Ερίκ Καντονά "King Eric"

Χαρισματικός, αυθόρμητος, ειλικρινής, ένας απο τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές της γενιάς του, ιδιαίτερα αγαπητός στους οπαδούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ο Ερίκ Καντονά που τίμησε και με το παραπάνω την φανέλα με το νούμερο 7 και με χαρακτηριστικό τον σηκωμένο γιακά, δεν είναι τυχαίο ότι το 2001 σε ψηφοφορία του το επίσημο περιοδικό Inside United  τον ανακήρυξε ως τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.

Γεννήθηκε στις 24 Μάϊου του 1966 στην Μασσαλία με ρίζες απο την Ισπανία και την Ιταλία και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα σε μια τοπική ομάδα την SO Caillolais απο την θέση του τερματοφύλακα όπως και ο πατέρας του.

Γρήγορα, οι προπονητές του κατάλαβαν ότι οι τεχνικές του ικανότητες με την μπάλα στα πόδια και το δημιουργικό του ένστικτο ήταν πολύ μεγάλα για να μείνει κάτω από τα δοκάρια, και έτσι μετακινήθηκε στην επίθεση.

Καθώς μεγάλωνε, το ταλέντο του τράβηξε την προσοχή πολλών μεγάλων γαλλικών συλλόγων. Παρότι η τοπική Ολιμπίκ Μαρσέιγ τον ήθελε, η οικογένειά του επέλεξε τις πρότυπες ακαδημίες της Οσέρ και το 1981, σε ηλικία 15 ετών, εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της ομάδας.

Εκεί, ο αυστηρός αλλά πατρικός προπονητής Γκι Ρου ανέλαβε να τον διαπλάσει ποδοσφαιρικά. Ο Καντονά ξεχώρισε αμέσως στη δεύτερη ομάδα της Οσέρ, δείχνοντας ότι ήταν έτοιμος για το επόμενο μεγάλο βήμα.

Στις 5 Νοεμβρίου του 1983 έκανε ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα κόντρα στην Νανσί. σε ηλικία 17 ετών, ομως στο "Αμπέ Ντεσάμπ" δεν είχε πολλές συμμετοχές απο το 1983 έως το 1986 15 χωρίς να πετύχει κάποιο γκολ.

Τη σεζόν 1984–1985 πραγμαατοποίησε την στρατιωτική θητεία που ήταν υποχρεωτική στη Γαλλία εκείνη την εποχή, κόβοντας προσωρινά τη φόρα που είχε πάρει μετά το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα της Οσέρ.

Ωστόσο, η περίοδος αυτή δεν πήγε χαμένη, καθώς επηρέασε την καριέρα του με δύο πολύ συγκεκριμένους τρόπους, λόγω του εξαιρετικού ταλέντου του, ο Καντονά δεν υπηρέτησε ως απλός φαντάρος. Τοποθετήθηκε στο αθλητικό τμήμα του γαλλικού στρατού και αγωνίστηκε με την Εθνική Ουρουγουάης/Γαλλίας Ενόπλων Δυνάμεων

Αυτό του επέτρεψε να μη χάσει την επαφή του με τις προπονήσεις και το υψηλό επίπεδο, ενώ απέκτησε πολύτιμες παραστάσεις παίζοντας δίπλα σε άλλα ανερχόμενα ταλέντα της χώρας. Καθώς οι στρατιωτικές του υποχρεώσεις δεν του επέτρεπαν να ακολουθεί το πλήρες πρόγραμμα της Οσέρ, ο Γκι Ρου αποφάσισε να τον παραχωρήσει δανεικό στη Μαρτίγκ.

Εκεί, ο 18χρονος Καντονά πήρε φανέλα βασικού, «ψήθηκε» σε ένα πολύ πιο σκληρό και σωματικό πρωτάθλημα, κατέγραψε 15 εμφανίσεις και πέτυχε 4 γκολ. Όταν ολοκλήρωσε τη θητεία του το 1985 και επέστρεψε μόνιμα στην Οσέρ, ο Καντονά ήταν πλέον σωματικά πιο δυνατός, ώριμος ποδοσφαιρικά και έτοιμος να υπογράψει το πρώτο του μεγάλο επαγγελματικό συμβόλαιο,

Παράλληλα με την παικτική του ικανότητα φάνηκε ο οξύθυμος χαρακτήρας του, το 1987 τιμωρήθηκε με πρόστιμό γρονθοκοπώντας τον συμπαίκτη του Μπρούνο Μαρτινί, ενώ το 1988 τιμωρήθηκε με τρίμηνο που αργότερα έγινε δίμηνο αποκλεισμό όταν χτύπησε με κούνγκ φου τον Μισέλ Ντερ Ζακαριάν.

