Μαζί με τον Φράντς Μπεκενμπάουερ που έχουν καταφέρει να σηκώσουν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, το Παγκόσμιο Κύπελλο αλλά και στο Champions League ως αρχηγοί. Ο Ντιντιέ Ντεσάν ένα "μηχανάκι" στον χώρο του κέντρου, ειδικά στην διετία 1998-2000 ήταν το δεξί χέρι του Εμέ Ζακέ στον αγωνιστικό χώρο.
Γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου του 1968 στην Μπαγιόν στην νοτιοδυτική Γαλλία στην περιοχή των Πυρηναίων στο γαλλικό κομμάτι της Βασκωνίας. Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό με την κολύμβηση, το χάντμπολ, το ράγκμπι και τον στίβο και στα 11 του το ποδόσφαιρο τον κέρδισε.
Σεντ Ετιέν, Μπορντό και Οσέρ ήταν απο τις πρώτες που ενδιαφέρθηκαν, με την Νάντ να είναι τελικά αυτή που κέρδισε την προτίμηση του το 1983. Πέρα απο τον χώρο του κέντρου έπαιξε και ως λίμπερο, και το 1985 ο Ζαν Κλόντ Σουαντό θα του δώσει την ευκαιρία να κάνει ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα της Νάντ.
Θα γίνει μάλιστα ένας απο τους νεότερους που θα φορέσει το περιβραχιόνιο των "καναρινιών" σε ηλικία 20 ετών. Ύστερα απο 127 παιχνίδια και 5 γκολ, θα έρθει το καλοκαίρι του 1989 το πλήρωμα ου χρόνου να φύγει.
Η Παρί Σεν Ζερμέν παρακολουθούσε στενά την εξέλιξη του νεαρού Γάλλου μέσου, καθώς το ταλέντο του στη Ναντ είχε εντυπωσιάσει όλο το πρωτάθλημα. Ωστόσο, η ομάδα του Παρισιού δεν μπόρεσε να ανταγωνιστεί την οικονομική και αθλητική ισχύ της Μαρσέιγ εκείνης της εποχής, με αποτέλεσμα να μην προχωρήσει σε τελική συμφωνία.
Η Μπορντό είχε κινηθεί πολύ δυναμικά για την απόκτησή του, καθώς έψαχνε έναν νεαρό ηγέτη για τη μεσαία της γραμμή, αλλά η Μαρσέιγ του Μπερνάρ Ταπί ήταν η απόλυτη κυρίαρχος του γαλλικού ποδοσφαίρου και κατέθεσε την πιο δελεαστική και υψηλή πρόταση.
Θα γίνει κάτοικος Μασσαλίας και την πρώτη του χρονιά θα κατακτήσει το Πρωτάθλημα αλλά το επόμενο καλοκαίρι θα δοθεί δανεικός στην Μπορντό. Με τους "γιρονδίνους" θα αγωνιστεί σε 40 παιχνίδια και θα πετύχει και 3 τέρματα, και παρότι ο Ταπί ήθελε να τον στείλει στο Παρίσι σε ανταλλαγή με τον Ζοσελίν Ανγκλομά, ο ίδιος θα αντιδράσει και θα παραμείνει στην Μασσαλία.
Θα κατακτήσει 2 Πρωταθλήματα το 1990 και το 1992 και το Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1993 στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου κόντρα στην Μίλαν, όταν και θα ειναι αυτός που θα σηκώσει το βαρύτιμο τρόπαιο, έχοντας συνολικά 158 συμμετοχές και 9 τέρματα .
Η Μίλαν του Φάμπιο Καπέλο, η οποία είχε ήδη αποκτήσει τον κολλητό του φίλο και συμπαίκτη στη Μαρσέιγ, Μαρσέλ Ντεσαγί, προσπάθησε να κάνει το «κόλπο γκρόσο» και να τους ενώσει ξανά. Οι «Ροσονέρι» του κατέθεσαν επίσημη προσφορά, όμως ο Ντεσάν προτίμησε τη Γιουβέντους, καθώς εκεί του εγγυήθηκαν έναν πιο σταθερό και πρωταγωνιστικό ρόλο στη βασική ενδεκάδα.
