Γεννήθηκε στις 15 Μαΐου του 1965 στο Ριμπειράο Πρέτο στην πολιτεία του Σάο Πάολο, o πατέρας του μεγάλος λάτρης της αρχαίας Ελλάδας ήθελε να του δώσει το όνομα του Ξενοφώντα αλλά η μητέρα του του άλλαξε γνώμη,
Στην ηλικία των 15 ετών ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην Botafogo de Ribeirao Preto και τέσσερα χρόνια αργότερα ανέβηκε στην πρώτη ομάδα. Το 1986 δόθηκε δανεικός στην Assosacao Atletica Ponte Preta και αγωνίστηκε στην πρώτη τη τάξει κατηγορία του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος το 1986 έχοντας 10 συμμετοχές και 1 γκολ.
Το 1987 η Κορίνθιανς ήταν αυτή που ενδιαφέρθηκε, εκεί είχε γράψει ιστορία ο μυθικός μεγαλύτερος αδελφός του, ο Σώκρατες. Οι οπαδοί και η διοίκηση έβλεπαν στο πρόσωπό του τον φυσικό διάδοχο της δυναστείας.
Παλμέιρας και Φλαμένγκο, είχαν κάνει διερευνητικές κρούσεις στην Μποταφόγκο-SP, καθώς όλες οι μεγάλες δυνάμεις του Ρίο και του Σάο Πάουλο έβλεπαν έναν ποδοσφαιριστή με σπάνιο συνδυασμό εξαιρετικής τεχνικής κατάρτισης και τρομερής φυσικής δύναμης.
Το 1987 υπήρχε ήδη διακριτικό ενδιαφέρον από την Ισπανία και την Ιταλία, όμως εκείνη την εποχή οι Βραζιλιάνοι παίκτες σπάνια έφευγαν για την Ευρώπη σε τόσο μικρή ηλικία (ήταν 22 ετών), προτιμώντας πρώτα να καθιερωθούν σε έναν εγχώριο γίγαντα.
Όμως ήταν η Σάο Πάολο αυτή που θα τον αποκτήσει στις 9 Σεπτεμβρίου 1987, πληρώνοντας το μυθικό για την εποχή ποσό των 24 εκατομμυρίων cruzados. Άν και τον πρώτο χρόνο θα αντιμετωπίσει προβλήματα τραυματισμών τα επόμενα χρόνια θα αποτελέσει βασικό στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε πολλούς τίτλους.
Με προπονητή τον Τέλε Σαντάνα θα πανηγυρίσει πέντε Campeonato Paulista το 1987, το 1989, το 1991, το 1992, το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα του 1991, δύο Copa Libertadores to 1992 και το 1993 κόντρα σε Νιούελς Όλντ Μποις και Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα και το Διηπειρωτικό Κύπελλο το 1992 απέναντι στην Μπαρτσελόνα όπου ψηφίστηκε ως ο καλύτερος παίκτης του αγώνα, έχοντας 313 συμμετοχές και 113 γκολ.
Το καλοκαίρι του 1993 η Παρί Σεν Ζερμέν θα αποκτήσει τον Βραζιλιάνο μέσο προσφέροντας το ποσό των 4.6 εκατομμυρίων δολαρίων και έτσι ύστερα από έξι χρόνια θα αφήσει τους "τρικολόρ" και θα μεταβεί στην "πόλη του φωτός".
Η συμφωνία κλείστηκε επίσημα τον Ιούνιο του 1993, ωστόσο, ο Ραΐ έθεσε έναν απαράβατο όρο: να παραμείνει στη Σάο Πάουλο για μερικούς μήνες ακόμη, ώστε να οδηγήσει την ομάδα στην κατάκτηση του δεύτερου συνεχόμενου Copa Libertadores, όπως και έγινε.
Yπήρχαν και άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις που είχαν ενδιαφερθεί όπως η Μπαρτσελόνα, ο Γιόχαν Κρόιφ εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την εμφάνιση του Ραΐ στον τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου το 1992 (όπου ο Ραΐ σκόραρε δύο φορές εναντίον της Μπαρτσελόνα), που εισηγήθηκε την απόκτησή του. Ωστόσο, ο περιορισμός των ξένων παικτών στην Ισπανία εκείνη την εποχή καθυστέρησε την κίνηση.
Η Ίντερ εξέτασε σοβαρά την περίπτωσή του, καθώς έψαχνε τον επόμενο μεγάλο «δεκάρι» της, αλλά η Παρί Σεν Ζερμέν κινήθηκε ταχύτερα προσφέροντας εγγυημένο πρωταγωνιστικό ρόλο και ένα εξαιρετικό οικονομικό πακέτο, ενώ απο την πλευρά της Ρεάλ Μαδρίτης, υπήρξαν διερευνητικές επαφές, όμως η γαλλική ομάδα είχε ήδη προχωρήσει τις συζητήσεις με τον μάνατζερ του παίκτη και τη διοίκηση της Σάο Πάουλο.
