Ένας απο τους κορυφαίους Βραζιλιάνους προπονητές με πέρασμα και απο την Ευρώπη, έχοντας κατακτήσει με την "σελεσάο" το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002.
O Λουίς Φελίπε Σκολάρι γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου του 1948 στο Πάσο Φούντο της πολιτείας του Ρίο Γκράντε Ντο Σουλ. Επηρεασμένος απο το γεγονός ότι και ο πατέρας του έπαιζε ποδόσφαιρο, άρχιζε και αυτός να παίζει ποδόσφαιρο.
Η Caxias αποτέλεσε τον σημαντικότερο σταθμό της ποδοσφαιρικής του καριέρας, καθώς εκεί πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ως παίκτης και απέκτησε αναγνωρισιμότητα στο πολιτειακό ποδόσφαιρο του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ.
Ήταν βασικό στέλεχος της ομάδας που στις 12 Σεπτεμβρίου 1976 εγκαινίασε το ιστορικό Estádio Centenário της Caxias, παίρνοντας μια σπουδαία νίκη με 2-1 απέναντι στην πανίσχυρη τότε Ιντερνασιονάλ.
Ύστερα απο 67 συμμετοχές θα πάρει μεταγραφή στην Ζουβεντούδε το 1980 και αγωνίστηκε αποκλειστικά στο τοπικό πολιτειακό πρωτάθλημα Campeonato Gaúcho. Την επόμενη χρονιά το 1981 θα παίξει στην Novo Hamburgo το 1981 και στην Centro Sportivo Alagoano με την οποία κατέκτησε το Campeonato Alagoano to 1981.
Η ποδοσφαιρική του καριέρα ως αμυντικού δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιοι οι συμπαίκτες του τον ονόμαζαν "perna-de-pau(σ.σ. το ξύλινο πόδι)". Παρ'όλα αυτά η σκληράδα που έδειχνε και η ηγετική τάση του έδωσε την δυνατότητα στις ομάδες που έπαιξε να είναι αρχηγός.
Από εκεί που ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις αρχές του 1982 ξεκίνησε την προπονητική την Centro Sportivo Alagoano με την οποία κατέκτησε το πολιτειακό πρωτάθλημα και σε 8 αγώνες είχε 1 νίκη, 4 ισοπαλίες και 3 ήττες.
Τον Μάϊο του 1982 μέχρι και τις 31 Μάϊου του 1983, ανέλαβε την Ζουβεντούδε όπου σε 22 αγώνες είχε 6 νίκες, 9 ισοπαλίες και 7 ήττες, και έναν χρόνο αργότερα την Brasil de Pelotas απο την 1η Ιουνίου έως τις 31 Δεκεμβρίου του 1983 και σε 28 παιχνίδια είχε 13 νίκες, 16 ισοπλαίες και 19 ήττες
Την περίοδο 1984-1985 πρώτη απόπειρα εκτός Βραζιλίας με την Άλ Σαμπάμπ απο την Σαουδική Αραβία όπου δέχτηκε μια εξαιρετική οικονομική πρόταση, υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο το καλοκαίρι του 1984, το οποίο ανανεώθηκε και για το ξεκίνημα της επόμενης σεζόν.
Σε 43 παιχνίδια είχε 16 νίκες, 18 ισοπαλίες και 9 ήττες και επιστροφή στην Βραζιλία στην Brasil de Pelotas για δεύτερη φορά στην καριέρα του απο την 1η Ιανουαρίου έως τις 31 Αυγούστου του 1986 και σε 26 παιχνίδια είχε 5 νίκες, 12 ισοπαλίες και 9 ήττες.
Ζουβεντούδε απο τις 19 Αυγούστου του 1986 έως τις 31 Μάϊου του 1987 όπου σε 34 αγώνες είχε 10 νίκες, 19 ισοπαλίες και 5 ήττες. Οι εξαιρετικές ανασταλτικές επιδόσεις της Ζουβεντούδε και η ικανότητά του να παίρνει αποτελέσματα απέναντι σε μεγαλύτερους αντιπάλους ανάγκασαν τη διοίκηση της Γκρέμιο να του καταθέσει πρόταση.
Έτσι, στα τέλη Μαΐου του 1987, αποχώρησε για να κάνει το πρώτο μεγάλο άλμα της καριέρας του να αναλάβει την Γκρέμιο ως ένας από τους πιο ανερχόμενους και σκληροτράχηλους προπονητές της πολιτείας του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ.
Σε 30 αγώνες, είχε 16 νίκες, 10 ισοπαλίες και 4 ήττες μέχρι και τις 29 Φεβρουαρίου του 1988 κατακτώντας το Campenato Gaúcho το 1987, επικρατώντας της μισητής αντιπάλου Ιντερνασιονάλ. Την 1η Μαρτίου του 1988 ανέλαβε την Γκοϊας όπου παρέμενε μέχρι τον Ιούνιο του ίδιου έτους και σε 34 παιχνίδια είχε 24 νίκες, 8 ισοπαλίες και 2 ήττες.
