Χοσέ Λουίς Σιλαβέρτ "El Buldog"

Δεν είναι και λίγο πράγμα να είσαι τερματοφύλακας και να έχεις πετύχει συνολικά 62 γκολ εκτελώντας φάουλ και πέναλτι. Ο Χοσέ Λουίς Σιλαβέρτ υπολείπεται μόνο του Βραζιλιάνου Ροζέριο Σένι που έχει 112, κατέχει όμως το ρεκόρ τερμάτων με την εθνική ομάδα της χώρας του την Παραγουάη ενώ είναι και ο μόνος που έχει καταφέρει να πετύχει χατ-τρίκ στις 28  Νοεμβρίου του 1999 κόντρα στην Φεροκαρίλ Οέστε για το Πρωτάθλημα Αργεντινής. 

Γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1965 στην πόλη Λούκε στην περιοχή της πρωτεύουσας Ασουνσιόν απο μια φτωχή οικογένεια και απο πολύ μικρή ηλικία αναγκάστηκε να μπει στην βιοπάλη, αρμέγοντας αγελάδες και πουλώντας το γάλα.

Το ποδόσφαιρο ήταν η διαφυγή του παρότι πολλές φορές αγωνιζόταν χωρίς παπούτσια αγωνιζόμενος αρχικά στην επίθεση αλλά κατέληξε στην θέση του τερματοφύλακα λόγω του παρουσιαστικού του. Πήγε στις ακαδημίες της Σπορτίβο Λουκένιο και σε ηλικία μόλις 17 ετών έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο.

Απο το 1980 μέχρι το 1983 είχε 70 συμμετοχές και 4 γκολ, κέρδισε αμέσως θέση βασικού χάρη στα απίστευτα ρεφλέξ του, τη σωματική του διάπλαση και την ηγετική του προσωπικότητα μέσα στην περιοχή.

Οι μεγάλες ομάδες της χώρας τον είχαν στ "ραντάρ" τους χωρίς όμως να κάνουν κάποια κίνηση. Η Ολίμπια Ασουνσιόν έκανε κάποιες διερευνητικές επαφές, αλλά δεν προχώρησε σε πρόταση, καθώς διέθετε ήδη έμπειρους γκολκίπερ.

Απο την άλλη η Σέρο Πορτένιο παρακολουθούσε διακριτικά τις εξαιρετικές του εμφανίσεις με τη Λουκένιο, όμως η προσέγγισή τους παρέμεινε σε φιλολογικό επίπεδο. Η Γκουαρανί κινήθηκε με τη μεγαλύτερη ταχύτητα και αποφασιστικότητα το καλοκαίρι του 1984, του κατέθεσε μια ξεκάθαρη πρόταση με εγγυημένο χρόνο συμμετοχής ως βασικός, κάτι που ήταν το πιο σημαντικό για έναν 19χρονο τότε τερματοφύλακα. 

Στην μία χρονιά στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1985 αναδείχτηκε Πρωταθλητής Παραγουάης έχοντας 19 συμμετοχές και 1 γκολ. Η Ρίβερ Πλέιτ κατέθεσε επίσημη πρόταση στη Γκουαρανί, οι «Μιγιονάριος» έψαχναν έναν ικανό τερματοφύλακα, καθώς ο θρυλικός Ουμπάλντο Φιλιόλ είχε αποχωρήσει λίγο καιρό πριν. 

Άν και η πρόταση της ήταν οικονομικά ισχυρή, οι διαπραγματεύσεις δεν τελεσφόρησαν επειδή η διοίκηση της Γκουαρανί ζήτησε ένα πολύ υψηλό ποσό προκαταβολικά, το οποίο προτίμησε να μην δώσει εκείνη τη στιγμή.