Στο Παρίσι θα παραμείνει πέντε χρόνια έχοντας 223 παιχνίδια 79 τέρματα και θα βοηθήσει τον γαλλικό σύλλογο στην πρώτη του μόλις χρονιά(1993-1994) να αναδειχθεί πρωταθλητής. Θα κατακτήσει ακόμα δύο Κύπελλα Γαλλίας το 1995 και το 1998, το γαλλικό Σούπερ Καπ και το Λιγκ Καπ του 1995.
Ακόμα το Λιγκ Καπ του 1998, και το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1996 όταν στον τελικό του "Κίνγκ Μποντουέν" στις Βρυξέλλες θα επικρατήσει της Ραπίντ Βιέννης. Την αμέσως επόμενη χρονιά 1996-1997 θα είναι και πάλι στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων στο "Ντε Κάιπ" του Ρότερνταμ όμως αυτή την φορά θα ηττηθεί από την Μπαρτσελόνα.
Είχε στα χέρια του δελεαστικές προτάσεις για να συνεχίσει να αγωνίζεται στα ευρωπαϊκά γήπεδα, η Παρί Σεν Ζερμέν ήθελε να τον ανανεώσει, ο πρόεδρος Μισέλ Ντενιζό του προσέφεραν νέο συμβόλαιο με εξαιρετικές οικονομικές απολαβές, πιέζοντάς τον να παραμείνει ως ο απόλυτος ηγέτης και αρχηγός των αποδυτηρίων.
Αγγλικοί σύλλογοι εξέτασαν την περίπτωσή του, καθώς η εμπειρία του και η προσωπικότητά του θεωρούνταν πολύτιμες, παρά το γεγονός ότι ήταν 33 ετών, ενώ και ισπανικές ομάδες έδειξαν ενδιαφέρον για να τον αποκτήσουν ως ελεύθερο, ποντάροντας στην αδιαμφισβήτητη ποιότητά του.
Ο ίδιος, ωστόσο, απέρριψε κάθε ευρωπαϊκή προοπτική, δηλώνοντας πως η καρδιά του βρισκόταν ήδη πίσω στο Σάο Πάουλο, καθώς ένιωθε ότι ο κύκλος του στην Ευρώπη είχε κλείσει με τον πιο ιδανικό τρόπο.
Είχε δώσει την υπόσχεση να κλείσει την καριέρα του στην ομάδα που τον αποθέωσε, βοηθώντας την να επιστρέψει στους τίτλους. Μάλιστα, την επόμενη κιόλας ημέρα από την άφιξή του, αγωνίστηκε στον τελικό του Πρωταθλήματος Παουλίστα κόντρα στην Κορίνθιανς, σκόραρε και κατέκτησε τον τίτλο.
Στα 33 του χρόνια θα επιστρέψει στην χώρα του και πάλι για τους "σομπεράνο" στους οποίους θα κλείσει την καριέρα του. Κατέκτησε το Campeonato Paulista του 1998, αλλά τον Αύγουστο του 1998 κόντρα στην Κρουζέιρο υπέστη ρήξη χιαστών συνδέσμων και σοβαρή ζημιά στον χόνδρο του δεξιού του γονάτου, και θα μείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για 8 μήνες.
Στα 33 του χρόνια θα επιστρέψει στην χώρα του και πάλι για τους "σομπεράνο" στους οποίους θα κλείσει την καριέρα του. Κατέκτησε το Campeonato Paulista του 1998, αλλά τον Αύγουστο του 1998 κόντρα στην Κρουζέιρο υπέστη ρήξη χιαστών συνδέσμων και σοβαρή ζημιά στον χόνδρο του δεξιού του γονάτου, και θα μείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για 8 μήνες.
Παρά την επιτυχημένη χειρουργική επέμβαση και την επιστροφή του το 1999, το γόνατό του δεν επανήλθε ποτέ στο 100%, προκαλώντας του συνεχείς πόντους που τον οδήγησαν στην απόφαση να αποσυρθεί οριστικά το 2000, σε ηλικία 35 ετών.
Στην δεύτερη αυτή θητεία είχε 82 συμμετοχές και 15 τέρματα, φτάνοντας συνολικά τα 395 παιχνίδια, έχοντας 128 γκολ στο ενεργητικό του. O Κάρλος Αλμπέρτο Σίλβα στις 19 Μάιου του 1987 στο "Γουέμπλει" του Λονδίνου απέναντι στην Αγγλία για το τουρνουά Stanley Rous του έδωσε την ευκαιρία να κάνει ντεμπούτο με την "σελεσάο".
Πήρε μέρος στα Copa America του 1987 και του 1991 όπου ήταν φιναλίστ και στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών ο Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα του έδωσε την δυνατότητα να αναδειχθεί Παγκόσμιος Πρωταθλητής.