Δεύτερη απόπειρα στην Μέση Ανατολή τον Ιούνιο του 1988 στην Άλ Κάντσια του Κουβέϊτ στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 1990 και κατέκτησε το Κύπελλο του Εμίρη το 1989 επικρατώντας στον μεγάλο τελικό της Αλ Αραμπί με 2-1 και σε 41 παιχνίδια είχε 17 νίκες, 8 ισοπαλίες και 16 ήττες.
Η κατάκτηση του Κυπέλλου και η εξαιρετική αγωνιστική εικόνα της Αλ Κάντσια εντυπωσίασαν την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της χώρας και τον Ιανουάριο του 1990, του προσφέρθηκε η θέση του ομοσπονδιακού προπονητή της Εθνικής Κουβέιτ.
Ο Σκολάρι αποδέχθηκε την πρόταση και αποχώρησε από τον σύλλογο, οδηγώντας λίγους μήνες μετά την εθνική ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου του Περσικού Κόλπου καισ ε 8 αγώνες είχε 4νίκες, 2 ισοπαλίες και 2 ήττες μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου του 1990.
Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει εσπευσμένα το Κουβέιτ τον Αύγουστο του 1990 λόγω της εισβολής του Ιράκ και του ξεσπάσματος του Πολέμου του Κόλπου. Στις 2 Αυγούστου του 1990, τα στρατεύματα του Σαντάμ Χουσεΐν εισέβαλαν ξαφνικά στο Κουβέιτ, καταλαμβάνοντας μέσα σε λίγες ώρες την πρωτεύουσα, Κουβέιτ Σίτι.
Ο Σκολάρι, ο οποίος τότε εκτελούσε χρέη ομοσπονδιακού προπονητή της Εθνικής Κουβέιτ, βρέθηκε παγιδευμένος μέσα στη δίνη του πολέμου. Όπως έχει αποκαλύψει ο ίδιος σε μετέπειτα συνεντεύξεις του, η κατάσταση ήταν τρομακτική. Πήρε τη γυναίκα του και τον μικρό του γιο, μπήκαν σε ένα αυτοκίνητο και διέσχισαν την έρημο κάτω από εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τις εχθροπραξίες.
Κατάφερε να περάσει τα σύνορα και να φτάσει σώος στη Σαουδική Αραβία, ακολουθώντας την ίδια διαδρομή διαφυγής που χρησιμοποίησε και η κυβέρνηση του Κουβέιτ. Από εκεί, πήρε το αεροπλάνο της επιστροφής για τη Βραζιλία.
Η εισβολή διέκοψε απότομα μια εξαιρετική πορεία, λίγους μήνες νωρίτερα (Μάρτιος 1990), ο Σκολάρι είχε οδηγήσει την Εθνική Κουβέιτ στην κατάκτηση του Κυπέλλου του Περσικού Κόλπου (Gulf Cup). Λόγω του πολέμου, κάθε ποδοσφαιρική δραστηριότητα στη χώρα «πάγωσε», το συμβόλαιό του ουσιαστικά ατόνήσε και ο ίδιος επέστρεψε στην Βραζιλία.
Ανέλαβε την Κοριτίμπα στις 10 Δεκεμβρίου του του 1990, με την ομάδα να αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία της χώρας, Κάθισε στον πάγκο του συλλόγου για μόλις 3 επίσημους αγώνες. όπου είχε 3 ήττες.
Μετά την τρίτη συνεχόμενη ήττα, ο Σκολάρι συνειδητοποίησε ότι η κατάσταση στα διοικητικά και αγωνιστικά στρώματα του συλλόγου ήταν χαοτική. Υπέβαλε αμέσως την παραίτησή του, δηλώνοντας ότι «δεν μπορούσε να κάνει θαύματα» υπό εκείνες τις συνθήκες.
Την 1η Ιανουαρίου του 1991 θα αναλάβει την Κρισιούμα και θα την οδηγήσει σε μια μυθική, αήττητη πορεία στο Κύπελλο Βραζιλίας, αναδείχθηκε κυπελλούχος Βραζιλίας απέναντι στην Γκρέμιο κατακτώντας τον πρώτο εθνικό τίτλο της ιστορίας της.
Αποχώρησε στις 31 Ιουλίου ύστερα απο 24 παιχνίδια με 11 νίκες, 7 ισοπαλίες και 6 ήττες αφού αποδέχθηκε τη νέα μεγάλη οικονομική πρόταση από τη Σαουδική Αραβία και ανέλαβε την Αλ Αχλί την 1η Αυγούστου του 1991.
Η θητεία του διήρκεσε ακριβώς 6 μήνες μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 1991. Παρά το γεγονός ότι οργάνωσε την ομάδα, η διοίκηση και ο ίδιος αποφάσισαν να λύσουν τη συνεργασία τους ύστερα απο 11 παιχνίδια με 7 νίκες, 2 ισοπαλίες και 2 ήττες.
