25 Ιουνίου 1988, Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου τελικός του EURO ανάμεσα στην Ολλανδία και την Σοβιετική Ένωση. Οι "οράνιε" απο το 32' προηγούνται χάρις στην κεφαλιά του Γκούλιτ και είναι κοντά στο να κατακτήσουν το πρώτο τους μεγάλο τρόπαιο.
Στο 54ο λεπτό o Φαν Τίγκελεν κλέβει την μπάλα στον χώρο του κέντρου και στην συνέχεια ανοίγει την μπάλα στον Μιούρεν στην αριστερή πλευρά της επίθεσης. Ο τελευταίος βγάζει μια σέντρα προς το δεύτερο δοκάρι, εκεί όπου βρίσκεται ο Μάρκο Φαν Μπάστεν.
Όπως δήλωσε και ο ίδιος χρόνια αργότερα σκεφτόταν εάν θα κοντρόλαρε την μπάλα η θα δοκίμαζε την τύχη του σουτάροντας. Για καλή του τύχη αλλά και όλων όσων παρακολουθούσαν τον τελικό, το μονοκόμματο σουτ απο δύσκολη γωνία που επιχείρησε δεν άφησε περιθώρια αντίδρασης στον Ντασάεφ "σφραγίζοντας" ουσιαστικά την νίκη και να θεωρείται ένα απο τα κορυφαία γκολ όλων των εποχών.
Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 1964 στην Ουτρέχτη και απο πολύ μικρή ηλικία ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο, μιας και ο πατέρας του Γιούπ Φαν Μπάστεν ήταν παλιός ποδοσφαιριστής. EDO, UVV, και Elinkwijk ήταν οι πρώτες του ομάδες για να προσελκύει το καλοκαίρι του 1981 το ενδιαφέρον του Άγιαξ που τον έκανε δικό του, αφού νωρίτερα στην ηλικία των 12 ετών, προσπάθησε να τον φέρει στην Φέγενοορντ ο Λίο Μπενάκερ, χωρίς όμως επιτυχία.
Τον Απρίλιο του 1982 έκανε ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα κόντρα στην NEC όπου μάλιστα πέτυχε και γκολ. Συνολικά στο Άμστερνταμ μέχρι και το καλοκαίρι του 1987 αγωνίστηκε σε 172 παιχνίδια πετυχαίνοντας 152 τέρματα, έβδομος σκόρερ όλων των εποχών, αναδείχθηκε τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ του ολλανδικού Πρωταθλήματος συνεχόμενες μάλιστα απο το 1984 έως το 1987, και το 1986 πήρε το "Χρυσό Παπούτσι" έχοντας πετύχει 37 τέρματα.
Πανηγύρισε την κατάκτηση τριών Πρωταθλημάτων το 1982, το 1983 και το 1985, τριών Κυπέλλων το 1983, το 1986 και το 1987, ενώ χάρις σε δικό του γκολ ο "Αίαντας" κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων τo 1987 κόντρα στην Λοκομοτίβ Λειψίας στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας.
Το 1986 αντιμετώπισε τα πρώτα προβλήματα υγείας, προσβλήθηκε απο ιογενή ηπατίτιδα και έμεινε εκτός δράσης για τρείς μήνες. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους σε μια σύγκρουση με αντίπαλο αντιμετώπισε πρόβλημα στον αριστερό αστράγαλο και υπεβλήθη σε επέμβαση στην Ελβετία μένοντας για άλλους τρείς μήνες εκτός δράσης και επέστρεψε πριν τον τελικό του Κυπελλούχων.
Τον Μάρτιο του 1986 ήταν πολύ κοντά στο να υπογράψει στην Φιορεντίνα ουσιαστικά είχαν έρθει σε συμφωνία με τους "βιόλα" να έδιναν το ποσό των 6 εκατομμυρίων λιρετών συν την μετακίνηση του Βιμ Κιφτ.
Όμως τελικά η μετακίνηση δεν ολοκληρώθηκε αφού άλλαξε η ιδιοκτησία της ομάδας απο την Φλωρεντία και ο Νάσι ο τότε αθλητικός διευθυντής αποχώρησε. Νάσι ο οποίος αργότερα πήγε στην Σαμπντόρια και πρότεινε και στους "μπλουτσερκιάτι" τον Φαν Μπάστεν αλλά ούτε και εκεί προχώρησε.
Τελικά θα αγωνιστεί σε ιταλική ομάδα αφού ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι για λογαριασμό της Μίλαν θα έρθει σε συμφωνία με τον Άγιαξ, και έτσι ο τελικός του Κυπέλλου Κυπελλούχων κόντρα στην Λοκομοτίβ Λειψιας ήταν ο τελευταίος του αγώνας με τον Άγιαξ αφού ήταν ήδη παίκτης των "ροσονέρι".
