Ήταν ο άνθρωπος που εξέλιξε το περίφημο "ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο", που στην δεκαετία του '70 το ανέπτυξε με τον Άγιαξ και την εθνική Ολλανδίας. Για αυτό τον λόγο το 1999 η FIFA τον ανακήρυξε προπονητή του 20ου αιώνα, ενώ οι Times το 2007 ως τον κορυφαίο μεταπολεμικό προπονητή.
Γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου του 1928 στο Άμστερνταμ στην περιοχή Olympiaweg που βρισκόταν πολύ κοντά στο Ολυμπιακό Στάδιο της Πόλης. Απο μικρή ηλικία του μπήκε το μικρόβιο του ποδοσφαίρου, στα 9 του χρόνια πήρε ως δώρο για τα γενέθλιά του ποδοσφαιρικά παπούτσια και μια φανέλα του Άγιαξ.
Μέσω ενός οικογενειακού φίλου του Γιούπ Κέλερ εντάχθηκε στα μικρά τμήματα του "Αίαντα" όμως η έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όπως ήταν λογικό "πάγωσε" τα πάντα. Με την ολοκλήρωση του πολέμου τον Ιούνιο του 1946 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την κοκκινόασπρη φανέλα κόντρα στην ADO Den Haag, όπου μάλιστα πέτυχε και 5 γκολ.
Θα κατακτήσει τον τίτλο και παρότι δεν θεωρούταν τεχνίτης ποδοσφαιριστής υπερκάλυπτε αυτό το κενό με την μαχητικότητα που τον διέκρινε αλλά και την δυνατότητα που είχε στο ψηλό παιχνίδι. Θα παραμείνει στον σύλλογο μέχρι και το 1958, κατακτώντας ένα ακόμα Πρωτάθλημα το 1957, έχοντας 264 εμφανίσεις με 122 τέρματα.
Στις 8 Ιουνίου του 1950 στην Στοκχόλμη σε φιλικό παιχνίδι κόντρα στην Σουηδία θα κάνει ντεμπούτο με τους "οράνιε" και θα πραγματοποιήσει ακόμα 5 συμμετοχές. Τα προβλήματα που αντιμετώπιζε στην μέση τον ανάγκασαν να αποσυρθεί σε ηλικία 30 ετών.
Μετά την απόσυρσή του, ο Μίχελς σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Φυσικής Αγωγής του Άμστερνταμ. Εκεί απέκτησε επιστημονικές γνώσεις γύρω από την ανατομία και τη φυσική κατάσταση, τις μεθόδους εκγύμνασης και την αντοχή, την παιδαγωγική και την ψυχολογία.
Αυτές οι σπουδές τον βοήθησαν να δει το ποδόσφαιρο μέσα από ένα εντελώς νέο, επιστημονικό πρίσμα, ξεφεύγοντας από τα ερασιτεχνικά πρότυπα της εποχής. Για να βιοποριστεί, εργάστηκε ως καθηγητής γυμναστικής σε σχολείο για κωφάλαλα παιδιά στο Άμστερνταμ.
Η εμπειρία αυτή αποδείχθηκε κομβική για την προπονητική του προσωπικότητα, καθώς εκεί:Έμαθε να επικοινωνεί με απόλυτη σαφήνεια. Ανέπτυξε τη χρήση οπτικών σημάτων και ξεκάθαρων οδηγιών και κατάλαβε την αξία της απόλυτης πειθαρχίας, στοιχείο που του χάρισε αργότερα το προσωνύμιο «Ο Στρατηγός».
Για να αποκτήσει εμπειρία, άρχισε να προπονεί μικρές ερασιτεχνικές ομάδες της πόλης, Asser Boys, την JOS Watergraafsmeer(1960-1964) και την Amsterdamsche Football Club(1964-1965). Η επιτυχία του σε αυτές τις ομάδες τράβηξε την προσοχή των διοικούντων του Άγιαξ, οι οποίοι το 1965, σε μια στιγμή κρίσης, θυμήθηκαν τον παλιό τους παίκτη και του εμπιστεύτηκαν τις τύχες του κλαμπ.
