Δεν είναι και λίγο πράγμα να θεωρείσαι από τους συμπατριώτες σου ο αντίστοιχος "Ντιέγκο Μαραντόνα" της χώρας σου. Αν μη τι άλλο βαρύ το φορτίο για τον Ruben Walter Paz Marquez που μαζί με τον Έντσο Φραντσέσκολι ήταν οι κινητήριοι μοχλοί της "σελέστε" στον χώρο της μεσαίας γραμμής.
Γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 1959 στην πόλη Αρτίγκας και έπαιξε στα νεανικά τμήματα της τοπικής Πενιαρόλ ντε Αρτίγκας στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Το 1977 σε ηλικία 17 ετών έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο και με τους "μάνιας" στην τετραετία που αγωνίστηκε κατέκτησε τρία πρωταθλήματα το 1978, το 1979 και το 1981, ενώ αναδείχτηκε και πρώτος σκόρερ το 1981.
Το όνομά του είχε συνδεθεί έντονα με κορυφαίους ευρωπαϊκούς συλλόγους λόγω των εκπληκτικών του εμφανίσεων με την Πενιαρόλ και την Εθνική Ουρουγουάης στο Μουντιαλίτο του 1980.
Οι ισπανικές ομάδες Μπαρτσελόνα και Ρεάλ είχαν δείξει ενδιαφέρον για την περίπτωση του, όμως η Ιντερνασιονάλ του Πόρτο Αλέγκρε κατάφερε να εξασφαλίσει την υπογραφή του τον Φεβρουάριο του 1982, εκμεταλλευόμενη το κατάλληλο timing, την οικονομική της ισχύ και το γεγονός ότι ο παίκτης είχε γίνει παγκοσμίως περιζήτητος μετά το Μundialito.
H "κολοράδο" έκανε μια πολύ μεγάλη οικονομική προσφορά στην Πενιαρόλ, ξεπερνώντας τον ανταγωνισμό άλλων συλλόγων. η εθνική Ουρουγουάης απέτυχε να προκριθεί στο Μουντιάλ της Ισπανίας του 1982 και αυτό έκανε την Πενιαρόλ πιο διαλλακτική στο να πουλήσει το μεγάλο της αστέρι, καθώς η εγχώρια αγορά δεν μπορούσε πλέον να διατηρήσει εύκολα την υψηλή αξία των παικτών της χωρίς τη βιτρίνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Επίσης η Ιντερνασιονάλ έψαχνε έναν χαρισματικό ηγέτη για τη μεσαία γραμμή μετά τη φυγή του θρυλικού Πάουλο Ρομπέρτο Φαλκάο για τη Ρόμα. Παρουσίασε στον Πας ένα ελκυστικό αθλητικό πρότζεκτ πρωταθλητισμού, το οποίο τον έπεισε να μετακομίσει στο Πόρτο Αλέγκρε, όπου τελικά έγινε είδωλο.
Κατέκτησε τρία πρωταθλήματα Gaucho το 1982, το 1983, και το 1984 με 245 συμμετοχές και 72 γκολ. Μάλιστα για χάρη του οι δύο "άσπονδες φίλες" Γκρέμιο και Ιντερνασιονάλ ήρθαν σε σύγκρουση αφού η "κολοράντο" κατηγόρησε το 1985 την "ιμορτάλ" για παράνομη προσέγγιση του ποδοσφαιριστή της.
Το καλοκαίρι του 1986 επιθυμούσε να αγωνιστεί στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο κύκλος του στον σύλλογο του Πόρτο Αλέγκρε είχε πλέον ολοκληρωθεί. Όπως οι περισσότεροι μεγάλοι Λατινοαμερικάνοι παίκτες της εποχής, ο Ουρουγουανός μέσος ήθελε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην Ευρώπη.
Η πρόταση που ήρθε από τη γαλλική Ρασίνγκ Παρί του πρόσφερε αυτή την ευκαιρία. Θα δοκιμάσει για πρώτη φορά την τύχη του στην Ευρώπη στην Γαλλία με την φανέλα της μαζί μάλιστα με τον Έντσο Φραντσέσκολι χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία με μόλις 6 συμμετοχές.
Ο Παζ δυσκολεύτηκε σε τεράστιο βαθμό να εγκλιματιστεί στον τρόπο ζωής και στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, νιώθοντας έντονη νοσταλγία για τη Νότια Αμερική. Παρά τις πανάκριβες μεταγραφές του πολυεκατομμυριούχου ιδιοκτήτη Ζαν-Λυκ Λαγκαρντέρ η Ρασίνγκ Παρί είχε κακά αποτελέσματα, τερματίζοντας στη 13η θέση και το κλίμα στο σύλλογο έγινε γρήγορα βαρύ και ασταθές.
