Ντιέγκο Μαραντόνα "Θεός και διάβολος"

Στην πατρίδα του δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι λατρεύεται σαν θεός, άλλωστε στο Ροζάριο από το 1998 υπάρχει η "Iglesia Maradoniana" που ήδη αριθμεί χιλιάδες μέλη και είναι διακοσμημένη με οτιδήποτε σχετίζεται με τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Ο από πολλούς καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών είχε μια πολυτάραχη ζωή που τα περιείχε όλα, δόξα, χρήματα, δύσκολες στιγμές αλλά και την αναγνώριση της αξίας του.

Γεννημένος στις 30 Οκτωβρίου του 1960 στην Λανούς αλλά μεγαλωμένος στην περιοχή Βίλα Φιορίτο του Μπουένος Άιρες, από την ηλικία των 10 ετών είχε δείξει δείγματα του ταλέντου του ξεκινώντας από την γειτονιά του την Estrella Roja, όπου ο φίλος του Γκόγιο Καρίζο τον προέτρεψε να δοκιμαστεί στις ακαδημίες των Argentinos Juniors. 

Ο ανιχνευτής ταλέντων Φραντσίσκο Κορνέχο εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την τεχνική του, που αρχικά πίστεψε ότι το παιδί τού έλεγε ψέματα για την ηλικία του και ότι ήταν μεγαλύτερος. Εντάχθηκε στους  "Los Cebollitas"  στα τμήματα υποδομής της Αρχεντίνος Τζούνιορς και σε ηλικία 16 ετών κέρδισε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο.

Στις 20 Οκτωβρίου του 1976 έκανε ντεμπούτο με την φανέλα των "κόκκινων εντόμων" με τους οποίους στην πενταετή παρουσία είχε 166 συμμετοχές με 116 γκολ. Η χάρη του έφτασε και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και πιο συγκεκριμένα στην Αγγλία.

Η Σέφιλντ Γιουνάιτεντ το 1978 έκανε πρόταση αγοράς στους Αρχεντίνος αλλά οι απαιτήσεις των Αργεντίνων έφταναν τις 600.000 λίρες ένα ποσό που δεν μπορούσαν εν τέλει τα "ξυράφια" να το δώσουν.

Η καλύτερη προσφορά έγινε απο την Ρίβερ Πλέιτ, αλλά ο ίδιος ήθελε να παίξει στην Μπόκα Τζούνιορς. Όμως οι "χεινέσες" αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα και δεν μπορούσαν να πληρώσουν το ποσό που ζητούσαν οι Αρχεντίνος.

Τελικά η λύση βρέθηκε στο να δοθεί δανεικός για 1,5 χρόνο και να διατηρήσει ένα ποσό μεταπώλησης. Η προσαρμογή δεν ήταν εύκολη αφού ήρθε σε κόντρα με τον προπονητή Σίλβιο Ματσορλίνι, ενω είδε και απο πρώτο χέρι την αντίδραση των οπαδών σε άσχημα αποτελέσματα.

 

Παρόλα αυτά πανηγύρισε μαζί της την κατάκτηση του Metropolitano το 1981, που ήταν ο μοναδικός του τίτλος στην Αργεντινή. Εν αντιθέσει με το National όπου αποκλείστηκε στα προημιτελικά απο την Βελέζ Σάρσφιλντ, έχοντας 40 συμμετοχές και 28 γκολ.

Υπήρξαν ομάδες που είχαν ενδιαφερθεί και η μάχη για την υπογραφή του «Ντιεγκίτο» ήταν σκληρή. Οι άνθρωποι της Ρεάλ προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τις καθυστερήσεις στις διαπραγματεύσεις της Μπαρσελόνα με τη χούντα της Αργεντινής, ωστόσο, ο Μαραντόνα είχε δώσει ήδη τον λόγο του στους Καταλανούς.

Η Γιουβέντους μέσω του ισχυρού άνδρα της FIAT Τζάνι Ανιέλι, είχε εξετάσει σοβαρά την περίπτωσή του το 1980. Αποσύρθηκε όταν συνειδητοποίησε το χαώδες οικονομικό και πολιτικό παρασκήνιο που απαιτούνταν για να βγει ο παίκτης από την Αργεντινή.

Η Μίλαν έκανε μια διερευνητική κρούση, όμως εκείνη την περίοδο (αρχές δεκαετίας '80) βρισκόταν σε διοικητική και οικονομική αστάθεια, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ανταγωνιστεί τα εκατομμύρια των Ισπανών.

Απο την άλλη η Μπαρτσελόνα προσπαθούσε να αποκτήσει τον Μαραντόνα ήδη από το 1980, όμως συνάντησε τεράστια εμπόδια. Η στρατιωτική δικτατορία της Αργεντινής είχε απαγορεύσει τη μεταγραφή του πριν από το Μουντιάλ του 1982, τον θεωρούσαν «εθνικό κεφάλαιο» και δεν ήθελαν να φύγει από τη χώρα πριν από το τουρνουά της Ισπανίας.

Το τελικό κόστος της μεταγραφής έφτασε τα 7,6 εκατομμύρια δολάρια (περίπου 1,2 δισεκατομμύρια πεσέτες), ποσό που αποτελούσε την ακριβότερη μεταγραφή στον κόσμο μέχρι τότε. 5,3 έως 5,9 εκατομμύρια δολάρια έλαβε η Αρχεντίνος με την Μπαρτσελόνα να δίνει μια προκαταβολή 2 εκατομμυρίων δολαρίων το καλοκαίρι του 1982, ενώ το υπόλοιπο ποσό συμφωνήθηκε να εξοφληθεί σε δόσεις με ορίζοντα τετραετίας.

Η Μπόκα έλαβε το ποσό των 2,2 εκατομμυρίων δολαρίων ως αποζημίωση για τη διακοπή του συμβολαίου δανεισμού του Μαραντόνα, αλλά και για να καλυφθούν τα χρέη που είχε συσσωρεύσει η Μπόκα προς τους Αρχεντίνος από την αρχική τους συμφωνία το 1981.

Η μεταγραφή παραλίγο να τιναχτεί στον αέρα τις τελευταίες ημέρες πριν από τις υπογραφές, λόγω μιας διαφωνίας για τις αμοιβές των δικηγόρων και των μεσαζόντων, οι οποίες άγγιζαν τις 500.000 δολάρια. Τελικά, επήλθε συμβιβασμός και το ποσό των 320.000 δολαρίων μοιράστηκε ισομερώς σε τέσσερα ίσα μερίδια (25% έκαστος), τα οποία πλήρωσανη Μπαρτσελόνα, οι Αρχεντίνος, η Μπόκα και ο ίδιος ο Μαραντόνα.

Στην Ισπανία η παρουσία του δεν ήταν ανάλογη του ποσού που ξοδεύτηκε, εκεί δοκίμασε για πρώτη φορά ναρκωτικά, επηρεάστηκε απο την χλιδάτη ζωή με τα πάρτι μέχρι πρωίας, ταλαιπωρήθηκε από ηπατίτιδα συν το γεγονός του σοβαρού τραυματισμού που υπέστη από τον Αντόνιο Γκοικοετσέα της Αθλέτικ Μπιλμπάο τον Σεπτέμβριο του 1983.

Το παιχνίδι κόντρα στην Αθλέτικ τον Μάιο του 1984 στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας αποτέλεσε το "κύκνειο άσμα" του στην Ιβηρική. Ο τσακωμός του με τον Μιγκέλ Άνχελ Σόλα μετά το τέλος του αγώνα, οδήγησε τους υπευθύνους της ομοσπονδίας να του επιβάλλουν ποινή αποκλεισμού τριών μηνών απο κάθε αγωνιστική δραστηριότητα. 

