Ρομπέρτο Κάρλος Ο άνθρωπος με το σουτ "δυναμίτη"

Ιούνιος του 1997 και στην Γαλλία διεξάγεται το "Tournoi de France" ως "προθέρμανση" για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου που θα διεξαχθεί το καλοκαίρι του 1998. Στο άνοιγμα της αυλαίας στο "Ζερλάν" της Λιόν η οικοδέσποινα υποδέχεται την Βραζιλία και στο 21ο λεπτό η "σελεσάο" κερδίζει φάουλ πολλά μέτρα έξω από την μεγάλη περιοχή. Την εκτέλεση αναλαμβάνει ο Ρομπέρτο Κάρλος ο οποίος προς έκπληξη όλων αποφασίζει να σουτάρει απευθείας. Η μπάλα φεύγει από το πόδι του με 137 χλμ/ώρα και παίρνει τέτοια φάλτσα που καταλήγει στην αριστερή γωνία του  Μπαρτέζ χωρίς καν να μπορέσει να αντιδράσει.

O Roberto Carlos da Silva Rocha όπως είναι το πλήρες όνομα του γεννήθηκε στις 10 Απριλίου του 1973 στην πόλη Γκάρσα της πολιτείας του Σάο Πάολο. Όπως οι περισσότεροι Βραζιλιάνοι προέρχονταν από φτωχή οικογένεια και περνούσε τον χρόνο του βοηθώντας τους γονείς του στις δουλειές της φάρμας.

Πολύ γρήγορα όμως τον κέρδισε το ποδόσφαιρο και η Ουνιάο Σάο Ζοάο το 1991 ήταν η πρώτη του ομάδα όπου είχε 66 συμμετοχές και 5 γκολ. Μάλιστα είναι από τους λίγους που κατάφερε να χριστεί διεθνής με την Εθνική ανδρών, παρότι αγωνιζόταν σε ομάδα χαμηλότερης κατηγορίας.

Τον Αύγουστο του 1992 θα δοθεί δανεικός στην Ατλέτικο Μινέιρο η οποία τότε πραγματοποιούσε περιοδεία στην Ευρώπη με την δεύτερη της ομάδα αφού η πρώτη θα έδινε αγώνες στο Copa Conmebol. 

Στα πρώτα δύο παιχνίδια στην Ιταλία δεν θα συμμετάσχει, αλλά θα αγωνιστεί στην Ισπανία κόντρα σε Γέιδα, Λογκρονιές και Αθλέτικ Μπιλμπάο. Ο ίδιος μάλιστα όταν το 2014 όταν αποσύρθηκε απο την ενεργό δράση είχε αναφερθεί σε αυτή την εμπειρία θεωρώντας ότι αυτά τα παιχνίδια του έδωσαν το εισιτήριο για την Ισπανία. 

Το 1993 μία από τις μεγαλύτερες ομάδες της χώρας η Παλμέιρας αποφάσισε να τον εντάξει στο δυναμικό της και μέχρι το 1995 όπου και φόρεσε την φανέλα των "βερντάο" 185 φορές πετυχαίνοντας 18 γκολ κατέκτησε 2 Πρωταθλήματα Brasileirao το 1993 και το 1994 και ισάριθμα Paulista.

Πολύ σύντομα ομάδες από την Γηραιά Ήπειρο χτύπησαν την πόρτα των "porco" και ενώ βρισκόταν πολύ κοντά στο να υπογράψει στην Αγγλία και την Άστον Βίλα τελικά το καλοκαίρι του 1995 κατέληξε στην Ιταλία και στην Ίντερ.

Άν και το ντεμπούτο του απέναντι στην Βιτσέντζα στην πρεμιέρα της περιόδου 1995-1996 ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό, δεν είχε και την ανάλογη συνέχεια αφού υπήρξε διάσταση απόψεων ανάμεσα στον ποδοσφαιριστή και τον προπονητή των "νερατζούρι" Ρόι Χόντγκτσον.