Η Μπόκα Τζούνιορς εξέτασε επίσης πολύ σοβαρά την περίπτωσή του, καθώς ο Σιλαβέρτ είχε εντυπωσιάσει τους σκάουτερ της ομάδας στα παιχνίδια του Copa Libertadores. Έγιναν διερευνητικές επαφές με την πλευρά του παίκτη, όμως η Μπόκα αντιμετώπιζε τότε σοβαρά οικονομικά προβλήματα στα μέσα της δεκαετίας του '80 και δεν μπόρεσε να προχωρήσει σε επίσημη γραπτή προσφορά.

Tην περίοδο εκείνη, το πρωτάθλημα της Κολομβίας διέθετε τεράστια οικονομική δύναμη και προσέλκυε τα κορυφαία ταλέντα της ηπείρου. Ομάδες όπως η Αμέρικα ντε Κάλι πλησίασαν τον ατζέντη του Σιλαβέρτ προσφέροντάς του ένα πολύ υψηλό συμβόλαιο. 

O ίδιος ο Παραγουανός τερματοφύλακας προτίμησε το πρωτάθλημα της Αργεντινής, το οποίο θεωρούσε πιο ανταγωνιστικό και καλύτερη «βιτρίνα» για το μέλλον του. Η Σαν Λορέντσο, υπό την καθοδήγηση του προπονητή Χουάν Κάρλος Λορέντζο, έδειξε τη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.

Ταξίδεψε στην Ασουνσιόν, συμφώνησε γρήγορα με τη Γκουαρανί και υποσχέθηκε στον 20χρονο Σιλαβέρτ ότι θα είναι ο αδιαμφισβήτητος βασικός τερματοφύλακας της ομάδας, κάτι που μέτρησε περισσότερο από τα χρήματα για τον νεαρό γκολκίπερ.

Θα παραμείνει τέσσερα μέχρι το 1988 αγωνίστηκε σε 122 παιχνίδια χωρίς πάντως να πετύχει κάποιο γκολ. Το καλοκαίρι του 1988 Η Ρίβερ Πλέιτ, με προπονητή τον Σέσαρ Λουίς Μενότι, έψαχνε τον αντικαταστάτη του Νέρι Πούμπιδο και ζητούσε διακαώς τον Σιλαβέρτ, ενώ απο την άλλη η Σαν Λορέντζο αντιμετώπιζε τεράστια οικονομικά προβλήματα.

Έτσι συμφώνησε να τον παραχωρήσει στη Ρίβερ σε ένα διπλό deal μαζί με τον αμυντικό Νέστορ Γκοροσίτο. Ο Σιλαβέρτ ταξίδεψε, πέρασε από ιατρικές εξετάσεις, υπέγραψε το συμβόλαιό του και μάλιστα έκανε και τις πρώτες του προπονήσεις με τη φανέλα της Ρίβερ.

Η μεταγραφή κατέρρευσε με επεισοδιακό τρόπο εξαιτίας της διοίκησης της Σαν Λορέντζο. Ο τότε πρόεδρος της ομάδας, Φερνάντο Μιέλε, έστειλε τα έγγραφα της μεταγραφής στη Ρίβερ, αλλά άλλαξε κρυφά κάποιους οικονομικούς όρους της συμφωνίας ζητώντας περισσότερα μετρητά αντί για ανταλλάγματα παικτών που είχαν συμφωνηθεί) Όταν η διοίκηση της Ρίβερ Πλέιτ ανακάλυψε την απάτη, εξοργίστηκε, ακύρωσε αμέσως τη μεταγραφή και επέστρεψε τα συμβόλαια.

Ο Σιλαβέρτ, ο οποίος ήθελε απεγνωσμένα να παίξει στη Ρίβερ, έγινε έξαλλος με τη διοίκηση της Σαν Λορέντσο. Δήλωσε δημόσια ότι δεν πρόκειται να ξαναφορέσει τη φανέλα της Σαν Λορέντζο και ότι αισθάνεται προδομένος, η κατάσταση έφτασε στα άκρα, με τον Παραγουανό να μένει εκτός προπονήσεων.