Θεωρώντας ότι η διοίκηση των "μπλαουγκράνα" δεν τον προστάτεψε, ήρθε σε κόντρα και με τον ίδιο τον πρόεδρο Χοσέπ Λουίς Νούνιες, ζητώντας το καλοκαίρι του 1984, να φύγει απο το "Καμπ Νου". Με την Μπαρτσελόνα κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας, το Λιγκ Καπ και το Σούπερ Καπ το 1983, έχοντας σε 58 συμμετοχές 38 γκολ. 

Ο πρόεδρος της Γιουβέντους, Τζάνι Ανιέλι, επιθυμούσε διακαώς να δει τον Μαραντόνα δίπλα στον Μισέλ Πλατινί, η ομάδα του Τορίνο έκανε επίσημη κρούση, όμως ο Μαραντόνα και ο μάνατζέρ του, Χόρχε Σιτερσπίλερ, αρνήθηκαν. 

Ο Ντιέγκο δεν ήθελε να πάει σε μια ομάδα όπου θα έπρεπε να «μοιράζεται» την ηγεσία με τον Πλατινί,  Για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια, η Ρεάλ προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την κατάσταση και μόλις κυκλοφόρησε ότι η Μπαρσελόνα συζητά την παραχώρησή του, οι Μαδριλένοι έκαναν μια διερευνητική πρόταση. 

Ωστόσο, η διοίκηση της Μπαρσελόνα (υπό τον πρόεδρο Χόσέπ Λουίς Νούνιεθ) ξεκαθάρισε αμέσως ότι δεν υπήρχε καμία περίπτωση να πουλήσει τον Μαραντόνα στον αιώνιο αντίπαλό της εντός Ισπανίας. Η Τότεναμ είχε ήδη στο ρόστερ της τον Αργεντινό Όσβαλντο Αρντίλες (στενό φίλο του Μαραντόνα), ο οποίος προσπάθησε να μεσολαβήσει για τη μεταγραφή. 

Έκανε μια πρώτη οικονομική προσέγγιση, αλλά αποσύρθηκε γρήγορα όταν συνειδητοποίησε ότι το κόστος της μεταγραφής και οι απαιτήσεις του παίκτη ξεπερνούσαν κατά πολύ τα οικονομικά δεδομένα του αγγλικού ποδοσφαίρου εκείνης της εποχής.

Τότε θα έρθει η Νάπολι η οποία θα προσφέρει το ποσό των 7 εκατομμυρίων ευρώ αποτελώντας την "Ιθάκη" για τον Αργεντινό μέσο αφού έφτασε στο ανώτερο σημείο της ποδοσφαιρικής του καριέρας

αφού στην πόλη της Νότιας Ιταλίας λατρεύτηκε κυριολεκτικά ως "θεός".

Με 259 συμμετοχές και 115 γκολ τρίτος σκόρερ όλων των εποχών, ήταν ο ηγέτης της στην πιο πετυχημένη περίοδο του συλλόγου κατακτώντας δύο πρωταθλήματα(1987,1990), 1 Κύπελλο(1987) 1 Σούπερ Καπ(1990) και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ(1990) σε διπλούς τελικούς κόντρα στην Στουτγκάρδη, βάζοντας ένα τέλος στο μονοπώλιο των πλούσιων ομάδων του Βορρά. 

Στα εφτά χρόνια που έκατσε στην Νάπολι ο "Πίμπο Ντελ Όρο" δεν ήταν όλα ρόδινά, αφού απο τα πρώτα χρόνια υπήρξαν φήμες που τον συνέδεαν με την Καμόρα την ναπολιτάνικη μαφία, μάλιστα υπήρχαν ψίθυροι για τον τρόπο με τον οποίο χάθηκε το Πρωτάθλημα του 1988

Η τελευταία του χρονιά απο τις εφτά που έκατσε συνολικά στον ιταλικό Νότο θα αποδεικνυόταν και η πιο δύσκολη έχοντας πολλά ανοιχτά μέτωπα. Απο την μία η εφορία που τον κατηγορούσε για φοροδιαφυγή, η ιταλική δικαιοσύνη τον είχε συμπεριλάβει στην έρευνα της για την τοπική Μαφία, έρευνα που σχετιζόταν με υποθέσεις ναρκωτικών και ιερόδουλων.

Το δικαστήριο είχε αποφανθεί πως μια εκ των ερωμένων του, η Κριστίνα Σινάγκρα, δικαιούταν μηνιαία διατροφή για το παιδί που έκανε με τον Ντιέγκο, το οποίο το αναγνώρισε πολλά χρόνια αργότερα. Ούτε και αγωνιστικά τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα.

Η ίδια του η ομάδα είχε πάει στα δικαστήρια την εταιρεία που διαχειριζόταν την εικόνα του, υποστηρίζοντας πως η συμπεριφορά του πλέον έβλαπτε την Νάπολι, αφού τον τελευταίο χρόνο έκανε συχνά κοπάνες από τις προπονήσεις ισχυριζόμενος ότι έχει στρες, αρνιόταν να συμμετάσχει σε κάποια παιχνίδια, ειδικά όταν το προηγούμενο βράδυ είχε προγραμματισμένο κάποιο πάρτι με γυναίκες και ναρκωτικά

Σαν "κερασάκι στην τούρτα" ήρθε και η "βόμβα", στις 17 Μαρτίου του 1991, ο Μαραντόνα είχε βρεθεί θετικός σε κοκαΐνη στον αγώνα πρωταθλήματος με την Μπάρι. Του επεβλήθη 15μηνη τιμωρίας συν τις φορολογικές παραβάσεις και επέστρεψε στο Μπουένος Άιρες. 

Ούτε και εκεί όμως βρήκε την ηρεμία του, αφού το μεσημέρι της 26ης Απριλίου 1991, αστυνομικοί έκαναν έφοδο σε διαμέρισμα στο Καμπαλίτο γειτονιά του Μπουένος Άιρες. Το διαμέρισμα ανήκε στον κουνιάδο του Μαραντόνα, Γκαμπριέλ Εσπόσιτο, και μέσα σε αυτό υπήρχε ο κορυφαίος παίκτης του κόσμου εκείνη την εποχή, μερικά άτομα ακόμα και ναρκωτικά. 

Αρκετά ναρκωτικά, εκτός από ένα πακέτο με άσπρη σκόνη που πετάχτηκε από το παράθυρο, όταν οι παρευρισκόμενοι αντιλήφθηκαν την παρουσία της αστυνομίας. Αναγκάστηκε να περάσει μία ημέρα στην φυλακή έως ότου αφεθεί ελεύθερος με την καταβολή εγγύησης.

Στις 18 Σεπτεμβρίου του 1991, δικαστήριο στη Νάπολη επέβαλε στον Μαραντόνα ποινή φυλάκισης 14 μηνών και πρόστιμο 3.200 δολαρίων, αμφότερα με αναστολή, για κατοχή ναρκωτικών ουσιών, μετά από συμβιβασμό των δικηγόρων του με τις εισαγγελικές αρχές.

Θα υπάρξουν σύλλογοι για να τον αποκτήσουν, αναμεσά τους και η Μαρσέιγ, όμως το τηλεφώνημα του Κάρλος Μπιλάρδο για λογαριασμό της Σεβίλλης θα αλλάξουν τα δεδομένα και αφού θα πάρει το ΟΚ απο την FIFA και την Αργεντίνικη Ομοσπονδία, τον Σεπτέμβριο του 1992 θα υπογράψει συμβόλαιο στην ομάδα της Ανδαλουσίας.

Όμως και εκεί οι κακές συνήθειες δεν εκλείπουν θα έρθει σε κόντρα με την διοίκηση, ακόμα και με τον ίδιο τον Μπιλάρδο, θα κινήσουν διαδικασίες για να απαλλαγούν απο το συμβόλαιο του και ύστερα απο 29 συμμετοχές και 8 γκολ θα φύγει απο την Ισπανία το καλοκαίρι του 1993 .

