Στην Αργεντινή θεωρείται ως ο κορυφαίος τερματοφύλακας που ανέδειξε ποτέ η χώρα της Λατινικής Αμερικής. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι ο Ουμπάλντο Φιλιόλ ήταν ο πρώτος γκολκίπερ στην ιστορία του αργεντίνικου ποδοσφαίρου που το 1977 ανακηρύχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς, ενώ απο πολλούς θεωρείται ίσως και ο κορυφαίος όλων των εποχών στην Λατινική Αμερική.
Γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου του 1950 στην πόλη Σαν Μιγκέλ Ντε Μόντε λίγο έξω απο το Μπουένος Άιρες και τα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο τα έκανε στην ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης του . Το 1965 ήταν η Κίλμες η οποία εντόπισε το ταλέντο του και τον πήρε στις ακαδημίες της.
Μάλιστα αγωνιζόταν στην μεσαία γραμμή αλλά λόγω της ευελιξίας που διέθετε καθιερώθηκε στην θέση του τερματοφύλακα. Την 1η Μάιου του 1969 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην πρώτη κατηγορία με αντίπαλο την Ουρακάν όπου εξελίχθηκε σε εφιάλτη, καθώς η ομάδα του ηττήθηκε με το βαρύ 6-3.
Μάλιστα αγωνιζόταν στην μεσαία γραμμή αλλά λόγω της ευελιξίας που διέθετε καθιερώθηκε στην θέση του τερματοφύλακα. Την 1η Μάιου του 1969 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην πρώτη κατηγορία με αντίπαλο την Ουρακάν όπου εξελίχθηκε σε εφιάλτη, καθώς η ομάδα του ηττήθηκε με το βαρύ 6-3.
Ο νεαρός Φιλιόλ βίωσε τεράστια απογοήτευση, όπως έχει εξιστορήσει ο ίδιος έκλαιγε ασταμάτητα από τη στιγμή που βγήκε από το γήπεδο μέχρι το επόμενο πρωί που ξύπνησε για την προπόνηση. Το ίδιο βράδυ, ο υπηρεσιακός προπονητής που του έδωσε την ευκαιρία απολύθηκε αλλά παρά το σοκ, ο Φιλιόλ εμφανίστηκε στην προπόνηση, ζήτησε συγγνώμη για την κακή του εμφάνιση και ζήτησε μια δεύτερη ευκαιρία.
Aγωνίστηκε έως το 1971 σε 59 παιχνίδια και παρότι η Κίλμες είχε υποβιβαστεί στην δεύτερη κατηγορία, οι εξαιρετικές του εμφανίσεις έδειξαν ότι το ταλέντο του ξεπερνούσε το επίπεδο της κατηγορίας.
Η Ρασίνγκ Κλουμπ, μία από τις παραδοσιακές «5 μεγάλες» ομάδες της χώρας, αναγνώρισε τα μοναδικά του αντανακλαστικά και τον απέκτησε το καλοκαίρι του 1972 για να του δώσει αμέσως τη φανέλα του βασικού.
Με τη μεταγραφή του στη Ρασίνγκ, ο Φιλιόλ έκανε αμέσως αίσθηση σε όλη τη χώρα αφού στην πρώτη του κιόλας σεζόν το 1972 απέκρουσε 6 πέναλτι, επίδοση που αποτελεί μέχρι και σήμερα ιστορικό ρεκόρ για το πρωτάθλημα της Αργεντινής.
Αγωνίστηκε μόνο μία χρονιά σε 59 παιχνίδια και το 1973 το όνομα του Φιλιόλ βρισκόταν στα μπλοκάκια όλων των ισχυρών της Αργεντινής, Η Μπόκα Τζούνιορς παρακολουθούσε στενά την περίπτωσή του, αλλά εκείνη την περίοδο είχε αρχίσει να στρέφει το ενδιαφέρον της στον μεγάλο «αντίζηλο» του Φιλιόλ, τον Ούγκο Γκάτι.
Σαν Λορέντσο και Ιντεπεντιέντε που κυριαρχούσαν στις αρχές της δεκαετίας του '70 είχαν κάνει διερευνητικές επαφές με τη διοίκηση της Ρασίνγκ, όμως η Ρίβερ Πλέιτ έχοντας το οικονομικό εκτόπισμα, την αποφασιστικότητα, κινήθηκε με απόλυτη μυστικότητα και ταχύτητα.
