Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς Ο άνθρωπος του έβδομου για την Ρεάλ Μαδρίτης

 

Ένας απο τους κορυφαίους επιθετικούς που ανέδειξε το γιουγκοσλαβικό ποδόσφαιρο την δεκαετία του '90 με σημαντική καριέρα σε Ισπανία και Ιταλία και το 1997 ο Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς αναδείχθηκε δεύτερος στην ψηφοφορία για την Χρυσή Μπάλα πίσω απο τον Ρονάλντο.

Γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1969 στο Τίτογκραντ σημερινή Ποντγκόριτσα στο Μαυροβούνιο και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην OFK Τίτογκραντ και αργότερα στην Μπούντουτσνοστ με την οποία αγωνίστηκε τέσσερα χρόνια μέχρι το 1989 έχοντας 73 συμμετοχές και 10 γκολ.

Τον Δεκέμβριο του 1989 είχε ουσιαστικά συμφωνήσει με την Χάιντουκ Σπλιτ παίρνοντας μάλιστα και ένα σημαντικό ποσό ως προκαταβολή. Η παρέμβαση του προέδρου της Παρτιζάν Μίρκο Μαριάνοβιτς για να τον πείσει να έρθει στο Βελιγράδι, άλλαξε τα δεδομένα και πληρώνοντας ένα ποσό της τάξης του 1 εκατομμυρίου γερμανικών μάρκων  τον έντυσε στα ασπρόμαυρα.

Ο ίδιος ο Μιγιάτοβιτς πάντως σε συνεντεύξεις του έβαζε και άλλον έναν παράγοντα για την μη ολοκλήρωση της συμφωνίας με την κροατική ομάδα, την ολοένα και δύσκολη πολιτική κατάσταση που βίωνε η πρώην Γιουγκοσλαβία με τον εμφύλιο να ήταν προ των πυλών, συν τα ζητήματα ασφάλειας που θα μπορούσαν να είχαν προκύψει εάν γινόταν αυτή η συμφωνία.

Με την Παρτιζάν θα κατακτήσει το Πρωτάθλημα του 1993 και το Κύπελλο του 1992 έχοντας σε 133 συμμετοχές πετύχει 50 γκολ, ενώ το 1992 και το 1993 αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης της χρονιάς. Οι σειρήνες απο το εξωτερικό δεν θα αργούσαν να ακουστούν, Γιουβέντους και Ατλέτικο Μαδρίτης τον παρακολουθούσαν αλλά δεν κατέθεσαν κάποια επίσημη προσφορά, ενώ και η Ρεάλ Μαδρίτης είχε δείξει ένα πρώιμο ενδιαφέρον.

Κάτι που έκανε η Βαλένθια το καλοκαίρι του 1993, κινήθηκε με απόλυτη μυστικότητα και ταχύτητα, ο τότε τεχνικός διευθυντής της ομάδας, Πασκουάλ Καστίγιο, εκμεταλλεύτηκε τις ισχυρές του διασυνδέσεις στη Γιουγκοσλαβία. 

Κατάφερε να αποκτήσει τα δικαιώματα του παίκτη σε μια περίοδο που η χώρα βυθιζόταν στον πόλεμο, προσφέροντας στον Μιγιάτοβιτς την ασφάλεια και την προοπτική να αγωνιστεί υπό τις οδηγίες του διάσημου προπονητή Γκους Χίντινκ

Οι "νυχτερίδες" θα τον αγοράσουν με το ποσό των 10 εκατομμυρίων ευρώ απο τους "γκρομπάρι", θα πραγματοποιήσει πολύ καλές χρονιές θα αναδειχθεί το 1996 κορυφαίος ξένος του Πρωταθλήματος και θα πετύχει σε 128 παιχνίδια 68 τέρματα.

