Ρονάλντο Λουίζ Ναζάριο Το "φαινόμενο"

Κάτοχος της "Χρυσής Μπάλας" το 1997 και το 2002, κάτοχος και του αντίστοιχου βραβείου της FIFA το 1996, το 1997 και το 2002. Μέλος της κορυφαίας ενδεκάδας όλων των εποχών σύμφωνα με το France Football, ενώ το 2010 σε διαδικτυακή ψηφοφορία που διοργάνωσε το goal.com επιλέχτηκε ως ο κορυφαίος παίκτης της δεκαετίας. Αυτά είναι μερικά από τα λίγα ατομικά κατορθώματα του Ρονάλντο Λουίζ Ναζάριο Ντε Λίμα που έχει μείνει γνωστός σε όλο τον κόσμο με το μικρό του όνομα Ρονάλντο.

Γεννημένος στις 18 Σεπτεμβρίου του 1976 στο Ρίο Ντε Τζανέιρο και όπως όλα τα πιτσιρίκια στην ηλικία του το ποδόσφαιρο ήταν η μεγάλη του ασχολία. Στην πρώτη του προσπάθεια πάντως να παίξει ποδόσφαιρο θέλησε να δοκιμάσει στην αγαπημένη του Φλαμένγκο αλλά δεν είχε τα χρήματα για να πηγαινοέρχεται  στο προπονητικό κέντρο του συλλόγου και έτσι απορρίφθηκε.

Τελικά βρέθηκε μια μικρή ομάδα η Saint Kitts and Football Tanks που βρισκόταν κοντά στο σπίτι του προσφέροντάς του λεφτά για την μετακίνηση. Στην ηλικία των 14 ετών κέντρισε το ενδιαφέρον δύο επιχειρηματιών των Αλεσάντρε Μαρτινς και Ρεινάλντο Πίτα οι οποίοι με το ποσό των 7.500 δολαρίων απέκτησαν τα δικαιώματά  του.

Οι δύο άνδρες στράφηκαν προς την Μποταφόγκο και την Σάο Πάολο για να τον πουλήσουν όμως καμία από τις δύο ομάδες δεν ήρθε σε συμφωνία μαζί τους. Τον παίκτη τον παρακολουθούσε και η μεγάλη δόξα του παρελθόντος ο Ζαιρζίνιο οποίος ενεργώντας για λογαριασμό της Κρουζέιρο δαπάνησε το ποσό των 10.000 δολαρίων για να τον πάρει μαζί του στο Μπέλο Οριζόντε.

Αν και μόλις 17 ετών ο Ρονάλντο έκανε εντυπωσιακό ξεκίνημα κατακτώντας το πρωτάθλημα της πολιτείας του Μινειράο και το Κύπελλο Βραζιλίας το 1993 έχοντας ένα εκπληκτικό παλμαρέ με 58 συμμετοχές και 56 γκολ.

Σε μια περιοδεία των "αλεπούδων" στην Ευρώπη κέντρισε το ενδιαφέρον αρκετών ευρωπαϊκών ομάδων κυρίως ιταλικών αλλά ύστερα απο προτροπή του Ρομάριο ήταν η ολλανδική Αιντχόφεν η οποία τον απέκτησε προσφέροντας 6 εκατομμύρια δολάρια στους Βραζιλιάνους.

Στην διετία που έκατσε στο "Φίλιπς Στάντιον" είχε ένα εντυπωσιακό ρεκόρ αφού σε 57 εμφανίσεις πέτυχε 54 γκολ, την περίοδο 1994-1995 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος με 30 γκολ, ενώ την περίδοδο 1995-1996, έχασε την μισή σεζόν αφού εμφανίστηκαν τα πρώτα προβλήματα στο γόνατο.