Θα δικαιώσει τους ιθύνοντες για αυτή τους την απόφαση, αφού μέχρι το 1971 που παρέμεινε στον σύλλογο θα κατακτήσει 4 Πρωταθλήματα το 1966, το 1967, το 1968 και το 1970, 3 Κύπελλα το 1967, το 1970 και το 1971 και το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1971 στο "Γουέμπλει" απέναντι στον Παναθηναϊκό, ενώ δύο χρόνια πριν το 1969 ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, απέναντι στην Μίλαν στο "Σαντιάγκο Μπερναμπέου" στην Μαδρίτη.
Σε 285 παιχνίδια είχε 199 νίκες, 44 ισοπαλίες και 42 ήττες. Η μεγαλύτερη του όμως παρακαταθήκη δεν είναι άλλη απο την ανάπτυξη του "ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου", με τον πρώτο που το χρησιμοποίησε τον Άγγλο Τζάκ Ρέινολντς ο οποίος ήταν τεχνικός του Άγιαξ την διετία 1945-1947 την περίοδο που ξεκινούσε και ο Μίχελς στον "Αίαντα".
Στο συγκεκριμένο σύστημα ο κάθε ποδοσφαιριστής μπορεί να παίξει σε οποιαδήποτε θέση, αν χρειαστεί. Στην περίπτωση που κάποιος παίκτης βρεθεί εκτός θέσης, τότε ο συμπαίχτης του καλύπτει το κενό που δημιουργείται, διατηρώντας τον αμυντικό ή τον επιθετικό σχηματισμό αντίστοιχα.
Ρόλο είχε και ο τερματοφύλακας ο οποίος έδινε την πάσα με τα πόδια ξεκινώντας απο εκείνον το χτίσιμο του παιχνιδιού. Βέβαια όλο αυτό προϋπόθετε οι παίκτες του να διαθέτουν απαράμιλλη τεχνική κατάρτιση, κατάλληλη φυσική κατάσταση αλλά και την προσαρμοστικότητα στην εφαρμογή της συγκεκριμένης τακτικής
Το καλοκαίρι του 1971 μετά από 6 χρόνια απόλυτης κυριαρχίας στην Ολλανδία και την κορυφή της Ευρώπης, ο Μίχελς αναζητούσε ένα νέο κίνητρο. Ήθελε να αποδείξει ότι το επαναστατικό του σύστημα, το Total Football, δεν ήταν απλώς ένα «ολλανδικό φαινόμενο», αλλά μια φιλοσοφία που μπορούσε να θριαμβεύσει στο κορυφαίο και πιο σκληρό επίπεδο της Ευρώπης.
Υπήρχε έντονο ενδιαφέρον από μεγάλους ιταλικούς συλλόγους, οι οποίοι τότε κυριαρχούσαν οικονομικά και εφάρμοζαν το αμυντικό Κατενάτσιο που ο Μίχελς ήθελε να καταρρίψει, καθώς και από γερμανικές ομάδες.
Ωστόσο, η Μπαρτσελόνα κινήθηκε πιο γρήγορα, προσφέροντάς του ένα πρότζεκτ που του έδινε απόλυτο έλεγχο. Ελκυόταν από την ιδέα να αλλάξει ριζικά την κουλτούρα και τη νοοτροπία ενός τόσο μεγάλου αλλά «κοιμώμενου» συλλόγου, η διοίκηση των Καταλανών του προσέφερε ένα εξαιρετικό συμβόλαιο, πλήρη ελευθερία κινήσεων για να επιβάλει τη «στρατιωτική» του πειθαρχία, καθώς και το απαραίτητο μπάτζετ για μελλοντικές μεταγραφές.
Ο Μίχελς προσπάθησε να επιβάλει τη «στρατιωτική» του πειθαρχία και το Total Football . Οι Ισπανοί παίκτες δυσκολεύτηκαν να προσαρμοστούν και η ομάδα τερμάτισε 3η και 2η αντίστοιχα, χάνοντας στις λεπτομέρειες τους τίτλους.
Θα κατακτήσει το Πρωτάθλημα το 1974 και το Κύπελλο Εκθέσεων το 1971 κόντρα στην Λίντς. Θα αναλάβει και την αναδιοργάνωση των ακαδημιών της Μπάρτσα θέλοντας και τα τμήματα υποδομής να παίζουν με το ίδιο σύστημα όπως και η πρώτη ομάδα ούτως ώστε να γίνεται πιο εύκολη η μετάβαση τους.