Βλέποντας ότι η σχέση με τον παίκτη είχε διαλυθεί οριστικά και ότι η μεταγραφή στη Ρίβερ είχε ναυαγήσει, αναγκάστηκε να βρει άμεσα άλλη λύση για να μην χάσει τα χρήματα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή εμφανίστηκε η ισπανική Ρεάλ Σαραγόσα.

Η Σαραγόσα κατέθεσε επίσημη πρόταση, η Σαν Λορέντζο την αποδέχθηκε αμέσως και ο Σιλαβέρτ πήρε το αεροπλάνο για την Ευρώπη, αφήνοντας πίσω του το χάος του Μπουένος Άιρες. Θα μείνει στην Αραγωνία μέχρι και το 1991 έχοντας 90 συμμετοχές και 1 γκολ.

Επιστροφή στην Αργεντινή όπου η Σαν Λορέντσο, προσπάθησε να τον φέρει πίσω, η διοίκηση του κατέθεσε επίσημη πρόταση επαναπατρισμού, καθώς οι οπαδοί τον εκτιμούσαν βαθύτατα. 

Ωστόσο, ο ίδιος απέρριψε την προοπτική, καθώς οι μνήμες από τα οικονομικά προβλήματα και τις παλιές διοικητικές ασυνέπειες του συλλόγου ήταν ακόμη νωπές. Ομάδες από την Κολομβία που εκείνη την εποχή πρόσφεραν πολύ υψηλά συμβόλαια προσέγγισαν ανεπίσημα τη Σαραγόσα για να διερευνήσουν τις απαιτήσεις του παίκτη. 

Όμως ξεκαθάρισε γρήγορα ότι προτιμούσε το πρωτάθλημα της Αργεντινής, το οποίο θεωρούσε ιδανικό για να παραμείνει στο στόχαστρο της Εθνικής Παραγουάης. Η Βέλες Σάρσφιλντ κατέθεσε την πιο ολοκληρωμένη και δελεαστική πρόταση, ο σύλλογος του Μπουένος Άιρες του πρόσφερε εγγυημένο ρόλο ηγέτη κάτω από τα δοκάρια και, το κυριότερο, του έδωσε την απόλυτη ελευθερία να αναλαμβάνει τις εκτελέσεις φάουλ και πέναλτι

Αγωνίστηκε για μια εννιαετία μέχρι το 2000 που θα αποδεικνυόταν η πιο παραγωγική ποδοσφαιρική του περίοδος έχοντας 341 συμμετοχές και 48 τέρματα. Στο "Χοσέ Αμαλφιτάνι" θα φτάσει στην κορυφή της Αργεντινής αλλά και της Νοτίου Αμερικής κατακτώντας τα Clausura του 1993, του 1996, του 1998, το Apertura του 1995, το Copa Libertadores και το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 1994, το Copa Interamericana του 1994, το Supercopa Sudamericana του 1996 και το Recopa Sudamericana του 1997.

Παράλληλα ο ίδιος ανακηρύχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς τόσο στην Αργεντινή όσο και στην Νότια Αμερική το 1996. Η Πενιαρόλ από την Ουρουγουάη, ένα από τα πιο ιστορικά κλαμπ της Λατινικής Αμερικής, του κατέθεσε επίσημη πρόταση προκειμένου να ηγηθεί της ομάδας στο Copa Libertadores 

Aπέρριψε την πρότασή τους, προτιμώντας την οικονομική ασφάλεια και την πρόκληση της Ευρώπης. Μετά την τεράστια δημοσιότητα που πήρε παγκοσμίως με την Εθνική Παραγουάης στο Μουντιάλ του 1998, ομάδες από την Ιαπωνία του προσέφεραν «γη και ύδωρ». 

