Πάβελ Νέντβεντ Το "τσέχικο κανόνι"

Όταν το 2003 ο Πάβελ Νέντβεντ κατέκτησε την Χρυσή Μπάλα, έγινε ο δεύτερος Τσέχος και ο πρώτος μετά την διάλυση της Τσεχοσλοβακίας που κατέκτησε τον συγκεκριμένο θεσμό. "Furia Ceca(σ.σ. Τσέχικη Μανια)" τον φώναζαν οι Ιταλοί, "Τσέχικο Κανόνι" οι Άγγλοι για έναν εκ των κορυφαίων μεσοεπιθετικών του 21ου αιώνα.

Γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου του 1972 στην πόλη Τσέμπ στην περιοχή του Κάρλοβι Βάρι, αλλά μεγάλωσε στην πόλη Σκάλνα. Εκεί απο την ηλικία των 5 ετών  ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα Τατράν, στην συνέχεια στην FK Hvězda Cheb και στην Βικτόρια Πλζεν.

Το 1990 έπρεπε να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία, αυτό τον οδήγησε με τη μορφή δανεισμού στην Πράγα και αρχικά αγωνίστηκε στη χαμηλότερη κατηγορία με τη βοηθητική ομάδα του στρατού, την Τάμπορ.

Στη συνέχεια προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα της Ντούκλα Πράγας (την ομάδα του στρατού), με την οποία πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του στην πρώτη κατηγορία στις 28 Οκτωβρίου 1991, καταγράφοντας τις πρώτες του 19 επαγγελματικές εμφανίσεις έχοντας πετύχει και 3 τέρματα.

To 1992 η Σπάρτα Πράγας τον αγόρασε δίνοντας το ποσό των 1,2 εκατομμυρίων τσέχικων κορώνων. με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Τσεχοσλοβακίας το 1993, 2 Πρωταθλήματα Τσεχίας το 1994 και το 1995 και το Κύπελλο Τσεχίας το 1996 έχοντας 124 συμμετοχές και 38 γκολ.

Το καλοκαίρι του 1996 μετά και την παρουσία του στο EURO 1996 η Αιντχόφεν ήταν η πρώτη που κινήθηκε για να τον αποκτήσει, προχώρησε και σε προφορική συρμφωνία, όμως η Λάτσιο έκανε γερό μπάσιμο για την απόκτηση του. 

Άλλες ομάδες που εξέτασαν την περίπτωση του ήταν η Μπαρτσελόνα που εντυπωσιάστηκαν από τα τρεξίματα και την τακτική του πειθαρχία κατά τη διάρκεια του Euro στην Αγγλία. Έκαναν επίσημη κρούση στη Σπάρτα Πράγας, όμως οι διαπραγματεύσεις δεν προχώρησαν γρήγορα, καθώς η Μπαρτσελόνα εκείνο το καλοκαίρι είχε ρίξει όλο το βάρος της (και το μπάτζετ της) στην απόκτηση του Ρονάλντο  από την PSV.

Το αγγλικό στυλ παιχνιδιού του Νέντβεντ, γεμάτο δύναμη και ασταμάτητη αντοχή, τράβηξε το ενδιαφέρον των Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο Άλεξ Φέργκιουσον είχε κυκλώσει το όνομά του, αν και η επίσημη κρούση έγινε σε μεταγενέστερο στάδιο (πριν πάει στη Γιουβέντους) και Νιούκαστλ που εκείνη την εποχή διεκδικούσε το πρωτάθλημα στην Αγγλία, εξέτασε σοβαρά την περίπτωσή του για να ενισχύσει τη μεσαία της γραμμή.

Ο τότε ιδιοκτήτης της Λάτσιο, Σέρτζιο Κρανιότι, ήθελε να χτίσει μια ομάδα ικανή να κατακτήσει το Πρωτάθλημα Μόλις είδε τον Νέντβεντ να σκοράρει εναντίον της Εθνικής Ιταλίας στους ομίλους του Euro, έδωσε εντολή να δαπανηθεί οποιοδήποτε ποσό χρειαζόταν για να «κλαπεί» ο παίκτης από την PSV. 