Αυτό είχε ως συνέπεια να χάσει την θέση του στην βασική ενδεκάδα με αποκορύφωμα την ολιγόλεπτη συμμετοχή του στον νικηφόρο τελικό του Κυπέλλου Ολλανδίας το 1996 απέναντι στην Σπάρτα Ρότερνταμ. Ίντερ και Μπαρτσελόνα διεκδίκησαν την υπογραφή του, και λίγο πριν φύγει με την εθνική της χώρας του για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα είχε ήδη καταλήξει στους δεύτερους.

Οι "μπλαουγκράνα" ξόδεψαν κοντά στα 20 εκατομμύρια δολάρια για να τον κάνουν κάτοικο Βαρκελώνης  ποσό-ρεκόρ για την εποχή εκείνη. Ο ίδιος φρόντισε να τους δικαιώσει αφού κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων με δικό του γκολ, το Κύπελλο Ισπανίας και το Σούπερ Καπ Ισπανίας ενώ βγήκε και πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 34 γκολ σε 37 παιχνίδια.

Συνολικά στο "Κάμπ Νου" κατάφερε να πετύχει 47 γκολ σε 49 παιχνίδια και ένα από αυτά απέναντι στην Κομποστέλα στις 11 Οκτωβρίου του 1996 θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα που έχουν επιτευχθεί ποτέ.

Όπως αποκαλύφθηκε χρόνια αργότερα απο τον μανατζέρ του το 1997 όταν έφευγε από την Μπαρτσελόνα, η Γκλάσγκοου Ρέιντζερς του είχε καταθέσει μια απίστευτη πρόταση. Του πρόσφεραν λευκή επιταγή με τον όρο να αγωνίζεται αποκλειστικά στα παιχνίδια του Champions League και να μην παίζει καθόλου στα εγχώρια ματς του πρωταθλήματος Σκωτίας για να προστατεύει τα γόνατά του.

Το καλοκαίρι του 1997 ο Μάσιμο Μοράτι ψάχνει να βρει τον άνθρωπο εκείνο που θα τον οδηγήσει στην κορυφή του "καμπιονάτο". Από το προηγούμενο καλοκαίρι είχε προσπαθήσει να τον εντάξει στους "νερατζούρι" αλλά τότε τον πρόλαβαν οι Καταλανοί.

Τώρα όμως ήταν αποφασισμένος να τον φέρει στο Μιλάνο από την στιγμή μάλιστα που οι δυο πλευρές δεν τα έβρισκαν στην ανανέωση του συμβολαίου του Βραζιλιάνου. Με το ποσό των 27 εκατομμυρίων δολαρίων που αποτέλεσε νέο ρεκόρ υπερκαλύπτει την ρήτρα και στις 25 Ιουλίου παρουσιάζεται επίσημα στο "Τζιουζέπε Μεάτσα".

Στην πρώτη του χρονιά κατακτάει το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ στον πρώτο μονό τελικό στο Παρίσι απέναντι στην Λάτσιο, ενώ διεκδικεί επί ίσοις όροις το πρωτάθλημα. Τρεις αγωνιστικές πριν την ολοκλήρωσή του έρχεται η εκτός έδρας ήττα από την Γιουβέντους σε ένα ματς που σημαδεύτηκε από τις διαιτητικές αποφάσεις και που έδωσε αέρα τεσσάρων βαθμών στους 'μπιανκονέρι" οι οποίοι το κατέκτησαν τελικά.

Οι δύο επόμενες χρονιές δεν εξελίσσονται το ίδιο ευνοϊκά και στις 21 Νοεμβρίου του 1999 απέναντι στην Λέτσε παθαίνει στο γόνατο ρήξη του τένοντα και μένει εκτός δράσης για πέντε μήνες. Στις 12 Απριλίου του 2000 στον ημιτελικό Κυπέλλου απέναντι στην Λάτσιο μπαίνει ως αλλαγή αλλά προλαβαίνει να αγωνιστεί μόλις εφτά λεπτά αφού το πόδι του "κολλάει" στο χορτάρι και το γόνατο του παθαίνει νέα χοντρή ζημιά.