Οι λόγοι αφορούσαν κυρίως το γεγονός ότι ο Σκολάρι δεν προσαρμόστηκε πλήρως στις απαιτήσεις της διοίκησης, ενώ είχε ήδη στα χέρια του πρόταση για να επιστρέψει στο Κουβέιτ και πάλι στην Άλ Κάντσια όπου σε 15 παιχνίδια είχε 8 νίκες, 5 ισοπαλίες και 2 ήττες χωρίς όμως να κατακτήσει κάποιον τίτλο.
Η διοίκηση της Αλ Κάντσια ήταν απόλυτα ικανοποιημένη από τη δουλειά του και του προσέφερε νέο, εξαιρετικά διευρυμένο συμβόλαιο με πολύ υψηλές οικονομικές απολαβές για να παραμείνει στο Ριάντ. Ο Σκολάρι όμως αρνήθηκε, βάζοντας σε προτεραιότητα την ποδοσφαιρική του καταξίωση στη Βραζιλία.
Το όνομά του είχε αρχίσει να συζητιέται έντονα στα μεγάλα αστικά κέντρα της Βραζιλίας (Σάο Πάολο και Ρίο ντε Τζανέιρο) μετά το Κύπελλο του '91. Υπήρξαν φιλολογικές κρούσεις και διερευνητικές επαφές από μεσαίες ομάδες του πρωταθλήματος Παουλίστα, όμως καμία δεν είχε το ιστορικό βάρος ή το πλάνο που του παρουσίασε η Γκρέμιο.
Η Γκρέμιο είχε υποστεί έναν ταπεινωτικό υποβιβασμό στη δεύτερη κατηγορία το 1991. Αν και κατάφερε να ανέβει αμέσως το 1992, η ομάδα παρέμενε εξαιρετικά ασταθής, με κακά αποτελέσματα και σοβαρά προβλήματα στα αποδυτήρια.
Ο πρόεδρος της Γκρέμιο, Φάμπιο Κοφ, γνώριζε καλά τον Σκολάρι από την πρώτη του θητεία (1987-88). Ήξερε ότι ο Felipão ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για να επιβάλει σιδηρά πειθαρχία, να διώξει τους απειθάρχητους σταρ και να χτίσει μια ομάδα βασισμένη στη σκληρή δουλειά και το πάθος.
Απο την 1η Ιανουαρίου του 1993 έως τις 31 Δεκεμβρίου του 1996 θα κατακτήσει το Πρωτάθλημα και το Recopa Sudamericana του 1996, το Κύπελλο Βραζιλίας το 1994, το Copa Libertadores του 1995, και δύο πολιτειακά πρωταθλήματα, ενώ ήταν φιναλίστ του Διηπειρωτικού του 1995 απέναντι στον Άγιαξ.
222 παιχνίδια με 99 νίκες, 56 ισοπαλίες και 67 ήττες και μετά από 3,5 χρόνια στον πάγκο (1993–1996), ο Σκολάρι ένιωθε ότι το έργο του είχε ολοκληρωθεί πλήρως, και πίστευε ότι η ομάδα χρειαζόταν ανανέωση και ο ίδιος μια νέα πρόκληση.
Σύλλογοι από τη Σαουδική Αραβία και το Κουβέιτ, όπου το όνομά του παρέμενε «βαρύ» λόγω των παλαιότερων επιτυχιών του, προσπάθησαν να τον δελεάσουν εκ νέου με υψηλά συμβόλαια, αλλά απορρίφθηκαν καθώς ο ίδιος προτίμησε το πιο ανταγωνιστικό περιβάλλον της J-League.
Μεγάλες δυνάμεις της Βραζιλίας (με κυριότερη την Παλμέιρας, η οποία υποστηριζόταν οικονομικά από τον κολοσσό Parmalat έκαναν επίσημες κρούσεις για να τον κρατήσουν στη χώρα. Ο Σκολάρι είχε πάντα το όνειρο να κοουτσάρει έναν μεγάλο σύλλογο του Σάο Πάολο, παρόλο που το 1996 επέλεξε πρώτα την Ιαπωνία, η Παλμέιρας επέστρεψε με νέα πρόταση στα μέσα του 1997, αποσπώντας την υπογραφή του αμέσως μόλις έφυγε από την Τζούμπιλο.
Η Júbilo Iwata του κατέθεσε μια «χρυσή» πρόταση με ένα μυθικό συμβόλαιο, την οποία ο Σκολάρι αποδέχθηκε. Ανέλαβε την ομάδα την 1η Φεβρουαρίου του 1997, αν και η παραμονή του στην Ιαπωνία διήρκεσε μόλις 4 μήνες, μέχρι τις 29 Μάϊου 1997 και 16 παιχνίδια με 10 νίκες, 2 ισοπαλίες και 4 ήττες
Όταν έφυγε απο την Ιαπωνία η Κρουζέιρο έκανε επίσημη κρούση στον Σκολάρι, του προσέφερε ένα εξαιρετικό αθλητικό πρότζεκτ, όμως προτίμησε την Παλμέιρας λόγω της οικονομικής σταθερότητας που εγγυόταν η Parmalat.