Οι προτάσεις περιλάμβαναν αστρονομικά ποσά για συμβόλαιο 1-2 ετών, όμως τις απέρριψε καθώς θεωρούσε ότι το αγωνιστικό επίπεδο στην Ασία ήταν πολύ χαμηλό και θα έχανε τη θέση του στην εθνική ομάδα ενόψει του Μουντιάλ 2002.

Όπως συνέβαινε με τους περισσότερους μεγάλους σταρ της Λατινικής Αμερικής εκείνη την εποχή, το Major League Soccer των ΗΠΑ εξέφρασε έντονο ενδιαφέρον. Του προτάθηκε να γίνει το κεντρικό πρόσωπο σε ομάδες με μεγάλο ισπανόφωνο κοινό όπως οι Los Angeles Galaxy ή οι MetroStars της Νέας Υόρκης). 

Οι συζητήσεις όμως δεν προχώρησαν, καθώς ζητούσε απόλυτο έλεγχο και δικαιώματα που το salary cap της αμερικανικής λίγκας δεν μπορούσε να καλύψει. το Στρασβούργο τον Οκτώβριο του 2000, έψαχνε έναν τερματοφύλακα με τεράστια προσωπικότητα για να σώσει την παρτίδα σε μια δύσκολη σεζόν

Θα κατακτήσει το Κύπελλο Γαλλίας το 2001 έχοντας 65 συμμετοχές και 1 γκολ. Κατηγόρησε τον πρόεδρο του συλλόγου, Πατρίκ Προυαζί, ότι του χρωστούσε χρήματα από ένα μπόνους υπογραφής (περίπου 2,4 εκατομμύρια δολάρια). 

Για να αποδείξει τον ισχυρισμό του, ο Παραγουανός παρουσίασε ένα έγγραφο, η διοίκηση, όμως, απέδειξε μέσω ειδικών ότι η υπογραφή στο έγγραφο ήταν πλαστή. Αυτό οδήγησε το Στρασβούργο στο να τον απολύσει αμέσως για σοβαρό παράπτωμα και να κινηθεί νομικά εναντίον του χρόνια μετά, ο Σιλαβέρτ καταδικάστηκε σε φυλάκιση με αναστολή από τα γαλλικά δικαστήρια για αυτή την υπόθεση.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Γαλλία, δεχόταν έντονη κριτική από τον γαλλικό τύπο και την τεχνική ηγεσία επειδή ήταν εμφανώς υπέρβαρος. Ο σύλλογος τον πίεζε συνεχώς να χάσει κιλά, κάτι που προκαλούσε εκνευρισμό στον εκρηκτικό τερματοφύλακα.

Το καλοκαίρι του 2002, μετά την επιστροφή του από το Μουντιάλ, η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Αρνήθηκε να παίξει σε έναν αγώνα πρωταθλήματος, ισχυριζόμενος ότι ήταν τραυματίας, ενώ η διοίκηση υποστήριζε ότι απλώς εκβίαζε καταστάσεις για να πάρει τα χρήματα που ζητούσε.

Η αγαπημένη του Βέλες Σάρσφιλντ εξέτασε σοβαρά το ενδεχόμενο να τον επαναπατρίσει αμέσως μετά τη Γαλλία. Υπήρξαν διερευνητικές επαφές με τη διοίκηση της αργεντινικής ομάδας, όμως οι δύο πλευρές αποφάσισαν να καθυστερήσουν τη συνεργασία τους, καθώς η Βέλες έδινε τότε προτεραιότητα σε νεότερους παίκτες.

Οι δύο μεγάλοι σύλλογοι της πατρίδας του, η Ολίμπια Ασουνσιόν και η Σέρο Πορτένιο προσέγγισαν την πλευρά του παίκτη. Ήθελαν να εκμεταλλευτούν την επιστροφή του εμβληματικού αρχηγού της Εθνικής Παραγουάης για διαφημιστικούς και αγωνιστικούς λόγους. 