Το καλοκαίρι του 1987, ο Παζ αποφάσισε να επιστρέψει στη Λατινική Αμερική και πήρε μεταγραφή για την Ρασίνγκ Κλουμπ ντε Αβεγιανέδα, χωρίς να δώσει ούτε ένα πέσο στους Γάλλους, όπως είχε δηλώσει και ο ίδιος ο παίκτης σε ιστορική του συνέντευξη στο περιοδικό El Gráfico.
Η απόφαση αυτή τον δικαίωσε απόλυτα, καθώς εκεί αναδείχθηκε σε απόλυτο είδωλο των οπαδών, κατέκτησε τίτλους και ανακηρύχθηκε Καλύτερος Ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής για το 1988. Μετά την εξαιρετική του παρουσία, η Ρασίνγκ Αβεγιανέδα χρειάστηκε να κάνει μια μικρή οικονομική προσπάθεια για να τον κρατήσει μόνιμα, με το κόστος της οριστικής διευθέτησης να ανέρχεται σε ένα βατό ποσό κοντά στα 90.000 δολάρια
Κατέκτησε το 1988 τόσο το Supercopa Sudamericana και το Supercopa Interamericana, έχοντας 62 συμμετοχές και 17 τέρματα σε αυτό το πρώτο πέρασμα απο την "Ακαδημία". Μετά την εξαιρετική του παρουσία, η Ρασίνγκ Αβεγιανέδα χρειάστηκε να κάνει μια μικρή οικονομική προσπάθεια για να τον κρατήσει μόνιμα, με το κόστος της οριστικής διευθέτησης να ανέρχεται σε ένα βατό ποσό κοντά στα 90.000 δολάρια
Εκείνη την χρονιά μάλιστα ανακηρύχθηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής τόσο στην Αργεντινή αλλά και στην Νότια Αμερική γενικότερα. Ήταν δε τόσο μεγάλη η συνεισφορά του που ακόμα και οπαδοί άλλων ομάδων έτρεφαν εκτίμηση προς το πρόσωπό του.
Το καλοκαίρι του 1989 ξαναδοκιμάζει την τύχη του στην Ευρώπη, αυτή την φορά στο καμπιονάτο με την φανέλα της Τζένοα με τους "γκριφόνι" να ξοδέυουν το ποσό των 600.000 ευρώ μιας και η Ρασίγκ είχε οικονομικά προβλήματα.
Θα αγωνιστεί σε 25 παιχνίδια πετυχαίνοντας και 1 γκολ, ωστόσο, δεν κατάφερε να προσαρμοστεί πλήρως στην τακτική του προπονητή Φράνκο Σκόλιο, συνάμα αντιμετώπισε τεράστιες δυσκολίες προσαρμογής στους σκληρούς τακτικούς ρυθμούς του ιταλικού πρωταθλήματος .
Το καλοκαίρι του 1990, βλέποντας ότι το πέρασμά του από την Ευρώπη δεν είχε την ίδια επιτυχία εξέφρασε την έντονη επιθυμία να επιστρέψει στο μέρος όπου αγαπήθηκε όσο πουθενά αλλού. Παρά το γεγονός ότι η Ρασίνγκ περνούσε μια δύσκολη οικονομική περίοδο («εποχή ισχνών αγελάδων»), η διοίκηση και οι φίλαθλοι πίεσαν για την επιστροφή του.
Οι δύο σύλλογοι κατέληξαν σε συμφωνία αμέσως μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 στην Ιταλία, όπου ο Πας συμμετείχε με την εθνική Ουρουγουάης. Παρέμεινε ο απόλυτος ηγέτης στη μεσαία γραμμή της ομάδας, ξεχωρίζοντας για την εξαιρετική του τεχνική κατάρτιση και την ποιότητά του στα στημένα.
και σε αυτό το δεύτερο πέρασμα είχε 90 συμμετοχές και 14 γκολ και 152 συμμετοχές και 33 γκολ συνολικά
Μετά την Ράσιγκ θα αγωνιστεί στην Ράμπλα Τζούνιορς το 1994 με 12 συμμετοχές και 2 τέρματα, απο τον Ιούλιο του 1994 έως τον Δεκέμβριο του 1995 αγωνίστηκε στην Φροντέρα Ριβέρα με 6 συμμετοχές και 1 γκολ.