Ο μεν Άγγλος ήθελε να τον χρησιμοποιεί ως αριστερό εξτρέμ ενώ ο ίδιος ο Βραζιλιάνος ήθελε να αγωνίζεται ως αριστερός μπακ. Έτσι την χρυσή τομή ανέλαβε να την βρει ο Μάσιμο Μοράτι ο οποίος αποφάσισε να τον ανταλλαξει στην Ρεάλ Μαδρίτης παίρνοντας τον Ιβάν Ζαμοράνο και εφυγε από το Μιλάνο με 34 συμμετοχές και 7 γκολ.

Στην Μαδρίτη ο Ρομπέρτο Κάρλος βρήκε την "Ιθάκη" του, με την φανέλα των μερένγκες από το 1996 έως το 2007 έκανε τα καλύτερά του παιχνίδια, ήταν αναπόσπαστο μέλος της 'βασίλισσας" και πολύ σύντομα θεωρούταν ο καλύτερος αριστερός μπακ της εποχής του.

Συνολικά σε όλες τις διοργανώσεις φόρεσε την φανέλα των "μπλάνκος"  527 φορές με  69 γκολ και κατέκτησε μαζί της 4 Πρωταθλήματα(1997,2001,2003,2007),3 Σούπερ Καπ(1997,2001,2003), 3 Τσάμπιονς Λιγκ(1998,2000,2002), 1 Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ(2002) και 2 Διηπειρωτικά(1998,2002).

Το καλοκαίρι του 2007 αποφάσισε να αφήσει την Ισπανία, η Τσέλσι ήταν η ομάδα που έφτασε πιο κοντά από οποιαδήποτε άλλη. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος χρόνια αργότερα, είχε συναντηθεί προσωπικά με τον ιδιοκτήτη Ρομάν Αμπράμοβιτς στο Παρίσι και είχαν συμφωνήσει σε όλα. 

Η μεταγραφή χάλασε την τελευταία στιγμή λόγω μικρών λεπτομερειών και όρων στο συμβόλαιο, με αποτέλεσμα να μην υπογράψει. Αρκετοί ιταλικοί σύλλογοι εξέφρασαν επίσημο ενδιαφέρον για να τον αποκτήσουν, ενώ πέρα από την Τσέλσι, και άλλες αγγλικές ομάδες  προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν το γεγονός ότι ήταν ελεύθερος, καθώς η εμπειρία του και η φυσική του κατάσταση παρέμεναν σε κορυφαίο επίπεδο παρά τα 34 του χρόνια.

Οι Τούρκοι της Φενερμπαχτσέ τον διεκδικούσαν από την προηγούμενη σεζόν, τον έπεισαν παρουσιάζοντάς του ένα άκρως φιλόδοξο πλάνο για ευρωπαϊκή καταξίωση, ενώ καταλυτικό ρόλο έπαιξε η παρουσία του ειδώλου του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, Ζίκο, στον πάγκο της ομάδας.

Έτσι κατέληξε στην Τουρκία και στα "κίτρινα καναρίνια" με τα οποία είχε 104 συμμετοχές και 10 γκολ, κατακτώντας 2 Σούπερ Καπ(2007,2009). Τον Οκτώβριο του 2009, ο Ρομπέρτο Κάρλος δήλωσε δημόσια πως αν τον καλούσε η Ρεάλ Μαδρίτης, θα επέστρεφε αμέσως και θα αγωνιζόταν εντελώς δωρεάν από τον Ιανουάριο για να βοηθήσει την ομάδα. 

Αν και η δήλωσή του συγκίνησε τους οπαδούς, η διοίκηση των Μαδριλένων δεν προχώρησε σε επίσημη πρόταση καθώς έδινε βάρος σε νεότερους παίκτες. Υπήρξαν διερευνητικές επαφές και προτάσεις από συλλόγους της Αμερικής που ήθελαν να εκμεταλλευτούν το εμπορικό του όνομα, ένα ενδιαφέρον που μετουσιώθηκε σε επίσημη κρούση (κυρίως από τους Λος Άντζελες Γκάλαξι) λίγο αργότερα.