Αναζητούσε απεγνωσμένα έναν κορυφαίο τερματοφύλακα για να σπάσει μια «κατάρα» 18 ετών χωρίς τίτλο πρωταθλήματος. Παραδόξως, ο νεαρός τότε Φιλιόλ δεν ήταν σίγουρος αν ήθελε να αφήσει τη Ρασίνγκ, ένιωθε άνετα εκεί και φοβόταν την τεράστια πίεση που είχε το περιβάλλον του «Μονουμεντάλ».
Τότε παρενέβη ο Άνχελ Λαμπρούνα ο οποίος τότε δεν ήταν καν προπονητής της Ριβερ, αλλά λειτουργούσε ως μέντορας του Φιλιόλ, έπαιξε τον πιο καθοριστικό ρόλο. Όταν τον είδε να διστάζει, τον άρπαξε και του είπε την ιστορική φράση: «Μη με κάνεις να χάσω την υπομονή μου, πάρε αυτή την ευκαιρία αλλιώς θα πέσουν σοβαρές μπουνιές...» και αυτό έπεισε αμέσως τον «El Pato» να υπογράψει.
Με την παρουσία του "σπάει" την κατάρα το 1975 που ήθελε τους "μιλιονάριος" για 18 χρόνια "ξηρασίας" από τα πρωταθλήματα. Συνολικά ο "El Pato(σ.σ. η πάπια)" όπως ήταν το παρατσούκλι του κατέκτησε έξι Πρωταθλήματα, το Μετροπολιτάνο του 1975, του 1977 και του 1979, και το Νασιονάλ του 1975, του 1979 και του 1981 με 405 εμφανίσεις.
Το 1983, η Ρίβερ Πλέιτ αντιμετώπιζε τεράστια οικονομικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να μην καταβάλλει τους μισθούς των παικτών για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό οδήγησε το συνδικάτο των ποδοσφαιριστών σε μια γενικευμένη απεργία που διήρκεσε μήνες.
Ο Φιλιόλ, ως αρχηγός και ηγετική φυσιογνωμία, βρέθηκε στη μέση της κόντρας μεταξύ παικτών και διοίκησης. Η κατάσταση οξύνθηκε τόσο πολύ που το συμβόλαιό του λύθηκε αφήνοντάς τον ελεύθερο αλλά και βαθιά απογοητευμένο.
Το ψυχολογικό βάρος από το τέλος μιας χρυσής 11ετίας με αυτόν τον τρόπο ήταν τόσο μεγάλο, που ο Φιλιόλ σκέφτηκε σοβαρά να σταματήσει οριστικά το ποδόσφαιρο σε ηλικία 33 ετών .
Χρόνια αργότερα, ο Φιλιόλ αποκάλυψε σε συνεντεύξεις του ότι εκείνη την περίοδο στο κλείσιμο της στρατιωτικής δικτατορίας στην Αργεντινή είχε δεχθεί και εξωαγωνιστικές πιέσεις/απειλές από κορυφαία στελέχη του καθεστώτος που εμπλέκονταν στα διοικητικά του ποδοσφαίρου, γεγονός που έκανε την παραμονή του στη Ρίβερ αδύνατη.
Ενώ ο Φιλιόλ ήταν απομονωμένος και σκεφτόταν το μέλλον του, ο Άνχελ Λαμπρούνα, ο άνθρωπος που τον είχε πείσει να πάει στη Ρίβερ το 1973 ήταν τότε προπονητής της Αρχεντίνος Τζούνιορς
Ο Λαμπρούνα επικοινώνησε αμέσως μαζί του, του ζήτησε να μην αποσυρθεί και του πρότεινε να πάει μαζί του στην Αρχεντίνος, η οποία έχτιζε μια νέα, φιλόδοξη ομάδα. Ο Φιλιόλ δέχθηκε τυφλά λόγω της τεράστιας εκτίμησης που του είχε.
Φόρεσε τη φανέλα της Αρχεντίνος Τζούνιορς για μόλις 17 επίσημους αγώνες το 1983, η μοίρα όμως έπαιξε άσχημο παιχνίδι, καθώς λίγες ημέρες μετά τη μεταγραφή, ο Άνχελ Λαμπρούνα έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, γεγονός που σκόρπισε θλίψη στον Φιλιόλ.