Μερίδα της διοίκησης και οι οπαδοί της Γκρέμιο πίεσαν για την άμεση επιστροφή του στο Πόρτο Αλέγκρε, καθώς η ομάδα μετά την αποχώρησή του είχε χάσει τη δυναμική της. Ωστόσο, ο ίδιος θεώρησε ότι ο κύκλος του εκεί είχε κλείσει πρόσφατα και μια άμεση επιστροφή δεν θα έκανε καλό στην καριέρα του.
Δύο μεγάλες ομάδες από το πρωτάθλημα του Μεξικού κατέθεσαν δελεαστικές προτάσεις, εκμεταλλευόμενες το γεγονός ότι ο Σκολάρι βρισκόταν ήδη στο εξωτερικό. Ο Βραζιλιάνος τεχνικός τις απέρριψε, καθώς η επιθυμία του να επιστρέψει στην πατρίδα του για ένα μεγάλο κλαμπ ήταν καθοριστική.
Η νικήτρια ηταν η Παλμέιρας που διέθετε τεράστια οικονομική επιφάνεια χάρη στη διαχείριση και τη χορηγία του ιταλικού κολοσσού γαλακτοκομικών Parmalat. Πρόσφερε στον Σκολάρι ένα «βασιλικό» συμβόλαιο, εφάμιλλο με εκείνα της Ασίας, και του εγγυήθηκε λευκή επιταγή για την απόκτηση κορυφαίων ποδοσφαιριστών.
Ο Σκολάρι είχε δηλώσει επανειλημμένα ότι μετά την καθιέρωσή του στον Νότο), ήθελε να αποδείξει την αξία του στο πιο απαιτητικό και προβεβλημένο ποδοσφαιρικό κέντρο της Βραζιλίας, το Σάο Πάολο, η Παλμέιρας του πρόσφερε την ιδανική πλατφόρμα.
Η Παλμέιρας είχε χάσει την κυριαρχία της από την Κορίνθιανς και την Κρουζέιρο και η διοίκηση αναζητούσε έναν προπονητή με σιδηρά πειθαρχία που θα μπορούσε να μετατρέψει μια ομάδα γεμάτη ακριβούς αστέρες σε ένα συμπαγές, νικηφόρο σύνολο.
Απο την 1η Ιανουαρίου του 1998 έως τις 30 Ιουνίου του 2000 θα κατακτήσει το Κύπελλο Βραζιλίας και το Copa Mercosur το 1998, αλλά κυρίως το Copa Libertadores το 1999 σε 254 παιχνίδια είχε 127 νίκες 64 ισοπαλίες και 63 ήττες.
Όμως η αποχώρηση της Parmalat, η δημόσια δυσαρέσκειά του για καθυστερήσεις στις πληρωμές των μισθών και των μπόνους προς τον ίδιο και τους ποδοσφαιριστές του, κάτι που επηρέασε το κλίμα στα αποδυτήρια και ο αγωνιστικός κορεσμός ειδικά μετά την ήττα στα πέναλτι στον τελικό του Libertadores το 2000 από την Μπόκα Τζούνιορς ήταν το ιδανικό, αν και πικρό, σημείο για να κλείσει αυτός ο κύκλος.
Η μετακίνησή του στην Κρουζέιρο του παρουσίασε το πιο ελκυστικό πλάνο στη Βραζιλία, είχε μόλις κατακτήσει το Κύπελλο Βραζιλίας (2000) και έψαχνε έναν προπονητή παγκόσμιας κλάσης για να οδηγήσει την ομάδα στο Copa Libertadores του 2001.
Διέθετε ένα εξαιρετικό και νεανικό ρόστερ που ταίριαζε απόλυτα στη φιλοσοφία του Σκολάρι και σε αντίθεση με την Παλμέιρας που έχανε τον κύριο επενδυτή της, η Κρουζέιρο διέθετε εκείνη την περίοδο ισχυρή διοίκηση και οικονομική υγεία, προσφέροντας στον Σκολάρι ένα πολύ υψηλό συμβόλαιο.
Απο την 1η Ιουλίου έως τις 10 Ιουνίου του 2001 σε 75 παιχνίδια είχε 40 νίκες, 23 ισοπαλίες και 12 ήττες και στις 11 Ιουνίου του 2001 θα του χτυπήσει την πόρτα η εθνική Βραζιλίας. Η εξαιρετική αγωνιστική εικόνα της Κρουζέιρο και η ικανότητα του Σκολάρι να διαχειρίζεται προσωπικότητες ανάγκασαν την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Βραζιλίας να του χτυπήσει την πόρτα.
Τον Ιούνιο του 2001 άφησε την Κρουζέιρο για να αναλάβει την θέση του εκλέκτορα στην εθνική Βραζιλίας σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002 αφού ήταν ορατό το φάσμα του αποκλεισμού.