Με την Οσέρ είχε συνολικά 94 συμμετοχές και 29 τέρματα, και το καλοκαίρι του 1988 η Μονακό του Αρσέν Βενγκέρ, εκτιμούσε αφάνταστα την ποδοσφαιρική ευφυΐα του Καντονά. Η Μονακό προσπάθησε να μπει «σφήνα» στις διαπραγματεύσεις, προσφέροντας ένα εξαιρετικό περιβάλλον πιο ήσυχο από τη φασαρία της Μασσαλίας, αλλά η πρότασή τους δεν πλησίασε τα οικονομικά μεγέθη του Ταπί.

Η Παρί Σεν Ζερμέν έψαχνε ένα μεγάλο όνομα για να αλλάξει επίπεδο και έκανε διερευνητικές κρούσεις. Ωστόσο, ο Καντονά ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή ότι αν έφευγε από την Οσέρ, ο μόνος προορισμός που τον ενδιέφερε πραγματικά στη Γαλλία ήταν η γενέτειρά του. 

Κάποιες ιταλικές ομάδες που τότε κυριαρχούσαν οικονομικά, είχαν στείλει σκάουτερ για να τον παρακολουθήσουν, αλλά οι πειθαρχικές του περιπέτειες στη Γαλλία τους έκαναν διστακτικούς στο να καταθέσουν επίσημη πρόταση εκείνο το καλοκαίρι.

Παρά το ρίσκο, ο πανίσχυρος και εκκεντρικός πρόεδρος της Μαρσέιγ, Μπερνάρ Ταπί, ο οποίος έχτιζε μια ομάδα-υπερδύναμη, αποφάσισε να κάνει το μεγάλο «μπαμ». Κατέβαλε στην Οσέρ το μυθικό για την εποχή ποσό των 22 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων, και η μεταγραφή αυτή ήταν η ακριβότερη στην ιστορία του γαλλικού ποδοσφαίρου μέχρι τότε. 

Για τον ίδιο τον Καντονά, η μετακίνηση αυτή ήταν ένα όνειρο ζωής, καθώς είχε γεννηθεί στη Μασσαλία και η Μαρσέιγ ήταν η ομάδα που υποστήριζε από παιδί. Όμως ούτε και εκεί μπόρεσε να δαμάσει τον ατίθασο χαρακτήρα του, μέσα σε λίγους μήνες τσακώθηκε με τον προπονητή, πέταξε τη φανέλα της ομάδας στο έδαφος όταν έγινε αλλαγή σε ένα φιλικό και έβρισε δημόσια στην τηλεόραση τον προπονητή της Εθνικής Γαλλίας.

Τον Ιανουάριο του 1989 σε φιλικό παιχνίδι κόντρα στην Τορπέντο Μόσχας πέταξε την μπάλα στην κερκίδα και έβγαλε την φανέλα του και την πέταξε όταν αντικαταστάθηκε με συνέπεια να του επιβάλλουν ένα μήνα τιμωρία.

22 συμμετοχές και 5 τέρματα κατακτώντας το Πρωτάθλημα του 1989, ενω ενδιάμεσα είχε δοθεί δανεικός στην Μπορντό με 12 συμμετοχές και 6 τέρματα, όμως οι «Γιρονδίνοι» δεν μπορούσαν να καλύψουν τις οικονομικές απαιτήσεις του Ταπί για να τον αγοράσουν μόνιμα το καλοκαίρι του 1989. 

Όμως αμα την επιστροφή του το κλίμα παρέμενε βαρύ για εκείνον. Έτσι, παραχωρήθηκε αμέσως ξανά ως δανεικός, αυτή τη φορά στη Μονπελιέ όπου εκεί πρωταγωνίστησε σε ένα ακόμα επεισόδιο με τον συμπαίκτη του Ζαν Κλόντ Λεμούλ πετώντας τα παπούτσια στο πρόσωπο του.

