O Αλμπέρτο Ταραντίνι θεωρείται ένας απο τους τους καλύτερους αριστερούς μπακ που ανέδειξε το αργεντίνικο ποδόσφαιρο, ενώ είχε την δυνατότητα να παίξει και ως κεντρικός αμυντικός. Πέραν του ταλέντου του στον αγωνιστικό χώρο, είχε και έντονη εξωγηπεδική ζωή.
Ο Αλμπέρτο Σέζαρ Ταραντίνι γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1955 στην πόλη Εζέιζα της περιοχής του Μπουένος Άιρες και στα πρώτα του βήματα απορρίφθηκε από την Βελέζ Σάρσφιλντ επειδή ήταν αδύνατος και σύμφωνα με τους υπευθύνους δεν θα μπορούσε να παίξει.
Το επόμενο βήμα λόγω και του πατέρα του που ήταν οπαδός της Μπόκα, ήταν να ενταχθεί στις ακαδημίες της Μπόκα Τζούνιορς με την οποία τον Ιούλιο του 1973 απέναντι στην Ροζάριο Σεντράλ έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο ως αριστερός μπακ.
To 1975 ο πατέρας του πεθαίνει απο καρδιακή προσβολή και ζήτησε απο τον πρόεδρο της Μπόκα Αντόνιο Αρμάντο να του δώσει κάποια λεφτά για την κηδεία. O Αρμάντο θα δεχτεί με τον όρο να μπει μια ρήτρα ότι ο ίδιος ο Ταραντίνι θα επιστρέψει τα λεφτά.
Ο Ταραντίνι αντέδρασε λέγοντας χαρακτηριστικά: "Έριξα τα χρήματα στο πρόσωπό του, προσποιούμενος ότι ήθελα να δω το συμβόλαιό μου με την Μπόκα. Όταν το πήρα το έσκισα μπροστά στα μάτια του ορκισμένος ότι από τότε και μετά θα ήμουν ο χειρότερος εφιάλτης του ".
Στους "χεινέσες" θα παραμείνει τέσσερα χρόνια με τον κατώτατο μισθό κατακτώντας δύο Πρωταθλήματα, το Νασιονάλ και το Μετροπολιτάνο του 1976, αλλά και το Κόπα Λιμπερταδόρες του 1977 απέναντι στην Κρουζέιρο έχοντας 179 συμμετοχές.
Λόγω οικονομικών διαφωνιών με τη διοίκηση για την ανανέωση του συμβολαίου του, αποχώρησε από τον σύλλογο στα τέλη του 1977, όταν όμως ο "conejo(σ.σ. ο λαγός)" έμεινε ελεύθερος, βρέθηκε χωρίς ομάδα αφού κανείς αργεντίνικος σύλλογος ύστερα από πιέσεις των ιθυνόντων της Μπόκα δεν του έδινε συμβόλαιο.
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο ήρθε σε καταρχήν συμφωνία με την Μπαρτσελόνα όμως όταν έφτασε στην Βαρκελώνη διαπίστωσε ότι οι Καταλανοί ήθελαν να τον παντρέψουν με μια ντόπια κοπέλα ούτως ώστε να μην πιάνει θέση ξένου.
Ο ίδιος όμως αρνήθηκε η συμφωνία χάλασε και τότε εμφανίστηκε η Μπέρμιγχαμ Σίτι η οποία για να πάρει την ελευθέρας του δαπάνησε το ποσό των 295.000 λιρών. Το πέρασμα του από τα βρετανικά γήπεδα ήταν ιδιαίτερα σύντομο αφού κράτησε μόλις ένα χρόνο(περίοδος 1978-1979) εξαιτίας της άστατης ζωής που έκανε.
Εμφανιζόταν ιδιαίτερα απείθαρχος μέσα στον αγωνιστικό χώρο, σε ένα παιχνίδι μάλιστα απέναντι στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τραυμάτισε σοβαρά τον Μπράιαν Γκρίνχοφ, ενώ δεν δίστασε να τα βάλει και με τους οπαδούς της ομάδας του.
Μάλιστα η εφημερίδα "Guardian" τον χαρακτήρισε ως τον χειρότερο ξένο ποδοσφαιριστή που εμφανίστηκε στα βρετανικά γήπεδα. Η διοίκηση και ο προπονητής της ομάδας, Τζιμ Σμιθ, δεν μπορούσαν πλέον να ανεχτούν την εκρηκτική του προσωπικότητα και τα συνεχή παραπτώματα.