Η Ρεάλ Μαδρίτης (Real Madrid) εξέτασε πολύ σοβαρά την περίπτωσή του, καθώς έψαχνε έναν αμυντικό μέσο με προσωπικότητα και ευρωπαϊκή εμπειρία. Υπήρξαν διερευνητικές επαφές με τον ατζέντη του, αλλά η ισπανική ομάδα δεν προχώρησε σε τελική γραπτή πρόταση, καθώς ο Ντεσάν είχε δώσει ήδη προτεραιότητα στο ιταλικό πρωτάθλημα, το οποίο θεωρούνταν τότε το κορυφαίο στον κόσμο.
Ομάδες από την Αγγλία, με πρώτη τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (Manchester United) του Άλεξ Φέργκιουσον, παρακολουθούσαν διακριτικά την κατάσταση. Η Μαρσέιγ βρισκόταν σε οικονομική κρίση λόγω του σκανδάλου VA-OM και ήταν και ήταν αναγκασμένη να πουλήσει, όμως δεν επιθυμούσε τη δεδομένη στιγμή τη μετακόμιση στην Αγγλία.
Η Γιουβέντους κατέθεσε την πιο αποφασιστική πρόταση, ο νέος τότε τεχνικός διευθυντής των Ιταλών, Λουτσιάνο Μότζι, και ο προπονητής Μαρτσέλο Λίπι, έβλεπαν στο πρόσωπο του Ντεσάν τον ιδανικό ηγέτη για τη μεσαία γραμμή της νέας «Μεγάλης Κυρίας».
Η πρόταση έγινε αμέσως αποδεκτή και μετακόμισε στο Τορίνο το καλοκαίρι του 1994 και στα πέντε χρόνια που θα παραμείνει θα κατακτήσει 3 Πρωταθλήματα(1995,1997,1998), 1 Κύπελλο Ιταλίας το 1995, 2 Ιταλικά Σούπερ Καπ το 1995 και το 1997, το Champions League του 1996 στο "Ολίμπικο" της Ρώμης κόντρα στον Άγιαξ, το Διηπειρωτικό και το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ την ίδια χρονιά.
226 παιχνίδια με 5 τέρματα στον ιταλικό Βορρά και το καλοκαίρι του 1999 η Γιουβέντους θα τον αφήσει ελεύθερο. Η Βαλένθια του Έκτορ Ραούλ Κούπερ έκανε πολύ σοβαρή κίνηση για να τον αποκτήσει, οι Ισπανοί έψαχναν έναν έμπειρο ηγέτη για τη μεσαία τους γραμμή.
Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εξέτασε την περίπτωσή του, καθώς ο Άλεξ Φέργκιουσον έψαχνε βάθος και εμπειρία για τη μεσαία γραμμή των τρεμπλούχων Ευρώπης. Υπήρξαν διερευνητικές επαφές, ωστόσο η Γιουνάιτεντ δεν προχώρησε σε επίσημη γραπτή προσφορά, καθώς ο Ντεσάν έδειξε ξεκάθαρη προτίμηση στο πρότζεκτ της Τσέλσι και στη ζωή του Λονδίνου.
Υπήρξαν κρούσεις από κορυφαίους γαλλικούς συλλόγους που ήθελαν να επαναπατρίσουν τον αρχηγό των «Τρικολόρ». Η Μπορντό που μόλις είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα του 1999 και η Μαρσέιγ εξέφρασαν ενδιαφέρον, αλλά ο Ντεσάν ξεκαθάρισε ότι ήθελε να συνεχίσει στο εξωτερικό, δοκιμάζοντας ένα νέο πρωτάθλημα.