Με δύο χειρουργικές επεμβάσεις και χιλιάδες ώρες αποθεραπείας χάνει ολόκληρη την σεζόν 2000-2001 και ένα μεγάλο μέρος της επόμενης. Προλαβαίνει να πάρει μέρος σε 16 παιχνίδια πετυχαίνοντας 7 γκολ και φτάνει πολύ κοντά στο πολυπόθητο "σκουντέτο" όμως η ήττα από την Λάτσιο στην Ρώμη την τελευταία αγωνιστική του στερεί αυτό το όνειρο.

Η σχέση του με τον τότε προπονητή της Ίντερ Έκτορ Ραούλ Κούπερ ήταν κάκιστη. Ο Ρονάλντο δεν άντεχε τη σκληρή πειθαρχία και τις μεθόδους προπόνησης του Αργεντινού, ενώ ένιωθε ότι ο Κούπερ δεν τον υποστήριζε. 

Έφτασε στο σημείο να θέσει τελεσίγραφο στον πρόεδρο Μάσιμο Μοράτι: «Ή φεύγει ο Κούπερ ή φεύγω εγώ, με τον Μοράτι να στηρίζει τον προπονητή. Υπήρξαν έντονα σενάρια στον βρετανικό τύπο πως η κοινή χορηγός εταιρεία ένδυσης (Nike) πίεζε για μια πιθανή μετακίνηση στο Ολντ Τράφορντ, καθώς ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον αναζητούσε έναν επιθετικό παγκόσμιας κλάσης. 

Η Γιουνάιτεντ όμως δεν προχώρησε σε επίσημη προσφορά, θεωρώντας το οικονομικό ρίσκο υπερβολικό μετά τους τραυματισμούς του. Επισης έγινε μια μικρή κρούση απο την Μπαρτσελόνα για να διερευνηθεί η επιστροφή του στην Καταλονία, όμως αποκλείστηκε αμέσως. 

Οι σχέσεις του Ρονάλντο με τη διοίκηση της Μπαρτσελόνα από το 1997 παρέμεναν κακές, ενώ ο σύλλογος δεν διέθετε τη δεδομένη στιγμή τα οικονομικά κεφάλαια. Απο την άλλη ο πρόεδρος της Ρεάλ, Φλορεντίνο Πέρεθ, είχε υποσχεθεί να φέρνει έναν παγκόσμιο σούπερ σταρ κάθε καλοκαίρι, είχαν προηγηθεί οι Φίγκο το 2000 και Ζιντάν το 2001 και ο Ρονάλντο ήταν ο απόλυτος στόχος για το 2002.

Η Ίντερ αρχικά ζητούσε περίπου 100 εκατομμύρια ευρώ ή έμψυχα ανταλλάγματα, όπως τον Ρομπέρτο Κάρλος ή τον Σαντιάγο Σολάρι. Οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν αρκετές φορές μέσα στον Αύγουστο.

Λίγες ώρες πριν κλείσει το μεταγραφικό παράθυρο, η Ρεάλ συμφώνησε να πληρώσει 45 εκατομμύρια ευρώ μετρητά, χωρίς παίκτες ως ανταλλάγματα, καθώς ο Σολάρι αρνήθηκε να μετακομίσει στο Μιλάνο.

Ύστερα από 99 συμμετοχές και 59 γκολ με τους "μπισκιόνε" το "φαινόμενο" επιστρέφει στην Ισπανία αυτή την φορά για λογαριασμό των "μερένγκες". Τα τρία πρώτα χρόνια τους βοηθάει στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος και του Σούπερ Καπ Ισπανίας το 2003 και του Διηπειρωτικού Κυπέλλου το 2002 

Σιγά-σιγά αρχίζει να φθίνει η απόδοσή του με αρκετούς μικροτραυματισμούς λόγω και των περιττών κιλών που κουβαλάει και ύστερα απο 177 συμμετοχές και 104 γκολ θα μπουν οι τίτλοι τέλους. Διάφορες ομάδες επιδιωξαν να τον κάνουν πρόταση όπως η Άλ Ιτιχάντ απο την Σαουδική Αραβία.