Έχοντας αποκαταστήσει την αγωνιστική του φήμη, τον Νοέμβριο του 1983 πήρε τη μεγάλη μεταγραφή για τη Βραζιλία και τη Φλαμένγκο που διέθετε μια χρυσή γενιά παικτών με ηγέτη τον Ζίκο αλλά αναζητούσε έναν τερματοφύλακα παγκόσμιας κλάσης και τεράστιας εμπειρίας για να θωρακίσει την εστία της.
Η πρόταση της Φλαμένγκο ήρθε την κατάλληλη στιγμή, προσφέροντάς του μια νέα πρόκληση μακριά από την τοξικότητα του αργεντίνικου ποδοσφαίρου της εποχής. Δαπάνησε ένα πολύ υψηλό ποσό για το συμβόλαιο του ίδιου του παίκτη (πριμ υπογραφής και μηνιαίες αποδοχές), καθιστώντας τον έναν από τους πιο ακριβοπληρωμένους ξένους ποδοσφαιριστές στο πρωτάθλημα της Βραζιλίας εκείνη την περίοδο παρότι δεν πλήρωσε την Αρχεντίνος Τζούνιορς..
Aγωνίστηκε σε 71 παιχνίδια με τους "μενγκάο", και το καλοκαίρι του 1985 ο θρυλικός προπονητής της Ατλέτικο Μαδρίτης, Λουίς Αραγονιές, αναζητούσε έναν έμπειρο, προσωπικότητα και μπαρουτοκαπνισμένο τερματοφύλακα για να πλαισιώσει την ομάδα που έχτιζε.
Παρά την προχωρημένη ποδοσφαιρική ηλικία του Φιλιόλ, η κλάση του ήταν αδιαμφισβήτητη. Η διοίκηση της Φλαμένγκο ήταν απόλυτα ικανοποιημένη από τις εμφανίσεις του στο Μαρακανά και του πρόσφερε νέο συμβόλαιο για να παραμείνει στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ωστόσο, η επιθυμία του για την Ευρώπη υπερίσχυσε.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Βραζιλία, το όνομά του είχε συνδεθεί με διερευνητικές επαφές από ιταλικούς συλλόγους της μεσαίας γραμμής της SERIE A, η οποία τότε ήταν το κορυφαίο πρωτάθλημα στον κόσμο και προσέλκυε όλους τους μεγάλους αστέρες της Λατινικής Αμερικής (Μαραντόνα, Ζίκο, Σώκρατες).
Οι επαφές αυτές όμως δεν μετουσιώθηκαν σε επίσημη γραπτή πρόταση, ενώ ομάδες από την πατρίδα του όπως η Ρασίνγκ Κλουμπ εξέταζαν διακριτικά την επιστροφή του, Μόλις δέχθηκε την κρούση από την Ατλέτικο, δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά, καθώς η προοπτική να αγωνιστεί στην Ευρώπη έστω και αργά στην καριέρα του ήταν ένα απωθημένο που ήθελε να εκπληρώσει
Στο "Βιθέντε Καλντερόν" θα παραμείνει για μία σεζόν με 26 παιχνίδια, ενώ θα είναι βασικός στην κατάκτηση του Σούπερ Καπ απέναντι στην Μπαρτσελόνα, ενώ θα είναι φιναλίστ του Κυπέλλου Κυπελλούχων.
Η θητεία του στην Ισπανία κράτησε μόλις μία σεζόν (1985–1986), καθώς η νοσταλγία για την πατρίδα του και η επιθυμία να κλείσει την καριέρα του στην Αργεντινή τον οδήγησαν στην απόφαση να επιστρέψει.
Η Ρασίνγκ Κλουμπ είχε μόλις επιστρέψει στην πρώτη κατηγορία, είχε υποβιβαστεί το 1983 και ανέβηκε στα τέλη του 1985). Η διοίκηση του Χουάν Ντεστέφανο ήθελε να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα στους φιλάθλους, αποκτώντας έναν παγκόσμιο πρωταθλητή που είχε δοξάσει τον σύλλογο στο παρελθόν.