153 παιχνίδια στο "Καμπ Νου", 78 νίκες, 37 ισοπαλίες και 38 ήττες. Ενδιάμεσα στις 27 Μαρτίου του 1974 θα αναλάβει την εθνική Ολλανδίας ως προσωρινός τεχνικός παρότι είχε προκριθεί στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου με προπονητή τον Φράντισεκ Φάντροκ.
Ωστόσο, η ομοσπονδία αναζητούσε μεγαλύτερη εμπειρία και τοποθέτησε τον Μίχελς ως «επιβλέποντα προπονητή», με τον Φάντροκ να παραμένει ως βοηθός του. Θα την οδηγήσει στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 όπου και θα ηττηθεί απο την οικοδέσποινα Δυτική Γερμανία στο "Ολυμπιακό Στάδιο" του Μονάχου με 2-1 στις 7 Ιουλίου.
Αυτός ήταν ο τελευταίος του αγώνας σε αυτή την πρώτη θητεία και σε 10 αγώνες είχε 6 νίκες, 3 ισοπαλίες και 1 ήττα. Το καλοκαίρι του 1975 ερχόταν μετά απο μια απογοητευτική σεζόν, όπου η Μπαρτσελόνα τερμάτισε 3η στο πρωτάθλημα και αποκλείστηκε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών από τη Λιντς.
Το αυστηρό, «στρατιωτικό» του στυλ προπόνησης και η συνεχής απαίτηση για πειθαρχία είχαν κουράσει αρκετούς παίκτες και μέλη της διοίκησης, με αποτέλεσμα το κλίμα να βαρύνει.
Η διοίκηση των Καταλανών αποφάσισε να μην ανανεώσει το συμβόλαιό του, αντικαθιστώντας τον προσωρινά με τον Γερμανό προπονητή Χάνες Βάισβαϊλερ. Αποφάσισε να επιστρέψει στον Άγιαξ όπου έκατσε μια σεζόν έχοντας σε 40 παιχνίδια 25 νίκες 7 ισοπαλίες και 8 ήττες και συνολικά σε 325 αγώνες είχε 224 νίκες, 51 ισοπαλίες και 50 ήττες.
Η σεζόν 1975-1976 εξελίχθηκε σε εφιάλτη για την Μπαρτσελόνα, καθώς ο Γερμανός τεχνικός ήρθε σε ανοιχτή σύγκρουση με το μεγάλο αστέρι της ομάδας, τον Γιόχαν Κρόιφ. Το κλίμα στα αποδυτήρια ήταν εκρηκτικό, οι οπαδοί πήραν το μέρος του Κρόιφ και ο Βάισβαϊλερ αναγκάστηκε να παραιτηθεί τον Απρίλιο του 1976, με την ομάδα να χάνει όλους τους τίτλους.
Ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα, Αγουστίν Μοντάλ, συνειδητοποίησε ότι ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να επιβάλει την πειθαρχία, να διαχειριστεί την προσωπικότητα του Κρόιφ και να επαναφέρει το Total Football ήταν ο Μίχελς. Η διοίκηση των Καταλανών προσέγγισε τον «Στρατηγό», προσφέροντάς του ένα εξαιρετικά δελεαστικό συμβόλαιο και απόλυτο έλεγχο στην ομάδα.
Ο Μίχελς ενημέρωσε τη διοίκηση του Άγιαξ ότι ήθελε να αποδεχθεί την πρόταση και να επιστρέψει στη Βαρκελώνη. Ο Άγιαξ δεν στάθηκε εμπόδιο, αναγνώριζε τα όσα είχε προσφέρει ο Μίχελς στο παρελθόν και δεν ήθελε να κρατήσει έναν προπονητή παρά τη θέλησή του.
Η 3η θέση στο πρωτάθλημα και η απουσία τίτλων το 1976 είχαν φέρει κάποια μουρμούρα, οπότε μια αλλαγή στον πάγκο θεωρήθηκε ως μια καλή ευκαιρία για επανεκκίνηση και για τις δύο πλευρές. Το κυριότερο η Μπαρτσελόνα κάλυψε τις όποιες οικονομικές απαιτήσεις υπήρχαν για να «σπάσει» το συμβόλαιο, διευκολύνοντας την άμεση αποδέσμευσή του.