Θα επιστρέψει στην Αργεντινή, θα μιλήσει με την Αρχεντίνος Τζούνιορς όπου εκεί θα έρθει σε κόντρα με οπαδούς, όπως και με την Σαν Λορέντσο μέσω του συμπαίκτη του Όσκαρ Ρουτζέρι όμως ούτε και εκεί βρέθηκε σημείο σύγκλισης.

Θα καταλήξει στην Νιούελς Όλντ Μπόις με την οποία λόγω τραυματισμού αλλά και του ότι θα έρθει σε κόντρα με τον Χόρχε Καστέλι, θα παίξει μόνο σε πέντε επίσημα παιχνίδια. Μετά την 15μηνη τιμωρία που του υπεβλήθη για την χρήση εφεδρίνης και αφού ασχολήθηκε τόσο με την προπονητική όσο και ως τεχνικός διευθυντής επανήρθε στην δράση.  

Τον Σεπτέμβριο του 1995 θα επιστρέψει στην Μπόκα αλλά και εκεί θα αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα. Για ένα χρόνο περίπου θα μείνει εκτός δράσης και θα εισαχθεί  σε κλινική στην Ελβετία που θα τον βοηθούσε με τον εθισμό του στην κοκαΐνη, αλλά δεν θα κάτσει για πολύ.

Τον Απρίλιο του 1997 και ενώ βρισκόταν σε ένα τηλεοπτικό σόου στην Χιλή θα αναγκαστεί να μπει στο νοσοκομείο λόγω πίεσης. Λίγες ημέρες αργότερα θα υπογράψει συμβόλαιο με την αγαπημένη του Μπόκα Τζούνιορς, αλλά και εκεί δεν θα μακροημερεύσει παίζοντας σε 31 παιχνίδια πετυχαίνοντας 7 γκολ.

Τον Αύγουστο μετά απο την νίκη επί της Αρχεντίνος θα υποβληθεί σε αντι ντόπινγκ κοντρόλ και για τρίτη φορά στην καριέρα του θα βρεθεί θετικός στην κοκαΐνη. Έτσι τον Οκτώβριο του 1997 θα ανακοινώσει και επίσημα την απόσυρση του απο τους αγωνιστικούς χώρους 

Με την Εθνική Αργεντινής έκανε ντεμπούτο απέναντι στην Ουγγαρία στις 27 Φεβρουαρίου του 1977 στο Μπουένος Άιρες. Άν και βρισκόταν στην προεπιλογή του Λουίς Σέζαρ Μενότι για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 στην πατρίδα του δεν επιλέχθηκε για την τελική 23άδα πράγμα που τον πείσμωσε και ένα χρόνο αργότερα κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων που διεξήχθη στην Ιαπωνία όντας ο κορυφαίος παίκτης της διοργάνωσης.

Δεν συνέβη το ίδιο τέσσερα χρόνια αργότερα στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας αποτελώντας βασικό στέλεχος, έπαιξε και στα πέντε παιχνίδια πετυχαίνοντας μάλιστα και τα πρώτα του γκολ σε τελική φάση δύο κόντρα στην Ουγγαρία. 

Δεν κατάφερε όμως να προχωρήσει παραπέρα στην διοργάνωση αφού στον δεύτερο γύρο αποκλείστηκε με δύο ήττες από Ιταλία και Βραζιλία, απέναντι στην "σελεσάο" μάλιστα αποβλήθηκε χτυπώντας με βίαιο τρόπο τον Μπατίστα.

Η μεγάλη στιγμή έφτασε και δεν ήταν άλλη από την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 στο Μέξικο, όπου κάλλιστα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως η δική του παράσταση. Το ματς -ορόσημο δεν ήταν άλλο από την αναμέτρηση  με την Αγγλία για την προημιτελική φάση όπου ουσιαστικά έκανε τα πάντα.

Πρώτα για το γκολ με το χέρι που πέτυχε, το "χέρι του θεού " όπως ο ίδιος το απεκάλεσε αλλά και για το εκπληκτικό του σόλο στο δεύτερο γκολ περνώντας την μίση εθνική ομάδα της Αγγλίας που έχει ψηφιστεί ως το κορυφαίο γκολ όλων των εποχών σε ψηφοφορία της FIFA το 2002.

Αγωνίστηκε και στα εφτά παιχνίδια της διοργάνωσης, πέτυχε 5 γκολ, απο δύο κόντρα σε Αγγλία και Βέλγιο και ένα κόντρα σε Ιταλία και συν τοις άλλοις ανακηρύχθηκε κορυφαίος παίκτης της διοργάνωσης ενώ ήταν και στην καλύτερη εντεκάδα του τουρνουά.  

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας το 1990 οδήγησε εκ νέου την χώρα της Λατινικής Αμερικής στον τελικό, αγωνιζόμενος και στα εφτά παιχνίδια, όπου γνώρισε την ήττα από την Δυτική Γερμανία με 1-0, έχοντας αποκλείσει νωρίτερα την Βραζιλία και την Γιουγκοσλαβία στα πέναλτι.

Η μοίρα τα έφερε έτσι ούτως ώστε να αντιμετωπίσει την οικοδέσποινα Ιταλία στην ημιτελική φάση στο "Σαν Πάολο" το δεύτερο σπίτι του. Δεν δίστασε μάλιστα να ζητήσει από τους οπαδούς των "παρτενοπέι" την στήριξη τους  κόντρα στην εθνική ομάδα της χώρας τους κάτι που προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Επίσης έχει μείνει χαραγμένη στην μνήμη όλων το κλάμα του κατά την διάρκεια που ο Λόταρ Ματέους σήκωνε το αγαλματίδιο.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής πρόλαβε να αγωνιστεί μόνο σε δύο αγώνες σκοράροντας απέναντι στην Ελλάδα, αφού βρέθηκε θετικός στην χρήση εφεδρίνης  με την διοργάνωση αυτή να αποτελεί ουσιαστικά το "κύκνειο άσμα" με την φανέλα της "αλμπισελέστε" με την οποία αγωνίστηκε 91 φορές, δωδέκατος σε συμμετοχές, πετυχαίνοντας 34 γκολ, όντας πέμπτος σκόρερ όλων των εποχών του εθνικού του συγκροτήματος .

Μετά την απόσυρση του από τους αγωνιστικούς χώρους ακολούθησε την προπονητική χωρίς όμως  να καταφέρει σημαντικά πράγματα, ξεκινώντας  από την Textil Mandiyu de Corrientes όπου σε 12 αγώνες είχε 1 νίκη, 6 ισοπαλίες και 5 ήττες από τον Ιανουάριο του 1994 έως τον Ιούνιο του 1994

Στην τεχνική ηγεσία της Ρασίγκ Κλάμπ ήρθε στις 6 Ιανουαρίου ΄όταν και απολύθηκε ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο. : Επειδή ο Ντιέγκο δεν διέθετε ακόμα επίσημο δίπλωμα προπονητή, σχημάτισε ξανά ένα τεχνικό δίδυμο με τον στενό του φίλο και πρώην συμπαίκτη του στους Αρχεντινος, Κάρλος Φρέν.

Ο Φρέν ήταν αυτός που δηλωνόταν επίσημα ως πρώτος προπονητής στα χαρτιά, ενώ ο Μαραντόνα έδινε τις οδηγίες από την άκρη του πάγκου. Στις 6 Μάϊου του 1995, ο πρόεδρος που τον είχε φέρει στον σύλλογο, Χουάν Ντεστέφανο, έχασε τις εσωκομματικές εκλογές της ομάδας και ο Μαραντόνα, δείχνοντας απόλυτη πίστη στον άνθρωπο που τον εμπιστεύτηκε, παραιτήθηκε αμέσως μόλις άλλαξε η διοίκηση, κλείνοντας έτσι αυτό το σύντομο κεφάλαιο των 11 αγώνων με 2 νίκες, 6 ισοπαλίες και 3 ήττες.