Με το ποσό των 1.75 εκατομμύριων λιρετών θα τον φέρει στο Μιλάνο, όπου μαζί με τους συμπατριώτες του Γκούλιτ και Ράϊκαρντ και τους γηγενείς Μαλντίνι, Κοστακούρτα, Μπαρέζι, Ντοναντόνι, Μασάρο με προπονητή τον Αρίγκο Σάκι θα δημιουργήσουν μία απο τις κορυφαίες ομάδες όλων των εποχών.
3 Πρωταθλήματα Ιταλίας(1988,1992,1993), 2 Σούπερ Καπ Ιταλίας(1988,1992), 2 Κύπελλα Πρωταθλητριών το 1989 κόντρα στην Στεάουα Βουκουρεστίου στο "Καμπ Νου" της Βαρκελώνης όπου και πέτυχε δύο γκολ και το 1990 κόντρα στην Μπενφίκα στο "Πράτερ" της Βιέννης. Ακόμα 1 Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ το 1989 και δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα το 1989 απέναντι στην Ατλέτικο Νασιονάλ και το 1990 απέναντι στην Ολίμπια Ασουνσιόν.
Αρκετές ήταν και οι ατομικές του διακρίσεις εκείνη την περίοδο, κάτοχος της "Χρυσής Μπάλας" το 1988, το 1989 και το 1992, 2 φορές πρώτος σκόρερ στην SERIE A, καλύτερος παίκτης της FIFA το 1992, καλύτερος Ευρωπαίος το 1989 και πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1989
Στις 13 Δεκεμβρίου 1992 η Μίλαν έπαιζε εναντίον της Ανκόνα, με τον Φαν Μπάστεν να δέχεται χτύπημα στον αστράγαλο, ένα πρόβλημα που τον ταλαιπωρούσε για χρόνια, μάλιστα την πρώτη του χρονιά στην Ιταλία έχασε έξι μήνες ποδοσφαιρικής δράσης.
Ήταν τόσο δυνατό το χτύπημα, αφού στο ημίχρονο ξέσπασε σε κλάματα, ο πόνος μεγάλωνε με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί. Αυτή ήταν η αρχή του τέλους για την καριέρα αφού υπεβλήθη σε εγχείριση μένοντας εκτός αγωνιστικής δράσης για έξι μήνες
Επανήρθε στα τελευταία παιχνίδια της περιόδου, μάλιστα αγωνίστηκε και στον τελικό του Μονάχου κόντρα στην Μαρσέιγ όπου και εκεί όμως μια κλοτσιά που δέχτηκε απο τον Μπολί οδήγησε στην αντικατάστασή του στο 86' και για μία ακόμη φορά χρειάστηκε να υποβληθεί σε εγχείριση.
Αυτό ήταν ουσιαστικά και το τελευταίο του παιχνίδι στην ενεργό δράση αφού έχασε όλη την σεζόν 1993-1994 και παρότι ευελπιστούσε ότι θα μπορούσε να ενισχύσει τόσο την εθνική Ολλανδίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στις ΗΠΑ όσο και την ομάδα του την περίοδο 1994-1995, οι "ροσονέρι" τον "φρέναραν" αφού δεν είχε ολοκληρωθεί η πλήρης αποθεραπεία του.
Όντας δύο χρόνια εκτός αγωνιστικών χώρων, στις 17 Αυγούστου του 1995 ο χαρισματικός αυτός επιθετικός που διέθετε εξαιρετική τεχνική αλλά και δύναμη για το ύψος του ανακοίνωσε την απόσυρση του απο την ενεργό δράση μετρώντας με τους Μιλανέζους 201 συμμετοχές και 125 τέρματα.
Στις 7 Σεπτεμβρίου του 1983 στα πλαίσια της προκριματικής φάσης του EURO 1984 στο Γκρόνινγκεν κόντρα στην Ισλανδία θα κάνει ντεμπούτο με την εθνική Ολλανδίας. Θα πάρει μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 στην Ιταλία και στο EURO του 1992 στην Δανία, αλλά αναμφίβολα το EURO του 1988 στην Γερμανία είναι το χαιλάιτ της καριέρας του με τους "οράνιε".
Θα αναδειχθεί Πρωταθλητής Ευρώπης πετυχαίνοντας 5 τέρματα, πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, καλύτερος παίκτης του τουρνουά και φυσικά στην καλύτερη ενδεκάδα. Στις 14 Οκτωβρίου του 1992 στο Ρότερνταμ κόντρα στην Πολωνία για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994 θα πραγματοποιήσει την 58η και τελευταία του εμφάνιση έχοντας πετύχει 24 τέρματα.
