούσε άνετα να γίνει ένας πολύ καλός σπρίντερ, τρομερή εκκίνηση και ευλυγισία στο αριστερό άκρο της επίθεσης, ο κάτοχος της "Χρυσής Μπάλας" του 1986 Ιγκόρ Μπελάνοφ ξεπερνώντας στην ψηφοφορία τόσο τον Γκάρι Λίνεκερ όσο και τον Εμίλιο Μπουντραγκένιο.
Γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου του 1960 στην Οδησσό και πολύ σύντομα ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις γειτονιές. Στην ηλικία των 16 ετών έχασε τον πατέρα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και ανέλαβε τον ρόλο να θρέψει την οικογένειά του φοιτώντας σε νυχτερινό σχολείο παίρνοντας την ειδικότητα του πλινθοποιού και αμέσως μετά ξεκίνησε να δουλεύει ασχολούμενος παράλληλα με το ποδόσφαιρο.
Το 1978 εκπληρώνοντας την στρατιωτική του θητεία εντάχθηκε στην SKA Odessa με την οποία την διετία 1978-1980 πέτυχε 16 τέρματα σε 68 παιχνίδια. Το 1981 θα μεταπηδήσει στην Τσερνομόρετς όπου αμέσως κέρδισε θέση βασικού και το 1984 την βοήθησε να καταλάβει την υψηλότερη θέση που είχε ποτέ στην βαθμολογία την τέταρτη κερδίζοντας εισιτήριο για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
128 παιχνίδια και 30 τέρματα ο απολογισμός του στην ομάδα της Οδησσού και ενώ είχε απορρίψει δύο φορές το 1983 και το 1984 τις προτάσεις του Βαλερί Λομπανόφσκι για να μετακομίσει στο Κίεβο, καθώς ήθελε να μείνει κοντά στη μητέρα του που χρειαζόταν στήριξη.
Ο έμπειρος συμπατριώτης και συμπαίκτης του, Λεονίντ Μπουριάκ επίσης πρώην παίκτης της Ντινάμο, τον έπεισε τελικά να κάνει το μεγάλο βήμα το 1985. Του εξήγησε ότι αν ήθελε να παίξει στην Εθνική Σοβιετικής Ένωσης και να διακριθεί στην Ευρώπη, η Ντινάμο ήταν ο μοναδικός δρόμος.
Η μεταγραφή διευκολύνθηκε και από το γεγονός ότι ένας άλλος μεγάλος στόχος του Λομπανόφσκι, ο Βίκτορ Γκράτσεφ της Σαχτάρ Ντονέτσκ, αρνήθηκε να πάει στο Κίεβο, ανοίγοντας οριστικά τον δρόμο για τον Μπελάνοφ.
Την πρώτη του χρονιά κατέκτησε το ντάμπλ στην Σοβιετική Ένωση για να ακολουθήσουν το Πρωτάθλημα του 1986, το Κύπελλο του 1987 και 2 Σούπερ Καπ το 1986 και το 1987.
Είχε όμως συμβολή και στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1986 στο "Ζερλάν" της Λυών κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης όπου πέτυχε πέντε τέρματα πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, χωρίς όμως να σκοράρει στον τελικό, ενώ ήταν και φιναλίστ του Σούπερ Καπ απέναντι στην Στεάουα.
162 συμμετοχές και 54 τέρματα στα τέσσερα χρόνια που παρέμεινε στο Κίεβο, όταν και έγινε ο πρώτος Σοβιετικός που πήρε μετεγγραφή για χώρα της Δύσης και πιο συγκεκριμένα στην Γερμανία για λογαριασμό της Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ.
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, το σοβιετικό καθεστώς απαγόρευε αυστηρά στους αθλητές να παίζουν στο εξωτερικό. Με τις μεταρρυθμίσεις του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, το κράτος επέτρεψε τελικά στους παίκτες άνω των 28-29 ετών να πάρουν μεταγραφή στη Δύση, με τον όρο ότι ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων της μεταγραφής θα κατέληγε στα κρατικά ταμεία (μέσω της κρατικής εταιρείας Sovintersport).
Άν και ο Μπελάνοφ είχε προτάσεις και από άλλους μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους όπως η Αταλάντα, η Μπορούσια κινήθηκε πιο αποφασιστικά. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο Μπελάνοφ χρόνια αργότερα, τον έθεσαν προ τετελεσμένου γεγονότος, η διοίκηση της Ντινάμο Κιέβου και οι σοβιετικές αρχές αποφάσισαν να τον πουλήσουν στη γερμανική ομάδα επειδή η οικονομική πρόταση των 2 εκατομμυρίων μάρκων ήταν εξαιρετικά υψηλή για την εποχή.