Σημείο αναφοράς δεν ήταν άλλο από την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της Εθνικής Αργεντινής με πρώτο επίσημο παιχνίδι στις 15 Νοεμβρίου του 2008. Μετά την ήττα απο την Χιλή στις 15 Οκτωβρίου ο Άλφιο Μπαζίλε παραιτήθηκε και κινήθηκε αστραπιαία, ζητώντας άμεσα προσωπικό ραντεβού με τον Πρόεδρο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Αργεντινής Χούλιο Γκροντόνα.

Έπεισε τον Γκροντόνα ότι ήταν ο μόνος που μπορούσε να επιβάλει την πειθαρχία, να ενώσει τους παίκτες και να επαναφέρει το χαμένο πάθος στην «Αλμπισελέστε», ενω ο Γκροντόνα είδε στο πρόσωπο του Μαραντόνα μια ιδανική «ασπίδα». 

Η τεράστια προσωπικότητά του θα απορροφούσε όλη την πίεση των ΜΜΕ, προστατεύοντας τους νεαρούς σταρ της ομάδας, όπως ο Λιονέλ Μέσι και ο Σέρχιο Αγουέρο. Για τον λαό της Αργεντινής, ο Μαραντόνα ήταν ένας «ποδοσφαιρικός θεός», η ιδέα να οδηγήσει την εθνική ομάδα ως προπονητής στο Μουντιάλ δημιούργησε ένα τεράστιο κύμα ενθουσιασμού στη χώρα, παραμερίζοντας τις όποιες αμφιβολίες για τις τακτικές του γνώσεις.

Έτσι, στις 28 Οκτωβρίου 2008, ο Γκροντόνα ανακοίνωσε επίσημα τον Ντιέγκο Μαραντόνα ως τον νέο εκλέκτορα της Αργεντινής, με βοηθό και τεχνικό διευθυντή τον Κάρλος Μπιλάρδο (τον προπονητή με τον οποίο ο Μαραντόνα είχε κατακτήσει το Μουντιάλ το 1986), ώστε να του παρέχει την απαραίτητη τακτική υποστήριξη.

Παρα τις δυσκολίες στα προκριματικα η Αργεντινή θα πάρει την πρόκριση για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2010 στην Νότια Αφρική φτάνοντας στην προημιτελική φάση αλλά αποκλείστηκε από την Γερμανία.

Αυτός ο αγώνας στις 3 Ιουλίου ήταν και ο τελευταίος του στον πάγκο της "αλμπισελέστε" όπου σε 24 αγώνες είχε 18 νίκες και 6 ήττες.  Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Χούλιο Γκροντόνα, συναντήθηκε με τον Μαραντόνα μετά το Μουντιάλ και του πρότεινε νέο τετραετές συμβόλαιο μέχρι το 2014, καθώς αναγνώριζε τη θετική επίδραση που είχε ο Ντιέγκο στους παίκτες.

Έθεσε όμως ως απαράβατο όρο να απομακρυνθούν αρκετά μέλη από το προπονητικό τιμ του Μαραντόνα συμπεριλαμβανομένου του στενού του φίλου και βοηθού, Αλεχάντρο Μανκούσο, καθώς η ομοσπονδία θεωρούσε ότι δεν είχαν το απαραίτητο τακτικό επίπεδο.

Ο Μαραντόνα, δείχνοντας απόλυτη πίστη στους συνεργάτες του, αρνήθηκε κατηγορηματικά, δηλώνοντας: «Αν πειράξετε έστω και έναν φροντιστή από την ομάδα μου, φεύγω» και στις 27 Ιουλίου 2010, η Ομοσπονδία ανακοίνωσε επίσημα ότι δεν θα ανανεώσει το συμβόλαιό του. 

Την επόμενη ημέρα, ο Μαραντόνα παραχώρησε μια επική συνέντευξη τύπου, κατηγορώντας δημόσια τον Γκροντόνα ότι του είπε ψέματα και τον Κάρλος Μπιλάρδο (τον τεχνικό διευθυντή) ότι τον «πρόδωσε πίσω από την πλάτη του».

 Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία του Ιράν, με τη στήριξη της κυβέρνησης της χώρας, του προσέφερε ένα πολυετές συμβόλαιο για να αναλάβει την εθνική ομάδα με στόχο το Μουντιάλ του 2014. Ο Μαραντόνα είχε εκφράσει δημόσια το ενδιαφέρον του και είχε προγραμματιστεί ταξίδι του στην Τεχεράνη, όμως οι διαπραγματεύσεις «πάγωσαν» την τελευταία στιγμή λόγω πολιτικών και οργανωτικών διαφωνιών.

Τον Σεπτέμβριο του 2010, μετά την ξαφνική παραίτηση του Μάρτιν Ο'Νιλ, ο μάνατζερ του Μαραντόνα δήλωσε δημόσια ότι ο Ντιέγκο ήταν πολύ θετικός στο να προπονήσει στην Αγγλία και ότι υπήρχε ανοιχτός δίαυλος με την Άστον Βίλα. Ωστόσο, η ομάδα του Μπέρμιγχαμ προτίμησε τελικά μια πιο ασφαλή επιλογή για τα δεδομένα της Αγγλίας, προσλαμβάνοντας τον Ζεράρ Ουγιέ.

Η διοίκηση της Αλ Βάσλ, η οποία ελεγχόταν από τον Σεΐχη Άχμεντ μπιν Ρασίντ Αλ Μακτούμ (μέλος της κυβερνώσας βασιλικής οικογένειας του Ντουμπάι), έψαχνε ένα παγκόσμιο όνομα για να αλλάξει το στάτους του συλλόγου και να τραβήξει τα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας.

Στις 13 Μαΐου 2011, ο Μαραντόνα ταξίδεψε υπό άκρα μυστικότητα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, προσκεκλημένος της διοίκησης, επισκέφθηκε τις εγκαταστάσεις του συλλόγου, είδε το στάδιο και ξεναγήθηκε στην πόλη.

Το ίδιο βράδυ δείπνησε με τους κορυφαίους διοικητικούς παράγοντες της ομάδας, όπου του παρουσιάστηκε το πλάνο ανάπτυξης του συλλόγου. Ο Ντιέγκο εντυπωσιάστηκε από την πολυτέλεια, τη φιλοξενία και το όραμα των ανθρώπων της ομάδας.

Οι διαπραγματεύσεις κράτησαν ελάχιστες ώρες, καθώς η οικονομική πρόταση της Αλ Γουάσλ ήταν αδύνατο να απορριφθεί, του προσφέρθηκε ένα μυθικό πακέτο (3,5 εκατομμύρια δολάρια ετησίως, συν ιδιωτικό τζετ και έπαυλη), καλύπτοντας κάθε του απαίτηση.

Στις 14 Μαΐου 2011, μόλις μία ημέρα μετά την άφιξή του, οι δύο πλευρές έδωσαν τα χέρια. Ο σύλλογος εξέδωσε μια λιτή αλλά ιστορική ανακοίνωση: «Η Αλ Βάσλ είναι περήφανη να ανακοινώσει τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα ως τον νέο της προπονητή».

Ο Μαραντόνα επέστρεψε για λίγο στην Αργεντινή για να μαζέψει τα πράγματά του και τον Αύγουστο του 2011 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Ντουμπάι, ξεκινώντας επίσημα τις προπονήσεις για τη νέα σεζόν. Παρέμεινε μέχρι και τις 10 Ιουλίου του 2012, όταν το νέο διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου του Ντουμπάι αποφάσισε να τον απολύσει, παρά το γεγονός ότι το συμβόλαιό του είχε διάρκεια για έναν ακόμη χρόνο, μέχρι το καλοκαίρι του 2013 και σε 44 αγώνες είχε 21 νίκες, 5 ισοπαλίες και 18 ήττες.

