Ήταν ο άνθρωπος που σήκωσε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο για την εθνική ομάδα της Βραζιλίας το 1958 στην Σουηδία. Μάλιστα λέγεται ότι το άγαλμα που ανεγέρθηκε έξω από μία από τις εισόδους του Μαρακανά στις 13 Νοεμβρίου του 1960 προς τιμήν των πρώτων Παγκόσμιων Πρωταθλητών απεικονίζει τον ίδιο τον Χιλντεράλντο Λουίζ Μπελίνι.
Γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου του 1930 στην πόλη Ιταπίρα της πολιτείας του Σάο Πάολο και ξεκίνησε την καριέρα του από μικρές ομάδες όπως την Ιταπιρένσε και την Σανιονένσε την διετία 1949-1951. Το 1952, οι σκάουτερ της Βάσκο ντα Γκάμα εντόπισαν τα σπάνια ηγετικά και αμυντικά του προσόντα και τον έφεραν στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Αγωνίστηκε από το 1952 έως το 1961, σε 430 παιχνίδια με 17 τέρματα, κατακτώντας τρία πρωταθλήματα καριόκα το 1952, το 1956 και το 1958, και ένα τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο το 1958.
Στις αρχές του 1962, ήταν πλέον 31 προς 32 ετών και παρότι παρέμενε το απόλυτο είδωλο των φιλάθλων και ο ηγέτης των αποδυτηρίων, ορισμένα στελέχη της διοίκησης της Βάσκο θεωρούσαν ότι είχε κλείσει ο κύκλος του και πως η ομάδα έπρεπε να προχωρήσει σε ριζική ανανέωση της αμυντικής της γραμμής. Η Σάο Πάολο, η οποία είχε ως προπονητή τον Αϊμορέ Μορέιρα, τον τότε ομοσπονδιακό τεχνικό της Βραζιλίας), κατέθεσε μια πολύ ελκυστική πρόταση. Για τον Μπελίνι, η μεταγραφή αυτή σήμαινε την επιστροφή στην πολιτεία του από όπου καταγόταν.
Άν και η μεταγραφή πέρασε από προσωρινά διοικητικά «κύματα» και διαφωνίες εντός της Βάσκο για το αν έπρεπε να πουληθεί μια τέτοια σημαία, ο ίδιος είχε ήδη πάρει την απόφαση να αλλάξει περιβάλλον.
Θα αγωνιστεί μέχρι το 1968, έχοντας 205 συμμετοχές και 1 τέρμα, αλλά όταν έφυγε από τη Σάο Πάολο στα τέλη του 1967, είχε ακόμη το πάθος να αγωνιστεί. Η Ατλέτικο Παραναένσε, θέλοντας να προσθέσει τεράστια εμπειρία και κύρος στην αμυντική της γραμμή, τον απέκτησε στις αρχές του 1968.
Παρά την ηλικία του, έπαιξε με τρομερό πάθος και ηγήθηκε της ομάδας στην ιστορική και αξιομνημόνευτη καριέρα της στο εθνικό τουρνουά Torneio Roberto Gomes Pedrosa το 1968, κταγράφοντας 14 επίσημες εμφανίσεις το 1968.
Συνολικά, η παρουσία του απέδειξε την απόλυτη ταπεινότητα του χαρακτήρα του, καθώς ένας διπλός παγκόσμιος πρωταθλητής έγινε αμέσως ο αγαπημένος των νεαρών συμπαικτών του και των οπαδών της ομάδας.
Μάλιστα το φινάλε της καριέρας του Μπελίνι συνέπεσε με ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αγωνίστηκε στο τελευταίο του επαγγελματικό παιχνίδι στις 20 Ιουλίου 1969, σε ηλικία 39 ετών, σε ένα τοπικό ντέρμπι «Ατλετίμπα» εναντίον της Κοριτίμπα στο παλιό στάδιο Baixada, το οποίο έληξε 0-0.