Ήταν έναν από τους πιο «καυτούς» επιθετικούς στον πλανήτη, με αποτέλεσμα να δεχτεί στενό πρεσάρισμα από κορυφαίους ευρωπαϊκούς συλλόγους. Η Μπαρτσελόνα έψαχνε έναν παγκόσμιας κλάσης επιθετικό και εξέτασαν πολύ σοβαρά την περίπτωσή του, όμως η Ρεάλ Μαδρίτης κινήθηκε πιο γρήγορα, πληρώνοντας τη ρήτρα αποδέσμευσης του παίκτη.

Η Ίντερ έκανε δυναμικό μπάσιμο, καθώς εκείνη την εποχή η Serie A προσέλκυε όλα τα μεγάλα αστέρια. Ήθελαν τον Μιγιάτοβιτς για να ηγηθεί της επίθεσής τους, όμως ο ίδιος προτίμησε να παραμείνει στην Ισπανία.

Το όνομά του βρέθηκε ψηλά στη λίστα των «ροσονέρι», οι οποίοι αναζητούσαν λύσεις για την επιθετική τους γραμμή, παρακολουθώντας στενά τις εμφανίσεις του στο «Μεστάγια».

Η Παρί Σεν Ζερμέν έκανε μια διερευνητική κρούση προσφέροντας ένα πολύ ελκυστικό οικονομικό πακέτο, αλλά το γαλλικό πρωτάθλημα δεν είχε την ίδια δυναμική με το ισπανικό ή το ιταλικό.

Δεν θα περάσει απαρατήρητος απο την Ρεάλ Μαδρίτης και αφού θα τα βρει με τον παίκτη, είχε πάρει την απόφασή του αρκετούς μήνες πριν από το τέλος της σεζόν και είχε έρθει σε προσύμφωνο με τη Ρεάλ Μαδρίτης από τις αρχές του 1996. 

Η «Βασίλισσα» πλήρωσε τη ρήτρα των 1,5 εκατομμυρίων ευρώ (ποσό τεράστιο για τα δεδομένα της εποχής), μια κίνηση που προκάλεσε τεράστια οργή στους οπαδούς και τη διοίκηση της Βαλένθια, δημιουργώντας μια τεράστια κόντρα ανάμεσα στους δύο συλλόγους

Στο "Σαντιάγκο Μπερναμπέου" θα κατακτήσει το Πρωτάθλημα και το Σούπερ Καπ Ισπανίας το 1997, αλλά η σημαντικότερη ανάμνηση που έχουν οι Μαδριλένοι δεν είναι άλλη απο την κατάκτηση του έβδομου Κυπέλλου Πρωταθλητριών που τότε ονομαζόταν Champions League το 1998 στο Άμστερνταμ.

Kόντρα στην Γιουβέντους στο "Άμστερνταμ Αρίνα" στο 66ο λεπτό θα πλασάρει με πολλή ψυχραιμία τον Περούτσι διαμορφώνοντας το τελικό 1-0 και ύστερα απο 32 χρόνια η Ρεάλ θα αναδειχθεί Πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Θα ακολουθήσει το Διηπειρωτικό κόντρα στην Βάσκο Ντα Γκάμα και το καλοκαίρι του 1999 ύστερα απο 118 συμμετοχές και 36 γκολ θα φύγει απο την Ισπανία. Η Άστον Βίλα έκανε πολύ σοβαρή προσπάθεια να τον φέρει στην Premier League. Μάλιστα, ο αγγλικός τύπος της εποχής θεωρούσε τη μεταγραφή σχεδόν κλεισμένη, προτού παρέμβει η Φιορεντίνα.

 Από την Ιταλία, εκτός από τους «βιόλα», το όνομά του είχε συνδεθεί έντονα με τη Σαμπντόρια, αλλά και με την Περούτζια, η οποία έψαχνε ένα μεγάλο «μπαμ» στην αγορά. Επίσης υπήρξαν έντονες φήμες για πιθανή επιστροφή του στις «νυχτερίδες» όπου είχε αγωνιστεί με τεράστια επιτυχία πριν πάει στη Ρεάλ, καθώς η ομάδα της Βαλένθια ήθελε να ενισχύσει την επίθεσή της, όμως το οικονομικό σκέλος και η επιθυμία του παίκτη να δοκιμάσει κάτι νέο εκτός Ισπανίας σταμάτησαν τις συζητήσεις.