Οι προτασεις συνεχζαν να πέφτουν βροχή, λίγο πριν απολυθεί από την Αλ Βάσλ, το όνομά του βρισκόταν σε μια μικρή λίστα υποψηφίων για να αναλάβει την εθνική ομάδα των Ηνωμένων Αραβικων Εμιράτων, μια πρόταση που ο ίδιος είχε δηλώσει ότι θα δεχόταν «με μεγάλη ευχαρίστηση», αλλά τελικά δεν προχώρησε.

 Το 2013 δέχτηκε μια πρωτότυπη πρόταση από την Ντεπορτίβο Ριέστρα, ομάδα της 5ης κατηγορίας της Αργεντινής, να αναλάβει τον ρόλο του «πνευματικού προπονητή» και συμβούλου. Η παρουσία του και μόνο στις προπονήσεις εκτόξευσε την ψυχολογία των παικτών, βοηθώντας την ομάδα να πετύχει συνεχόμενες ανόδους. 

Μετά την παραίτηση του Χεράρδο Μαρτίνο απο την εθνική Αργεντινής, ο Μαραντόνα δήλωσε δημόσια ότι ήθελε απεγνωσμένα να επιστρέψει στον πάγκο της χώρας του και μάλιστα προσφέρθηκε να δουλέψει εντελώς δωρεάν, τονίζοντας ότι το οικονομικό δεν ήταν πρόβλημα για εκείνον, η Ομοσπονδία ωστόσο επέλεξε άλλη λύση.

Κατά καιρούς δέχτηκε κρούσεις με μυθικά ποσά για να αναλάβει την ανάπτυξη ακαδημιών στην Κίνα, καθώς και πρόταση για να αναλάβει την Εθνική Βενεζουέλας, λόγω της στενής του φιλίας με την πολιτική ηγεσία της χώρας.

Η Αλ Φουτζάιραχ είχε απολύσει τον προπονητή της, Τζαμάλ Χάτζι, και έψαχνε μια ριζική αλλαγή για να διεκδικήσει την άνοδο στην πρώτη κατηγορία. Ο Μαραντόνα ζούσε ήδη στο Ντουμπάι, εργαζόμενος ως επίτιμος πρεσβευτής αθλητισμού. 

Ο σύμβουλός του, Ρασίντ Άλι Γκαρσία, ήρθε σε επαφή με τη διοίκηση της Αλ Φουτζάιρα. Οι διοικούντες της ομάδας, αντιλαμβανόμενοι την τεράστια επικοινωνιακή και ψυχολογική ώθηση που θα έδινε ο Ντιέγκο, του κατέθεσαν επίσημη πρόταση.

Ο Μαραντόνα, που ήθελε απεγνωσμένα να επιστρέψει στους πάγκους και να νιώσει ξανά την ένταση του γηπέδου, δέχτηκε αμέσως. Στις 7 Μαΐου 2017, ο σύλλογος δημοσίευσε τη φωτογραφία του με τη φανέλα της ομάδας, ενώ ο ίδιος έγραψε στο Facebook: «Θέλω να σας πω ότι είμαι ο νέος προπονητής της Αλ Φουτζάιραχ στη δεύτερη κατηγορία. Αυτά είναι τα νέα μου χρώματα!»

Στις 27 Απριλίου 2018 χρειαζόταν μόνο νίκη στην έδρα της απέναντι στην Κορφακάν για να εξασφαλίσει την απευθείας άνοδο, ένα τραγικό λάθος του τερματοφύλακά της όμως οδήγησε στο τελικό 1-1.

Η ομάδα τερμάτισε στην 3η θέση, χάνοντας την απευθείας άνοδο και οδηγούμενη στα μπαράζ. Μόλις λίγες ώρες μετά το ματς, ο δικηγόρος του Μαραντόνα, Ματίας Μόρλα, ανακοίνωσε ότι ο Ντιέγκο παραιτήθηκε με κοινή συναίνεση, καθώς απέτυχε να πιάσει τον βασικό στόχο της σεζόν.

Τρεις ημέρες μετά την απόλυση, η διοίκηση προσπάθησε τρελά να τον φέρει πίσω για τα μπαράζ, αλλά οι διαπραγματεύσεις για το νέο συμβόλαιο ναυάγησαν οριστικά) έτσι σε 27 αγώνες είχε 15 νίκες, 11 ισοπαλίες και 1 ήττα στο Κύπελλο.

Στις 25 Μάϊου του 2018 συμφώνησε να αναλάβει την προεδρία της Ντινάμο Μπρέστ στην Λευκορωσία υπογράφοντας συμβόλαιο τριετούς διάρκειας. Η Ντινάμο Μπρεστ, μια μικρή ομάδα της Λευκορωσίας, είχε εξαγοραστεί από εύρωστους επενδυτές από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (συγκεκριμένα από τον όμιλο Sohar). 

Καθώς ο Μαραντόνα ζούσε μόνιμα στο Ντουμπάι, οι Άραβες ιδιοκτήτες είχαν άμεση πρόσβαση στον κύκλο του. Οι επενδυτές δεν έψαχναν προπονητή, αλλά μια παγκόσμια προσωπικότητα που θα έβαζε τον σύλλογο στον διεθνή χάρτη, θα προσέλκυε χορηγούς και θα άλλαζε το στάτους του ποδοσφαίρου στη χώρα.

Λίγες ημέρες μετά την αποχώρησή του από την Αλ Φουτζάιραχ, ο Μαραντόνα συναντήθηκε με τη διοίκηση της Ντινάμο στο Ντουμπάι. Του προσφέρθηκε ο τίτλος του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου ε απόλυτη ελευθερία στις μεταγραφές και ένα μυθικό συμβόλαιο. 

Ο Ντιέγκο, γοητευμένος από τον νέο του ρόλο, υπέγραψε στις 15 Μαΐου 2018 αλλά στις 6 Σεπτεμβρίου τυ 2018 αποφάσισε να αποδεχτεί την πρόσκληση της Ντοράδος ομάδα δεύτερης κατηγορίας στο Μεξικό.

Η πρόσληψή του αντιμετωπίστηκε με έντονη ειρωνεία και δυσπιστία από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, η πόλη Κουλιακάν, όπου εδρεύει η ομάδα, είναι η πατρίδα του περίφημου καρτέλ ναρκωτικών Σιναλόα, και πολλοί θεώρησαν ότι η μετακίνηση του Μαραντόνα εκεί δεδομένου του βεβαρυμμένου παρελθόντος του ήταν μια καταστροφική επιλογή.

Ο Μαραντόνα διέψευσε τους πάντες με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, μεταμορφώνοντας τους παίκτες ψυχολογικά και τακτικά, στο πρώτο του μισό, πήρε μια ομάδα από τον πάτο της βαθμολογίας, πέτυχε συνεχόμενες νίκες και την οδήγησε μέχρι τον μεγάλο τελικό της ανόδου. 

Εκεί, η Ντοράδος αντιμετώπισε την Ατλέτικο Σαν Λουίς. Αν και κέρδισε το πρώτο ματς με 1-0, έχασε στη ρεβάνς με 4-2 στην παράταση, χάνοντας την άνοδο στις λεπτομέρειες.

Στο δεύτερο μισό της σεζόν, ο Μαραντόνα επανέλαβε το ίδιο ακριβώς θαύμα, οδήγησε ξανά την ομάδα στον τελικό των πλει-οφ αντιμετωπίζοντας και πάλι την Ατλέτικο Σαν Λουίς. Η μοίρα ήταν η ίδια, καθώς η Ντοράδος ηττήθηκε ξανά στην παράταση (1-0), χάνοντας το εισιτήριο για την πρώτη κατηγορία για ένα μόλις γκολ.

