Διέθετε εξαιρετικά αντανακλαστικά, τα κυριότερα προτερήματα του ήταν η ηρεμία και η εμπιστοσύνη που ενέπνεε τους αμυντικούς του, ενώ ποτέ δεν έχανε την ψυχραιμία του όταν βρισκόταν υπό πίεση. Για αυτό τον λόγο άλλωστε ο Gilmar dos Santos Neves επιλέχθηκε ως ο κορυφαίος τερματοφύλακας του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου για τον 20ο αιώνα.
και απο "σπόντα" το 1951 κατέληξε στην Κορίνθιανς.
Η ομάδα του Σάο Πάολο είχε σκοπό να αποκτήσει άλλον παίκτη τον μέσο Τσίτσια και θα το έκανε αυτό εφόσον έπαιρνε και τον Ζιλμάρ αφού οι εξαιρετικές του ικανότητες τράβηξαν αμέσως την προσοχή της, όπου και καθιερώθηκε ως ένας από τους κορυφαίους γκολκίπερ του κόσμου
Έστω και αν το ξεκίνημα του με την φανέλα της "τιμάο" δεν ήταν και το καλύτερο δυνατό, θεωρήθηκε υπεύθυνος για μια βαριά ήττα απο την Πορτουγκέζα, όμως μετά απο τέσσερις μήνες θα επανέρθει κάτω απο τα δοκάρια και θα βοηθήσει στην κατάκτηση του Campeonato Paulista το 1951.
Στα δέκα χρόνια που έκατσε μέτρησε συνολικά 396 συμμετοχές κατακτώντας 3 Campeonto Paulista (1951,1952,1954) και δύο τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο το 1953 και το 1954. Θα έρθει σε ρήξη το 1961 με τον τότε πρόεδρο του συλλόγου Βαντίχ Χελού, αφού ο πρόεδρος και μέρος της διοίκησης τον κατηγόρησαν δημόσια για «πεσμένη απόδοση» και εσκεμμένα μειωμένη προσπάθεια.
Η Κορίνθιανς είχε μπει σε μια μακρά περίοδο χωρίς κρατικούς τίτλους ένα «στεγνό» διάστημα που οι αντίπαλοι ειρωνεύονταν. Ως το μεγαλύτερο αστέρι της άμυνας και παγκόσμιος πρωταθλητής του 1958, ο Ζιλμάρ στοχοποιήθηκε άδικα από τον τύπο και τους οπαδούς για τις αποτυχίες της ομάδας
Κουρασμένος από την κακοδιαχείριση, τις κατηγορίες και το τοξικό κλίμα, ο 31χρονος τότε τερματοφύλακας πίεσε για τη μεταγραφή του προκειμένου να βρει την ηρεμία του. Εκείνη την εποχή στο ποδόσφαιρο της Βραζιλίας, οι διεθνείς μεταγραφές προς την Ευρώπη ήταν εξαιρετικά σπάνιε, αν και μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες (όπως η Ρεάλ Μαδρίτης και η Γιουβέντους) παρακολουθούσαν τους Βραζιλιάνους σταρ, δεν υπήρξε επίσημη κρούση για τον Ζιλμάρ.
Η μόνη άλλη φιλολογική κρούση εντός συνόρων ήταν από ομάδες του Ρίο ντε Τζανέιρο, όπως η Φλαμένγκο. Η Σάντος κατέθεσε μια μυθική προσφορά ύψους 10 εκατομμυρίων κρουζέιρος περίπου 3.000 δολάρια της εποχής), ένα τεράστιο ποσό που η Κορίνθιανς δεν μπορούσε να αρνηθεί
Μία σοφή επιλογή όπως αποδείχθηκε αφού με την φανέλα των "ψαριών" κατέκτησε 5 Campeonato Paulista (1962,1964,1965,1967,1968), 5 Πρωταθλήματα Βραζιλίας(1961, 1962,1963,1964,1965), 2 Copa Libertadores και 2 Διηπειρωτικά το 1962 και το 1963, και 3 τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο το 1963, το 1964 και το 1966 σε 330 αγώνες.
Έχοντας συμπληρώσει σχεδόν δύο δεκαετίες στο κορυφαίο επίπεδο, το σώμα του είχε αρχίσει να ζητά ξεκούραση. Ήδη από το 1968-1969, η Σάντος είχε αρχίσει να προετοιμάζει τη διαδοχή του κάτω από τα δοκάρια με νεότερους τερματοφύλακες όπως ο Κλαούντιο.
Ο Ζιλμάρ, γνωστός για τον εξαιρετικά συγκροτημένο χαρακτήρα και τον επαγγελματισμό του, δεν ήθελε να συνεχίσει να παίζει μέχρι να χάσει τη φήμη του, ήθελε να αποχωρήσει ως βασικός και πρωταθλητής, το 1968 κατέκτησε το τελευταίο του Πρωτάθλημα Σάο Πάολο με τη Σάντος.
Η τελευταία του επίσημη παράσταση στα γήπεδα δόθηκε στις 12 Ιουνίου 1969, σε έναν εμβληματικό φιλικό αγώνα της Εθνικής Βραζιλίας εναντίον της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Αγγλίας στο στάδιο Μαρακανά. Η Βραζιλία κέρδισε με 2-1 και αποθεώθηκε, κλείνοντας την καριέρα του ένα μόλις έτος πριν από το Μουντιάλ του 1970.