Η Λάτσιο πλήρωσε τελικά περίπου 4,5 εκατομμύρια ευρώ, προσφέροντας στον Τσέχο ένα εξαιρετικό συμβούλιο στο κορυφαίο τότε πρωτάθλημα του κόσμου. Στην συμφωνία της Πλζεν με την Σπάρτα υπήρχε ένας όρος όπου σε περίπτωση μετεγγραφής σε σύλλογο του εξωτερικού η Βικτόρια δικαιούταν το 30% απο την διαφορά που θα προέκυπτε απο την αγοραπωλησία σε σχέση με το ποσό που ξόδεψε η Σπάρτα .

Για να αποφευχθεί ο συγκεκριμένος "σκόπελος" πουλήθηκε στην Κόζιτσε την οποία ιδιοκτησίας κατείχε ο Μίλαν Βάλασικ ο πρόεδρος της Σπάρτα για το ποσό των 1,5 εκατομμύριο τσέχικων κορώνων και στην συνέχεια ανακοίνωσε ότι θα δώσει το ποσό των 60.000 τσέχικων κορώνων που αντιστοιχούσε στο 20% της διαφοράς και όχι  σε αυτό που είχε συμφωνηθεί. 

Στην συνέχεια η Κόζιτσε τον πούλησε στην Λάτσιο για το ποσό των 4.4 εκατομμυρίων δολλαρίων, και όπως ήταν φυσικό όλη αυτή η διαδικασία προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Βικτόρια Πλζεν. Έτσι  κατέφυγε άμεσα στην Ομοσπονδία και μάλιστα δικαιώθηκε αφού της επιδικάστηκε το ποσό των 1,2 εκατομμυρίων δολαρίων.

Στην "αιώνια πόλη" θα αποτελέσει βασικό εργαλείο της ομάδας που δημιούργησε ο Σερτζιο Κρανιότι φτάνοντας στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος το 2000, 2 Κυπέλλων το 1998 και το 2000, 2 Ιταλικών Σούεπρ Καπ το 1998 και το 2000, του τελευταίου Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1999 στο "Βίλα Πάρκ" του Μπέρμιγχαμ κόντρα στην Μαγιόρκα και του Ευρωπαικου Σούπερ Καπ κόντρα στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 1999,

Συνολικά φόρεσε την φανέλα της 207 φορές και πέτυχε 51 τέρματα μέχρι και το καλοκαίρι του 2001 όταν τα οικονομικά προβλήματα των "λατσιάλι" έβγαιναν στην επιφάνεια και τόσο ο Νέντβεντ όσο και ο Βερόν ήταν προς πώληση προκαλώντας την αντίδραση των οπαδών της.

Η Μάνσεστερ Γιουνάιτεντ και πιο συγκεκριμένα ο Άλεξ Φέργκιουσον θεωρούσε τον Νέντβεντ ως τον ιδανικό μέσο για να πλαισιώσει ή να αντικαταστήσει μακροπρόθεσμα τον Ρόι Κιν. Κατέθεσε επίσημη πρόταση και πίεσε έντονα τον Τσέχο χαφ και όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο Νέντβεντ πολλά χρόνια αργότερα, το μοναδικό πράγμα που μετάνιωσε στην καριέρα του ήταν ότι δεν αγωνίστηκε ποτέ στο «Ολντ Τράφορντ» για λογαριασμό των «Κόκκινων Διαβόλων», καθώς πάντοτε θαύμαζε τη νοοτροπία της ομάδας.

Η Ρεάλ Μαδρίτης εξέταασε πολύ σοβαρά την περίπτωσή του εκείνο το καλοκαίρι, ο Φλορεντίνο Πέρεθ ήθελε να φέρει τον Τσέχο στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου» ως μέρος του πρότζεκτ των Galácticos. Όμως  έδωσε τελικά όλο το βάρος της στην απόκτηση του Ζινεντίν Ζιντάν από τη Γιουβέντους, γεγονός που προκάλεσε το «ντόμινο» της τελικής μεταγραφής του Νέντβεντ.