Έκανε ένα μικρό πέρασμα το 1996 από την Γοδόι Κρούς με 7 συμμετοχές και χωρίς τέρμα, επέστρεψε στην Φροντέρα Ριβέρα απο τον Ιανουάριο του 1997 έως τον Δεκέμβριο του 2000 και τα τελευταία χρόνια σε ερασιτεχνικούς συλλόγους όπως τους Γουόντερερς Ντε Αρτίγκας, Nacional de San Jose, Tito Borjas και Pirata Juniors όπου και ολοκλήρωσε την καριέρα του σε ηλικία 47 ετών.
Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1979 έκανε ντεμπούτο με την εθνική Ουρουγουάης στο Μοντεβιδέο απέναντι στο Εκουαδόρ για το Κόπα Αμέρικα. Πήρε μέρος στο Μουντιαλίτο του 1980 όπου και το κατέκτησε, ενώ η πρώτη του παρουσία σε Παγκόσμιο Κύπελλο καταγράφηκε στα γήπεδα του Μεξικό το 1986 όπου όμως αγωνίστηκε μόνο σε ένα παιχνίδι και αυτό ως αλλαγή στον αγώνα με την Αργεντινή για την φάση των "16".
Ήταν φιναλίστ του Copa America του 1989 όπου πέτυχε και ένα γκολ απέναντι στην Παραγουάη, ενώ στα γήπεδα της Ιταλίας το 1990 ήταν βασικός και αναντικατάστατος στα τρία παιχνίδια της φάσης των ομίλων απέναντι σε Ισπανία, Βέλγιο και Νότιο Κορέα.
Το παιχνίδι με τους Ασιάτες στις 21 Ιουνίου στο "Φριούλι" του Ούντινε θα ήταν η 45η και τελευταία του παρουσία με τους "charruas" έχοντας πετύχει και 12 γκολ.
Ακολούθησε προπονητική καριέρα ως βοηθός προπονητή του πρώην συμπαίκτη του στην Εθνική και την Πενιαρόλ Μάριο Σαραλέγκουι. Μάλιστα η πρώτη του παρουσία σε πάγκο ήταν για λογαριασμό της Πενιαρόλ από τις 11 Μαρτίου του 2008 έως τις 19 Ιανουαρίου του 2009, απο τις 15 Δεκεμβρίου του 2009 έως την 1η Μαρτίου του 2010 στο πλευρό του Ομπντούλιο Τρασάρντε για 6 παιχνίδια.
Το παιχνίδι με τους Ασιάτες στις 21 Ιουνίου στο "Φριούλι" του Ούντινε θα ήταν η 45η και τελευταία του παρουσία με τους "charruas" έχοντας πετύχει και 12 γκολ.
Ακολούθησε προπονητική καριέρα ως βοηθός προπονητή του πρώην συμπαίκτη του στην Εθνική και την Πενιαρόλ Μάριο Σαραλέγκουι. Μάλιστα η πρώτη του παρουσία σε πάγκο ήταν για λογαριασμό της Πενιαρόλ από τις 11 Μαρτίου του 2008 έως τις 19 Ιανουαρίου του 2009, απο τις 15 Δεκεμβρίου του 2009 έως την 1η Μαρτίου του 2010 στο πλευρό του Ομπντούλιο Τρασάρντε για 6 παιχνίδια.
Στην Κολομβία η Ελ Νασιονάλ απο τις 25 Αυγούστου του 2010 έως τς 9 Απριλίου του 2012 στο πλευρό του Μάριο Σαραλέγκουι, όπως και στην στην Tecnico Universitario του Εκουαδόρ απο τις 14 Απριλίου έως τις 18 Ιουνίου του 2012 για 15 παιχνίδια.
Στην Ουρουγουάη η Juventud de Las Piedras απο τις 23 Απριλίου έως τις 4 Νοεμβρίου του 2013 σε 19 παιχνίδια. Την 1η Σεπτέμβριο του 2020 επανήρθε στην Πενιαρόλ αφού στις 31 Δεκεμβρίου ο Σαραλέγκουι απολύθηκε και αποχώρησε και αυτός.
Την 1η Ιανουαρίου του 2022 θα ειναι στην Πενιαρολ ως βοηθός του Μαουρίσιο Λαριέρα μέχρι τις 2 Αυγούστου του 2022 σε 30 παιχνίδια και στις επόμενες δουλειές θα είναι και πάλι στο πλευρό του Σαραλέγκουι.
Ντανούμπιο απο τις 28 Αυγούστου του 2023 έως τις 15 Απριλίου του 2024 σε 27 παιχνίδια, Ράμπλα Τζούνιορς απο την 1η Ιουλίου του 2025 έως τις 31 Δεκεμβρίου του 2025 σε 17 παιχνίδια και στην Αρτίγκας απο τις 27 Ιανουαρίου του 2026