Η Τσέλσι κατέθεσε την πιο ολοκληρωμένη πρόταση, η ομάδα του Λονδίνου, η οποία εκείνη την περίοδο δημιουργούσε μια ισχυρή ευρωπαϊκή παροικία με έντονο γαλλικό στοιχείο, πρόσφερε στη Γιουβέντους περίπου 3 εκατομμύρια λίρες.
Πείστηκε από την προοπτική να αγωνιστεί στην Premier League και να συναντήσει στο «Στάμφορντ Μπριτζ» τον κολλητό του φίλο, Μαρσέλ Ντεσαγί, καθώς και τον Φρανκ Λεμπέφ και με τους "μπλέ" θα κατακτήσει το Κύπελλο Αγγλίας έχοντας 63 συμμετοχές με 1 γκολ.
Θα αποχωρήσει απο την Αγγλία, η Ρόμα κατέθεσε επίσημη πρόταση για να τον επαναφέρει στο ιταλικό πρωτάθλημα. Ο Καπέλο εκτιμούσε βαθύτατα την τακτική πειθαρχία και την προσωπικότητα του Γάλλου μέσου.
Απέρριψε όμως την προοπτική, καθώς είχε ήδη αγωνιστεί για μια πενταετία στη Γιουβέντους και προτιμούσε να δοκιμάσει την εμπειρία του ισπανικού πρωταθλήματος που δεν είχε γνωρίσει ποτέ. Εκπρόσωποι ομάδων από το πρωτάθλημα των ΗΠΑ πλησίασαν το περιβάλλον του 32χρονου τότε παίκτη, προσφέροντάς του ένα πολύ ελκυστικό συμβόλαιο για να μετακομίσει στην Αμερική.
Απέρριψε αμέσως τις κρούσεις, ξεκαθαρίζοντας ότι ένιωθε έτοιμος να αγωνιστεί για τουλάχιστον μία ακόμη σεζόν στο υψηλότερο ευρωπαϊκό επίπεδο. πήρξαν διερευνητικές επαφές για μια ρομαντική επιστροφή στην Μαρσέιγ, την ομάδα με την οποία είχε γράψει ιστορία το 1993.
Οι συζητήσεις όμως δεν προχώρησαν σε επίσημη γραπτή πρόταση, καθώς τα οικονομικά προβλήματα του γαλλικού συλλόγου εκείνη την περίοδο καθιστούσαν αδύνατη την κάλυψη του συμβολαίου του.
Η Βαλένθια όπως και το καλοκαίρι του 1999, ξαναμπήκε στην διεκδίκηση του. Ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ έψαχνε έναν έμπειρο ηγέτη για τη μεσαία γραμμή της ομάδας που μόλις είχε φτάσει στον τελικό του Champions League το 2000.
Η ισπανική ομάδα κατέθεσε επίσημη πρόταση ύψους 2 εκατομμυρίων λιρών, η οποία έγινε αποδεκτή από την Τσέλσι. Υπέγραψε τριετές συμβόλαιο, και η Βαλένθια αποτέλεσε τον τελευταίο σταθμό της ποδοσφαιρικής του καριέρας, καθώς αποσύρθηκε εκεί το καλοκαίρι του 2001.
Δεν πήγαν τα πράγματα όπως θα ήθελε, είχε θέματα φυσικής κατάστασης ενώ είχε και σκληρό ανταγωνισμό, σε μια χρονιά που η Βαλένθια ήταν φιναλίστ αν και δεν αγωνίστηκε λεπτό στον τελικό του Champions League στο "Τζιουζέπε Μεάτσα" κόντρα στην Μπάγερν Μονάχου.
Στο τέλος της χρονιάς μετά απο 23 παιχνίδια με τις "νυχτερίδες" το καλοκαίρι του 2001 θα ανακοινώσει την απόφαση του να αποχωρήσει απο την ενεργό δράση. Στις 29 Απριλίου του 1989 στο "Παρκ Ντε Πρένς" του Παρισιού κόντρα στην Γιουγκοσλαβία θα κάνει ντεμπούτο με την εθνική Γαλλίας.