Η Τσελσι έκανε επίσημη κρούση στη Λάτσιο και προσέγγισε την πλευρά του ποδοσφαιριστή. Το ενδιαφέρον της ήταν έντονο, όμως ο Νέντβεντ δεν ήταν ζεστός στην προοπτική να μετακομίσει στο Λονδίνο εκείνη τη χρονική στιγμή, προτιμώντας να παραμείνει στο κορυφαίο τότε ιταλικό πρωτάθλημα.

Η Ίντερ του Μάσιμο Μοράτι, που παραδοσιακά κυνηγούσε κάθε μεγάλο αστέρι της Serie A, έκανε διερευνητικές επαφές με τη διοίκηση της Λάτσιο. Ωστόσο, οι «Νερατζούρι» δεν προχώρησαν σε επίσημη οικονομική υπέρβαση, καθώς είχαν ήδη επικεντρωθεί σε άλλες μεταγραφικές κινήσεις.

Τελική νικήτρια ήταν η Γιουβέντους προσφέροντας το ποσό των 45 εκατομμυρίων ευρώ(75 δισεκατομμύρια λιρέτες) βλέποντας στο πρόσωπο του τον αντικαταστάτη του Ζινεντίν Ζιντάν.

327 συμμετοχές και 65 γκολ στο "Ντελε Άλπι" ενώ ήταν απο τους λίγους που όταν ξέσπασε το "calciopoli" και υποβιβάστηκε, την ακολούθησε στην δεύτερη κατηγορία, κατακτώντας 2 Πρωταθλήματα το 2002 και το 2003, 2 Ιταλικά Σουπερ Καπ το 2002 και το 2003

Χαραγμένη στην μνήμη όλων θα μείνει η αντίδραση του όταν δέχτηκε κίτρινη κάρτα στον δεύτερο ημιτελικό κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης και σήμαινε ότι θα έχανε τον τελικό του Champions League κόντρα στην Μίλαν στο "Όλντ Τράφορντ" στο Μάντσεστερ.

Το καλοκαίρι του 2009, σε ηλικία 37 ετών, ο Νέντβεντ αποφάσισε να κρεμάσει οριστικά τα παπούτσια του, παρά το γεγονός ότι είχε ακόμα εξαιρετικές προτάσεις στα χέρια του. Ο ίδιος δήλωσε ότι το σώμα του και το μυαλό του δεν μπορούσαν πλέον να ακολουθήσουν τους εξαντλητικούς ρυθμούς του πρωταθλητισμού. 

Ήθελε να αποχωρήσει στο κορυφαίο επίπεδο και όχι να «σύρεται» στα γήπεδα. Ακόμα και όταν ο Ζοσέ Μουρίνιο τον κάλεσε προσωπικά στο τηλέφωνο και του πρόσφερε συμβόλαιο στην Ίντερ, υποσχόμενος μάλιστα ότι μαζί του θα κατακτούσε το Champions League (κάτι που η Ίντερ πέτυχε το 2010),  αρνήθηκε, τονίζοντας ότι η καρδιά του ήταν ασπρόμαυρη και δεν θα μπορούσε ποτέ να φορέσει τη φανέλα της μεγάλης αντιπάλου της Γιουβέντους.

Το πιο σημαντικό είναι ότι ήθελε να αφιερώσει χρόνο στη σύζυγό του και τα παιδιά του, καθώς για περισσότερα από 20 χρόνια το ποδόσφαιρο ήταν η απόλυτη προτεραιότητά του.

Στις 5 Ιουνίου του 1994 κόντρα στην Ιρλανδία στο Δουβλίνο σε φιλικό παιχνίδι θα κάνει ντεμπούτο με την εθνική του ομάδα. Θα είναι παρών στην τελική φάση του EURO 1996 στην Αγγλία όπου θα αγωνιστεί σε πέντε παιχνίδια αναμεσά τους και ο τελικός κόντρα στην Γερμανία, ενώ θα πετύχει ένα γκολ κόντρα στην Ιταλία.