Μεγάλη όμως ήταν και η καριέρα του και με την φανέλα της Εθνικής Βραζιλίας την οποία φόρεσε 94 φορές καταλαμβάνοντας την 14η θέση στην σχετική λίστα. Έκανε ντεμπούτο την 1η Μαρτίου του 1953 απέναντι στην Βολιβία στην Λίμα για Νοτιοαμερικάνικο Πρωτάθλημα.
Αναμφίβολα η κορυφαία του στιγμή δεν ήταν άλλη από τις δύο συνεχόμενες κατακτήσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων του 1958 και του 1962 στα γήπεδα της Σουηδίας και της Χιλής αντίστοιχα όπου ήταν και ο βασικός της.
Επίσης συμμετείχε και στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966 στα γήπεδα της Αγγλίας όπου πήρε μέρος σε δύο παιχνίδια. Τελευταία του εμφάνιση με την "σελεσάο" στις 12 Ιουνίου του 1969 στο Μαρακανά στην φιλική νίκη επί της Αγγλίας με 2-1.
Αναμφίβολα η κορυφαία του στιγμή δεν ήταν άλλη από τις δύο συνεχόμενες κατακτήσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων του 1958 και του 1962 στα γήπεδα της Σουηδίας και της Χιλής αντίστοιχα όπου ήταν και ο βασικός της.
Επίσης συμμετείχε και στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966 στα γήπεδα της Αγγλίας όπου πήρε μέρος σε δύο παιχνίδια. Τελευταία του εμφάνιση με την "σελεσάο" στις 12 Ιουνίου του 1969 στο Μαρακανά στην φιλική νίκη επί της Αγγλίας με 2-1.
Μετά την οριστική απόσυρσή του από τα γήπεδα το 1969, άλλαξε εντελώς επαγγελματική κατεύθυνση και δραστηριοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στις επιχειρήσεις και σε διοικητικούς ρόλους. Εγκαταστάθηκε στο Σάο Πάολο, όπου άνοιξε και διηύθυνε μια πολύ επιτυχημένη επίσημη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Chevrolet τη γνωστή "Tigre" στην περιοχή Vila Prudente, την οποία διατηρούσε για πολλά χρόνια.
Διετέλεσε Διευθυντής Ποδοσφαίρου της Εθνικής Βραζιλίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ενώ ανέλαβε τη θέση του επόπτη της εθνικής ομάδας, μεταφέροντας την τεράστια εμπειρία του στις νεότερες γενιές.
Συμμετείχε ενεργά σε φιλανθρωπικές οργανώσεις και εκδηλώσεις βετεράνων ποδοσφαιριστών σε ολόκληρη τη Βραζιλία. Το 2000 υπέστη ένα σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο του άφησε μόνιμα προβλήματα κινητικότητας και τον καθήλωσε σε αναπηρικό αμαξίδιο για το υπόλοιπο της ζωής του.
Στις 25 Αυγούστου του 2013 άφηνε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 83 ετών στο Συριο-Λιβανέζικο νοσοκομείο του Σάο Πάολο. Είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο από την αρχή της εβδομάδας με λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος η κατάστασή του όμως επιδεινώθηκε ακόμα περισσότερο από την στιγμή που υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και θεωρήθηκε μη αναστρέψιμη.
Ο οργανισμός του ήταν ήδη επιβαρυμένος από το εγκεφαλικό επεισόδιο που είχε υποστεί το 2000, η κηδεία του Ζιλμάρ, πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 26 Αυγούστου 2013 μέσα σε κλίμα βαθιάς οδύνης και καθολικού σεβασμού, μία ημέρα μετά τον θάνατό του.
Η σορός του μυθικού τερματοφύλακα εκτέθηκε σε δημόσιο προσκύνημα από νωρίς το πρωί στο κοιμητήριο Cemitério do Morumbi στη νότια ζώνη του Σάο Πάολο. Ενταφιάστηκε στις 15:00 το μεσημέρι της ίδιας ημέρας στο ίδιο κοιμητήριο και η ταφή του συνοδεύτηκε από ενα παρατεταμένο και συγκινητικό χειροκρότημα από τους παρευρισκόμενους, ως ύστατο χαίρε στον «Μεγάλο Τερματοφύλακα».
Στην κηδεία έδωσαν το «παρών» τεράστιες μορφές του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου και παλιοί του γνώριμοι από τη χρυσή εποχή της Σάντος και της Σελεσάο, όπως ο Πέπε, ο Ζίτο, ο Ζαΐρ ντα Κόστα καθώς και μεταγενέστεροι σπουδαίοι γκολκίπερ όπως ο Ζέτι.
Ο πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Βραζιλίας Ζοσέ Μαρία Μαρίν, παρέστη προσωπικά στην τελετή και κήρυξε τριήμερο επίσημο πένθος στο ποδόσφαιρο της χώρας. Η τότε πρόεδρος της Βραζιλίας, Ντίλμα Ρούσεφ, εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση εξαίροντας το ήθος και την ψυχραιμία του, ενώ η FIFA ανάρτησε ειδικό αφιέρωμα στην επίσημη ιστοσελίδα της, υπενθυμίζοντας ότι ο Ζιλμάρ είχε τιμηθεί εν ζωή και με το Τάγμα Αξίας της FIFA το 1998.