Η Ατλέτικο Μαδρίτης δεν στάθηκε εμπόδιο. Σεβόμενη την επιθυμία του παίκτη να επιστρέψει στην οικογένειά του και το γεγονός ότι είχε προσφέρει τα μέγιστα, συναίνεσε στη λύση του συμβολαίου του, επιτρέποντάς του να υπογράψει στη Ρασίνγκ.
Ο Φιλιόλ ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής στην κατάκτηση του Supercopa Libertadores το 1988 επικρατώντας της βραζιλιάνικης Κρουζέιρο στους διπλούς τελικούς έχοντας 116 συμμετοχές σε αυτό το δεύτερο πέρασμα.
Το 1989, η Αργεντινή βρισκόταν σε μια από τις χειρότερες φάσεις υπερπληθωρισμού της ιστορίας της. Οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι, συμπεριλαμβανομένης της Ρασίνγκ, αδυνατούσαν να καλύψουν τα συμβόλαια των παικτών, η διοίκηση του Χουάν Ντεστέφανο βρέθηκε σε οικονομικό αδιέξοδο με αποτέλεσμα οι παίκτες να μένουν απλήρωτοι για μεγάλο διάστημα.
Μετά τον αποκλεισμό της Ρασίνγκ στο Κόπα Λιμπερταδόρες του 1989 από την Ατλέτικο Νασιονάλ Μεντεγίν, ο εμβληματικός προπονητής Άλφιο «Κόκο» Μπάσιλε υπέβαλε την παραίτησή του, ήταν ο συνδετικός κρίκος και η εγγύηση για τους παίκτες· η φυγή του σήμανε το τέλος εκείνης της χρυσής εποχής.
Στα 39 του χρόνια, ο Φιλιόλ δεν ήθελε να αναλωθεί σε νέες διοικητικές και οικονομικές διαμάχες. Αναζητούσε έναν σύλλογο με σταθερότητα για να ολοκληρώσει την καριέρα του. Η Σαν Λορέντσο έψαχνε έναν έμπειρο τερματοφύλακα-ηγέτη και του κατέθεσε επίσημη πρόταση, οι διαπραγματεύσεις προχώρησαν αρκετά, αλλά δεν ολοκληρώθηκαν λόγω οικονομικών λεπτομερειών στο συμβόλαιο.
Η Βέλεζ Σάρσφιλντ κινήθηκε με απόλυτο επαγγελματισμό, ο προπονητής Άλφιο Μπάσιλε ο οποίος τον ήθελε ως στυλοβάτη για τους νεαρούς παίκτες της ομάδας τον έπεισε ότι το «Χοσέ Αμαλφιτάνι» ήταν το ιδανικό περιβάλλον για να κλείσει την καριέρα του με τον σεβασμό που του άξιζε.
Όντως θα κλείσει την καριέρα του στην Βελέζ Σάρσφιλντ την διετία 1989 έως το 1991 με 43 συμμετοχές και σε αυτή την ηλικία που βρισκόταν προσέφερε την απαραίτητη σιγουριά στην άμυνα.
Το τελευταίο επίσημο παιχνίδι της καριέρας του 40χρονου τότε Ουμπάλντο Φιλιόλ, ο οποίος αγωνιζόταν με τη Βέλες Σάρσφιλντ ήταν εναντίον της αγαπημένης του Ρίβερ Πλέιτ, μέσα στο στάδιο «Μονουμεντάλ»
Ήταν η τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος και η Ρίβερ Πλέιτ του Ντανιέλ Πασαρέλα χρειαζόταν οπωσδήποτε τη νίκη για να προσπεράσει ή να ισοβαθμήσει με τη Νιούελς Όλντ Μπόις (του Μαρσέλο Μπιέλσα) και να κατακτήσει τον τίτλο.
Αν και ο Φιλιόλ ήταν ο απόλυτος θρύλος της Ρίβερ, ξεκαθάρισε ότι θα έπαιζε με όλη του τη δύναμη για την τιμή της Βέλες στο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του. Στο 41ο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου, η Ρίβερ κέρδισε πέναλτι, την εκτέλεση ανέλαβε ο σπουδαίος Ουρουγουανός επιθετικός της ομάδας, Ρουμπέν «Πολίγια» Ντα Σίλβα.