Έκανε μια μυθική οικονομική προσφορά στον Ρονάλντο, προσπαθώντας να τον δελεάσει με ένα «αστρονομικό» συμβόλαιο για την εποχή, αν και η πρόταση ήταν άκρως δελεαστική οικονομικά, το «Φαινόμενο» την απέρριψε αμέσως. 

Ένιωθε ότι είχε ακόμα να προσφέρει στο κορυφαίο επίπεδο της Ευρώπης και δεν ήθελε να απομακρυνθεί από τα μεγάλα φώτα. Η New York Red Bulls Έκανε επίσημη κρούση προσφέροντάς του πολυετές συμβόλαιο, θέλοντας να τον μετατρέψει στο κεντρικό πρόσωπο της λίγκας

Ο Ρονάλντο αρνήθηκε ευγενικά, καθώς θεωρούσε πως στα 30 του χρόνια το MLS ήταν πρόωρο βήμα.  Σύλλογοι όπως η Τότεναμ και η Πόρτσμουθ η οποία τότε είχε μεγάλες οικονομικές δυνατότητες εξέτασαν σοβαρά την περίπτωσή του, κάνοντας διερευνητικές επαφές. 

Ωστόσο, οι Άγγλοι δίστασαν να καταθέσουν επίσημη πρόταση, φοβούμενοι το ιστορικό των τραυματισμών του και τον βαρύ ρυθμό της Premier League. Η Ρεάλ Μαδρίτης ζητούσε αρχικά γύρω στα 10 εκατομμύρια ευρώ για να τον παραχωρήσει και μετά από διαπραγματεύσεις, το deal έκλεισε οριστικά στα 7,5 εκατομμύρια ευρώ.

Άλλωστε το συμβόλαιο του Βραζιλιάνου με τους «μερένχες» έληγε το καλοκαίρι του 2008 ενώ του είχε γνωστοοπιηθει ότι ο Φάμπιο Καπέλο δεν τον υπολόγιζε. Στις συζητήσεις είχε πέσει και το όνομα του Ρικάρντο Ολιβέιρα για να μετακινηθεί στη Ρεάλ ως δανεικός, αλλά τελικά η μεταγραφή ολοκληρώθηκε αποκλειστικά με μετρητά.

Το δεύτερο πέρασμα του από την Ιταλία δεν έχει καμία σχέση με το προηγούμενο και παρότι η Μίλαν φτάνει μέχρι την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λίγκ, εκείνος δεν αγωνίζεται καθόλου, αφού ήδη είχε πάρει μέρος με τους "μπλάνκος" στην διοργάνωση.

Στις 13 Φεβρουαρίου του 2008 ο τραυματισμός του στο ματς με την Λιβόρνο τον αφήνει εκτός δράσης για το υπόλοιπο της σεζόν και ουσιαστικά βάζει τέλος στην ευρωπαϊκή του καριέρα.  Η ομάδα της Λομβαρδίας  στις 30 Ιουνίου του 2008 τον αφήνει ελεύθερο έχοντας σε 1.5 χρόνο μόνο 20 συμμετοχές και 9 γκολ.

Η επιστροφή στην Βραζιλία για πρώτη φορά μετά το 1994 τον φέρνει αρχικά σε συζητήσεις με την Φλαμένγκο έκανε προπονήσεις στις εγκαταστάσεις της για τέσσερις μήνες προκειμένου να ανακτήσει τη φυσική του κατάσταση. 