Έξι συμπαίκτες του ζήτησαν απο την διοίκηση να τον διώξουν, η διοίκηση του επέβαλε ένα δεκαήμερο αποκλεισμό απο τις αγωνιστικές δραστηριότητες αλλά επανήρθε στην ενεργό δράση χάρις και στην στήριξη συμπαικτών του όπως οι Λοράν Μπλάν, Στεφάν Παγιέ και Κάρλος Βαλντεράμα.

39 συμμετοχές και 14 τέρματα και με την κατάκτηση του Κυπέλλου το 1990, θα πείσει τους υπευθύνους της Μαρσέιγ να τον επαναφέρουν στο "Βελοντρόμ" όπου θα  αγωνιστεί σε 27 παιχνίδια πετυχαίνοντας και 10 τέρματα και πανηγυρίζοντας το Πρωτάθλημα του 1991, έχοντας συνολικά 49 συμμετοχές και 15 τέρματα.

Tόσο με τον Ζεράρ Ζίλ αλλά και με τον Φράντς Μπεκενμπάουερ είχε αρκετές συμμετοχές όμως όταν ο Ταπί αντικατέστησε τον Μπεκενμπάουερ με τον Ράιμοντ Γκέταλς, ήρθε σε αντίθεση με τον Βέλγο τεχνικό.

Άν και αγωνίστηκε στην πορεία μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Μπάρι, κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, ο Γκέταλς είχε χάσει την εμπιστοσύνη του στον Καντονά λόγω της αγωνιστικής του αστάθειας και του απρόβλεπτου χαρακτήρα του. 

Πριν από τον τελικό, ξεκαθάρισε στον Γάλλο σταρ ότι δεν υπήρχε θέση γι' αυτόν ούτε στην αρχική 11άδα, αλλά ούτε καν μεταξύ των αναπληρωματικών στον πάγκο. Αναγκάστηκε να παρακολουθήσει ολόκληρο τον τελικό από τις κερκίδες του σταδίου Σαν Νικόλα και είδε τη Μαρσέιγ να χάνει το τρόπαιο στα πέναλτι (5-3, μετά το 0-0 της κανονικής διάρκειας).

Αυτή η τεράστια προσβολή και η περιθωριοποίησή του στον σημαντικότερο αγώνα της χρονιάς ξεχείλισαν το ποτήρι. Το καλοκαίρι του 1991, ο Καντονά αποχώρησε οριστικά από τη Μαρσέιγ για τη Νιμ. όπου δόθηκε δανεικός στην Νίμ και είχε 16 συμμετοχές και 2 γκολ.

Τον Δεκέμβριο του 1991 αντιδρώντας σε μια απόφαση του διαιτητή πέταξε την μπάλα προς το μέρος του με συνέπεια η γαλλική ομοσπονδία να τον τιμωρήσει αρχικά με ένα μήνα αποκλεισμό, ο οποίος αυξήθηκε σε δύο όταν στην ακρόαση μπροστά στα μέλη της επιτροπής τους αποκάλεσε ηλίθιους.

Ο ίδιος μετά απο αυτή την εξέλιξη δήλωνε ότι θα σταματούσε το ποδόσφαιρο. Ο Πλατινί που ήταν μεγάλος φαν του προσπάθησε να τον μεταπείσει, ενώ σημαντικό ρόλο έπαιξε ο Ζεράρ Ουγιέ ο οποίος τον έπεισε να πάει να επισκεφτεί ένα φυσιοθεραπευτή ο οποίος του πρότεινε να παίξει στην Αγγλία.

Η πρώτη προσπάθεια για το νησί έγινε όταν ο Πλατινί στο πλαίσιο του αγώνα της Λίβερπουλ κόντρα στην Οσέρ, συναντήθηκε με τον Γκρέιαμ Σούνες που ήταν προπονητής στους "ρέντς"  και του πρότεινε τον Καντονά, αλλά ο Σούνες λόγω του χαρακτήρα του τον απέρριψε. 

Ακολούθησε η Σέφιλντ Γουένσντει όπου προπονητής ήταν ο Τρέβορ Φράνσις και όπως είχε δηλώσει το 2012 σε συνέντευξη, ύστερα απο πρόταση του Μισέλ Πλατινί και του ατζέντη Ντένις Ρόουτς που τον γνώριζε απο την θητεία του στην Ιταλία.