Απέρριψε τις κρούσεις, καθώς θεωρούσε ότι το οικονομικό και αγωνιστικό επίπεδο στην Ουρουγουάη μέσω της Πενιαρόλ ήταν ανώτερο εκείνη τη στιγμή. Η Πενιαρόλ κατέθεσε την πιο ουσιαστική και επίσημη πρόταση, έψαχνε έναν τερματοφύλακα με τεράστια προσωπικότητα και ηγετικά χαρακτηριστικά για να κατακτήσει το εγχώριο πρωτάθλημα. 

Ααποδέχθηκε την πρόταση το 2003 πανηγυρίζοντας  το Πρωτάθλημα, έχοντας 15 συμμετοχές και 4 τέρματα. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους είχε αποφασίσει να αποχωρήσει από την ενεργό δράση για να ξαναπαίξει με την Βελέζ Σάρσφιλντ, τελικά συνέχισε στον σύλλογο του Μοντεβίδεο.

Η οριστική και αμετάκλητη αποχώρησή του από την ενεργό δράση σφραγίστηκε στις 11 Νοεμβρίου 2004, σε έναν ιστορικό εορταστικό αγώνα  που διοργανώθηκε προς τιμήν του στο Μπουένος Άιρες, στον οποίο μάλιστα κατάφερε να σκοράρει και ένα τελευταίο γκολ. 

Αντίπαλοι η ομάδα της Βέλεζ Σάρσφιλντ που Αποτελούνταν από τους παίκτες της «χρυσής εποχής» της Βέλες της δεκαετίας του '90, με τους οποίους ο Σιλαβέρτ κατέκτησε το Copa Libertadores και το Διηπειρωτικό Κύπελλο με προπονητή τον Κάρλος Μπιάνκι, κόντρα σε μια μεικτή ομάδα με τεράστιες προσωπικότητες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, κυρίως από τη Λατινική Αμερική.

Στο γήπεδο βρέθηκαν μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής για να τιμήσουν τον Παραγουανό τερματοφύλακα, όπως: οι Κάρλος Βαλντεράμα (Κολομβία), Ιβάν Σαμοράνο (Χιλή), Ρενέ Χιγκίτα (ο έτερος θρυλικός τερματοφύλακας-σκόρερ από την Κολομβία), Έντσο Φραντσέσκολι (Ουρουγουάη)

και Μάρκο Ετσεβέρι (Βολιβία).

Όπως άρμοζε σε όλη του την καριέρα, ο Σιλαβέρτ δεν περιορίστηκε μόνο στο να κάνει αποκρούσεις. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, κέρδισε το χειροκρότημα των περίπου 35.000 θεατών όταν άφησε την εστία του, έστησε την μπάλα και σκόραρε με μια εκπληκτική απευθείας εκτέλεση φάουλ, σφραγίζοντας με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το τέλος του μύθου του.

Μετά το τέλος του αγώνα, εμφανώς συγκινημένος, πήρε το μικρόφωνο και αποχαιρέτησε με δάκρυα στα μάτια τους φιλάθλους, λέγοντας τη χαρακτηριστική φράση: «Ένα μέρος της ζωής μου μένει για πάντα σε αυτό το γήπεδο»

Στις 27 Αυγούστου του 1989 στην Ασουνσιόν απέναντι στην Κολομβία έκανε το ντεμπούτο του με τους "αλμπιρόχα" στο πλαίσιο της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990. Πήρε μέρος σε τρεις διοργανώσεις Κόπα Αμέρικα το 1991, το 1993 και το 1997, και σε δύο τελικές φάσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 στα γήπεδα της Γαλλίας και του 2002 στα γήπεδα της Νοτίου Κορέας και της Ιαπωνίας.