Εκείνο το βράδυ, ακριβώς την ίδια ημέρα που η αποστολή του Απόλλων 11 προσεδαφιζόταν στη Σελήνη και ο Νιλ Άρμστρονγκ πατούσε για πρώτη φορά το πόδι του στο φεγγάρι, ο Μπελίνι «προσγειωνόταν» οριστικά εκτός γηπέδων.
Μετά το σφύριγμα της λήξης, καταχειροκροτούμενος από συμπαίκτες και αντιπάλους, έβγαλε τη φανέλα της Ατλέτικο Παραναένσε και έκανε έναν συγκινητικό γύρο του θριάμβου, κλείνοντας μια μυθική καριέρα.
Στις 13 Απριλίου του 1957 έκανε το ντεμπούτο με την "σελεσάο" στην Λίμα απέναντι στο Περού για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958. Στην Σουηδία ήταν μέλος της εθνικής Βραζιλίας που κατέκτησε τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο της ιστορίας της, αποτελώντας το βασικό κεντρικό αμυντικό δίδυμο με τον Ορλάντο Πεκάνια παίζοντας και στα έξι παιχνίδια της διοργάνωσης.
Ο πανηγυρισμός του μάλιστα με τα δυο χέρια πάνω από το κεφάλι αποτέλεσε την έμπνευση για τους επόμενους αρχηγούς να πανηγυρίζουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Από κει και πέρα πήρε μέρος στο Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής του 1959, ενώ στην Χιλή το 1962 αναδείχτηκε για δεύτερη συνεχόμενη φορά Παγκόσμιος Πρωταθλητής χωρίς όμως να αγωνιστεί ούτε ένα λεπτό, αφού την θέση του στο βασικό σχήμα πήρε ο Μάουρο Ράμος.
Πήρε μέρος στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966 στην Αγγλία όπου και αγωνίστηκε σε δύο παιχνίδια απέναντι στην Βουλγαρία και την Ουγγαρία. Απέναντι στους Μαγιάρους στις 15 Ιουλίου του 1966 στο Λίβερπουλ έγραψε τον επίλογο με το εθνόσημο φτάνοντας τις 51 συμμετοχές χωρίς να σκοράρει.
Εγκαταστάθηκε μόνιμα στην πόλη του Σάο Πάολο, όπου εργάστηκε για πολλά χρόνια ως επιχειρηματίας και έμπορος. Άνοιξε μια επιτυχημένη επιχείρηση χονδρικής πώλησης υφασμάτων και ρούχων, αξιοποιώντας τις οικονομίες από την ποδοσφαιρική του καριέρα για να εξασφαλίσει μια άνετη ζωή στην οικογένειά του.
Παρόλο που δεν ήθελε να γίνει προπονητής, δεν έκοψε ποτέ τους δεσμούς του με τον αθλητισμό, για αυτό και εργάστηκε για ένα διάστημα στη Γραμματεία Αθλητισμού της Πολιτείας του Σάο Πάολο. Βοηθούσε στην οργάνωση παιδικών και ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων, ενώ συμμετείχε συχνά σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις παλαιμάχων.
Στις 18 Μαρτίου διακομίστηκε στο νοσοκομείο του Σάο Πάολο λόγω αναπνευστικών προβλημάτων που προκλήθηκαν λόγω της καρδιακής προσβολής που υπέστη και στις 20 Μαρτίου του 2014 έφυγε από την ζωή σε ηλικία 83 ετών.
Η σορός του εκτέθηκε αρχικά σε λαϊκό προσκύνημα στην αίθουσα τροπαίων της Σάο Πάολο, όπου χιλιάδες φίλαθλοι, παλαιμάχοι ποδοσφαιριστές και προσωπικότητες του αθλητισμού προσήλθαν για να του αποτίσουν φόρο τιμής.