Θα είναι παρών στις τελικές φάσεις των EURO 1992 και 1996, αλλά η διετία 1998-2000 θα είναι το ζενίθ αφού θα αναδειχθεί Πρωταθλητής Κόσμου κόντρα στην Βραζιλία και Πρωταθλητής Ευρώπης στο Ρότερνταμ κόντρα στην Ιταλία.
Στις 2 Σεπτεμβρίου του 2000 στο Παρίσι κόντρα στην Αγγλία σε φιλικό παιχνίδι θα πραγματοποίησει την 103η και τελευταία του εμφάνιση με τους "πετεινούς" έχοντας πετύχει και 4 τέρματα. Άν και είχε ανακοινώσει την αποχώρηση του η Βαλένθια του είχε προσφέρει τη δυνατότητα να εξαντλήσει το συμβόλαιό του το οποίο έληγε κανονικά το 2003 ή να αναλάβει κάποιο διοικητικό/τεχνικό πόστο στον σύλλογο.
Λόγω της τεράστιας δημοτικότητάς του ως αρχηγός της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Γαλλίας, είχε ήδη στα χέρια του προτάσεις από μεγάλα γαλλικά μέσα ενημέρωσης για να εργαστεί ως σχολιαστής ποδοσφαιρικών αγώνων.
Δεν θα μείνει για πολύ καιρό μακριά απο το ποδόσφαιρο αφού θα ξεκινήσει προπονητική καριέρα αναλαμβάνοντας την Μονακό. Ο πρόεδρος της Ζαν-Λουί Καμπορά, έψαχνε ένα ισχυρό όνομα με τεράστια προσωπικότητα για να αντικαταστήσει τον Κλοντ Πιουέλ και να ηγηθεί μιας νέας εποχής στο Πριγκιπάτο.
Πλησίασε τον Ντεσάν την ίδια ακριβώς περίοδο που εκείνος ανακοίνωνε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση. Η πρόταση για τετραετές συμβόλαιο έγινε αμέσως αποδεκτή, καθώς έδινε στον 32χρονο τότε Ντεσάν την ευκαιρία να ξεκινήσει την προπονητική του καριέρα απευθείας στο κορυφαίο επίπεδο.
Με τους Μονεγάσκους θα κατακτήσει το Λιγκ Καπ του 2003, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά θα φτάσει στον τελικό του Champions League αλλά θα ηττηθεί απο την Πόρτο στο "Άουφ Σάλκε Αρίνα" στο Γκελζενκιρχεν.
Στις 19 Σεπτεμβρίου του 2005 τα άσχημα αποτελέσματα συν ο αποκλεισμός απο τον τρίτο προκριματικό γύρο έβαλαν τους τίτλους τέλους έχοντας σε 208 παιχνίδια, 99 νίκες, 57 ισοπαλίες και 52 ήττες. Η Μαρσέιγ τον προσέγγισε για να αναλάβει την τεχνική της ηγεσία, άν και υπήρξαν συζητήσεις, οι δύο πλευρές δεν κατέληξαν σε συμφωνία εκείνη τη χρονική στιγμή.
Το όνομά του εξετάστηκε σοβαρά από αγγλικές ομάδες, όπως η Άστον Βίλα και η Νιούκαστλ, που αναζητούσαν προπονητή με ευρωπαϊκή εμπειρία. Κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου της Ρεάλ μετά την απομάκρυνση του Βαντερλέι Λουξεμπούργκο, το όνομα του έπεσε στο τραπέζι των συζητήσεων, χωρίς όμως να μετουσιωθεί σε επίσημη γραπτή προσφορά.
Μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου, η Γιουβέντους υποβιβάστηκε στη Serie B και της αφαιρέθηκαν βαθμοί. Ο τότε προπονητής της, Φάμπιο Καπέλο, αποχώρησε αμέσως για να αναλάβει τη Ρεάλ Μαδρίτης, αφήνοντας τον πάγκο ορφανό.
Η νέα διοίκηση της Γιουβέντους έψαχνε απεγνωσμένα έναν προπονητή με τεράστια προσωπικότητα, ο οποίος θα δεχόταν να εργαστεί στη δεύτερη κατηγορία, θα ενέπνεε τους παίκτες που απέμειναν (όπως οι Ντελ Πιέρο, Μπουφόν, Νέντβεντ) και θα ήταν αγαπητός στους οπαδούς.
Έχοντας φορέσει τη φανέλα της ομάδας για μια πενταετία (1994–1999) ως αρχηγός, θεωρήθηκε η ιδανική επιλογή. Όταν του έγινε η πρόταση, την αποδέχθηκε αμέσως από συναισθηματική αφοσίωση και «χρέος» προς τον σύλλογο, παρά το γεγονός ότι η καριέρα του βρισκόταν σε ανοδική πορεία
Στις 10 Ιουλίου του 2006 η Γιουβέντους ευρισκόμενη στην SERIE B λόγω του calciopoli θα του αναθέσει την δύσκολη αποστολή της ανόδου έχοντας στην πλάτη του και την ποινή των -9 βαθμών.
43 παιχνίδια, 30 νίκες, 10 ισοπαλίες και 3 ήττες με τον στόχο της ανόδου να επιτυγχάνεται αλλά οι δυο πλευρές να μην συνεχίζουν την συνεργασία τους. Υπήρχαν σοβαρές εσωτερικές διαφωνίες με τη διοίκηση και τον αθλητικό διευθυντή, Αλέσιο Σέκο, σχετικά με τον μεταγραφικό σχεδιασμό για την επόμενη σεζόν στη Serie A.
Ζητούσε την απόκτηση κορυφαίων, έμπειρων και έτοιμων παικτών παγκόσμιας κλάσης ώστε η ομάδα να κάνει αμέσως πρωταθλητισμό στη Serie A. Αντίθετα, η διοίκηση προτιμούσε μια πιο συντηρητική οικονομική πολιτική με παίκτες μικρότερου βεληνεκούς.
Η διοίκηση είχε αποκτήσει τον Γάλλο αμυντικό, όμως δεν τον θεωρούσε επαρκή για το επίπεδο της πρώτης κατηγορίας και ένιωσε ότι οι εισηγήσεις του υποτιμούνταν. Ο Γάλλος τεχνικός ένιωθε ότι ο Αλέσιο Σέκο και ο γενικός διευθυντής Ζαν-Κλοντ Μπλαν δεν του έδειχναν την απαιτούμενη εμπιστοσύνη και δεν του έδιναν τον απόλυτο έλεγχο του ποδοσφαιρικού τμήματος που επιθυμούσε.
Έχει παραδεχθεί δημόσια σε μετέπειτα συνεντεύξεις του ότι η παραίτησή του από τη Γιουβέντους ήταν ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της προπονητικής του καριέρας. Όπως εξήγησε, έπρεπε να είχε δείξει περισσότερη υπομονή, να είχε διαχειριστεί την κατάσταση με περισσότερη διπλωματία και να μην είχε αφήσει τον εγωισμό του να οδηγήσει σε μια τόσο βιαστική αποχώρηση από την ομάδα της καρδιάς του
Θα μείνει δύο χρόνια εκτός πάγκων όπου αυτό το χρονικό διάστημα συνεργαζόταν με τον ραδιοφωνικό σταθμό RMC και θα σχολιάσει για λογαριασμό του τους αγώνες του EURO 2008. Η Τσέλσι του Ρόμαν Αμπράμοβιτς κατέθεσε επίσημη πρόταση στον Ντεσάν το καλοκαίρι του 2008, μετά την απομάκρυνση του Άβραμ Γκραντ.