Η Φιορεντίνα ήταν αυτή που κέρδισε τελικά την υπογραφή του, καταβάλλοντας 12 εκατομμύρια ευρώ στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο προπονητής της, Τζιοβάνι Τραπατόνι, τον ήθελε ως ιδανικό παρτενέρ του Γκαμπριέλ Μπατιστούτα για το Champions League.

61 συμμετοχές και 9 γκολ ο απολογισμός του στο "Αρτέμιο Φράνκι", με τους "βιόλα" κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας το 2001 όμως δεν μπόρεσε να προσφέρει τα αναμενόμενα. Το καλοκαίρι του 2002 η Φιορεντίνα υποβιβάστηκε και χρεοκόπησε, όλοι οι παίκτες της έμειναν ελεύθεροι χωρίς αποζημίωση. 

Ο Μιγιάτοβιτς βρέθηκε ξαφνικά χωρίς ομάδα πολύ αργά στη μεταγραφική περίοδο αρχές Σεπτεμβρίου, γεγονός που περιόρισε τις επιλογές του. Στα 33 του χρόνια, ο Μιγιάτοβιτς δεν θύμιζε τον παλιό «εκτελεστή» της Ρεάλ, οι τρεις σεζόν του στην Ιταλία χαρακτηρίστηκαν από πολλούς τραυματισμούς και λίγα γκολ, κάτι που έκανε τις μεγάλες ομάδες επιφυλακτικές.

Η Λεβάντε εδρεύει στην πόλη της Βαλένθια, είχε ζήσει εκεί τα καλύτερα ποδοσφαιρικά και οικογενειακά του χρόνια όταν αγωνιζόταν στις «Νυχτερίδες». Η επιστροφή σε ένα γνώριμο και αγαπημένο περιβάλλον για τον ίδιο και την οικογένειά του ήταν καθοριστικός παράγοντας. 

Η Λεβάντε προσπαθούσε να ανέβει στην πρώτη κατηγορία και έψαχνε ένα τεράστιο όνομα για να ηγηθεί της προσπάθειας και να φέρει κόσμο στο γήπεδο. Του πρόσφεραν εγγυημένο συμβόλαιο και ηγετικό ρόλο

Αγωνίστηκε σε 21 αγώνες και σημείωσε 3 γκολ, οργανώνοντας το παιχνίδι της ομάδας και προσφέροντας πολύτιμη εμπειρία στους νεότερους συμπαίκτες του. Έκανε μια εξαιρετική πορεία και έφτασε πολύ κοντά στην ιστορική άνοδο στην πρώτη κατηγορία (La Liga), η ομάδα όμως λύγισε στις τελευταίες αγωνιστικές και τερμάτισε στην 4η θέση, χάνοντας την άνοδο για μόλις λίγους βαθμούς.

Το σκληρό και γεμάτο σκοπιμότητες παιχνίδι της δεύτερης κατηγορίας, σε συνδυασμό με τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα στα γόνατά του, δεν του επέτρεψαν να έχει σταθερή παρουσία σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Έχασε αρκετά παιχνίδια, γεγονός που στοίχισε στην ομάδα στο κρίσιμο φινάλε του πρωταθλήματος.

Η αποτυχία της ανόδου και η σωματική κόπωση οδήγησαν τον Μιγιάτοβιτς στην απόφαση να μην ανανεώσει το συμβόλαιό του. Το καλοκαίρι του 2003, φορώντας τη φανέλα της Λεβάντε, ανακοίνωσε το οριστικό τέλος της σπουδαίας ποδοσφαιρικής του καριέρας.

Ομάδες από το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία του προσέφεραν μυθικά συμβόλαια με τεράστιες οικονομικές απολαβές για να αγωνιστεί εκεί για έναν χρόνο. Τις απέρριψε αμέσως, καθώς το σώμα του ήταν καταπονημένο από τους τραυματισμούς και ο ίδιος ήθελε να εγκατασταθεί μόνιμα στην Ισπανία με την οικογένειά του.