Παρόλα αυτά ο "Μπίγκ Φιλ" όχι μόνο κατάφερε να περάσει την Βραζιλία απευθείας στα γήπεδα της Ιαπωνίας και της Νοτίου Κορέας αλλά θα την οδηγήσει και στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του πέμπτου και τελευταίου μέχρι σήμερα για τους "καριόκας" ύστερα απο 26 αγωνες με 19 νίκες, 1 ισοπαλία και 6 ήττες.
Ο τελικός στην Γιοκοχάμα στις 9 Αυγούστου του 2002 ήταν το τελευταίο παιχνίδι για αυτή την θητεία αφού ο Σκολάρι επιζητούσε να δοκιμάσει την τύχη του στην Ευρώπη. Απο την αλλη η Πορτογαλία
έχοντας στις τάξεις της τη «Χρυσή Γενιά» (Φίγκο, Ρούι Κόστα κ.ά.), αποκλείστηκε σοκαριστικά από τη φάση των ομίλων στο Μουντιάλ του 2002.
Η αποτυχία αυτή οδήγησε στην απόλυση του προπονητή Αντόνιο Ολιβέιρα και επειδή η Πορτογαλία ήταν η διοργανώτρια χώρα του επερχόμενου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, η πίεση για την κατάκτηση του τροπαίου εντός έδρας ήταν τεράστια.
Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, Ζιλμπέρτο Μαντάιλ, συνειδητοποίησε ότι η ομάδα χρειαζόταν έναν ξένο τεχνικό, με τεράστια προσωπικότητα και αποδεδειγμένη ικανότητα να διαχειρίζεται αστέρες και να φέρνει τίτλους.
Ο Μαντάιλ ταξίδεψε προσωπικά και με άκρα μυστικότητα στη Βραζιλία για να συναντήσει τον Σκολάρι. Του παρουσίασε ένα ολοκληρωμένο πλάνο με λευκή επιταγή για την αναδιοργάνωση της εθνικής ομάδας, προσφέροντάς του ένα από τα υψηλότερα συμβόλαια στην ιστορία της ομοσπονδίας.
Ο Σκολάρι εντυπωσιάστηκε από το πρότζεκτ, τη γλώσσα που διευκόλυνε την προσαρμογή του και την ποιότητα του πορτογαλικού ρόστερ. Η επίσημη συμφωνία ανακοινώθηκε τον Νοέμβριο του 2002, και ανέλαβε επίσημα καθήκοντα τον Ιανουάριο του 2003.
Είναι φιναλίστ του EURO 2004 όπου μάλιστα θα χάσει εντός έδρας από την εθνική Ελλάδος, και θα οδηγήσει τους Λουζιτανούς στην ημιτελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Γερμανίας το 2006 και στην προημιτελική φάση του EURO 2008 σε Αυστρία και Ελβετία αντίστοιχα.
Μάλιστα με τις 42 νίκες που πέτυχε κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων νικών σε 74 παιχνίδια έχοντας ακόμα 18 ισοπαλίες και 14 ήττες. Ύστερα από οκτώ χρόνια την 1η Ιουλίου του 2008 θα επιστρέψει σε συλλογικό επίπεδο με τον Ρόμαν Αμπράμοβιτς να τον φέρνει στο Λονδίνο για λογαριασμό της Τσέλσι.
Τα αποτελέσματα όμως δεν ήταν ανάλογα και στις 9 Φεβρουαρίου του 2009 απολύεται και στην θέση του έρχεται ο Γκούς Χίντινκ, έχοντας σε 36 παιχνίδια, 20 νίκες, 11 ισοπαλίες και 5 ήττες. Παρά το εκρηκτικό ξεκίνημα, η Τσέλσι ήταν πρωτοπόρος στους πρώτους μήνες, η κατάσταση επιδεινώθηκε ραγδαία
Ο Σκολάρι έχασε τον έλεγχο των αποδυτηρίων και ήρθε σε ανοιχτή σύγκρουση με βαριά ονόματα της ομάδας, όπως ο Ντιντιέ Ντρογκμπά, ο Μίχαελ Μπάλακ και ο Πετρ Τσεχ. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος χρόνια μετά, η επικοινωνία και οι μέθοδοί του δεν έγιναν αποδεκτές από τους ηγέτες του συλλόγου
Η Τσέλσι άρχισε να χάνει πολύτιμους βαθμούς στην έδρα της (το Στάμφορντ Μπριτζ), ενώ ηττήθηκε στα κρίσιμα ντέρμπι από τη Λίβερπουλ, την Άρσεναλ και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (3-0), γεγονός που εξόργισε τη διοίκηση.
Ζήτησε επίμονα την απόκτηση του Ρομπίνιο, όμως η διοίκηση απέτυχε να τον φέρει κατέληξε στη Μάντσεστερ Σίτι και του παραχώρησε τον Ντέκο, ο οποίος μετά από ένα καλό ξεκίνημα ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς.