Η ομάδα δεν κατάφερε να αποδώσει καλά και στο τέλος εκείνης της σεζόν υποβιβάστηκε από την πρώτη κατηγορία, καθιστώντας αδύνατη τη διατήρηση του υψηλού συμβολαίου του. Σε αντίθεση με τους συμπατριώτες του, Οσβάλντο Αρντίλες και Ρίκι Βίγια, που θριάμβευσαν στην Τότεναμ έχοντας ο ένας τον άλλον, ο Ταραντίνι ήταν μόνος του στο Μπέρμιγχαμ, δεν έμαθε ποτέ τη γλώσσα και δεν συνήθισε το σκληρό αγγλικό στυλ παιχνιδιού.
Έτσι μετά από 23 παιχνίδια και 1 γκολ επιστρέφει στην χώρα του, το καλοκαίρι του 1979, η μόνη ομάδα που δέχτηκε να σπάσει το εμπάργκο της Μπόκα ήταν η Ταγέρες ένας επαρχιακός σύλλογος που δεν δεσμευόταν από τις πιέσεις των μεγάλων του Μπουένος Άιρες.
13 συμμετοχές και 1 γκολ και το 1980 ο πρόεδρος της Ρίβερ Πλέιτ, Ραφαέλ Αραγόν Καμπρέρα, κινήθηκε αποφασιστικά και τον έπεισε να υπογράψει, σπάζοντας το άτυπο εμπάργκο που είχε δημιουργηθεί γύρω από το όνομά του στο παρελθόν.
Αν και ο Ταραντίνι είχε φύγει κακώς από την Μπόκα λόγω της διοίκησης, η απόφασή του να φορέσει τη φανέλα της Ρίβερ Πλέιτ θεωρήθηκε η απόλυτη προδοσία για το "Superclásico". Ο ίδιος έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις του ότι δέχτηκε ύβρεις και απειλές που κράτησαν για ολόκληρες γενιές και δεν θα μπορούσε να το κάνει εάν ζούσε ο πατέρας του
Κατέκτησε το Μετροπολιτάνο του 1980 και το Νασιονάλ του 1981, έχοντας 127 συμμετοχές και 5 γκολ ενώ το 1982 ψηφίστηκε ως ένας από τους δέκα κορυφαίους της χρονιάς στην Λατινική Αμερική. Το καλοκαίρι του 1983 ελεύθερος απο την Ρίβερ επανέρχεται στα ευρωπαϊκά γήπεδα στην Γαλλία πρώτα για την Μπαστιά μέχρι το 1984 με 32 συμμετοχές και 1 γκολ. Όμως αποχώρησε πρόωρα το 1984 λόγω οικονομικών προβλημάτων και αθέτησης των όρων του συμβολαίου του.
Μετά από μια βαριά ήττα με 4-0 από την Τουλούζ, ο Αργεντινός παγκόσμιος πρωταθλητής αποφάσισε να φύγει από την Κορσική, καθώς ο σύλλογος δεν μπορούσε να καλύψει τις οικονομικές του απολαβές. Ομάδες της κορυφαίας κατηγορίας, ήθελαν να εκμεταλλευτούν την ξαφνική ελευθερία του παίκτη αλλά η Τουλούζ κατάφερε να τον κάνει δικό της το καλοκαίρι του 1984
Διέθετε τη διοικητική και οικονομική συνέπεια που έλειπε από την Μπαστιά, προσφέροντάς του ένα εγγυημένο και ισχυρό συμβόλαιο, βρισκόταν σε τροχιά ανόδου, χτίζοντας μια πολύ ανταγωνιστική ομάδα. Η έλευση του Ταραντίνι συνέπεσε με την καλύτερη περίοδο στην ιστορία της ομάδας.
Εκεί συνάντησε και αγωνίστηκε μαζί με τον συμπατριώτη του και σπουδαίο Αργεντινό επιθετικό, Αλμπέρτο Μάρσικο, γεγονός που διευκόλυνε την προσαρμογή του και παρέμεινε από το 1984 έως το 1988, έχοντας 157 συμμετοχές και 8 γκολ και μπαίνοντας μάλιστα αργότερα στην κορυφαία ενδεκάδα όλων των εποχών του συλλόγου.
Το καλοκαίρι του 1988 η Τουλούζ βρισκόταν σε φάση αναδόμησης και αλλαγής γενιάς, με αποτέλεσμα το συμβόλαιό του να μην ανανεωθεί, επιτρέποντάς του να αποχωρήσει ως ελεύθερος. Υπήρχαν φιλολογικές κρούσεις για την επιστροφή του στην Αργεντινή, ωστόσο ο ίδιος προτίμησε να παραμείνει στην Ευρώπη για έναν ακόμα χρόνο, επιλέγοντας τη Σεντ Γκάλεν, στην οποία αγωνίστηκε τη σεζόν 1988-1989 προτού αποσυρθεί οριστικά.
Η Σεν Γκάλεν και το ελβετικό πρωτάθλημα προσέφεραν ένα σαφώς πιο ήρεμο, λιγότερο πιεστικό αλλά άκρως επαγγελματικό περιβάλλον για έναν παίκτη που πλησίαζε στο τέλος της καριέρας του.