Ο ίδιος επιβεβαίωσε δημόσια ότι συναντήθηκε με τη διοίκηση των «Μπλε» στο Λονδίνο και συζήτησε τις λεπτομέρειες του συμβολαίου. Παρόλο που βρέθηκε πολύ κοντά στην επιστροφή του στο Στάμφορντ Μπριτζ όπου είχε αγωνιστεί ως παίκτης, η Τσέλσι επέλεξε τελικά την τελευταία στιγμή τον Λουίς Φελίπε Σκολάρι, λόγω της μεγαλύτερης εμπειρίας του σε επίπεδο εθνικών ομάδων.
Η Λίβερπουλ προσέγγισε τον Γάλλο τεχνικό, εξετάζοντας σοβαρά το ενδεχόμενο να του δώσει τα κλειδιά της ομάδας. Οι Αμερικανοί ιδιοκτήτες του συλλόγου έκαναν διερευνητικές επαφές μαζί του, όμως οι συζητήσεις δεν προχώρησαν στο τελικό στάδιο, καθώς υπήρχε διοικητική αβεβαιότητα στον αγγλικό σύλλογο.
Η Λυών η οποία τότε κυριαρχούσε απόλυτα στο γαλλικό ποδόσφαιρο, του κατέθεσε πρόταση για να αντικαταστήσει τον Αλέν Περίν το 2008. Ο ισχυρός άνδρας της Λυών, Ζαν-Μισέλ Ολάς, τον ήθελε διακαώς τον Ντεσάν, αλλά άν και οι συζητήσεις ήταν προχωρημένες, απέρριψε ευγενικά την προοπτική, καθώς προτιμούσε να περιμένει μια πρόταση από το εξωτερικό ή από την ομάδα που είχε πραγματικά στην καρδιά του στη Γαλλία.
Μετά το αποτυχημένο Euro 2008, το όνομα του ήταν το πρώτο στη λίστα της Γαλλικής Ομοσπονδίας για να αντικαταστήσει τον Ρεϊμόν Ντομενέκ. Ωστόσο, η ομοσπονδία αποφάσισε αναπάντεχα να στηρίξει και να διατηρήσει τον Ντομενέκ στον πάγκο μέχρι το Μουντιάλ του 2010, γεγονός που τον ανάγκασε να στραφεί ξανά σε συλλογικό επίπεδο.
Όταν η Μαρσέιγ τον πλησίασε την άνοιξη του 2009 για να διαδεχθεί τον Έρικ Γκέρετς, ο Ντεσάν δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Η πρόταση συνδύαζε ένα εξαιρετικό αθλητικό πρότζεκτ με το συναισθηματικό δέσιμο που είχε με τον σύλλογο, στον οποίο είχε διατελέσει αρχηγός κατά την κατάκτηση του Champions League το 1993.
Υπέγραψε αμέσως και την πρώτη του κιόλας χρονιά θα κατακτήσει το Πρωτάθλημα αλλά και το Λιγκ Καπ. Την επόμενη χρονιά 2010-2011, θα κατακτήσει το Σούπερ Καπ και το Λιγκ Καπ, όπως και την σεζόν 2011-2012.
Τα άσχημα αποτελέσματα και η κόντρα με τον αθλητικό διευθυντή Ζοσέ Ανιγκό παρά το συμβόλαιο που είχε μέχρι το 2014, θα τον οδηγήσουν στην έξοδο το καλοκαίρι του 2012, έχοντας σε 163 παιχνίδια με απολογισμό 83 νίκες, 39 ισοπαλίες και 41 ήττες.
Η αποχώρηση του Λοράν Μπλαν απο τον πάγκο της Εθνικής Γαλλίας θα τον φέρουν σε επαφή με την Ομοσπονδία για να την αναλάβει μέχρι και το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας. Θα ξεκινήσει τον όμιλο με 2 νίκες και 1 ισοπαλία, τερματίζοντας πρώτη στον όμιλό της και στην φάση των "16" θα αποκλείσει την Νιγηρία.