Θα την κοουτσάρει σε 38 αγώνες, έχοντας 20 νίκες, 9 ισοπαλίες και 9 ήττες μέχρι τις 13 Ιουνίου του 2019, αλλά λόγω των προβλημάτων στο γόνατο και στον ώμο αλλά και επειδή υπέφερε απο οστεοαρθρίτιδα που τον δυσκόλευε στο περπάτημα, επέστρεψε στην Αργεντινή.

Η όλη πορεία τουσ το Μεξικό καταγράφηκσε στο ντοκιμαντέρ "Maradona in Mexico" 7 επεισοδίων του Netflix, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2019 και κατέγραψε με απόλυτο ρεαλισμό το ποδοσφαιρικό θαύμα που πέτυχε ο Ντιέγκο στην Κουλιακάν.

Η σειρά δεν εστιάζει απλώς στην τακτική του ποδοσφαίρου, αλλά παρουσιάζει την ανθρώπινη, ευάλωτη και βαθιά παθιασμένη πλευρά του Μαραντόνα, σε μια πόλη που πολλοί θεωρούσαν «ναρκοπέδιο» για εκείνον.

Ακολουθεί βήμα-βήμα τη θητεία του Μαραντόνα στην Ντοράδος ντε Σιναλόα κατά τη σεζόν 2018–2019, από την ημέρα της σοκαριστικής του άφιξης, μέχρι τους δύο δραματικούς τελικούς ανόδου.

Το ντοκιμαντέρ παίζει πολύ με την ειρωνεία της τοποθεσίας. Δείχνει πώς μια πόλη γνωστή παγκοσμίως για τα καρτέλ ναρκωτικών (την πατρίδα του «Ελ Τσάπο») και ένας άνθρωπος που πάλεψε για χρόνια με τον εθισμό, ενώθηκαν για να βρουν και οι δύο μια μορφή «λύτρωσης» μέσω του ποδοσφαίρου.

Το "Maradona in Mexico" αγαπήθηκε από τους φιλάθλους επειδή οι κάμερες είχαν ελεύθερη πρόσβαση παντού, το ντοκιμαντέρ αποδεικνύει ότι η μεγαλύτερη δύναμη του Ντιέγκο ως προπονητή δεν ήταν η τακτική, αλλά η ψυχολογία. Βλέπουμε επικές ομιλίες του στα αποδυτήρια, όπου αγκαλιάζει τους παίκτες, τους φιλάει και τους κάνει να πιστέψουν ότι είναι οι καλύτεροι στον κόσμο.

Έμειναν ιστορικές οι σκηνές όπου ο Μαραντόνα γιορτάζει τις νίκες χορεύοντας έξαλλα στα αποδυτήρια μαζί με τους ποδοσφαιριστές του, παραμερίζοντας τους έντονους πόνους που είχε στα γόνατά του. Η κάμερα καταγράφει και τις σκοτεινές στιγμές, τις συγκρούσεις του με τους διαιτητές, τις αποβολές του, τις εκρήξεις του απέναντι στους αντίπαλους οπαδούς που τον προκαλούσαν, αλλά και τη σωματική του κατάρρευση, καθώς συχνά δυσκολευόταν ακόμα και να περπατήσει.

Η σειρά ολοκληρώνεται με την οδυνηρή απώλεια του δεύτερου τελικού και την απόφαση του Μαραντόνα να αποχωρήσει για λόγους υγείας. Το ντοκιμαντέρ κλείνει δείχνοντας την απόλυτη ευγνωμοσύνη των παικτών της Ντοράδος, οι οποίοι δήλωσαν ότι ο Ντιέγκο τους άλλαξε τη ζωή και τους έκανε από «ξεγραμμένους» επαγγελματίες, πρωταγωνιστές.

Defensa y Justicia, Χιμνάσια Λα Πλάτα, Μπελγκράνο και Νουέβα Σικάγο τον προσέγγισαν και παρότι ο ίδιος διατεινόταν ότι θα αφοσιωθεί στην υγεία του εντούτοις στις 5 Σεπτεμβρίου του 2019 θα απαντήσει θετικά στην πρόταση της Χιμνάσια.

Η Χιμνάσια βρισκόταν σε τραγική κατάσταση, ούσα στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος και αντιμετωπίζοντας άμεσο κίνδυνο υποβιβασμού. Μέσα σε μόλις 24 ώρες από την ανακοίνωση της πρόσληψής του, περισσότεροι από 3.000 νέοι οπαδοί γράφτηκαν μέλη στον σύλλογο, ενώ τα εισιτήρια για την παρουσίασή του εξαντλήθηκαν μέσα σε λίγες ώρες.

Στην πρώτη του ανοιχτή προπόνηση στο στάδιο Juan Carmelo Zerillo, 22.000 οπαδοί κατέκλυσαν τις κερκίδες απλώς για να τον δουν να περπατάει στο χορτάρι. Επειδή η Χιμνάσια έδινε μάχη για τη σωτηρία, κάθε εκτός έδρας παιχνίδι θα έπρεπε να είναι εχθρικό, αντίθετα, η παρουσία του Μαραντόνα μετέτρεψε το πρωτάθλημα σε μια «περιοδεία προσκυνήματος»

Ομάδες όπως η Νιούελς Ολντ Μπόις και η Γοδόι Κρουζ τον υποδέχονταν με τιμητικές πλακέτες, ζωντανή μουσική και τεράστια πανό. Έμεινε ιστορικό το γεγονός ότι οι αντίπαλες ομάδες τοποθετούσαν στην άκρη του πάγκου έναν πολυτελή θρόνο με το όνομά του

Ούτως ώστε ο Ντιέγκο να κάθεται αναπαυτικά κατά τη διάρκεια του αγώνα λόγω των προβλημάτων στα γόνατά του, στο τέλος κάθε ματς, ο Μαραντόνα υπέγραφε τον θρόνο, ο οποίος στη συνέχεια έβγαινε σε δημοπρασία για φιλανθρωπικούς σκοπούς. 

Άν και τον Νοέμβριο θα παραιτηθεί μιας και τότε παραιτήθηκε ο πρόεδρος Γκαμπριέλ Πελεγκρίνο που τον έφερε, η εκ νέου πρόθεση του να διεκδικήσει την προεδρία, τον έφερε και πάλι στον πάγκο της Χιμνάσια.

Θα την κοουτσάρει σε 24 παιχνίδια έχοντας απολογισμό 8 νίκες, 4 ισοπαλίες και 12 ήττες και τον Ιούνιο η συμφωνία με την ομάδα θα επεκταθεί για ένα ακόμα χρόνο μέχρι και το 2021.  

Η χρήση ναρκωτικών ουσιών θα τον φέρει πολλές φορές να μπαίνει σε νοσοκομεία. Το 2000 εισάγεται σε νοσοκομείο με οξύ καρδιολογικό πρόβλημα ενώ βρίσκεται σε διακοπές στην Ουρουγουάη. Διαπιστώνεται ότι έχει κάνει χρήση κοκαΐνης και μεταφέρεται σε κέντρο αποτοξίνωσης στην Κούβα. 

Τέσσερα χρόνια αργότερα, περνάει 10 ημέρες στην εντατική με καρδιολογικά και αναπνευστικά προβλήματα όπου και ξαναρχίζει την αποτοξίνωση. Το 2005 υποβάλλεται σε εγχείρηση στο στομάχι χάνοντας περίπου 30 κιλά, 

Στις 29 Μαρτίου του 2007 εισάγεται και πάλι στο νοσοκομείο με προβλήματα ηπατίτιδας και κατάχρησης αλκοόλ. Θα πάρει εξιτήριο στις 11 Απριλίου, αλλά θα χρειαστεί να ξαναμπεί δύο ημέρες αργότερα, για να μεταφερθεί στην συνέχεια σε ψυχιατρική κλινική έτσι ώστε να συνεχίσει την θεραπεία του κατά του αλκοόλ και στις 7 Μάϊου θα πάρει εξιτήριο.