Στην Βαρκελώνη βρήκε μια ομάδα πληγωμένη από τις εσωτερικές έριδες της προηγούμενης χρονιάς. Πρώτο του μέλημα ήταν να αποκαταστήσει πλήρως τις σχέσεις του με τον Γιόχαν Κρόιφ και να δώσει ξανά τα «κλειδιά» της μεσαίας γραμμής στον Γιόχαν Νέσκενς.
Μπαρτσελόνα απέδωσε εξαιρετικό ποδόσφαιρο και διεκδίκησε το πρωτάθλημα μέχρι την τελευταία αγωνιστική. Τελικά, τερμάτισε στη 2η θέση με 45 βαθμούς, μόλις έναν βαθμό πίσω από την πρωταθλήτρια Ατλέτικο Μαδρίτης.
Στο Κύπελλο UEFA, η ομάδα έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, όπου αποκλείστηκε στις λεπτομέρειες από την Αθλέτικ Μπιλμπάο (2-1 εκτός, 2-2 εντός). Την δεύτερη σεζον 1977-1978, η Μπάρτσα τερμάτισε ξανά στη 2η θέση, αυτή τη φορά πίσω από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας και έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.
Σε αυτή την δεύτερη θητεία είχε σε 100 παιχνίδια είχε 51 νίκες, 25 ισοπαλίες και 24 ήττες και συνολικά στην Καταλωνία είχε σε 364 παιχνίδια, 185 νίκες, 82 ισοπαλίες και 87 ήττες .Το καλοκαίρι του 1978 θα υπογράψει στους Los Angeles Aztecs, oι οποίοι αγωνίζονταν στο NASL (North American Soccer League), το πρωτάθλημα που εκείνη την εποχή προσέλκυε τους μεγαλύτερους σταρ του παγκόσμιου ποδοσφαίρου (Πελέ, Μπεκενμπάουερ, Κρόιφ κ.ά.).
Tο 1979 κατάφερε να πείσει τον Γιόχαν Κρόιφ να αφήσει την Ευρώπη και να έρθει στο Λος Άντζελες. Η συνεργασία τους αναζωογόνησε την ομάδα, με τον Κρόιφ να αναδεικνύεται Πολυτιμότερος Παίκτης του πρωταθλήματος εκείνη τη χρονιά.
Κάθισε στον πάγκο των Άζτεκς για δύο σεζόν, oδήγησε την ομάδα στα ημιτελικά της περιφέρειας το 1979 και στους ημιτελικούς του πρωταθλήματος το 1980, παρουσιάζοντας ένα άκρως επιθετικό και ελκυστικό στυλ παιχνιδιού.
Συνολικά σε 64 επίσημους αγώνες κανονικής διάρκειας στο NASL, κατέγραψε 35 νίκες και 29 ήττες στο τότε αμερικανικό σύστημα δεν υπήρχαν ισοπαλίες, καθώς οι αγώνες κρίνονταν στα πέναλτι. Το καλοκαίρι του 1980 μετά την απογοητευτική παρουσία της Ολλανδίας στο Euro 1980 όπου αποκλείστηκε από τη φάση των ομίλων, το όνομα του Μίχελς έπεσε αμέσως στο τραπέζι.
Υπήρξαν κρούσεις και προτάσεις για να αναλάβει ξανά τους «Οράνιε» (τους οποίους είχε οδηγήσει στον τελικό του Μουντιάλ το 1974), ωστόσο, ο ίδιος προτίμησε να επιστρέψει σε επίπεδο συλλόγων με την Κολωνία.
Ο τότε πρόεδρος της Κολωνίας, Πέτερ Βάιαντ, του προσέφερε ένα από τα υψηλότερα συμβόλαια που είχαν δοθεί ποτέ σε προπονητή στη Γερμανία, προκειμένου να τον δελεάσει να αφήσει τις ΗΠΑ (όπου προπονούσε τους Λος Άντζελες Άζτεκς) και να επιστρέψει στην Ευρώπη.
Του δόθηκε λευκή επιταγή για τη διαχείριση του ρόστερ και την επιβολή της σιδηράς πειθαρχίας που τον χαρακτήριζε. Η διοίκηση δεσμεύτηκε να στηρίξει το πλάνο του, φέρνοντας αργότερα στην ομάδα σπουδαίους παίκτες, όπως ο κορυφαίος σκόρερ Κλάους Φίσερ και ο Κλάους Άλοφς, ώστε να εφαρμόσει τις τακτικές του.