Στις 8 Ιουνίου του 2009 θα ανακοινωθεί απο την Μπουνιοντκόρ η οποία χρηματοδοτούνταν τότε από την πανίσχυρη κρατική εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου Zeromax. Προσέφερε στον Σκολάρι ένα μυθικό συμβόλαιο με ετήσιες απολαβές που άγγιζαν τα 13 εκατομμύρια ευρώ, καθιστώντας τον αυτόματα τον πιο ακριβοπληρωμένο προπονητή στον κόσμο εκείνη την εποχή.
Η ομάδα του Ουζμπεκιστάν προσπαθούσε να χτίσει ένα παγκόσμιο brand, ειχε ήδη στο ρόστερ της τον θρυλικό Βραζιλιάνο σταρ Ριβάλντο με τον οποίο ο Σκολάρι είχε κατακτήσει το Μουντιάλ 2002, ενώ πριν από τον Felipão στον πάγκο της καθόταν ένας άλλος σπουδαίος Βραζιλιάνος, ο Ζίκο.
Σε 44 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις είχε 33 νικες, 5 ισοπαλίες και 6 ήττες, κατέκτησε αήττητος το Πρωτάθλημα Ουζμπεκιστάν το 2009, κάνοντας ένα εντυπωσιακό σερί νικών, ενώ οδήγησε την ομάδα και στον τελικό του Κυπέλλου.
Ο μεγάλος στόχος της διοίκησης ήταν η κατάκτηση του AFC Champions League (το Τσάμπιονς Λιγκ της Ασίας), όμως το 2009 η Μπουνιοντκόρ αποκλείστηκε στα προημιτελικά από την Πουάνγκ Στίλερς, ενώ τον Μάιο του 2010 αποκλείστηκε πρόωρα στη φάση των «16» από την Αλ Χιλάλ.
Ο αποκλεισμός από το Champions League, σε συνδυασμό με τα πρώτα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που άρχισε να αντιμετωπίζει η εταιρεία Zeromax η οποία τελικά χρεοκόπησε λίγο μετά, οδήγησαν τις δύο πλευρές στη λύση του συμβολαίου στις 28 Μάϊου του 2010.
Ο Σκολάρι δήλωσε ότι αποχώρησε για να διευκολύνει τον σύλλογο οικονομικά και επειδή ο γιος του έπρεπε να ξεκινήσει πανεπιστήμιο στη Βραζιλία. Στις 13 Ιουνίου του 2010 θα ανακοινωθεί απο την Παλμέιρας Θα την οδηγήσει στην κατάκτηση του Κυπέλλου Βραζιλίας αήττητος, επικρατώντας στους τελικούς της Κοριτίμπα (2-0, 1-1).
Αυτός ο τίτλος έδωσε στην ομάδα το εισιτήριο για το Copa Libertadores του 2013 και θεωρήθηκε τεράστια επιτυχία, όμως αμέσως μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου, η απόδοση της ομάδας στο πρωτάθλημα κατέρρευσε.
Μετά από μια σειρά τραγικών αποτελεσμάτων που έφεραν την Παλμέιρας στη 19η θέση (ζώνη υποβιβασμού) με μόλις 5 νίκες σε 24 αγώνες, η διοίκηση αποφάσισε τη λύση της συνεργασίας τους στις 13 Σεπτεμβρίου 2012 και λίγους μήνες μετά, η ομάδα υποβιβάστηκε και επίσημα στη Série B.
Ύστερα απο 154 παιχνίδια με 65 νίκες, 47 ισοπαλίες και 42 ήττες οι δύο πλευρές έλυσαν την συνεργασία τους, και στις 28 Νοεμβρίου ο Ρικάρντο Τεξέιρα του αναθέτει την τεχνική ηγεσία της Βραζιλίας στην θέση του Μάνο Μενέζες.
Το πρώτο του παιχνίδι στην δεύτερη θητεία του στην "σελεσάο" πραγματοποιήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 2013 στο Γουέμπλει απέναντι στην Αγγλία. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς στα γήπεδα θα κατακτήσει το Confederations Cup όπου στο τελικό επικράτησε της Ισπανίας με 3-0.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 θα φτάσει μέχρι τα ημιτελικά εκεί όπου η Γερμανία θα την αποκλείσει με το εμφατικό 7-1 και μετά την ήττα στον μικρό τελικό απο την Ολλανδία θα αποχωρήσει απο την "σελεσάο" σε αυτή την δεύτερη θητεία σε 29 παιχνίδια, 19 νίκες, 6 ισοπαλίες και 4 ήττες και συνολικά σε 55 παιχνίδια 38 νίκες, 7 ισοπαλίες και 10 ήττες στην 5η θέση της λίστας με τις συμεμτοχές όλων των εποχών.
Θα αναλάβει για τρίτη φορά την Γκρέμιο στις 29 Ιουλίου του 2014 μέχρι και τις 19 Μάϊου του 2015 θα παραιτηθεί λόγω των κακών αποτελεσμάτων έχοντας σε 51 παιχνίδια, 26 νίκες, 12 ισοπαλίες και 13 ήττες.