Μετά την ολοκλήρωση της καριέρας του, αν και είχε δηλώσει ότι δεν τον ενδιέφερε η προπονητική τελικά ενέδωσε και ανέλαβε προπονητικό πόστο στην δεύτερη ομάδα του Άγιαξ. Στις 29 Ιουλίου του 2004 η ομοσπονδία κάνει την έκπληξη και αναθέτει στον Φαν Μπάστεν την τεχνική ηγεσία της Ολλανδίας προκαλώντας αρκετές αντιδράσεις λόγω της μικρής του ενασχόλησης με την προπονητική.
Θα προχωρήσει στην ανανέωση του εθνικού του συγκροτήματος αφήνοντας εκτός κλήσεων σημαντικά ονόματα όπως του Κλάιφερτ, του Ζέεντορφ, του Ντάβιντς, του Μακάι και του Φαν Μπόμελ ενώ θα δώσει χώρο και σε ποδοσφαιριστές άλλων ομάδων πλην των τριών μεγάλων(Άγιαξ, Αϊντχόφεν και Φέγενορντ).
Θα προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας το 2006 όπου θα αποκλειστεί στους "16" απο την Πορτογαλία, και στο EURO 2008 στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας όπου θα αποκλειστεί στους "8" απο την Ρωσία.
Ύστερα απο 52 παιχνίδια με απολογισμό 35 νίκες, 11 ισοπαλίες και έξι ήττες στις 30 Ιουνίου του 2008 θα αποχωρήσει και θα αναλάβει τον Άγιαξ με τον οποίο είχε ήδη συμφωνήσει απο τον Φεβρούαριο του 2008.
Θα παραμείνει μέχρι τις 6 Μαΐου του 2009 όταν και θα παραιτηθεί αφού απέτυχε να πάρει θέση στο Champions League, έχοντας σε 45 παιχνίδια, 26 νίκες, 8 ισοπαλίες και 11 ήττες. Βρισκόταν υπό διαρκή πίεση και αποδοκιμασία από τους φιλάθλους της ομάδας, ενώ ο ίδιος δήλωσε πως ένιωθε αδύναμος να βελτιώσει την κατάσταση και την αγωνιστική εικόνα του συλλόγου την επόμενη σεζόν.
Η διοίκηση της Μίλαν τον προσέγγισε μερικές φορές κατά τη διάρκεια της αποχής του, καθώς αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους θρύλους στην ιστορία του συλλόγου. Ο ίδιος απέρριψε τις κρούσεις, δηλώνοντας αργότερα πως δεν ήθελε να ξαναπεράσει την ίδια πίεση.
Το 2011 το όνομά του συνδέθηκε έντονα με την Σπόρτιγκ Λισαβόνας, στο πλαίσιο των προεκλογικών δεσμεύσεων υποψήφιου προέδρου της ομάδας, χωρίς όμως να προχωρήσει η συνεργασία, είχε αποκαλύψει μετέπειτα πως δεν μπορούσε να διαχειριστεί το άγχος των αγώνων και την πίεση των αποτελεσμάτων.
Όπως δήλωσε, αν η ομάδα του έχανε, η ψυχολογική πίεση γινόταν ανυπόφορη για τον ίδιο, επηρεάζοντας την υγεία του. Στις 13 Φεβρουάριο του 2012 θα δεχτεί να αναλάβει την Χέρενφεεν τη θεώρησε ως το ιδανικό περιβάλλον για να επιστρέψει στους πάγκους χωρίς την ακραία πίεση των προηγούμενων ομάδων του.
Χαρακτήρισε τη Χέρενφεν ως έναν «πανέμορφο, αθλητικό και υγιή σύλλογο», δεν είχε τις εξαντλητικές απαιτήσεις για πρωταθλητισμό που είχαν ο Άγιαξ ή η Εθνική Ολλανδίας, επιτρέποντάς του να δουλέψει με περισσότερη ηρεμία.
Οι άνθρωποι της ομάδας τού έδειξαν από την πρώτη στιγμή τυφλή εμπιστοσύνη κατά τις διαπραγματεύσεις, γεγονός που τον έκανε να νιώσει ασφάλεια. Μετά από τρία χρόνια πλήρους αποχής, ένιωσε ξανά την επιθυμία να εμπλακεί με το ποδόσφαιρο και του πρόσφερε την ευκαιρία για ένα restart σε ένα πιο προστατευμένο περιβάλλον.
Το διετές συμβόλαιο του έληγε στις 30 Ιουνίου του 2014 όπου σε 82 παιχνίδια είχε 33 νίκες, 18 ισοπαλίες και 31 ήττες, και ο ίδιος επέλεξε να μην το ανανεώσει, παρά την αντίθετη επιθυμία του συλλόγου.