Στα γήπεδα της Γαλλίας αγωνίστηκε και στα τέσσερα παιχνίδια βοηθώντας την Παραγουάη να περάσει στην φάση των "16" όπου όμως η Γαλλία πήρε την πρόκριση χάρις στο "χρυσό γκολ" του Λοράν Μπλάν. Μάλιστα μαζί με τον Φαμπιάν Μπαρτέζ συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία ομάδα της διοργάνωσης.

Το 2002 έχασε τον πρώτο αγώνα απέναντι στην Νότια Αφρική εξαιτίας της τιμωρίας που του είχε επιβληθεί με τέσσερις αγωνιστικές αποκλεισμό που αργότερα μειώθηκαν σε τρεις μιας και είχε έρθει στα χέρια με τον Ρομπέρτο Κάρλος κατά την διάρκεια της προκριματικής φάσης.

Βρισκόταν κανονικά κάτω από τα δοκάρια στα υπόλοιπα ματς του ομίλου αλλά όπως τέσσερα χρόνια νωρίτερα έτσι και τώρα η Γερμανία στην φάση των "16" τον απέκλεισε από την συνέχεια. Στις 2 Απριλίου του 2003 στην Τεγκουτσικάλπα απέναντι στην Ονδούρα πραγματοποίησε την 74η και τελευταία εμφάνισή του με την Παραγουάη έχοντας και 8 τέρματα. 

Πληθωρική προσωπικότητα δεν δίσταζε να τα βάλει με όλους και με όλα, με τον Ντιέγκο Μαραντόνα μεταξύ άλλων, ακόμα και να παίξει μπουνιές όπως το 1997 όταν ήρθε στα χέρια με τον Φαουστίνο Ασπρίγια. Δεν δίστασε να επιτεθεί ακόμα και στον φυσιοθεραπευτή της Βελέζ για την οποία μάλιστα καταδικάστηκε με ποινή φυλάκισης.

Δεν πήρε μέρος στο Copa America του 1999 που πραγματοποιούταν στην χώρα του κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι έκοψε κονδύλια από την εκπαιδεύσει για να αναλάβει την διοργάνωση. Πολλές φορές πάντως επιτέθηκε στους πολιτικούς της χώρας του κατηγορώντας τους για διαφθορά

Στον τελικό του Διηπειρωτικού το 1994 απέναντι στην Μίλαν, δέχτηκε μια δελεαστική πρόταση απο την PUMA για να φορέσει τα προϊόντα της. Δέχτηκε και όταν επέστρεψε στην Αργεντινή όλα αυτά που του είχε δώσει η εταιρία, χάρισε γάντια σε τερματοφύλακες ερασιτεχνικών κατηγοριών και τα ρούχα σε τοπικά νοσοκομεία.

Τον ονόμασαν "El Buldog" από το γεγονός ότι πάντα στην εμφάνισή του είχε μια φωτογραφία του καρτούν με το μπουλντόγκ. Ήταν ποδοσφαιρικός αναλυτής για το αμερικάνικο δίκτυο Univision στις τελικές φάσεις των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 2006 και του 2010, για το κανάλι της Κολομβίας RCN στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας και στο Canal 4 Telefuturo της Παραγουάης στην προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ρωσίας.

Πρόσφατα μέσω του twitter εξαπέλυσε σκληρή κριτική προς στον πρόεδρο της CONMEBOL Αλεχάντρο Ντομίνγκες, κατηγορώντας τον για διαφθορά.  Ο Ντομίνγκες πέρασε στην αντεπίθεση και μήνυσε τον Σιλαβέρτ κατηγορώντας τον για δυσφήμηση, συκοφαντία και ηθική βλάβη. 

Τον Δεκέμβριο του 2020 ανακοίνωσε την πρόθεση του να κατέβει στις προεδρικές εκλογές του 2023 τον Απρίλιο κάτι που έκανε ως ανεξάρτητος υποψήφιος με το κόμμα Partido de la Juventud συγκεντρώνοντας το ποσοστό 0,8% των ψήφων καταλαμβάνοντάς την έβδομη θέση.