Η Ελβετία αποτελούσε ιδανικό προορισμό για βετεράνους σταρ της εποχής, καθώς προσέφερε εξαιρετικές συνθήκες διαβίωσης και καλά συμβόλαια για το κλείσιμο της ποδοσφαιρικής τους πορείας και με 29 συμμετοχές θα ολοκληρώσει την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Στις 22 Απριλίου του 1974 σε φιλικό παιχνίδι απέναντι στην Ρουμανία στο Μπουένος Άιρες έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική Αργεντινής, αλλά δεν επιλέχθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Δυτικής Γερμανίας λίγους μήνες αργότερα.
Ήταν βασικός και αναντικατάστατος, αγωνίστηκε και στα εφτά παιχνίδια της διοργάνωσης στην κατάκτηση του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου για την "αλμπισελέστε" ως οικοδέσποινα το 1978 πετυχαίνοντας και ένα γκολ, το μοναδικό του με την Αργεντινή απέναντι στο Περού στο περίφημο ματς που έκρινε ουσιαστικά και την πρόκριση της στον τελικό απέναντι στην Ολλανδία.
Συμμετείχε και στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982 στα γήπεδα της Ισπανίας όπου πήρε μέρος και στα πέντε παιχνίδια ως βασικός, σε ένα μόνο δεν έβγαλε ολόκληρο το ενενηντάλεπτο απέναντι στην Ουγγαρία.
Ο αγώνας απέναντι στους Βραζιλιάνους στις 2 Ιουλίου στην Βαρκελώνη θα ήταν ο 61ος και τελευταίος του αγώνας με τη φανέλα της εθνικής του ομάδας.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, βρέθηκε στο επίκεντρο ενός τεράστιου σκανδάλου στην Αργεντινή. Συνελήφθη για κατοχή ναρκωτικών, αλλά αργότερα αποδείχθηκε δικαστικά ότι η υπόθεση ήταν «στημένη» από έναν επίορκο ομοσπονδιακό δικαστή, με σκοπό να παγιδευτούν διάσημοι της εποχής.
Ο Ταραντίνι έδωσε για χρόνια σκληρή και δημόσια μάχη με τον εθισμό του στην κοκαΐνη, καταφέρνοντας τελικά να βγει νικητής και να παραμείνει καθαρός, χάρη και στη στήριξη της δεύτερης συζύγου του.
Λόγω των κακών διαχειρίσεων και των εθισμών του, έχασε όλη την περιουσία που είχε συγκεντρώσει ως ποδοσφαιριστής. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος, έφτασε στο σημείο να κοιμάται σε ένα απλό στρώμα στο πάτωμα και αναγκάστηκε να πουλήσει ακόμα και το χρυσό μετάλλιο του Μουντιάλ του 1978.
Η μεγάλη επιστροφή του έγινε μέσω της τηλεόρασης της Αργεντινής. Εργάστηκε στην Televisión Pública στο Canal 7 και αποτελεί τον βασικό τηλεοπτικό σταθμό της καριέρας του, ενώ από το 2014 έως το 2017 εντάχθηκε στο δυναμικό του κρατικού καναλιού ως σχολιαστής για το κυβερνητικό πρόγραμμα Fútbol para Todos (Ποδόσφαιρο για Όλους).
Μέσω αυτού του πρότζεκτ, το οποίο μετέδιδε ζωντανά και δωρεάν τους αγώνες του πρωταθλήματος Αργεντινής, ο Ταραντίνι εργαζόταν ως σχολιαστής αγώνων απευθείας από τα γήπεδα.
Στο αθλητικό παρακλάδι και τις αθλητικές εκπομπές της δημόσιας τηλεόρασης της Αργεντινής στο TVP Deportes έχει πραγματοποιήσει πολλές εμφανίσεις, συμμετέχοντας σε ειδικά αφιερώματα όπως για το Μουντιάλ του '78 και αθλητικά μαγκαζίνο.
Έχει συμμετάσχει στο Fox Sports και στο ESPN της Λατινικής Αμερικής ως καλεσμένος αναλυτής και σχολιαστής σε διάφορες αθλητικές εκπομπές (όπως η δημοφιλής εκπομπή Pura Química), σχολιάζοντας την επικαιρότητα του εγχώριου και διεθνούς ποδοσφαίρου.
Συμμετέχει τακτικά σε τιμητικές εκδηλώσεις της Εθνικής Αργεντινής και σε συναντήσεις των παγκόσμιων πρωταθλητών. Το 2021 έκανε ένα σύντομο πέρασμα από την πολιτική σκηνή της χώρας του, θέτοντας υποψηφιότητα στην περιοχή Εσέισα με το κόμμα Partido Unite.