Μετά από δύο γεμάτες σεζόν, ένιωσε ότι ο κύκλος του στην ομάδα είχε κλείσει και ήθελε να δοκιμάσει κάτι καινούργιο στην καριέρα του. Λίγο μετά την ανακοίνωση της αποχώρησής του, συμφώνησε να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της ΑΖ Άλκμααρ, η οποία του προσέφερε διετές συμβόλαιο.
Υπήρξαν αναφορές ότι η διοίκηση της Χέρενφεν σχεδίαζε μειώσεις στο μπάτζετ της ομάδας για την επόμενη χρονιά, γεγονός που περιόριζε τις φιλοδοξίες του για αγωνιστική άνοδο.
Θεώρησε την Άλκμααρ ως το επόμενο λογικό βήμα για την καριέρα του, συνδυάζοντας έναν σύλλογο με υψηλότερες φιλοδοξίες και ένα οργανωμένο, σταθερό περιβάλλον. Ήταν μια ομάδα με μεγαλύτερο εκτόπισμα από τη Χέρενφεν, η οποία έπαιζε σταθερά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και διεκδικούσε τις πρώτες θέσεις του ολλανδικού πρωταθλήματος.
Εκτιμούσε βαθιά τη δομή, τις σύγχρονες εγκαταστάσεις και το πλάνο του συλλόγου, στοιχεία που του επέτρεπαν να αφοσιωθεί αποκλειστικά στο αγωνιστικό κομμάτι. Η πόλη βρίσκεται πολύ κοντά στο Άμστερνταμ, γεγονός που διευκόλυνε την προσωπική και οικογενειακή του ζωή, καθώς δεν χρειαζόταν να μετακομίσει μακριά από τη βάση του.
Δεν κράτησε πολύ μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου του 2014, μετά απο μόλις 5 παιχνίδια με 2 νίκες και 3 ήττες. Ο θάνατος του πατέρα του τον Ιούλιο συν το γεγονός ότι αντιμετώπιζε καρδιακά προβλήματα από την καλοκαιρινή προετοιμασία της ομάδας στο Έπε της Ελβετίας, τον ώθησε στην παραίτηση.
Θα παραμείνει στην Άλκμααρ ως βοηθός του Γιαν Φαν Ντεν Μπρόμ και του Ντένις Χάαρ ως τις 8 Ιουλίου του 2015 και στις 9 Ιουλίου του 2015 θα αποδεχτεί την πρόταση της ομοσπονδίας για τον ρόλο του βοηθού προπονητή στο πλευρό του Ντάνι Μπλίντ.
Ένα χρόνο αργότερα στις 30 Σεπτεμβρίου του 2016, θα παραιτηθεί για να αναλάβει την θέση του υπευθύνου τεχνικής ανάπτυξης της Παγκόσμιας Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, πόστο που θα το κρατήσει έως και τις 31 Οκτωβρίου του 2018.
Τον Δεκέμβριο του 2000 κατέλαβε την 6η θέση στην ψηφοφορία της FIFA, την 8η θέση σε ψηφοφορία του France Football ανάμεσα στους κατόχους της "Χρυσής Μπάλας", και το 2004 την 25η θέση στους 100 κορυφαίους Ολλανδούς όλων των εποχών, ο δεύτερος ποδοσφαιριστής πίσω μόνο απο τον Γιόχαν Κρόιφ.
Το 2007 το Sky Sports σε ψηφοφορία του θα τον τοποθετήσει στην 1η θέση της λίστας των αθλητών που η καριέρα τους σταμάτησε νωρίτερα του αναμενομένου. Είναι ποδοσφαιρικός πρεσβευτής, ενώ ασχολείται και με την τηλεόραση ως σχολιαστής.
Στις 23 Νοεμβρίου 2019, κατά τη διάρκεια της εκπομπής Eretribune στο Fox Sports, ο Φαν Μπάστεν, ο οποίος εργαζόταν ως σχολιαστής, νόμιζε ότι το μικρόφωνό του ήταν κλειστό και χρησιμοποίησε τη φράση "Sieg Heil", αμέσως μετά τη συνέντευξη του Γερμανού προπονητή της Χεράκλες, Φρανκ Βόρμουτ, από τον δημοσιογράφο Χανς Κράι.
Ο ίδιος απολογήθηκε δηλώνοντας ότι δεν είχε πρόθεση να σοκάρει, αλλά ότι προσπαθούσε να κοροϊδέψει τα γερμανικά του συναδέλφου του. Ο σταθμός αποφάσισε να τον "αποβάλλει" για μία εβδομάδα και να δώσει τον μισθό του στο Ολλανδικό Ινστιτούτο Αρχειων Πολέμου που έχει έδρα στο Άμστερνταμ
Tον Φεβρουάριο του 2023 θα ανοίξει ιταλικό εστιατόριο στην Ουτρέχτη μαζί με τον πρώην συμπαίκτη του Φράνκ Ράϊκαρντ