Τον Ιανουάριο του 2019 υπεβλήθη σε εγχείριση για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με ομφαλικής κήλη ένα είδος διογκώσεως στο στομάχι. 

Το 2000 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τον τίτλο Yo Soy El Diego("I am The Diego") ενώ το 2005 και για ένα περίπου χρόνο ανέλαβε χρέη αντιπροέδρου με αρμοδιότητες στο αγωνιστικό τμήμα στην Μπόκα Τζούνιορς.

Όπως και ο Πελέ στην χώρα του έτσι και ο Μαραντόνα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας των Αργεντίνων με πάρα πολλά  τραγούδια να αναφέρονται σε αυτόν. Το 2008 ο Εμίρ Κουστουρίτσα γύρισε ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στον ίδιο ενώ είναι γνωστή και η κόντρα που έχει με την FIFA σε πάρα πολλά θέματα.

Τον Φεβρουάριο του 2017 μετά την ανάληψη της ηγεσίας του Τζιάνι Ινφαντίνο  ανακοινώθηκε επίσημα η συνεργασία των δύο πλευρών με τον Μαραντόνα να αναγορεύεται πρεσβευτής της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας.

Τον Μάρτιο του 2019 στράφηκε εναντίον του προέδρου της FIFA Τζιάνι Ινφαντίνο και της πρόθεσής του να αυξήσει από 32 σε 48 τις ομάδες που θα λάβουν μέρος στο Μουντιάλ του Κατάρ, λέγοντας χαρακτηριστικά: 

"Κάποτε ο Ινφαντίνο με έπαιρνε τηλέφωνο, τώρα πια δεν το κάνει. Θα ήθελα να ξέρει ότι εγώ δεν είμαι εργαλείο, είμαι προπονητής της Ντοράδος και υπερασπίζομαι το ποδόσφαιρο. Αν ο Ινφαντίνο θέλει να κάνει το Μουντιάλ ένα σόου είναι ντροπή, προσπαθεί να αντιγράψει τους Αμερικανούς. Το ποδόσφαιρο είναι άλλο πράγμα, δεν είναι το Super Bowl".

"Αν ο Ινφαντίνο θέλει να μου μιλήσει, έχει τον αριθμό μου, δεν χρειάζεται να χρησιμοποιεί μεσάζοντες για να επικοινωνήσει μαζί μου. Πριν από τις εκλογές υποσχέθηκε διάφορα τα οποία δεν εκπλήρωσε προδίδοντας αρκετό κόσμο που τον στήριξε".

Μετά την φυγή του απο την Ιταλία το ιταλικό κράτος απαιτούσε από τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα το ποσό των 40 εκατ. ευρώ. για φόρους που δεν κατέβαλε ο Αργεντινός κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Νάπολη. 

Από την πλευρά του ο πρώην άσος των "παρτενοπέι" διεκδικούσε την πλήρη απαλλαγή του, υποστηρίζοντας πως έχει καταβάλει τους φόρους που του αναλογούσαν. Η δικαστική διαμάχη ανάμεσα στις δύο πλευρές τελικά ολοκληρώθηκε, με τον Αργεντινό να δικαιώνεται πανηγυρικά τον Φεβρουάριο του 2013.

Στις αρχές Νοεμβρίου του 2020 εισήχθη στο νοσοκομείο για να υποβληθεί σε εγχείριση στο κεφάλι ύστερα απο το αιμάτωμα που βρέθηκε στην αξονική τομογραφία στην οποία είχε υποβληθεί. Η εγχείρηση ήταν πετυχημένη και ύστερα απο μερικές ημέρες πήρε εξιτήριο, συνεχίζοντας απο το σπίτι του την θεραπεία αποτοξίνωσης απο το αλκοόλ.

Στις 25 Νοεμβρίου του 2020 υπέστη ανακοπή καρδιάς στο σπίτι του στο Τίγκρε, εκεί όπου βρισκόταν για την ανάρρωση έπειτα από τη σοβαρή επέμβαση που είχε υποβληθεί πριν λίγες ημέρες. Όπως ανέφεραν οι εφημερίδες Clarin και Οle οι γιατροί που έφτασαν στο σπίτι του δεν μπόρεσαν να τον επαναφέρουν στη ζωή και σε ηλικία 60 ετών ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα έφυγε απο αυτόν τον κόσμο.

Ο πρόεδρος της Αργεντινής κήρυξε αμέσως τριήμερο εθνικό πένθος, ενώ η σορός του μεταφέρθηκε στο Casa Rosada το Προεδρικό Μέγαρο για λαϊκό προσκύνημα. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι πλημμύρισαν τους δρόμους του Μπουένος Άιρες, η ουρά για να φτάσει κανείς στο φέρετρο, το οποίο ήταν καλυμμένο με τη σημαία της Αργεντινής και τις φανέλες της Εθνικής και της Μπόκα Τζούνιορς, ξεπερνούσε τα 3 χιλιόμετρα.

Λόγω της τεράστιας προσέλευσης, η οικογένεια αποφάσισε να συντομεύσει τη διαδικασία. Αυτό προκάλεσε την οργή χιλιάδων οπαδών που περίμεναν ώρες. Σημειώθηκαν βίαια επεισόδια με την αστυνομία, η οποία έκανε χρήση δακρυγόνων και σφαιρών από καουτσούκ, αναγκάζοντας τις αρχές να φυγαδεύσουν τη σορό.

Η ταφή έγινε στις 26 Νοεμβρίου 2020 στο ιδιωτικό νεκροταφείο Jardín de Bella Vista, στα περίχωρα του Μπουένος Άιρες, σε αντίθεση με το λαϊκό προσκύνημα, η κηδεία έγινε σε πολύ στενό οικογενειακό κύκλο (περίπου 25 άτομα), παρουσία των κορών του και της πρώην συζύγου του, Κλαούντια Βιγιαφάνιε.

Ο Ντιέγκο τάφηκε δίπλα στους αγαπημένους του γονείς, τον Ντον Ντιέγκο και την Ντόνα Τότα, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία. Μετά την ταφή, η υπόθεση πήρε τον δρόμο της δικαιοσύνης, καθώς η οικογένειά του κατήγγειλε ότι ο θάνατός του θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Μια επιτροπή 20 ιατρικών εμπειρογνωμόνων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ιατρική ομάδα του Μαραντόνα ενήργησε με «απρεπή, ελλιπή και απερίσκεπτο τρόπο», αφήνοντας τον ασθενή στη μοίρα του.

Συνολικά οκτώ υγειονομικοί υπάλληλοι, ανάμεσά τους ο προσωπικός του γιατρός (Λεοπόλντο Λούκε) και η ψυχίατρος (Αγκουστίνα Κοσάτσοφ), παραπέμφθηκαν σε δίκη με την κατηγορία της «ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο», αντιμετωπίζοντας ποινές φυλάκισης από 8 έως 25 χρόνια.

Η αρχική δίκη, που είχε ξεκινήσει τον Μάρτιο του 2025, κατέρρευσε και κηρύχθηκε άκυρη, αποκαλύφθηκε ότι μία από τις τρεις δικαστές, η Χουλιέτα Μακίντατς, συμμετείχε κρυφά ως «πρωταγωνίστρια» στα γυρίσματα μιας μίνι σειράς ντοκιμαντέρ για την υπόθεση με τίτλο «Θεία Δίκη»,  η δικαστής καθαιρέθηκε και η δίκη ακυρώθηκε.