Αν και η συμφωνία έκλεισε στα μέσα του 1989, ο Μπελάνοφ δεν μετακόμισε αμέσως, παρέμεινε στο Κίεβο μέχρι τον Οκτώβριο για να ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του στο σοβιετικό πρωτάθλημα, ενώ υπέστη και έναν τραυματισμό που καθυστέρησε το ντεμπούτο του.
Στη Μπορούσια, ο Μπελάνοφ βρήκε ως συμπαίκτες νεαρούς παίκτες που αργότερα έγιναν παγκόσμιοι αστέρες, όπως ο Στέφαν Έφενμπεργκ και ο Όλιβερ Μπίρχοφ, ομως η θητεία του στη Μπουντεσλίγκα δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία.
Ο Μπελάνοφ δεν ήταν προετοιμασμένος για τη ζωή στη Δύση και τις απαιτήσεις του γερμανικού επαγγελματισμού, έχοντας συνηθίσει στο απόλυτα προστατευμένο περιβάλλον του Λομπανόφσκι στο Κίεβο.
Ζήτησε να πληρώνεται σε δολάρια ΗΠΑ αντί για γερμανικά μάρκα. Εκείνη την περίοδο το δολάριο υποτιμήθηκε, με αποτέλεσμα να χάσει πολλά χρήματα και να αντιμετωπίσει οικονομική στενότητα. Με το που υπέγραψε στην Μπορούσια τον Οκτώβριο του 1989, υπέστη αμέσως μια σοβαρή θλάση (ρήξη μυϊκών ινών).
Αυτό τον άφησε εκτός προπονήσεων για εβδομάδες, χάνοντας την απαραίτητη φυσική κατάσταση. [ο μεγαλύτερο όπλο του ήταν η εκρηκτικότητά του, αλλά οι συνεχείς μικροτραυματισμοί στους μυς των ποδιών του στη Γερμανία δεν του επέτρεψαν ποτέ να πιάσει τις γνωστές του ταχύτητες, με αποτέλεσμα να μοιάζει «σκιά» του εαυτού του στο γήπεδο.
Ο Γκέρντ Φόμπεργκ απαιτούσε απόλυτη πειθαρχία, τακτική προσήλωση και γερμανική νοοτροπία, κατ΄τελείως διαφορετικό με αυτο που είχε συνηθίσει με τον Λομπανόφσκι. Μη γνωρίζοντας τη γλώσσα και νιώθοντας απομονωμένος, ήρθε γρήγορα σε ρήξη μαζί του και εξέφραζε συχνά παράπονα ότι ο προπονητής δεν τον εμπιστευόταν, τον άφηνε στον πάγκο ή τον αντικαθιστούσε νωρίς, θεωρώντας ότι η ομάδα δεν έπαιζε με τρόπο που να ευνοεί το δικό του στυλ παιχνιδιού.
Κατά την διάρκεια της παρουσίας του στην Γερμανία το όνομα του εμφανίστηκε στον σκανδαλοθηρικό τύπο όταν συγγενείς της γυναίκας του πιάστηκαν να κλέβουν σε μαγαζί ενώ και ο ίδιος κατηγορήθηκε ότι συμμετείχε σε λαθρεμπόριο κλεμμένων παλτών.
Όταν ξέσπασε το περιβόητο σκάνδαλο με τη σύλληψη των φίλων της συζύγου του για μικροκλοπή, η διοίκηση της ομάδας με επικεφαλής τον τότε μάνατζερ Χέλμουτ Γκράσχοφ δεν τον στήριξε. Αντίθετα χρησιμοποίησε το γεγονός ως αφορμή για να τον περιθωριοποιήσει πλήρως, θεωρώντας ότι ο παίκτης είχε γίνει «βαρίδι» για τον σύλλογο.
Λόγω των συνεχών καυγάδων με τον προπονητή και της έλλειψης εμπιστοσύνης, ο Μπελάνοφ ουσιαστικά τέθηκε εκτός ομάδας, έχοντας αγωνιστεί σε 27 παιχνίδια και πέτυχε μόλις πέντε τέρματα. Τον Ιανουάριο του 1991 θα πουληθεί στην Άιντραχτ Μπράουνσβαιγκ με το ποσό των 450.000 γερμανικών μάρκων και στο δεύτερο μισό της σεζόν 1990–91 πρόλαβε να παίξει σε 9 ματς και να πετύχει 3 γκολ.
Η περίοδος 1991–92 ήταν η καλύτερη και πιο παραγωγική του στη Γερμανία, έχοντας ξεπεράσει προσωρινά τα προβλήματά του, κατέγραψε 29 συμμετοχές και 10 γκολ, θυμίζοντας τον παλιό καλό σκόρερ.
Η επόμενη χρονιά εξελίχθηκε σε εφιάλτη, υπέστη έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό που τον ανάγκασε να χάσει ολόκληρη τη σεζόν 1992–93, χωρίς να καταγράψει ούτε μία συμμετοχή. Χωρίς τον κορυφαίο της παίκτη, η Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ δεν άντεξε και υποβιβάστηκε στην τρίτη κατηγορία.