Αγωνίστηκε στα πέντε από τα εφτά παιχνίδια της διοργάνωσης(δεν αγωνίστηκε απέναντι στην οικοδέσποινα και στον τελικό απέναντι στην Ιταλία), μάλιστα στα τρία ματς της φάσης των ομίλων με Ρωσία, Καμερούν και Σουηδία φορούσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού πετυχαίνοντας ένα γκολ με πέναλτι απέναντι στην Ρωσία.
Στις 29 Απριλίου του 1998 στο "Μαρακανά" απέναντι στην Αργεντινή πραγματοποίησε την 49η και τελευταία εμφάνιση με το εθνόσημο πετυχαίνοντας 16 τέρματα.
Το 1998, μαζί με τον πρώην συμπαίκτη του Λεονάρντο, ίδρυσε τον φιλανθρωπικό οργανισμό «Fundação Gol de Letra». Η οργάνωση αυτή βοηθάει μέχρι σήμερα χιλιάδες παιδιά και εφήβους από φτωχές γειτονιές (favelas) της Βραζιλίας μέσω της εκπαίδευσης, του πολιτισμού και του αθλητισμού, έχοντας λάβει διεθνή αναγνώριση από την UNESCO.
Το 2002 ίδρυσε την εταιρία Raí+Velascο, σε συνεργασία με τον επιχειρηματία Πάουλο Βελάσκο, ως μια εταιρεία αποκλειστικά για τη διαχείριση της εικόνας, των εμπορικών συμφωνιών και της μετα-ποδοσφαιρικής καριέρας του ίδιου του Ραΐ.
Με τα χρόνια όμως επεκτάθηκε σημαντικά, ανέλαβε τη διαχείριση της εικόνας και των επιχειρήσεων και άλλων μεγάλων προσωπικοτήτων της Βραζιλίας, όπως του αδελφού του Σόκρατες, του θρυλικού τερματοφύλακα Ζέτι, της μπασκετμπολίστριας Μάτζικ Πάουλα και του κορυφαίου αρχιτέκτονα Ρούι Οτάκε.
Η εταιρεία δημιούργησε τη Sala Raí, έναν υπερπολυτελή ιδιωτικό χώρο εκδηλώσεων και VIP κερκίδα μέσα στο στάδιο Μορουμπί της Σάο Πάουλο. Μέσα από τη Raí+Velasco γεννήθηκε η Cinesala, μια εταιρεία που ανακαινίζει και λειτουργεί παραδοσιακούς, ανεξάρτητους κινηματογράφους δρόμου στο Σάο Πάουλο, προσφέροντας μια πιο άνετη και πολιτιστική εμπειρία θέασης.
Επίσης έχει αναπτύξει τη δική της μέθοδο εκγύμνασης και φυσικής κατάστασης που εφαρμόζεται σε γυμναστήρια, ενώ διατηρεί ενεργό ρόλο ως μέλος και πρεσβευτής της Παρί FC, της δεύτερης ομάδας της γαλλικής πρωτεύουσας, στην οποία έχει επενδύσει επιχειρηματικά η εταιρεία του.
Μάλιστα, τον Μάιο του 2026 έδωσε το παρών στο γήπεδο Stade Jean Bouin για να δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα σε αγώνα του γαλλικού πρωταθλήματος.
To 2006 υπήρξε ένας από τους βασικούς ιδρυτές της Atletas pelo Brasil, που συγκεντρώνει κορυφαίους αθλητές από διαφορετικά σπορ με σκοπό να πιέσουν για τη δημιουργία καλύτερων δημόσιων αθλητικών πολιτικών και να προωθήσουν την κοινωνική μεταμόρφωση μέσω του αθλητισμού στη Βραζιλία.
Τον Απρίλιο του 2017, ο Ραΐ εκλέχθηκε για πρώτη φορά ως μέλος του νεοσύστατου τότε Διοικητικού Συμβουλίου της Σάο Πάουλο, ενός ολιγομελούς και ισχυρού οργάνου που έπαιρνε τις στρατηγικές αποφάσεις για
Στις 7 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους λόγω της κρίσης που περνούσε το ποδοσφαιρικό τμήμα, άφησε τη θέση του στο Διοικητικό Συμβούλιο για να αναλάβει τον απόλυτο έλεγχο του ποδοσφαίρου. Παρέμεινε σε αυτόν τον εκτελεστικό ρόλο για τρία χρόνια, μέχρι την παραίτησή του την 1η Φεβρουαρίου του 2021, μετά την αλλαγή της προεδρίας στον σύλλογο και ακολουθώντας την απόλυση του προπονητή της ομάδας Φερνάντο Ντινίζ.
Ως μία από τις μεγαλύτερες ιστορικές «σημαίες» του γαλλικού συλλόγου, ο Ραΐ συνεχίζει να λειτουργεί ως επίσημος πρεσβευτής της Παρί Σεν Ζερμέν, εκπροσωπώντας την ομάδα σε διεθνείς εκδηλώσεις, φιλανθρωπικά ιδρύματα και τηλεοπτικά αφιερώματα.