Στη συνέχεια, η σορός του μεταφέρθηκε στη γενέτειρά του, την πόλη Ιταπίρα (Itapira) της πολιτείας του Σάο Πάολο. Η πομπή στους δρόμους της επαρχιακής πόλης έγινε πάνω σε όχημα της Πυροσβεστικής, με τους κατοίκους να χειροκροτούν δακρυσμένοι.
Τάφηκε στο Δημοτικό Κοιμητήριο της Ιταπίρα, μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, με την πρόεδρο της Βραζιλίας Ντίλμα Ρούσεφ και τον κυβερνήτη του Σάο Πάολο να κηρύττει τριήμερο επίσημο πένθος στη χώρα και στην πολιτεία αντίστοιχα.
Το σημείο αυτό έχει γίνει το πιο διάσημο σημείο συνάντησης των φιλάθλων και είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο απλώς ως «Είσοδος Μπελίνι» (Entrada do Bellini). Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Βραζιλίας το 2014, λίγους μήνες μετά τον θάνατό του, τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή σε αγώνες της διοργανώσεως, ενώ η FIFA και η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Βραζιλίας, αφιέρωσαν ειδικά βίντεο και εκθέσεις στη μνήμη του.
Στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ιταπίρα, το κεντρικό δημοτικό αθλητικό συγκρότημα και διάφοροι κοινωνικοί/αθλητικοί χώροι μετονομάστηκαν προς τιμήν του, για να εμπνέουν τις επόμενες γενιές. Μετά τον θάνατό του, η οικογένειά του πήρε μια γενναία απόφαση και δώρισε τον εγκέφαλό του για επιστημονική έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο, η νεκροψία έδειξε ότι ο Μπελίνι δεν έπασχε τελικά από κλασικό Αλτσχάιμερ, αλλά από Χρόνια Τραυματική Εγκεφαλοπάθεια (CTE).
Ήταν η πρώτη φορά παγκοσμίως που διαγνώστηκε αυτή η πάθηση σε ποδοσφαιριστή, η οποία προκλήθηκε από τις χιλιάδες κεφαλιές που έκανε κατά τη διάρκεια της καριέρας του με τις εξαιρετικά βαριές, δερμάτινες μπάλες εκείνης της εποχής.
Τα τελευταία χρόνια προέκυψε σύνδεση με την ιταλική όλη Κομάκιο, ο πατέρας του, Ερμίνιο Μπελίνι γεννήθηκε στο Κομάκιο το 1892. Μετανάστευσε στη Βραζιλία μαζί με τους γονείς του, τον παππού του ποδοσφαιριστή, Γκαετάνο, ο οποίος ήταν ψαράς στο Κομάκιο, όταν ο Ερμίνιο ήταν ακόμη βρέφος λίγων μηνών. Εκεί, η οικογένεια ρίζωσε και αργότερα γεννήθηκε ο Χιλδεράλδο, ο οποίος έμελλε να γίνει ο εμβληματικός αρχηγός της Σελεσάο.
Όλη αυτή η σύνδεση του Μπελίνι με την ιταλική πόλη παρέμενε άγνωστη για δεκαετίες και ήρθε στο φως μετά από πολύμηνη έρευνα μιας ομάδας ντόπιων λατρών της ιστορίας και μελών του πολιτιστικού οργανισμού FAI. Όλα ξεκίνησαν τυχαία, όταν ένας συλλέκτης ποδοσφαιρικών χαρτοσήμων και κουπονιών παρατήρησε το τυπικό για την περιοχή επώνυμο «Μπελίνι» στις παλιές φιγούρες του Μουντιάλ.
Προς τιμήν του μεγάλου αυτού «τέκνου» της μετανάστευσης, ο Δήμος του Κομάκιο προχώρησε σε μια επίσημη τελετή. Το δημοτικό στάδιο της πόλης, μέχρι πρότινος γνωστό ως Stadio Raibosola), μετονομάστηκε επίσημα σε Stadio "Hilderaldo Luiz Bellini", το διήμερο 2-3 Σεπτεμβρίου 2025.