Όμως η Γουένσντει μόλις είχε ανέβει στην πρώτη κατηγορία και δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στα οικονομικά του θέλω. Τότε θα παρέμβει η Λίντς και η οποία θα προσφέρει το ποσό των 100.000 λιρών στην Νίμ ως δανεικό μέχρι τον Απρίλιο του 1992 και ακόμα 900.000 λίρες εάν ήθελε να τον αγοράσει.

 Στο "Έλαντ Ρόουντ" μπορεί την πρώτη χρονιά να αγωνίστηκε μόλις σε 15 παιχνίδια και να πέτυχε 3 γκολ ήταν όμως μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας. Την δεύτερη χρονιά θα έχει 20 συμμετοχές και 11 γκολ, θα κατακτήσει το Σούπερ Καπ κοντρα στην Λίβερπουλόπου πέτυχε χατ-τρικ, όμως θα έρθει σε ρήξη με τον Χάουαρντ Γουίλκινσον.

Συνολικά σε 35 συμμετοχές είχε 14 τέρματα. και τον Νοέμβριο του 1992 θα ζητήσει να πάρει μετεγγραφή για μία εκ των Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Λίβερπουλ και Άρσεναλ. Πράγματι Λίντς και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα έρθουν σε συμφωνία με τους "κόκκινους διαβόλους" να προσφέρουν το ποσό των 1,2 εκατομμυρίων λιρών με τους οπαδούς των "παγωνιών" να αντιδρούν έντονα στο άκουσμα της είδησης.

Θα αποτελέσει το έναυσμα για την αναγέννηση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ η οποία με την έλευση του άρχιζε  να κατακτάει τους τίτλους και τους οπαδούς της Γιουνάιτεντ να πίνουν νερό στο όνομα του αποκαλώντας τον "King Eric". 

4 πρωταθλήματα το 1993, το 1994, το 1996 και το 1997, 2 Κύπελλα το 1994 και το 1996 ήταν αυτός που πέτυχε το νικητήριο γκολ και 3 Σούπερ Καπ το 1993, το 1994 και το 1996, έχοντας συνολικά 185 συμμετοχές και 82 τέρματα, ενώ το 1993 κατέλαβε την τρίτη θέση στην ψηφοφορία για την Χρυσή Μπάλα.

Θα μπορούσε όμως να είναι περισσότερα και σε αριθμό συμμετοχών αλλά και γκολ, εάν δεν μεσολαβούσε το περίφημο περιστατικό της 25ης Ιανουαρίου του 1995. Κόντρα στην Κρίσταλ Πάλας στο Σέλχαστ Πάρκ και ενώ είχε δεχτεί την κόκκινη κάρτα άκουσε ένα οπαδό των γηπεδούχων τον Μάθιου Σίμονς να του φωνάζει «άντε γαμ$@!$@ %, γύρνα πίσω στην πατρίδα σου τη Γαλλία»

Χωρίς κανείς να το περιμένει πήρε φόρα και του όρμηξε, κλωτσώντας τον με στυλ Kung-Fu. Όπως ήταν φυσικό τιμωρήθηκε με ποινή αποκλεισμού απο τους αγωνιστικούς χώρους για εννέα μήνες ενώ υπήρχαν φωνές ακόμα και για απέλαση και να μην ξαναγωνιστεί στα αγγλικά γήπεδά, ακόμα και να του επιβληθεί ποινή αποκλεισμού απο το ποδόσφαιρο δια παντός.

Η Αγγλική Ομοσπονδία τον τιμώρησε με οχτώ μήνες  αποβολή από το ποδόσφαιρο, δύο εβδομάδες φυλάκιση που ύστερα απο την έφεση που κατατέθηκε, μετατράπηκε σε κοινωφελή εργασία 120 ωρών, και 20.000 λίρες πρόστιμο

Είναι δε  χαρακτηριστική η λιτή του δήλωση έξω απο τα δικαστήρια: "Όταν οι γλάροι ακολουθούν τις βάρκες, το κάνουν επειδή θεωρούν πως οι σαρδέλες θα πεταχτούν ξανά στη θάλασσα. Σας ευχαριστώ πολύ",

Στις 12 Φεβρουαρίου του 1987 σε φιλικό παιχνίδι κόντρα στην Δυτική Γερμανία στο Δυτικό Βερολίνο όπου μάλιστα σκόραρε έκανε ντεμπούτο με την εθνική. Ήταν άτυχος αφού πήρε μέρος μόνο σε μια μεγάλη διοργάνωση στο EURO 1992 στα γήπεδα της Σουηδίας.