Μόλις έγινε γνωστό ότι θα μείνει ελεύθερος από την Τουρκία, ομάδες της πρώτης κατηγορίας της Βραζιλίας εξέτασαν την περίπτωσή του, όμως η προοπτική να παίξει μαζί με τον Ρονάλντο στην Κορίνθιανς συν το ότι ήταν η ομάδα που κινήθηκε πιο ζεστά για να τον φέρει πίσω στη Βραζιλία μετά από 15 χρόνια στην Ευρώπη δεν άφησε περιθώρια σε άλλους μνηστήρες. 

Η παρουσία των δύο θρύλων της "Σελεσάο" στην ίδια ομάδα δημιούργησε παγκόσμιο ενδιαφέρον. Τα παιχνίδια της Κορίνθιανς γίνονταν sold out, οι πωλήσεις στις φανέλες εκτοξεύτηκαν και το κλαμπ έζησε μια άνευ προηγουμένου εμπορική άνθηση.

Στο γήπεδο, η χημεία τους ήταν εμφανής από την πρώτη στιγμή, ο Ρομπέρτο Κάρλος με τις ασίστ και τα ανεβάσματά του τροφοδοτούσε τον Ρονάλντο, βοηθώντας την ομάδα να παρουσιάσει εξαιρετικό ποδόσφαιρο στις τοπικές διοργανώσεις.

Ο μεγάλος στόχος της διοίκησης και των δύο παικτών ήταν η κατάκτηση του Copa Libertadores, η αποτυχία όμως να προχωρήσουν στη διοργάνωση έφερε μεγάλες αντιδράσεις. Στις αρχές του 2011, μετά από τον οδυνηρό αποκλεισμό-σοκ από την άσημη Ντεπόρτες Τολίμα στα προκριματικά του Libertadores, οι οργανωμένοι οπαδοί της Κορίνθιανς εξοργίστηκαν. 

Επιτέθηκαν στο λεωφορείο της ομάδας και άρχισαν να απειλούν τη ζωή των παικτών και των οικογενειών τους. Αυτή η έκρυθμη κατάσταση οδήγησε στο τέλος της συνεργασίας τους, αφού  φοβούμενος για την ασφάλειά του, ζήτησε να λυθεί το συμβόλαιό του τον Φεβρουάριο του 2011 με 64 συμμετοχές και 5 γκολ.

Μόλις έλυσε το συμβόλαιό του, ορισμένοι σύλλογοι της πατρίδας του εξέτασαν το ενδεχόμενο να τον κρατήσουν στο εγχώριο πρωτάθλημα, όμως ο ίδιος ήθελε να απομακρυνθεί από τη χώρα λόγω των απειλών που είχε δεχθεί από τους οπαδούς της Κορίνθιανς.

Η πιο πολυσυζητημένη και παράδοξη πρόταση ήρθε από την Νοτς Κάυντι, που αγωνιζόταν τότε στη League One) Ο σύλλογος, έχοντας ως αθλητικό διευθυντή τον Σβεν-Γκόραν Έρικσον και Άραβες επενδυτές, συνδέθηκε έντονα με τον Βραζιλιάνο σταρ, προσπαθώντας να κάνει το απόλυτο μεταγραφικό «μπαμ»

Υπήρξε επίσημο ενδιαφέρον και κρούσεις από αμερικανικούς συλλόγους όπως οι Λος Άντζελες Γκάλαξι, οι οποίοι του πρόσφεραν ένα εξαιρετικό περιβάλλον για να κλείσει την καριέρα του, συνδυάζοντας το ποδόσφαιρο με το κατάλληλο marketing.

Η Ανζί Μαχάτσκαλα, η οποία είχε μόλις αγοραστεί από τον δισεκατομμυριούχο Σουλεϊμάν Κερίμοφ, διέλυσε κάθε ανταγωνισμό προσφέροντας ένα αδιανόητο οικονομικό πακέτο. Ο Ρομπέρτο Κάρλος έλαβε ένα συμβόλαιο με ετήσιες αποδοχές που άγγιζαν τα 6 έως 10 εκατομμύρια ευρώ, ενώ ως δώρο για τα 38α γενέθλιά του, ο ιδιοκτήτης του έκανε δώρο μια πολυτελέστατη Bugatti Veyron.