Μετά από μήνες καθυστερήσεων, η νέα δίκη ξεκίνησε επίσημα στις 14 Απριλίου 2026 στο δικαστήριο του Σαν Ισίντρο, με νέο δικαστικό σώμα. Οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν την κατηγορία της «ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο» (παρόμοια με την ανθρωποκτονία από αμέλεια), με ποινές που κυμαίνονται από 8 έως 25 χρόνια φυλάκισης.

 Οι εισαγγελείς κάνουν λόγο για μια «ομάδα ερασιτεχνών» που εγκατέλειψε τον Μαραντόνα στη μοίρα του. Στις καταθέσεις τους, στενοί συνεργάτες και ο φυσικοθεραπεύτης του (Κάρλος Ταφαρέλ) αποκάλυψαν ότι τις τελευταίες ημέρες ο Ντιέγκο βρισκόταν σε πλήρη κατάθλιψη, αρνιόταν να φάει ή να πλυθεί, και είχε πει χαρακτηριστικά: «Δεν θέλω τίποτα, ενώ η κόρη του Ντάλμα, κατήγγειλε στο δικαστήριο την απόλυτη ανευθυνότητα των γιατρών

Ξέσπασε μια τεράστια δικαστική διαμάχη ανάμεσα στα αναγνωρισμένα παιδιά του και τους δικηγόρους του για τη μοιρασιά της περιουσίας του (ακίνητα, δικαιώματα εικόνας, πολυτελή αυτοκίνητα και δώρα από Σεΐχηδες), η οποία υπολογίζεται σε δεκάδες εκατομμύρια δολάρια.

Η Νάπολι, σε ένδειξη απόλυτου σεβασμού, μετονόμασε το ιστορικό στάδιο Σαν Πάολο σε "Stadio Diego Armando Maradona" μέσα σε λίγες ημέρες από τον θάνατό του. Το πρώτο επίσημο χάλκινο άγαλμα του Ντιέγκο Μαραντόνα στο ομώνυμο στάδιο της Νάπολης αποκαλύφθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2021.

Η τελετή πραγματοποιήθηκε πριν από την έναρξη του αγώνα της Νάπολι με τη Λάτσιο, ακριβώς τρεις ημέρες μετά τη συμπλήρωση ενός έτους από τον θάνατό του. Το έργο φιλοτεχνήθηκε στο χυτήριο της Νόλα και αποτελεί δωρεά προς την πόλη από τον Στέφανο Τσέτσι, πρώην μάνατζερ και στενό φίλο του Μαραντόνα.

Είναι ένα χάλκινο άγαλμα σε φυσικό μέγεθος (ύψος 1,67 μ.), το οποίο βασίστηκε σε τρισδιάστατη εκτύπωση. Για τη δημιουργία του χρησιμοποιήθηκε ειδικό εκμαγείο από το πραγματικό αριστερό πόδι και το χέρι του Αργεντινού σταρ.

Κατά τη διάρκεια της παρουσίασής του, το άγαλμα τοποθετήθηκε πάνω σε μια ειδική πλατφόρμα και έκανε τον γύρο του θριάμβου στον στίβο του σταδίου μπροστά σε 35.000 θεατές. Ένα χρόνο αργότερα, στις 29 Οκτωβρίου 2022, η Νάπολι παρουσίασε ένα δεύτερο άγαλμα στο εσωτερικό του σταδίου, πριν από την αναμέτρηση με τη Σασουόλο. 

Το συγκεκριμένο έργο ξεχωρίζει καθώς απεικονίζει τον Μαραντόνα σε κίνηση, έχοντας το αριστερό του πόδι βαμμένο με χρυσό χρώμα ως φόρο τιμής στο «μαγικό» του άγγιγμα. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι υπήρχε και ένα τρίτο, πολύ διάσημο χάλκινο άγαλμα, έργο του γλύπτη Ντομένικο Σέπε, το οποίο είχε τοποθετηθεί προσωρινά έξω από το γήπεδο στις 25 Νοεμβρίου 2021 (την ημέρα της επετείου του θανάτου του.

Ωστόσο, το 2023 ο Δήμος της Νάπολης επέστρεψε το άγαλμα στον καλλιτέχνη και απαγόρευσε την οριστική τοποθέτησή του. Η απόφαση πάρθηκε για νομικούς λόγους, καθώς κρίθηκε ότι η αποδοχή μιας δωρεάς τόσο μεγάλης αξίας από έναν ιδιώτη παραβίαζε τους κανόνες αμεροληψίας του δημοσίου, ενώ προκλήθηκαν αντιδράσεις και για το γεγονός ότι το άγαλμα παρουσίαζε τον Μαραντόνα να οδηγεί την μπάλα με το δεξί πόδι.

Στην Αργεντινή το μεγαλύτερο άγαλμα από μπρούντζο βρίσκεται στην είσοδο του υπερσύγχρονου σταδίου Estadio Único Madre de Ciudades στο Σαντιάγκο Ντελ Εστέρο, Έχει ύψος 5 μέτρα τοποθετημένο σε βάθρο ενός μέτρου, είναι φτιαγμένο εξολοκλήρου από μπρούντζο από τον καλλιτέχνη Κάρλος Μπεναβίδες και θεωρείται ένα από τα πιο επιβλητικά στον κόσμο.

Είναι εμπνευσμένο από το Μουντιάλ του 1986, με τον Μαραντόνα να έχει την μπάλα κολλημένη στο μαγικό αριστερό του πόδι, ενώ έχουν αποδοθεί με ακρίβεια ακόμα και το χαρακτηριστικό του σκουλαρίκι και το δαχτυλίδι του. Αποκαλύφθηκε τον Ιούνιο του 2021 από τον Λιονέλ Μέσι και την Εθνική Αργεντινής.

Ένα δεύτερο αγαλμα βρίσκεται στον πρώτο όροφο του Terminal A στο κεντρικό αεροδρόμιο της χώρας (Ezeiza International Airport). Το σημείο επιλέχθηκε συμβολικά, καθώς το αεροδρόμιο συνδέει την Αργεντινή με τον κόσμο, ακριβώς όπως έκανε και ο Μαραντόνα.

Είναι ένα άγαλμα σε φυσικό μέγεθος (1,67 μ.), κατασκευασμένο με τεχνολογία τρισδιάστατης εκτύπωσης  και επενδυμένο με ειδικό υλικό που του δίνει την όψη παλαιωμένου χαλκού. Απεικονίζει τον Ντιέγκο με τη φανέλα της εθνικής κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου στο Μουντιάλ του 1986. 

Το πρώτο αγαλμα βρίσκεται στη γειτονιά Λα Πατερνάλ, λίγα μέτρα μακριά από το στάδιο Diego Armando Maradona της Αρχεντίνος. Έχει ύψος 2,8 μέτρα, είναι φτιαγμένο από σίδερο και βαμμένο σε μπρούντζινο χρώμα από τον γλύπτη Χόρχε Μαρτίνες και παρουσιάζει τον Μαραντόνα τη στιγμή που ξεκινάει την επική του κούρσα εναντίον της Αγγλίας το 1986 και είναι ιστορικό διότι αποκαλύφθηκε το 2018, όσο ο Ντιέγκο ήταν ακόμα εν ζωή.

Επίσης στην τουριστική και ιστορική συνοικία του Caminito στη Λα Μπόκα, τη γειτονιά της αγαπημένης του Μπόκα Τζούνιορς. Πρόκειται για ένα άγαλμα σε φυσικό μέγεθος, τοποθετημένο στο μπαλκόνι του θεματικού καταστήματος "Lo del Diego". 

Ο Ντιέγκο απεικονίζεται χαμογελαστός με την κλασική μπλε-κίτρινη φανέλα της Μπόκα να χαιρετάει τους περαστικούς, αποτελώντας ένα από τα πιο φωτογραφημένα σημεία για τους τουρίστες που επισκέπτονται το Μπουένος Άιρες.