Με τους "τράγους" θα κατακτήσει το Κύπελλο το 1983 και σε 111 αγώνες είχε 55 νίκες, 25 ισοπαλίες και 31 ήττες. Μετά τον θρίαμβο στο Euro 1988 o Μίχελς την 1η Ιουλίου 1988 ανέλαβε την Μπάγερ Λεβερκούζεν υπογράφοντας ένα ιδιαίτερα προσοδοφόρο συμβόλαιο, όμως η ομάδα δυσκολεύτηκε πολύ να αφομοιώσει τις απαιτητικές τακτικές του, με αποτέλεσμα να πραγματοποιήσει μια κακή πορεία στο Πρωτάθλημα.
Καθώς η Λεβερκούζεν πλησίαζε επικίνδυνα στη ζώνη του υποβιβασμού, η διοίκηση αποφάσισε να τον απολύσει στις 13 Απριλίου του 1989, έχοντας σε 31 αγώνες, 10 νίκες, 11 ισοπαλίες και 10 ήττες και αυτός ο σταθμός αποτέλεσε την τελευταία δουλειά του Μίχελς σε επίπεδο συλλόγων.
Συνολικά είχε τέσσερα περάσματα απο τους "οράνιε", το πρώτο το 1974, στις 14 Μάϊου του 1984 είχε αναλάβει ως τεχνικός συντονιστής, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εκτελούσε χρέη συμβούλου και τεχνικού διευθυντή, ενώ στις 14 Νοεμβρίου του 1984 ανέλαβε ως υπηρεσιακός μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου. Σε δύο αγώνες είχε 1 νίκη και 1 ήττα, αλλά αναγκάστηκε να αποχωρήσει άμεσα καθώς έπρεπε να υποβληθεί σε σοβαρή επέμβαση στην καρδιά και παρέδωσε στον Λίο Μπενάκερ.
Η αποτυχία πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, έφερε την ανάγκη για ριζική αναδόμηση. Η ολλανδική ομοσπονδία αναζητούσε μια ισχυρή προσωπικότητα με απόλυτο κύρος που θα μπορούσε να πειθαρχήσει και να αξιοποιήσει τη νέα, εξαιρετικά ταλαντούχα αλλά άπειρη «χρυσή φουρνιά» (Ρούουντ Γκούλιτ, Μάρκο φαν Μπάστεν, Φρανκ Ράικαρντ, Ρόναλντ Κούμαν).
Έχοντας ξεπεράσει τα προβλήματα υγείας του, συμφώνησε να επιστρέψει επισήμως στην τεχνική ηγεσία στις 29 Απριλίου του 1986. Θα την οδηγήσει στην κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας όπου στον τελικό η Ολλανδία θα επικρατήσει της Σοβιετικής Ένωσης με 2-0 στο "Ολυμπιακό Στάδιο" του Μονάχου στις 25 Ιουνίου του 1988.
Αυτός ήταν ο 22ος και τελευταίος αγώνας του Μίχελς στο τρίτο αυτό πέρασμα, έχοντας 12 νίκες, 6 ισοπαλίες και 4 ήττες. Τελευταίο του πέρασμα απο τις 26 Σεπτεμβρίου του 1990, μετά την απογοητευτική πορεία στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας υπό τον Λέο Μπενάκερ, η ομάδα είχε σοβαρά εσωτερικά προβλήματα και κλίκες ανάμεσα στους παίκτες, όπως οι Γκούλιτ, Φαν Μπάστεν και Ράικαρντ).
Η Ολλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία στην οποία ο Μίχελς εργαζόταν ήδη ως τεχνικός διευθυντής, έκρινε ότι ο «Στρατηγός» ήταν ο μόνος με την απαραίτητη προσωπικότητα και το κύρος για να ενώσει ξανά την ομάδα ενόψει των προκριματικών του Euro 1992.