Ο Φιλιόλ εκτινάχθηκε εντυπωσιακά και απέκρουσε το πέναλτι, κρατώντας το προβάδισμα της Βέλεζ η οποία είχε προηγηθεί με γκολ του Γκαρέκα. Με αυτήν ακριβώς την απόκρουση στην τελευταία του ποδοσφαιρική παράσταση, ο Φιλιόλ έφτασε τις 26 αποκρούσεις πέναλτι στην καριέρα του.
Με αυτόν τον τρόπο ισοφάρισε το ιστορικό, απόλυτο ρεκόρ στην Αργεντινή που κατείχε ο μεγάλος του αντίπαλος, Ούγκο Ορλάντο Γκάτι. Η Βέλεζ επικράτησε τελικά με 2-1 και εξαιτίας αυτής της εμφάνισης του Φιλιόλ, η Ρίβερ έχασε το πρωτάθλημα, το οποίο κατέληξε στα χέρια της Νιούελς.
Παρόλο που ο «El Pato» τους στέρησε τον τίτλο, μόλις σφυρίχτηκε η λήξη, ολόκληρο το γήπεδο της Ρίβερ Πλέιτ σηκώθηκε όρθιο. Οι οπαδοί ξέσπασαν σε παρατεταμένα χειροκροτήματα, φωνάζοντας ρυθμικά το όνομά του και αποθέωσαν τον είδωλό τους, ο οποίος αποχώρησε από τους κοινωνικούς στίβους κλαίγοντας από συγκίνηση.
Η πρώτη του εμφάνιση με την φανέλα της Εθνικής Αργεντινής πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 στην Δυτική Γερμανία, όταν στις 3 Ιουλίου στο Γκελζενκίρχεν απέναντι στην Ανατολική Γερμανία αντικατέστησε τον βασικό τερματοφύλακα Ντανιέλ Καρνεβάλι.
Τέσσερα χρόνια αργότερα το 1978 στα γήπεδα της Αργεντινής ο Ουμπάλδο Φιλιόλ αγωνίστηκε σε όλα τα παιχνίδια της τελικής φάσης και βοήθησε ούτως ώστε η "αλμπισελέστε" να αναδειχτεί για πρώτη φορά Παγκόσμια Πρωταθλήτρια στην ιστορία της, ενώ και ο ίδιος ψηφίστηκε ως ο καλύτερος τερματοφύλακας της διοργάνωσης.
Στα γήπεδα της Ισπανίας το 1982 η Αργεντινή δεν κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο της αφού αποκλείστηκε στην δεύτερη φάση με τον ίδιο πάντως να είναι κάτω από τα δοκάρια και στα πέντε παιχνίδια του τουρνουά. Αγωνίστηκε σε όλα τα παιχνίδια της προκριματικής φάσης για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 όμως δεν επιλέχτηκε στην τελική 23αδα από τον Κάρλος Μπιλάρδο.
Στις 30 Ιουνίου του 1985 στο Μπουένος Άιρες απέναντι στο Περού για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 πραγματοποίησε την 58η και τελευταία του εμφάνιση.
Αφότου κρέμασε τα γάντια του ανέλαβε την Ρασίγκ Κλάμπ την 1η Ιανουαρίου έως τις 18 Οκτωβρίου του 2004 για 30 παιχνίδια με 11 νίκες, 5 ισοπαλίες και 14 ήττες. Απο την 1η Νοεμβρίου του 2004 ανέλαβε προπονητής τερματοφυλάκων στην εθνική Αργεντινής μέχρι τις 3 Ιούλιου του 2006.
Στις 9 Νοεμβρίου του 2000 ανέλαβε προπονητής τερματοφυλάκων της Ριβερ Πλέιτ έως τις 23 Μαϊου του 2011. Απο τις 18 Ιανουαρίου του 2014 ανέλαβε χρέη Γενικού Συντονιστή Τερματοφυλάκων μέχρι τις 30 Ιουνίου τυ 2025 και απο την 1η Ιουλίου του 2025 έχει χρέη Γενικού Συντονιστή Προπονητών Τερματοφυλάκων στις Ακαδημίες της Ρίβερ Πλέιτ.
Από το 2008 υπάρχει το "Βραβείο Ουμπάλδο Φιλιόλ" που το καθιέρωσε ο ίδιος και από το 2009 το αποδέχεται ως επίσημο και η Ομοσπονδία της χώρας δίνεται στον τερματοφύλακα που η αναλογία παιχνιδιών και γκολ που έχει δεχτεί είναι ο χαμηλότερος