Σε εθνικό επίπεδο αναδείχθηκε Πρωταθλητής Κόσμου το 1987 στην Χιλή στην κατηγορία U-20 αποτελώντας δίδυμο με τον Νταβόρ Σούκερ στην επίθεση κάτι που επαναλήφθηκε και στα χρόνια της Ρεάλ.

Ήταν φιναλίστ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U-21 της Ρωσίας το 1990, ενώ στις 23 Αυγούστου του 1989 στο Ελσίνκι κόντρα στην Φινλανδία σε φιλικό παιχνίδι έκανε ντεμπούτο με τη εθνική Γιουγκοσλαβίας. Δεν ήταν στις επιλογές του Ίβιτσα Όσιμ για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας το 1990, ενώ και λόγω του εμφυλίου που ξέσπασε η εθνική Γιουγκοσλαβίας αποκλείστηκε απο το EURO 1992.

Θα συμμετάσχει σε μεγάλη διοργάνωση το καλοκαίρι του 1998 στα γήπεδα της Γαλλίας για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όπου αγωνίστηκε και στα τέσσερα παιχνίδια και πέτυχε ένα γκολ κόντρα στην Γερμανία, ενώ στην φάση των "16" κόντρα στην Ολλανδία έχασε πέναλντι.

Θα συμμετάσχει και στην τελική φάση του EURO 2000 σε Ολλανδία και Βέλγιο αντίστοιχα  και στις 11 Ιουνίου του 2003 στο Μπακού κόντρα στο Αζερμπαιτζάν για τα προκριματικά του EURO 2004 πραγματοποίησε την 73η και τελευταία του παρουσία με την εθνική Σερβίας-Μαυροβουνίου έχοντας πετύχει 27 τέρματα.

Μετά την απόσυρση του απο την αγωνιστική δράση εξάσκησε το επάγγελμα του ατζέντη και το 2006 υποστήριξε τον Ραμόν Καλδερόν στις εκλογές για την προεδρία της Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Καλδερόν εκλέχτηκε και ο Μιγιάτοβιτς ανέλαβε χρέη αθλητικού διευθυντή.

Παρέμεινε για τρία χρόνια όταν και στις 20 Μάϊου του 2009 τερματίστηκε η συνεργασία των δύο πλευρών κοινή συναινέση.  Την ίδια περίοδο βίωσε και ένα προσωπικό δράμα αφού ο γιός του Άντρεα έφυγε απο την ζωή στις 3 Ιουνίου του ίδιου έτους απο εγκεφαλική παράλυση σε ηλικία 15 ετών.

Τον Απρίλιο του 2019 κρίθηκε ένοχος απο δικαστήριο της Μαδρίτης για το γεγονός πως απέκρυψε έσοδα απο το Υπουργείο Οικονομικών της Ισπανίας απο το 2011 και καταδικάστηκε σε φυλάκιση με ένα έτος αναστολή. Θα καταβάλει περίπου 600.000 ευρώ συν πρόστιμο και τόκους δύο ετών ακόμα 241.304 ευρώ. 

Tον Οκτώβριο του 2024 θα οριστεί αντιπρόεδρος της Παρτιζάν, όμως η σεζόν 2025-26 θα είναι ιδιαίτερα καταστροφική για τους "παρτιζάνους" λόγω αποτελεσμάτων αλλά και αφιλεγόμενων δηλώσεων.

Ήρθε σε κόντρα με τα υπόλοιπα μέλη του συμβουλίου τα οποία και δημόσια τον κριτίκαραν και το συμβούλιο της 1ης Ιουνίου 2026 ήταν ιδιαίτερα τεταμένο. Απο τα 21 μέλη τα 20 ψήφισαν στην απομάκρυνση του αν και χρειαζόταν να υπάρξει ομοφωνία ο ίδιος ο Μιγιάτοβιτς σε δηλώσεις του αποφάσισε να παραιτηθεί απο την θέση του