Θα αγωνιστεί στο Confederations Cup του 1997, στην τελική φάση του EURO 2000 σε Ολλανδία και Βέλγιο και στα τρία παιχνίδια του ομίλου, όπως επίσης και στην αντίστοιχη του EURO 2004 στην Πορτογαλία σε τέσσερα παιχνίδια, ενώ στον ημιτελικό κόντρα στην Ελλάδα αποχώρησε τραυματίας.

Συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία ομάδα του τουρνουά και αρχικά ανακοίνωσε την απόσυρση του απο την εθνική. Παρ'όλα αυτά τόσο ο Κάρελ Μπρούκνερ αλλά και οι συμπαίκτες του κατάφεραν να τον μεταπείσουν και έτσι μπόρεσε να συμμετάσχει για πρώτη και τελευταία φορά σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου δύο χρόνια αργότερα στα γήπεδα της Γερμανίας όπου θα πάρει μέρος και στα τρία παιχνίδια του ομίλου αφού αποκλείστηκε απο την συνέχεια της διοργάνωσης.

Στις 16 Αυγούστου του 2006 στο Χράντιστε κόντρα στην Σερβία σε φιλικό παιχνίδι φόρεσε για 91η και τελευταία φορά την φανέλα της εθνικής έκτος στην σχετική λίστα μαζί με τον Γιαν Κόλερ, έχοντας πετύχει και 18 τέρματα και πάλι στην έκτη θέση όλων των εποχών μαζί με τον Πάτρικ Μπέργκερ. Άν κα έγινε προσπάθεια να μεταπειστεί και να δώσει το παρών στην τελική φάση του EURO 2008 τελικά δεν άλλαξε γνώμη.

Τον Οκτώβριο του 2010 πήρε θέση στο διοικητικό συμβούλιο της Γιουβέντους και τον Οκτώβριο του 2015 έγινε αντιπρόεδρος του συλλόγου. Τον Ιανουάριο του 2013 τιμωρήθηκε με τρίμηνο αποκλεισμό απο τα ματς της SERIE A για την επίθεση στον διαιτητή Πάολο Βαλέρι.

Στις 28 Νοεμβρίου του 2022 παραιτήθηκε σύσσωμο το διοικητικό συμβούλιο της Γιουβέντους λόγω της έρευνας της εισαγγελίας του Τορίνο με την εξέταση των προϋπολογισμών με την κατηγορία των πλαστών οικονομικών στοιχείων

Στις 20 Ιανουαρίου του 2023 τιμωρήθηκε με ποινή 8 μηνών αποκλεισμό απο το ποδόσφαιρο, ενώ στις 22 Σεπτεμβρίου του 2025 επιβλήθηκε νέα ποινή στον Νέντβεντ ποινή ενός έτους και δύο μηνών φυλάκιση με αναστολή. 

Νωρίτερα στις 8 Ιανουαρίου του 2025 ανέλαβε τεχνικός διευθυντής στην σαουδαραβική Άλ Σαμπάμπ στην οποία παρέμεινε μέχρι και τις 23 Ιουνίου του 2025 όταν και παραιτήθηκε για να αναλάβει πόστο γενικού διευθυντή στις εθνικές ομάδες της χώρας του.

Στις 6 Ιανουαρίου του 2026 ως μέλος του επιχειρηματικού γκρούπ Fotbal HK 1905 πήρε μέρος στην αγοραπωλησία της Χράντετς Κράλοβε, αλλά λίγους μήνες αργότερα τον Μαϊο του 2026 πούλησε το μερίδιο του.

Το 2010 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του στα ιταλικά με τον τίτλο La mia vita normale: di corsa tra rivoluzione, Europa, e pallone d'oro(σ.σ. Μία φυσιολογική ζώη ανάμεσα στην επανάσταση, την Ευρώπη και την Χρυσή Μπάλα), ενώ ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε στην Τσεχία με τον τίτλο Můj obyčejný život(σ.σ. Η συνηθισμένη ζωή μου)"