Παρά τον υποβιβασμό και το γεγονός ότι ήταν πλέον 33 ετών, επέστρεψε στους αγωνιστικούς χώρους στην τρίτη κατηγορία, σημειώνοντας 8 γκολ σε 26 παιχνίδια. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Μπράουνσβαϊγκ, άρχισε να σχεδιάζει τη ζωή του μετά το ποδόσφαιρο, ανοίγοντας μια επιτυχημένη εταιρεία εμπορίας αθλητικών συμπληρωμάτων διατροφής.
Μετά από μια τελευταία σεζόν με ελάχιστες συμμετοχές, αποφάσισε το 1995 να αφήσει οριστικά τη Γερμανία για να επιστρέψει στην πατρίδα του και την αγαπημένη του Οδησσό, έχοντας 70 συμμετοχές και 22 τέρματα.
Στην Τσερνομόρετς οι χρόνιοι τραυματισμοί στα πόδια δεν του επέτρεπαν να αγωνίζεται σε υψηλό ρυθμό. Κατέγραψε μόλις 3 επίσημες συμμετοχές, αλλά κατάφερε να σκοράρει 1 γκολ (με εκτέλεση πέναλτι), γνωρίζοντας την αποθέωση από τους συμπατριώτες του.
Η ομάδα εκείνη τη σεζόν τερμάτισε στη 2η θέση του πρωταθλήματος και το 1996 μετακόμισε στη Μέταλουργκ Μαριούπολης, η οποία αγωνιζόταν στη Β' Κατηγορία της Ουκρανίας. Εκεί δεν λειτούργησε μόνο ως ποδοσφαιριστής, αλλά και ως παίκτης-διοικητικό στέλεχος, βοηθώντας τον σύλλογο με την τεράστια εμπειρία του.
Αγωνίστηκε σε 5 παιχνίδια και σημείωσε 4 γκολ, βοηθώντας καταλυτικά τη Μέταλουργκ να κερδίσει την ιστορική της άνοδο στην Α' Κατηγορία της Ουκρανίας. Μετά την άνοδο της Μαριούπολης το καλοκαίρι του 1997, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση σε ηλικία 37 ετών.
Στις 2 Μάϊου του 1985 στην Μόσχα κόντρα στην Ελβετία για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 θα κάνι ντεμπούτο με την εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης. Θα είναι παρών στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 στο Μεξικό όπου θα παίξει και στα τέσσερα παιχνίδια της διοργάνωσης όπου και θα πετύχει τέσσερα τέρματα, 1 κόντρα στην Ουγγαρία και τρία κόντρα στο Βέλγιο, ο μοναδικός Σοβιετικός που το πέτυχε αυτό.
Επίσης θα είναι φιναλίστ του EURO 1988 στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας όπου θα παίξει στα τέσσερα παιχνίδια της διοργάνωσης, μόνο στον ημιτελικό κόντρα στην Ιταλία δεν αγωνίστηκε λόγω τραυματισμού. Μάλιστα στον τελικό κόντρα στην Ολλανδία στο 60ο λεπτό έχασε πέναλντι και ενώ το σκορ ήταν 2-0 υπέρ των "οράνιε".
Στις 25 Απριλίου του 1990 στο Δουβλίνο κόντρα στην Ιρλανδία σε φιλικό παιχνίδι θα αγωνιστεί για 33η και τελευταία φορά έχοντας πετύχει 8 τέρματα, αφού οι συχνοί τραυματισμοί και ότι δεν ικανοποίησε με την απόδοση του κόντρα στην Ιρλανδία του στέρησε την δυνατότητα να παίξει στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας .
Τον Αύγουστο του 2003 έγινε ο μεγαλομέτοχος της ελβετικής ομάδας Βίλ όπου μάλιστα τον Μάιο του 2004 κατέκτησε το Κύπελλο κόντρα στην Γκρασχόπερς. Όμως μερικούς μήνες αργότερα ήρθε σε κόντρα με το διοικητικό συμβούλιο της ομάδας και αποχώρησε.
Έχει δημιουργήσει δική του ποδοσφαιρική σχολή στην Οδησσό, ενώ απο τον Δεκέμβριο του 2010 έως και τον Φεβρουάριο του 2013 είχε αναλάβει το Τμήμα Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού στο Δήμο της Οδησσού.
Τον Μάιο του 2016 τιμήθηκε απο την ουκρανική κυβέρνηση για τις υπηρεσίες του στο ποδόσφαιρο και στις 29 Δεκέμβριο του 2018 ανέλαβε πόστο στην ουκρανική ομοσπονδία, θέση συμβούλου στρατηγικής ανάπτυξης στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου του 2024.
Απο την 1η Μαρτίου του 2024 παρέμεινε στην ουκρανική ομοσπονδία όπου και ανέλαβε καθήκοντα συμβούλου διοίκησης.