Στα προημιτελικά θα βρει απέναντι της την Γερμανία που θα αποδειχθεί ανυπέρβλητο εμπόδιο και θα αποκλειστεί. Το συμβόλαιο του θα ανανεωθεί μέχρι το 2018, με στόχο μεγάλο το EURO του 2016 που θα διεξαγόταν στην πατρίδα του. Πρώτη θέση στον όμιλο και στα νοκ-άουτ θα αποκλείσει Ιρλανδία, Ισλανδία και Γερμανία στον ημιτελικό αντίστοιχα.
Στον μεγάλο τελικό αν και το μεγάλο φαβορί θα βρεθεί στο καναβάτσο στην παράταση απο το γκολ του Έντερ στο 109'. Παρόλο το σοκ της ήττας η Ομοσπονδία θα ανανεώσει για δύο ακόμη χρόνια το συμβόλαιο του μέχρι και το 2020 κερδίζοντας εισιτήριο για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ρωσίας.
Μετά την πρόκριση απο την φάση των ομίλων, θα ακολουθήσει ο αποκλεισμός της Αργεντινής, της Ουρουγουάης και του Βελγίου στον ημιτελικό και στον τελικό κόντρα στην Κροατία στο "Λουζνίκι" της Μόσχας σε ένα χορταστικό παιχνίδι θα πανηγυρίσει την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Έτσι έγινε ο τρίτος που καταφέρνει να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής μετά τους Μάριο Ζάγκαλο και Φράντς Μπεκενμπάουερ. Μία ακόμα ανανέωση με τον στόχο του EURO 2020 το οποίο λόγω covid-19 μετακινήθηκε ένα χρόνο αργότερα.
Άν και θεωρούταν ένα απο τα μεγάλα φαβορί της διοργάνωσης στην φάση των "16" η Ελβετία την απέκλεισε, ενώ λίγους μήνες αργότερα θα κατακτήσει το Nations League κόντρα στην Ισπανία στο "Τζιουζέπε Μεάτσα" στο Μιλάνο.
Θα την οδηγήσει σε έναν δεύτερο συνεχόμενο τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2022 στα γήπεδα του Κατάρ όπου θα χάσει στην διαδικασία των πεναλντι και παρότι υπήρχαν φήμες για απομάκρυνση τον Ιανουάριο του 2023 ανακοινώθηκε η επέκταση του συμβολαίου του μέχρι και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026.
Στο EURO του 2024 που διεξήχθη στα γήπεδα της Γερμανίας έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου αποκλείστηκε απο την Ισπανία, ενώ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 που διεξήχθη σε ΗΠΑ/Καναδά/Μεξικό έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου και πάλι αποκλείστηκε απο την Ισπανία και κατέλαβε τελικά την 4η θέση γνωρίζοντας την ήττα απο την Αγγλία στον μικρό τελικό.
Ήδη απο τις 8 Ιανουαρίου του 2025 είχε ανακοινώσει την πρόθεση του να φύγει απο τον πάγκο των "πετεινών" μετά την ολοκλήρωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026. 187 παιχνίδια με 122 νίκες, 32 ισοπαλίες και 33 ήττες μακράν ο πρώτος στην λίστα με τα περισσότερα παιχνίδια στον πάγκο της
Προς τιμή του τον Ιούλιο του 2000 η Aviron Bayonnais Football Club έδωσε το όνομά του στο γήπεδο της, ενώ στις 31 Αυγούστου του 2002 δόθηκε το όνομα του στο γήπεδο της πόλης Χαλουίν, ενώ μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2018 η πόλη Cap-d'Ail στην οποία διέμενε απο το 2001 μετονόμασε το δημοτικό στάδιο της πόλης με το όνομα του.