Πράγματι θα την οδηγήσει στην τελική φάση του Euro 1992 στα γήπεδα της Σουηδίας, όπου και θα γνωρίσει την ήττα στον ημιτελικό απο την Δανία στην διαδικασία των πέναλντι στις 22 Ιουνίου. Αυτός ήταν το "κύκνειο άσμα" του Μίχελς με την εθνική Ολλανδίας έχοντας σε 19 αγώνες, 11 νίκες, 4 ισοπαλίες και 4 ήττες
53 παιχνίδια, 30 νίκες, 14 ισοπαλίες, 9 ήττες, και στα τέσσερα περάσματα και μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Σουηδίας θα αποφασίσει να αποχωρήσει οριστικά απο τους πάγκους. Μετά την απόσυρση του προσέφερε τις υπηρεσίες του ως τεχνικός σύμβουλος στην Ολλανδική ποδοσφαιρική ομοσπονδία, προσφέροντας τις γνώσεις του για την ανάπτυξη των τμημάτων υποδομής και την εκπαίδευση των Ολλανδών προπονητών.
Διατήρησε αυτή την ιδιότητα μέχρι τις 3 Μαρτίου 2005, όταν και έφυγε από τη ζωή. διετέλεσε μέλος της Τεχνικής Επιτροπής της UEFA απο το 1990 έως το 2004. Απο το 1990 έως το 1992 υπηρέτησε ως απλό μέλος της Επιτροπής Τεχνικής Ανάπτυξης.
Απο το 1992 έως το 2004, ανέλαβε καθήκοντα Αντιπροέδρου της ίδιας επιτροπής και απο το 2004 εως το 2005, μετά την αποχώρησή του από τη θέση του Αντιπροέδρου, παρέμεινε στην UEFA ως Ειδικός Σύμβουλος μέχρι και τον θάνατό του, τον Μάρτιο του 2005.
Εργάστηκε ως κύριος εισηγητής και εκπαιδευτής σε σεμινάρια προπονητικής της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας και κατέγραψε τη φιλοσοφία του εκδίδοντας βιβλία για την τακτική και τη διαχείριση ομάδων.
Στις 3 Μαρτίου του 2005 σε ηλικία 77 ετών θα αφήσει την τελευταία του πνοή στο Άαλστ του Βελγίου μετά την δεύτερη εγχείριση καρδιάς που υπεβλήθη, η πρώτη ήταν το 1986. Η κηδεία του έγινε σε πολύ στενό οικογενειακό και φιλικό κύκλο, καθώς αυτή ήταν η προσωπική του επιθυμία.
Το άλτερ έγκο του τόσο στον Άγιαξ όσο και στην Εθνική ήταν ο Γιόχαν Κρόιφ ο οποίος ουσιαστικά αποτέλεσε μαθητής του ακολουθώντας τα βήματα του. "Τόσο ως παίκτης αλλά και ως προπονητής δεν υπήρξε άλλος σαν αυτόν που μου έμαθε τόσα πολλά. Θα μου λείψει, πάντα θαύμαζα τον τρόπο με τον οποίον ηγούταν".
Το 2013 το World Soccer στην ψηφοφορία του τον κατέταξε στην δεύτερη θέση πίσω απο τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον για τον κορυφαίο προπονητή όλων των εποχών, ίδια θέση κατέλαβε και στην αντίστοιχη ψηφοφορία του ESPN.
To 2019 το "France Football" τον ανακήρυξε κορυφαίο προπονητή όλων των εποχών, ενώ το όνομα του έχει δοθεί στο βραβείο που δίνεται κάθε χρόνο στον κορυφαίο προπονητή στην κάθε κατηγορία στην Ολλανδία απο το 2003.
Το άγαλμά του κοσμεί τον κήπο των γλυπτών στα κεντρικά γραφεία της Ολλανδικής Ομοσπονδίας στο Zeist, ενώ υπάρχουν και τιμητικές αναφορές με το όνομά του στο γήπεδο του Άγιαξ, την "Γιόχαν Κρόιφ Αρίνα".
Tο 2004 κατέλαβε την 54η θέση στους κορυφαίους Ολλανδούς όλων των εποχών. Θα ορκιστεί Ιππότης του Τάγματος Οράγγης-Νασάου του Ολλανδικού Στέμματος το 1974 και Ιππότης –Αξιωματικός του Τάγματος Οράγγης-Νασάου του Ολλανδικού Στέμματος το 1988.