Όλοι θεωρούσαν δεδομένο ότι θα υπέγραφε εκεί, όμως η διοίκηση της Φλαμένγκο καθυστέρησε να του καταθέσει επίσημη πρόταση συμβολαίου, γεγονός που πλήγωσε τον παίκτη. Αυτή που  εκμεταλλεύτηκε την κωλυσιεργία της Φλαμένγκο και κινήθηκε με απόλυτη μυστικότητα ήταν η Κορίνθιανς

Τον Δεκέμβριο του 2008, του παρουσίασε ένα εξαιρετικό πλάνο μάρκετινγκ με υψηλές απολαβές μέσω χορηγών, αποσπώντας την υπογραφή του και προκαλώντας σοκ στους οπαδούς της Φλαμένγκο, οι οποίοι τον χαρακτήρισαν «προδότη».

Παρότι δεν είναι στην καλύτερη φυσική κατάσταση, βοηθάει την "τιμάο" να κατακτήσει το Πρωτάθλημα Παουλίστα και το Κύπελλο Βραζιλίας το 2009, εξασφαλίζοντας της θέση στο Κόπα Λιμπερταδόρες του 2010.

Μάλιστα τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους η διοίκηση ανακοινώνει την επέκταση του συμβολαίου του έως και το τέλος του 2011 όταν και θα αποσυρόταν από την ενεργό δράση. Ο αποκλεισμός από την φάση των ομίλων από την κολομβιανή Ντεπόρτες Τολίμα και οι αποδοκιμασίες προς το πρόσωπό του παράλληλα με την έλλειψη φυσικής κατάστασης τον οδηγούν στις 14 Φεβρουαρίου του 2011 σε μια ιδιαίτερα συναισθηματική συνέντευξη τύπου να ανακοινώνει την απόσυρση του από τους αγωνιστικούς χώρους ύστερα απο 69 συμμετοχές και 35 τέρματα.

"Είναι πολύ δύσκολο να εγκαταλείψεις κάτι που το αγαπάς τόσο πολύ, πνευματικά ήθελα να συνεχίσω όμως το σώμα δεν βοηθούσε σε αυτό" ανέφερε χαρακτηριστικά.

Με την φανέλα της "σελεσάο" έκανε ντεμπούτο στις 23 Μαρτίου του 1994 στο Ρεσίφε σε φιλικό παιχνίδι απέναντι στην Αργεντινή, με τον Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα να κάνει την έκπληξη και να τον συμπεριλαμβάνει στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών το 1994 όπου δεν αγωνίζεται ούτε λεπτό. 

Η πρώτη μεγάλη διοργάνωση στην οποία έχει ενεργό ρόλο ήταν το Copa America  του 1997 στα γήπεδα της Βολιβίας όπου οδηγεί την ομάδα στην κορυφή της Νοτίου Αμερικής ύστερα από οκτώ χρόνια ενώ στα τέλη του έτους κατακτά και το Confedreations Cup στα γήπεδα της Σαουδικής Αραβίας.

Πλέον είναι το κορυφαίο όνομα του κόσμου και πολλοί περιμένουν από αυτόν στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 στα γήπεδα της Γαλλίας να οδηγήσει ξανά την Βραζιλία σε δεύτερη συνεχόμενη κατάκτηση του "αγαλματιδίου".

Πράγματι την οδηγεί εκ του ασφαλούς ως τον τελικό του Παρισιού όμως εκεί παρουσιάζεται κατώτερος του αναμενόμενου με πολλές ερμηνείες να δίνουν και να παίρνουν. Η πιο κραταιά άποψη θέλει το "φαινόμενο" να παθαίνει επιληπτική κρίση  στο ξενοδοχείο πριν τον τελικό λόγω του άγχους που τον διακατείχε. 

Σύμφωνα με τις "κακές γλώσσες" ο Μάριο Ζάγκαλο ήταν έτοιμος να τον αφήσει εκτός ενδεκάδας και την θέση του να την πάρει ο Εντμούντο, όμως οι χορηγοί του παίκτη πίεσαν την ομοσπονδία ούτως ώστε να βρίσκεται κανονικά στον αγωνιστικό χώρο.     