Τον Σεπτέμβριο του 1988 καταφέρθηκε εναντίον του προπονητή της Εθνικής Ανρί Μισέλ σε τηλεοπτική του συνέντευξη αποκαλώντας τον "σκατοσακούλα", όταν δεν τον κάλεσε με συνέπεια να μείνει εκτός απο την εθνική ομάδα για ένα χρόνο. Για καλή του τύχη ο Μισέλ απολύθηκε και η πρόσληψη του Πλατίνι στον πάγκο της Εθνικής θα τον επαναφέρει στους "πετεινούς".

Το περιστατικό κόντρα στην Κρίσταλ Πάλας τον άφησε εκτός εθνικής ενώ παράλληλα έχασε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού που του είχε δώσει ο Εμέ Ζακέ. Ένας Ζακέ ο οποίος ακόμα και όταν ο Καντονά επέστρεψε στην ενεργό δράση και  υπήρχε η πίεση απο τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να τον καλέσουν αποδείχθηκε ανένδοτος.   

Συνολικά θα φορέσει 45 φορές την φανέλα των πετεινών, τελευταία στην Ουτρέχτη σε φιλικό παιχνίδι κόντρα στην Ολλανδία στις 18 Ιανουαρίου του 1995, έχοντας πετύχει 10 τέρματα.

Τον Μάιο του 1997 θα ανακοινώσει την απόσυρση του απο τους αγωνιστικούς χώρους μόλις σε ηλικία 30 ετών. Θα παίξει μπιτς σόκερ ώς αρχηγός της εθνικής Γαλλίας όπου θα κατακτήσει το  Euro Beach Soccer League το 2004 και το FIFA Beach Soccer World Cup το 2005.

Τον Ιανουάριο του 2011 θα αναλάβει το πόστο του Διευθυντή Ποδοσφαίρου στους Νιου Γιόρκ Κόσμος, θέση στην οποία θα παραμείνει μέχρι τον Μάιο του 2015 όταν και θα απολυθεί ύστερα απο μια διαμάχη με έναν φωτογράφο.

Ο ίδιος θα αντιδράσει κατατέθοντας μήνυση για διαφυγόντα κέρδη 1 εκατομμυρίου δολαρίων η οποία όμως ύστερα απο συζητήσεις οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμβιβασμό. Το 2002 θα ενταχθεί στο αγγλικό Hall of Fame, ενώ τον Μάιο του 2021 εισήχθη στο αντίστοιχο της Premier League. 

Θα ασχοληθεί με τον κινηματογράφο έπαιξε μάλιστα στη ταινία Elizabeth το 1998, το 2002 θα σκηνοθετήσει την ταινία μικρού μήκους Apporte-moi ton amour.  Το 2006 ανέλαβε τον ρόλο του παρουσιαστή-αφηγητή σε μία από τις πιο διάσημες διαφημιστικές καμπάνιες στην ιστορία του αθλητισμού, το "Joga Bonito" της Nike. 

Υποδυόμενος τον παρουσιαστή ενός «πειρατικού» τηλεοπτικού σταθμού, έμπαινε στα πλάνα, μιλούσε στο κοινό και παρουσίαζε την ομορφιά του ποδοσφαίρου μέσα από τα κατορθώματα παικτών όπως ο Ροναλντίνιο, ο Ρονάλντο και ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, ενώ θα είναι παραγωγός αλλά και πρωταγωνιστής στην ταινία του 2009 με τον τίτλο Αναζητώντας τον Έρικ.

Θα παρουσιάσει την σειρά "The Football Rebels" (Οι Αντάρτες του Ποδοσφαίρου) το 2012, ντοκιμαντέρ που εστίαζε σε ποδοσφαιριστές οι οποίοι εναντιώθηκαν σε δικτατορίες, ρατσιστικά καθεστώτα και κοινωνικές αδικίες. 

Παρουσίαασε την σειρά "Looking for..." (Ψάχνοντας για...), σε συνεργασία με το γαλλικό δίκτυο Canal+ απο το 2011 έως το 2014, ο Καντονά παρουσίασε μια σειρά εξαιρετικών αθλητικών και κοινωνικών οδοιπορικών σε μεγάλες ποδοσφαιρικές πόλεις του κόσμου. 