Πραγματοποίησε 28 συμμετοχές και 5 γκολ, ενώ η θητεία του σημαδεύτηκε από δύο άσχημα περιστατικά, όπου αντίπαλοι οπαδοί της Ζενίτ και της Κρίλια Σοβέτοφ του πέταξαν μπανάνες, γεγονός που τον ώθησε να αποχωρήσει προσωρινά από το γήπεδο σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

 .

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ανέλαβε χρέη τεχνικού διευθυντή στον σύλλογο ενώ από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του 2011 είχε την τεχνική της ηγεσία. Σύλλογοι από τη Ισπανία και την Γαλλία εξέτασαν την περίπτωσή του, όπως ομάδες από τη Μέση Ανατολή του πρόσφεραν «χρυσά» συμβόλαια.

Υπήρξε έντονο ενδιαφέρον από το ραγδαία αναπτυσσόμενο τότε κινεζικό πρωτάθλημα, δέχθηκε επίσημη κρούση και από μία ποδοσφαιρική ομοσπονδία για να αναλάβει ρόλο ομοσπονδιακού τεχνικού. Η Σίβασπορ θα είναι αυτή που θα ρισκάρει με την επιλογή της και εκείνος αποδέχθηκε αμέσως το διετές συμβόλαιο, καθώς γνώριζε καλά το τουρκικό ποδόσφαιρο από τη θητεία του ως παίκτης στη Φενέρμπαχτσε

Στις 3 Ιουνίου του 2013 ανέλαβε την τεχνική της ηγεσία της θέση στην οποία έκατσε μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου του 2014 όταν και παραιτήθηκε λόγω των κακών αγωνιστικών αποτελεσμάτων, έχοντας σε 59 παιχνίδια 23 νίκες, 9 ισοπαλίες και 27 ήττες.

Δεν έμεινε και πολύ εκτός δράσης αφού η Ακισάρ Μπελεντιγεσπορ κινήθηκε γρηγορά ψάχνοντας έναν προπονητή με ισχυρή προσωπικότητα για να αντικαταστήσει τον Μουσταφά Ακτσάι και να σώσει την ομάδα από τον υποβιβασμό.

Το όνομά του συνδέθηκε με διερευνητικές επαφές από συλλόγους της πατρίδας του, οι οποίοι ήθελαν να εκμεταλλευτούν το τεράστιο εμπορικό του όνομα, όμως ο ίδιος προτίμησε να συνεχίσει το προπονητικό του αγροτικό στην Ευρώπη.

Όπως και κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Σίβασπορ, υπήρχαν σταθερά ανοιχτές «πόρτες» με υψηλότατες οικονομικές απολαβές από τη Μέση Ανατολή, αλλά ο Βραζιλιάνος ήθελε ένα πιο ανταγωνιστικό αθλητικό περιβάλλον εκείνη τη στιγμή.

Στις 11 Ιανουαρίου του 2015 θα την αναλάβει και σε 20 παιχνίδια είχε 5 νίκες, 7 ισοπαλίες και 8 ήττες. Με το τέλος της περιόδου αποφάσισε να μην εξαντλήσει το σύμβολαιο και αφού είχε συζητήσεις με την Άλ Αραμπί του Κατάρ που δεν είχαν αίσιο τέλος, κατέληξε στην Ινδία και τους Delhi Dynamos.

Στην πρωτεύουσα της Ινδίας έκατσε απο τις 3 Ιουλίου μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου οδηγώντας την σε 16 παιχνίδια Πρωταθλήματος μετρώντας 7 νίκες, 4 ισοπαλίες και 5 ήττες

Πλούσια ήταν η παρουσία του και με την εθνική ομάδα της χώρας του με την οποία έκανε ντεμπούτο στις 25 Φεβρουαρίου του 1992 σε φιλικό παιχνίδι απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στην Φορταλέζα. 

Κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα και το Confederations Cup του 1997, ενώ η πρώτη του παρουσία σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου ήρθε στα γήπεδα της Γαλλίας όπου αγωνίστηκε και στα εφτά παιχνίδια της διοργάνωσης φτάνοντας μέχρι και τον τελικό του Παρισιού όπου οι οικοδεσπότες κατέκτησαν τον τίτλο.

Ακολούθησε μία ακόμα κατάκτηση Copa America το 1999 όμως η μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του ήρθε το 2002 στα γήπεδα της Ιαπωνίας και της Νοτίου Κορέας όταν και πανηγύρισε μαζί με τους συμπαίκτες του την κατάκτηση του πέμπτου Παγκοσμίου Κυπέλλου στην ιστορία της "σελεσάο".

Αγωνίστηκε στα έξι παιχνίδια μιας και έχασε τον πρώτο αγώνα με την Κόστα Ρίκα λόγω τιμωρίας ενώ πέτυχε και ένα γκολ με την Κίνα. Τελευταία του παρουσία στα γήπεδα της Γερμανίας το 2006 όπου πήρε μέρος σε τέσσερα παιχνίδια, δεν αγωνίστηκε κόντρα στην Ιαπωνία αλλά η Γαλλία στην προημιτελική φάση του "έκοψε τον δρόμο".

Ο αγώνας της Φρανκφούρτης την 1η Ιουλίου του 2006 ήταν η 125η και τελευταία  συμμετοχή και κατέχει την δεύτερη θέση στην λίστα με τις περισσότερες συμμετοχές πίσω μόνο από τον Καφού πετυχαίνοντας και 11 γκολ.

Πήρε μέρος και στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996 όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία εντεκάδα των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 1998 και του 2002, το 2002 ήταν στην δεύτερη θέση για την ψηφοφορία της Χρυσής Μπάλας πίσω μόνο απο τον Ρονάλντο, ενώ εισήχθη στο βραζιλιάνικο Hall of Fame.

Ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο εκπροσωπώντας τους «μερένχες», πρόσφατα βρέθηκε στη Βουδαπέστη για την προετοιμασία της ομάδας, όπου επισκέφθηκε τον τάφο του θρύλου Φέρεντς Πούσκας και συναντήθηκε με συνδέσμους φιλάθλων.

Συμμετέχει ενεργά σε παγκόσμια εκπαιδευτικά και αθλητικά προγράμματα για παιδιά με το Real Madrid Foundation, εγκαινίασε το World Challenge της Ρεάλ Μαδρίτης, υποδεχόμενος εκατοντάδες νέους αθλητές από δεκάδες χώρες.

Πρωταγωνιστεί σε εκπομπές και media projects, όπως η πρόσφατη ποδοσφαιρική σειρά συνεντεύξεων "Legends of Soccer World Cup Tour", την οποία παρουσιάζει μαζί με τον γνωστό δημοσιογράφο Φαμπρίτσιο Ρομάνο.

Στις αρχές του έτους, ο 52χρονος πλέον Βραζιλιάνος σταρ υποβλήθηκε σε μια προγραμματισμένη, προληπτική χειρουργική επέμβαση στην καρδιά στο Σάο Πάολο. Ο ίδιος καθησύχασε τους οπαδούς του στα social media, διαψεύδοντας τις φήμες περί εμφράγματος, και πλέον έχει αναρρώσει πλήρως.

Την 1η Σεπτεμβρίου του 2026 ανακοινώθηκε ότι μαζί με τον Ρονάλντο πήραν το 80% των μετοχών της ομάδας Ασοσιασάο Ατλέτικα Ιντερνασιονάλ, ενός συλλόγου 112 ετών, που τη δεδομένη χρονική στιγμή αγωνιζόταν στη Γ’ κατηγορία της Βραζιλίας, .αντί ενός ποσού που θα φτάσει έως και τα 75,4 εκατομμύρια ευρώ σε βάθος δεκαετίας, με τη Γενική Συνέλευση να εγκρίνει την πρόταση των δύο θρύλων με 53 ψήφους υπέρ και μόνο μία κατά.