Επόμενος σταθμός του η Κίνα και η Γκουανγκζου Εβεργκράντε στις 4 Ιουνίου του 2015 με την οποία θα κατακτήσει τρία Πρωταθλήματα το 2015, το 2016 και το 2017. Επίσης κατέκτησε το Ασιατικό Champions League του 2015, το Κύπελλο του 2016 και 2 Κινεζικά Σούπερ Καπ το 2016 και το 2017.
123 παιχνίδια με 74 νίκες, 30 ισοπαλίες και 19 ήττες, αναδείχθηκε Προπονητής της Χρονιάς στην Κίνα για δύο συνεχόμενες σεζόν (2015, 2016) αλλά στις 9 Νοεμβρίου του 2017 με τη λήξη του συμβολαίου του, αποχώρησε.
Είχε δήλωσε ότι δεν είχε απομείνει κάτι άλλο να κατακτήσει στην Ασία, είχε διατηρήσει την ομάδα στην κορυφή της Κίνας και είχε αναδειχθεί πρωταθλητής Ασίας. Σε δηλώσεις του, ο Βραζιλιάνος τεχνικός τόνισε ότι η ζωή στην Κίνα, αν και φιλόξενη, είχε μεγάλες πολιτισμικές και γεωγραφικές αποστάσεις από την οικογένειά του.
Ήθελε να επιστρέψει στη Βραζιλία ή την Ευρώπη για να είναι πιο κοντά στους δικούς του ανθρώπους και στις 26 Ιουλίου του 2018 θα επιστρέψει στην Παλμέιρας για τρίτη φορά στην καριέρα του και στις 25 Νοεμβρίου ανακηρύχθηκε Πρωταθλητής, έχοντας φτιάξει ένα αήττητο 23 αγώνων.
Έγινε ο μεγαλύτερος που κατακτάει το Brasileirao και ο πολυνίκης Βραζιλιάνος προπονητής με 27 τίτλους, τον Μάρτιο του 2019 κόντρα στην Μελγκάρ απο το Περού έγινε ο πρώτος Βραζιλιάνος προπονητής στην ιστορία του Copa Libertadores, αλλά στις 3 Σεπτεμβρίου του 2019 ύστερα απο την ήττα απο την Φλαμένγκο απολύθηκε έχοντας σε αυτή την θητεία σε 77 παιχνίδια, 46 νίκες, 21 ισοπαλίες και 10 ήττες
Συνολικά με την "παλέστρα" έχει σε 485 παιχνίδια, 238 νίκες, 132 ισοπαλίες και 115 ήττες και βρίσκεται στην δεύτερη θέση πίσω απο τον Οσβάλντο Μπραντάο. Στις 19 Οκτωβρίου του 2020 θα επιστρέψει στην Κρουζέιρο ύστερα απο 19 χρόνια υπογράφοντας συμβόλαιο μέχρι το τέλος του 2022.
Όταν ο Σκολάρι υπέγραψε το συμβόλαιό του, η Κρουζέιρο βρισκόταν στη 19η θέση της Série B, έχοντας τιμωρηθεί επιπλέον από τη FIFA με αφαίρεση 6 βαθμών λόγω παλαιών χρεών. Το κλίμα ήταν εκρηκτικό και η ψυχολογία των παικτών κατεστραμμένη.
Επιστρατεύοντας τη γνώριμη σκληρή πειθαρχία και την αμυντική του προσήλωση, ο Σκολάρι μάζεψε άμεσα την ομάδα και στα 21 ματς που την καθοδήγησε, γνώρισε μόλις 4 ήττες με 9 νίκες και 8 ισοπαλίες.
Κατάφερε να απομακρύνει τον σύλλογο από την επικίνδυνη ζώνη και να τον οδηγήσει στην 11η θέση της τελικής κατάταξης, εξασφαλίζοντας τη μαθηματική σωτηρία. Παρότι το συμβόλαιό του είχε διάρκεια μέχρι το τέλος του 2022, ο Σκολάρι αποφάσισε να αποχωρήσει αμέσως μετά τη λήξη του πρωταθλήματος
Στις 25 Ιανουαρίου του 2021 οι δύο πλευρές θα έρθουν σε συμφωνία για να λύσουν κοινή συναινέση την συνεργασία τους. Η απόφαση πάρθηκε επειδή η διοίκηση δεν μπορούσε να του εγγυηθεί την οικονομική σταθερότητα και τις μεταγραφές που χρειαζόταν η ομάδα για να διεκδικήσει την άνοδο την επόμενη χρονιά.
Στις 7 Ιουλίου του 2021 για τέταρτη φορά στην καριέρα του θα αναλάβει την Γκρέμιο με στόχο να την βγάλει απο τις θέσεις του υποβιβασμού. Όταν ο Σκολάρι ανέλαβε την τεχνική ηγεσία αντικαθιστώντας τον Τιάγκο Νούνιες, η Γκρέμιο βρισκόταν στην τελευταία θέση (20ή) του βαθμολογικού πίνακα της Série A, χωρίς να έχει σταυρώσει ούτε μία νίκη στις πρώτες αγωνιστικές.