Ταξίδευε ο ίδιος, έπαιρνε συνεντεύξεις και παρουσίαζε πώς το ποδόσφαιρο συνδέεται με την πολιτική, την κουλτούρα και την κοινωνία της κάθε περιοχής όπως στο Μάντσεστερ, στο Μιλάνο για την κόντρα Ίντερ και Μίλαν,την πολιτική διάσταση του El Clásico και τον καταλανικό εθνικισμό, στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, στο Μπουένος Άιρες, στην Κωνσταντινούπολη και στην Αθηνα.

Απο το 2016 έως το 2018 κατά τη διάρκεια μεγάλων διοργανώσεων, όπως το Euro ή το Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Καντονά είχε μια δική του, εξαιρετικά δημοφιλή σατιρική εκπομπή μικρής διάρκειας στο δίκτυο Eurosport, όπου αυτοαποκαλούνταν "The Commissioner of Football" (Ο Επίτροπος του Ποδοσφαίρου).

Εκεί, με έντονο αυτοσαρκασμό και καυστικό χιούμορ, σχολίαζε ως παρουσιαστής τα κακώς κείμενα του σύγχρονου ποδοσφαίρου, τους παίκτες, τους προπονητές και τη FIFA. Παράλληλα το 2018, η συνεργασία του με το Eurosport επεκτάθηκε και σε μια δική του ταξιδιωτική σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο «The King's Road», η οποία αποτέλεσε και το κλείσιμο αυτού του κύκλου.

Η υποκριτική του καριέρα συνεχίστηκε με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε μεγάλες πλατφόρμες: την εξαιρετική γαλλική μίνι σειρά κοινωνικού-ψυχολογικού θρίλερ, διαθέσιμη στο Netflix, με τίτλο «Inhuman Resources» (Dérapages) το 2020, όπου ο Καντονά υποδύεται συγκλονιστικά έναν άνεργο 50άρη που φτάνει στα άκρα για να βρει δουλειά.

Πρωταγωνίστησε στην γαλλική ταινία δράσης του Netflix «AKA» το 2023, υποδυόμενος έναν σκληρό αρχηγό εγκληματικού συνδικάτου, η ταινία έγινε παγκόσμιο hit και κατέγραψε ρεκόρ τηλεθέασης. 

Επίσης εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ «Beckham» το 2023, ως μία από τις βασικές προσωπικότητες στο βραβευμένο με Emmy ντοκιμαντέρ του Netflix για τη ζωή του Ντέιβιντ Μπέκαμ, προσφέροντας πολύτιμες αναμνήσεις από τη δεκαετία του '90.

Παραμένει εξαιρετικά πολιτικοποιημένος και δεν διστάζει να τα βάλει με ισχυρά πρόσωπα, άσκησε δριμεία κριτική στη νέα συνιδιοκτησία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ υπό τον Σερ Τζιμ Ράτκλιφ, κατηγορώντας τους διοικούντες ότι «καταστρέφουν την ταυτότητα και την ιστορία του συλλόγου» μέσω των μαζικών απολύσεων προσωπικού και των σχεδίων για κατεδάφιση του Ολντ Τράφορντ.

Αντέδρασε έντονα σε δηλώσεις της διοίκησης για το μεταναστευτικό, τονίζοντας με υπερηφάνεια πως «οι μεγαλύτεροι παίκτες στην ιστορία της Γαλλίας και της Αγγλίας προέρχονται από κύματα μετανάστευσης» και δηλώνοντας ξεκάθαρα πως με αυτή την πολιτική ηγεσία, ο ίδιος δεν θα υπέγραφε ποτέ στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Ασχολήθηκε και με την μουσική, έκανε το μεγάλο του ντεμπούτο ως τραγουδιστής και συνθέτης, γράφοντας στίχους τόσο στα γαλλικά όσο και στα αγγλικά, με το στυλ του να είναι βαθύ, μελαγχολικό και ροκ. 

Πραγματοποίησε την πρώτη του ζωντανή μουσική περιοδεία με τίτλο «Cantona Sings Éric» σε κατάμεστα θέατρα στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία και τη Γαλλία. και το 2024 κυκλοφόρησε το επίσημο live άλμπουμ του από την περιοδεία, αποσπώντας ιδιαίτερα θετικές κριτικές για τη θεατρική και καθηλωτική παρουσία του στη σκηνή.