Το καλοκαίρι του 1999 οδηγεί την χώρα του στα γήπεδα της Παραγουάης στην δεύτερη συνεχόμενη κατάκτηση του Copa America , οι σοβαροί όμως τραυματισμοί στην Ιταλία τον θέτουν εν αμφιβόλω κατά πόσο θα μπορέσει να παραβρίσκεται στα γήπεδα της Νοτίου Κορέας και της Ιαπωνίας.

Ο Σκολάρι τον Μάρτιο του 2002 τον καλεί για ένα φιλικό παιχνίδι απέναντι στην Γιουγκοσλαβία θέτοντας ξανά εντός ομάδας και τον παίρνει κανονικά στην αποστολή για την Άπω Ανατολή.

Μπορεί οκτώ χρόνια πριν να ήταν θεατής στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου όμως αυτή θα είναι η διοργάνωση του αφού θα αναδειχτεί Παγκόσμιος Πρωταθλητής και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 8 σκοράροντας σε όλα σχεδόν τα παιχνίδια με εξαίρεση το παιχνίδι της προημιτελικής φάσης με την Αγγλία.

Επίσης  συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία εντεκάδα της διοργάνωσης ενώ με τα τέρματα που πέτυχε απέναντι στην Γερμανία στον τελικό έφτασε τα 12 γκολ σε τελική φάση για την Βραζιλία φτάνοντας τον Πελέ.

Τέσσερα χρόνια αργότερα ο προπονητής που του έδωσε την δυνατότητα να παίξει για πρώτη φορά με την "κιτρινοπράσινη" φανέλα ο Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα τον παίρνει μαζί του στα γήπεδα της Γερμανίας το 2006. Με τα τρία γκολ που πετυχαίνει απέναντι σε Ιαπωνία(2) και Γκάνα γίνεται ο 20ος παίκτης που πετυχαίνει γκολ σε τρία συνεχόμενα Μουντιάλ, ενώ παράλληλα περνάει τον Γκέρντ Μίλερ και με 15 γκολ γίνεται ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών σε τελική φάση Παγκοσμίων Κυπέλλων από το 1930 και μετά.

Στις 7 Ιουνίου του 2011 στο Σάο Πάολο φοράει για 98η και τελευταία φορά την φανέλα της Εθνικής σε φιλικό παιχνίδι που διοργανώθηκε προς τιμήν του απέναντι στην Ρουμανία με 62 γκολ δεύτερο στην σχετική λίστα πίσω μόνο από τον Πελέ.

Από τον Ιανουάριο του 2013 ήταν ένας από τους έξι πρεσβευτές της χώρας της "σάμπας" για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, ενώ λάμβανε μέρος σε πολλούς αγώνες με φιλανθρωπικό χαρακτήρα. 

Τον Ιανουάριο του 2015 σε ηλικία 38 ετών υπήρξε η φήμη ότι θα αγωνιστεί με την φανέλα των Fort Lauderdale Strikers που αγωνίζεται στην North American Soccer League  στην οποία μάλιστα είναι συνιδιοκτήτης, κάτι που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε.

Στις 3 Σεπτεμβρίου του 2018 συμφωνεί με τον πρόεδρο της Βαγιαδολίδ Κάρλος Σουάρεθ και με το ποσό των 30.000.000 ευρώ αγόρασε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της ομάδας. Tον Δεκέμβριο του 2021 θα αγοράσει μέσω της εταιρίας του Tara Sports ποσοστό μετοχών της Κρουζέιρο επενδύοντας το ποσό των 400 εκατομμυρίων ρέις(70 εκατομμύρια δολλάρια).