Ο Σκολάρι κατάφερε αρχικά να συμμαζέψει την ομάδα αμυντικά και να πάρει ορισμένες πολύτιμες νίκες (όπως το 1-0 επί της Φλαμένγκο εκτός έδρας), ανεβάζοντας την Γκρέμιο στη 17η θέση και κοντά στη γραμμή της σωτηρίας.
Η αγωνιστική αστάθεια, οι αποκλεισμοί στο Κύπελλο Βραζιλίας και το Copa Sudamericana, καθώς και η ήττα με 1-0 από τη Σάντος στις καθυστερήσεις ενός κρίσιμου αγώνα για την παραμονή, έφεραν τεράστια πίεση.
Η διοίκηση και ο Σκολάρι αποφάσισαν να χωρίσουν τους δρόμους τους στις 10 Οκτωβρίου του 2021, βλέποντας ότι χρειαζόταν ένα νέο σοκ στα αποδυτήρια, τελικά η Γκρέμιο δεν τα κατάφερε και υποβιβάστηκε στο τέλος του 2021.
21 παιχνίδια με 9 νίκες, 3 ισοπαλίες και 9 ήττες και συνολικά 385 παιχνίδια με 184 νίκες, 107 ισοπαλίες και 94 ήττες και είναι στην τρίτη θέση όλων των εποχών πίσω απο τον Ρενάτο Πορταλούπι και τον Φογκίνιο.
Η Παραναένσε είχε ξεκινήσει πολύ άσχημα τη σεζόν, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν μια ταπεινωτική ήττα με 5-0 από τη Δε Στρόνγκεστ στη Βολιβία για τους ομίλους του Copa Libertadores. Η διοίκηση απέλυσε αμέσως τον τότε προπονητή, Φάμπιο Καρίλε (Fabio Carille), ο οποίος είχε συμπληρώσει μόλις 21 ημέρες στη δουλειά
Στις 4 Μαΐου 2022, ανακοίνωσε επίσημα την έναρξη της συνεργασίας της με τον 73χρονο Σκολάρι. Το αρχικό πλάνο ήταν να αναλάβει ως Τεχνικός Διευθυντής, με σκοπό να οργανώσει όλο το ποδοσφαιρικό τμήμα.
Ωστόσο, λόγω της επείγουσας κατάστασης, συμφωνήθηκε να καθίσει παράλληλα και στον πάγκο ως πρώτος προπονητής μέχρι να βρεθεί μόνιμη λύση. Θα την οδηγήσει στον τελικό του Copa Libertadores, αλλά θα ηττηθεί στο Γκουαγιακίλ απο την Φλαμένγκο και στις 13 Νοεμβρίου 2022, μετά τη νίκη με 3-0 επί της Μποταφόγκο για την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος (που έφερε την ομάδα στην 6η θέση), ο Σκολάρι ανακοίνωσε επίσημα την απόσυρσή του από την προπονητική καριέρα.
47 παιχνίδια με 22 νίκες, 14 ισοπαλίες και 11 ήττες ήταν αυτός που πρότεινε ως διάδοχό του τον Πάουλο Τούρα. Δεν έμεινε όμως μακριά του απο τους πάγκους όταν η Ατλέτικο Μινέιρο βρέθηκε σε αδιέξοδο μετά την επεισοδιακή αποχώρηση του Αργεντινού προπονητή Εδουάρδο Κουντέτ.
Η διοίκηση της ομάδας από το Μπέλο Οριζόντε στράφηκε αμέσως στον Felipão, θεωρώντας τον ιδανικό για να διαχειριστεί ένα ρόστερ με βαριά ονόματα (όπως ο Χουλκ) λόγω του ηγετικού του προφίλ.
Μόλις ο Σκολάρι πείστηκε από το πρότζεκτ, παραιτήθηκε αμέσως από τη θέση του διευθυντή στην Παραναένσε και στις 16 Ιουνίου του 2023 αποδέχτηκε την πρόταση της Ατλέτικο Μινέιρο.
Παρέμεινε στον πάγκο της μέχρι τις 20 Μαρτίου του 2024 όπου σε 41 παιχνίδια είχε 19 νίκες, 12 ισοπαλίες και 10 ήττες και λύθηκε κοινή συναινέσει, μετά από διαφωνίες με τη διοίκηση και έντονες αποδοκιμασίες από μερίδα οπαδών για το στυλ παιχνιδιού της ομάδας στο τοπικό πρωτάθλημα Campeonato Mineiro.
Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα τεχνικού διευθυντή στη Γκρέμιο στις 25 Απριλίου 2025, η διοίκηση του βραζιλιάνικου συλλόγου ανακοίνωσε την επιστροφή του σε αυτόν τον νέο στρατηγικό ρόλο, ενώ αργότερα, στα τέλη του 2025, η νέα ηγεσία της ομάδας επικύρωσε την παραμονή του στο πόστο αυτό και για τη σεζόν του 2026.