Στις 30 Απριλίου του 2024 πούλησε το μερίδιο που κατείχε στην εταιρία BPW Sports Company ενώ ο ίδιος θα παρέμενε στο διοικητικό συμβούλιο της ομάδας. Στα περίπου δυόμισι χρόνια της ιδιοκτησίας του, το «Φαινόμενο» κατάφερε να εξυγιάνει οικονομικά τον σύλλογο, να διαγράψει ένα τεράστιο χρέος ύψους 195 εκατομμυρίων δολαρίων και να επαναφέρει την ομάδα στην πρώτη κατηγορία της Βραζιλίας.

Παρά την επιτυχία της εξυγίανσης, ο Ρονάλντο δέχθηκε έντονη κριτική και αποδοκιμασίες από μερίδα οπαδών για μειωμένες επενδύσεις σε μεταγραφές. Κατά την αποχώρησή του δήλωσε ότι ο στόχος του επετεύχθη και ήρθε η ώρα να παραδώσει τον σύλλογο σε κατάλληλα χέρια.

Στα τέλη του 2024 είχε ανακοινώσει επίσημα την υποψηφιότητά του για την προεδρία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Βραζιλίας με όραμα να φέρει τον Πεπ Γκουαρδιόλα στην Εθνική. Όμως απέσυρε τελικά την υποψηφιότητά του, γιατί όπως δήλωσε ο ίδιος, βρήκε «κλειστές πόρτες» από τις τοπικές ποδοσφαιρικές ενώσεις της Βραζιλίας, οι οποίες επέλεξαν να στηρίξουν την επανεκλογή του νυν προέδρου, Εντνάλντο Ροντρίγκες.

Στις 23 Μάϊου του 2025 πούλησε το πλειοψηφικό του μερίδιο (88%) από τη Ρεάλ Βαγιαδολίδ στην κοινοπραξία Ignite, ένα αμερικανικό επενδυτικό γκρουπ με επικεφαλής τον επιχειρηματία Γκαμπριέλ Σολάρες και τη στήριξη ευρωπαϊκών κεφαλαίων.

 Η μεταβίβαση των μετοχών έκλεισε περίπου στα 50 εκατομμύρια ευρώ, επιτρέποντας στον Ρονάλντο να καλύψει και ιδιωτικά χρέη που συνδέονταν με την αρχική εξαγορά. Η πώληση οριστικοποιήθηκε αμέσως μετά από την  καταστροφική σεζόν 2024-25 που οδήγησε στον υποβιβασμό της Βαγιαδολίδ. Κατά τη διάρκεια της εξαετούς ιδιοκτησίας του, η ομάδα υποβιβάστηκε τρεις φορές, γεγονός που διέλυσε τις σχέσεις του με τους οπαδούς, οι οποίοι τον αποδοκίμαζαν έντονα για έλλειψη επενδύσεων. 

Συνεχίζει να διευθύνει το βραζιλιάνικο παράρτημα του κορυφαίου πρακτορείου αθλητικού μάρκετινγκ Octagon, εκπροσωπώντας μεγάλα αστέρια του ποδοσφαίρου (όπως ο Ροντρίγκο της Ρεάλ Μαδρίτης). Επίσης, παρέχει οικονομικές συμβουλές σε αθλητές μέσω της εταιρείας του R9 Asset Management.

Την 1η Σεπτεμβρίου του 2026 ανακοινώθηκε ότι μαζί με τον Ρομπέρτο Κάρλος, πήραν το 80% των μετοχών της ομάδας Ασοσιασάο Ατλέτικα Ιντερνασιονάλ, ενός συλλόγου 112 ετών, που τη δεδομένη χρονική στιγμή αγωνιζόταν στη Γ’ κατηγορία της Βραζιλίας, .αντί ενός ποσού που θα φτάσει έως και τα 75,4 εκατομμύρια ευρώ σε βάθος δεκαετίας, με τη Γενική Συνέλευση να εγκρίνει την πρόταση των δύο θρύλων με 53 ψήφους υπέρ και μόνο μία κατά.